Posts Tagged ‘The National

07
Ιολ.
14

Blue Monday: yes I do!

Είναι καλοκαίρι και τα βράδια συνεχώς γίνονται πιο όμορφα. Είσαι ελεύθερος και ανοιχτός να δεχθείς με χαρά ό,τι καινούριο έρθει στη ζωή σου. Δε βάζεις στεγανά, γι’ αυτό είσαι χαλαρός με τις κεραίες ανοιχτές. Και ξάφνου δύο εξαιρετικοί άνθρωποι εμφανίζονται από το πουθενά στη ζωή σου σχεδόν συγχρόνως. Σαστίζεις. Ο πρώτος, γοητευτικός με βλέμμα μελαγχολικό και παρουσία μυστήρια κάνει την καρδιά σου να σκιρτά στη ματαιότητα ενός ψεύτικου κόσμου. Ο δεύτερος μοιάζει με το συμφοιτητή στο πανεπιστήμιο που δεν τον έπιανε καν το μάτι σου, γιατί ήταν αυτό το παράδοξο αμάλγαμα αδιάφορου τύπου έτοιμου να εκραγεί με το πρώτο ερέθισμα. Κάτι που τελικά έκανε, εμφανίζοντας μπροστά σου όλο το θησαυρό που έκρυβε μέσα του όταν σου εξιστορούσε παραμύθια για φαντάσματα.

Έτος 2007. Ερωτεύεσαι. Παράφορα. Με όλο σου το είναι. Μα με δύο συγχρόνως; Γίνεται; Γίνεται! Γιατί ο ένας συμπληρώνει αυτά που λείπουν από τον άλλο και εσένα το σώμα σου θέλει να εκραγεί από τα συναισθήματα. «Σιγά μην κρατήσει» θα μου πεις. «Τέτοιες σχέσεις δεν οδήγησαν ποτέ και κανέναν πουθενά». «Δε σε αδικώ» θα σου απαντήσω και θα σου ευχηθώ «μακάρι να το ζήσεις κι εσύ».

Έτος 2007 και το Μάιο κυκλοφορεί ένας από τους σημαντικότερους δίσκους που θα συνοδεύουν για πάντα (πόσο βαρύγδουπο, κι όμως πόσο αληθινό! Σαν τα λόγια των ερωτευμένων…) τη ζωή μου. Οι National δίνουν στην κυκλοφορία το Boxer και με στιγματίζουν μια για πάντα. Όπως άλλωστε και τους ίδιους.

Έτος 2007. Προσπαθείς να αναδιοργανωθείς μέσα στον απόλυτο έρωτα και ξαφνικά τρως το δεύτερο χαστούκι. 10 Ιουλίου. Οι Spoon κυκλοφορούν το δίσκο τους Ga Ga Ga Ga Ga και αναρωτιέσαι από που σου ήρθε αυτό το ωστικό κύμα. Η υπόθεση ήταν τελειωμένη. Το έδαφος έφορο και ο σπόρος πρώτης ποιότητος.

Από τότε η πορεία τους σχεδόν παράλληλη. Το 2010 οι National κυκλοφορούν το High Violet και οι Spoon το Transference και εξακολουθούν στα μάτια σου να φαντάζουν όπως την πρώτη βραδιά γνωριμίας. Τρία χρόνια αργότερα οι National κυκλοφορούν το Trouble Will Find Me και οι Spoon τους αφήνουν επιτηδευμένα να κυριαρχήσουν ανάμεσα στα ακούσματα μου. Μέχρι και φέτος, που σε ένα μήνα βγάζουν τον όγδοο κατά σειρά δίσκο τους γεμίζοντάς με με προσμονή. Αν κρίνω δε από τα δύο singles Rent I Pay και Do you που έχουν ήδη κυκλοφορήσει, τότε βλέπω την χρονιά να τους ανήκει.

Έτος 2014. Η σχέση και με τους δύο δεν έχει χάσει καθόλου από τον πρώτο αυθορμητισμό. Είναι και φέτος η χρονιά τους. Δύο συναυλίες των National και μία των Spoon. Τι άλλο να ζητήσει κανείς από αυτή τη ριμάδα τη ζωή και να μη φανεί αχάριστος;

«Oh love, that’s the way love comes
Do you, don’t you know that that’s the way love comes?
Do you feel it black and blue?»

Οι αγαπημένοι μου λοιπόν Spoon πρόκειται να κυκλοφορήσουν τον καινούριο τους δίσκο στις 5 Αυγούστου με τίτλο They Want My Soul από την Loma Vista έχοντας αφήσει πίσω την επί σχεδόν 15 χρόνια συνοδοιπόρο τους Merge. Δύσκολο για ‘μένα να κατανοήσω τέτοια κίνηση, αφού δύσκολα εγκαταλείπεις τέτοια εταιρεία, αλλά κάτι παραπάνω θα ξέρουν. Για πρώτη φορά επίσης δούλεψαν με εξωτερικούς συνεργάτες. Η ηχογράφηση ξεκίνησε με τον Joe Chiccarelli (Morrissey, My Morning Jacket) και τελείωσε με τον Dave Fridmann (The Flaming Lips, MGMT, Sparklehorse), ενώ παράλληλα εμφανής είναι και η συνεισφορά του νέου μέλους της μπάντας Alex Fischel, ο οποίος έπαιξε μαζί με τον Daniel στους Divine Fits.

Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να διαβάσετε στα μεγάλα μουσικά sites, Rolling Stone ή Pitchfork. Αυτοί τα ξέρουν από πρώτο χέρι. Εγώ προς το παρόν αρκούμαι στο πολλαπλό (slow emotional) replay!

31
Δεκ.
13

Της γης το αλάτι

 

“The cure for anything is salt water – tears, sweat, or the sea.”

 
Είθε ο νέος χρόνος να μας βρει να ζούμε ακριβώς εκεί…
 


 
SevenGothicTales
 
Η φράση προέρχεται από το διήγημα «The Deluge at Norderney» που περιλαμβάνεται στο βιβλίο «Seven Gothic Tales» (1934) της Karen Blixen (1885 – 1962), Δανέζας συγγραφέως που υπέγραφε με το ψευδώνυμο Isak Dinesen και είναι περισσότερο γνωστή για το βιβλίο της «Πέρα από την Αφρική» που μεταφέρθηκε στο σινεμά από τον Sydney Pollack.
 
 
 
 

Το τελευταίο τραγούδι για το 2012

20
Δεκ.
13

Blogovision 2013 #01

indiego

The_National_Trouble_Will_Find_Me01. The National – Trouble Will Find Me

Θα μου πεις το περίμενα. Θα σου πω δε με νοιάζει. Θα με πεις προβλέψιμη. Θα σου απαντήσω και πάλι ότι δε με νοιάζει. Αυτός ο έρωτας ήταν κεραυνοβόλος. Από την πρώτη στιγμή που άκουσα το 2007 το Green Gloves ο δρόμος δεν είχε πλέον επιστροφή. Με σημάδεψαν για όλη μου τη ζωή. Τη χρονιά μου την αφιέρωσα ολοκληρωτικά στους National:

– γιατί φέτος απέκτησα όλη τη δισκογραφία τους

– γιατί έδωσα την πρέπουσα αξία στο High Violet. Πόσο το είχα υποτιμήσει! Συγγνώμη που άργησα…

– γιατί περίμενα εναγωνίως με κολλημένη τη μούρη μου στον υπολογιστή να παίξει στο ραδιόφωνο για πρώτη φορά το Demons

– γιατί με το Trouble Will Find Me μας χάρισαν τον πιο ολοκληρωμένο καλλιτεχνικά δίσκο τους. Εξαιρετικό artwork και τεράστια πρόοδος, αφού μέχρι τώρα δεν έμπαιναν στη διαδικασία να προσθέσουν ούτε καν τα lyrics

– γιατί για οκτώ ολόκληρους μήνες έκανα ιώβεια υπομονή κρατώντας στα χέρια μου το μαγικό χαρτάκι για τη συναυλία τους

– γιατί μέχρι και το εισιτήριο είχε την καλύτερη αισθητική που έχω δει ποτέ

– γιατί δύο ώρες οδηγούσαμε υπό καταρρακτώδη βροχή με 60 στην εθνική για να να καταφέρουμε να φτάσουμε στο συναυλιακό χώρο

– γιατί όποτε τους ακούω η καρδιά μου χτυπάει σαν το μπάσο στις 5 Νοεμβρίου 2013, όταν μέσα στην αρένα ανάμεσα σε δίμετρους Γερμανούς προσπαθούσα απεγνωσμένα να δω λίγο από αυτό που λαχταρούσα

– γιατί έπειτα από ένα δίωρο εξαντλητικό ψυχολογικό ταξίδι κατάφερα να πάρω στα χέρια μου τη setlist του Matt με τις χειρόγραφες σημειώσεις του, αφού ο γλυκός μου δεν μπορεί να θυμάται πως ξεκινούν τα τραγούδια

– γιατί ακούω τώρα το Pink Rabbits και η καρδιά ταράζεται

– γιατί απλώς τους αγαπώ βαθιά

Σας ευχαριστώ για τις συγκινήσεις που μου έχετε προσφέρει όλα αυτά τα χρόνια. Η πρώτη θέση δικαιωματικά δική σας.

“I won’t be vacant anymore
I won’t be waiting anymore
I won’t be faking anymore
I won’t be waiting anymore”



 

clandestino

8Songs01. Playground Noise – 8 Songs
 
Τα τραγούδια σε προστατεύουν από τη βροχή
 
Υπάρχουν ήχοι που σου φέρνουν στο νου εικόνες. Υπάρχουν μουσικές που σου δημιουργούν συναισθήματα κι άλλες που ανιχνεύουν όσα έχεις ήδη μέσα στην καρδιά σου. Ίσως αυτές οι δεύτερες να σημαίνουν τελικά κάτι περισσότερο για σένα. Γιατί μετατρέπονται σε κτήμα σου, γίνονται βίωμά σου και σημείο αναφοράς.

Σε κάθε τραγούδι αυτού του δίσκου έζησα κι ένα κομμάτι της ζωής μου. Διάβασα κάποιο από τα βιβλία που έχω απολαύσει, περιπλανήθηκα σε κάποιο από τα μέρη που έχω γυρίσει, αντίκρισα κάποιο από τα τοπία που έχω θαυμάσει, ξανασυστήθηκα με κάποιον από τους ανθρώπους που έχω αγαπήσει. Από την πρώτη ακρόαση. Και σε κάθε ακρόαση ένα άλλο βιβλίο, ένα άλλο μέρος, ένα άλλο τοπίο, ένας άλλος άνθρωπος. Κάθε ακρόαση να συνθέτει σταδιακά το όλον της ύπαρξής μου και αυτό το όλον κάθε φορά να διευρύνεται και να εμπλουτίζεται.

Δεν είναι τρομακτικό να βρίσκεται κάποιος μέσα στο μυαλό μου, να αγκαλιάζει τους φόβους μου και να θρέφει τις ελπίδες μου. Είναι μεγαλειώδες. Είναι ευλογημένο.
 

Θα μπορούσα να κοιμάμαι για μέρες ή να ξαγρυπνώ για χρόνια.
Θα μπορούσα να αφήσω να κυλούν χιλιάδες δάκρυα ή να τα στεγνώνω κάτω από τον ήλιο.


 

 
Στην αντίστοιχη θέση το 2012 ήταν…

Blogovision 2013 #20
Blogovision 2013 #19
Blogovision 2013 #18
Blogovision 2013 #17
Blogovision 2013 #16
Blogovision 2013 #15
Blogovision 2013 #14
Blogovision 2013 #13
Blogovision 2013 #12
Blogovision 2013 #11
Blogovision 2013 #10
Blogovision 2013 #09
Blogovision 2013 #08
Blogovision 2013 #07
Blogovision 2013 #06
Blogovision 2013 #05
Blogovision 2013 #04
Blogovision 2013 #03
Blogovision 2013 #02

Συγκεντρωμένες οι δημοσιεύσεις στην τελευταία ημέρα της Blogovision

19
Δεκ.
13

Blogovision 2013 #02

indiego

Daft_Punk_Random_Access_Memories02. Daft Punk – Random Access Memories

Ειλικρινά πιστεύω ότι όποιος φέτος είπε ότι δεν του άρεσαν οι Daft Punk, ότι έγινε πολύς ντόρος για το τίποτα, όποιος δεν τους έβαλε στην εικοσάδα του (μην πω δεκάδα και θεωρηθώ υπερβολική), είναι απλώς κακιασμένος και ζηλιάρης. Ό,τι μουσική και να ακούς δε γίνεται να μη χτύπησες έστω μια φορά το πόδι ρυθμικά στο Get Lucky. Και να να μου πεις ότι δεν το έκανες, απλώς θα σε πω ψεύτη. Ένα ένα να πιάσεις τα κομμάτια θα σου αποδείξω ότι πρέπει να σου αρέσει. Ειδικά αν είσαι και λίγο φαν της χορευτικής μουσικής αδυνατώ να αποδεχθώ ότι δεν ξετρελάθηκες στο άκουσμα του Lose yourself to dance. Κάθε δίσκος τους είναι είδηση. Κάθε εμφάνισή τους γεγονός. Ξέρουν να φτιάχνουν μουσική και ξέρουν να το κάνουν καλά. Κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα δίσκο με ενιαία θεματική και εξαιρετική ποιότητα. Σκάστε από το φθόνο του κόσμου οι ατάλαντοι! Ἐχασαν την πρωτιά μου για συναισθηματικούς και μόνο λόγους που θα εξηγήσω αύριο. Στη δεύτερη θέση από μένα για φέτος, γιατί την ημέρα που κυκλοφόρησε το Get Lucky χόρευα ασταμάτητα σε όλο το σπίτι.

“And we will never be alone again
‘Cause it doesn’t happen every day
Kinda counted on you being a friend
Can I give it up or give it away”


 

clandestino

The_National_Trouble_Will_Find_Me02. The National – Trouble Will Find Me
 
Η τηλεοπτική εκδοχή ενός ανθρώπου με ραγισμένη καρδιά
 
Κάθομαι και σε κοιτάζω. Πώς στέκεσαι, πώς ορθώνεσαι πάνω και πέρα από τον κόσμο. Τίποτα δε φαίνεται ικανό να σε καταβάλει. Αχ, και τι δε θα ‘δινα να είμαι σαν εσένα.

Κάθε φορά που με πιάνει η απόγνωση λέω φτάνει πια. Ας είναι η τελευταία φορά. Και κάθε φορά είναι λες η τελευταία φορά. Ξέρω ότι αν μείνω εδώ, αν μείνω έτσι, δε θα τη βγάλω καθαρή. Κι η όποια χαρά δε θα είναι παρά εφήμερη.

Συγγνώμη. Συγγνώμη για όλες τις φορές που σε πλήγωσα. Για όλες τις φορές που θα σε πληγώσω. Η αγάπη μου για σένα είναι η μεγαλύτερη αρετή μου. Την κρατώ ως κόρη οφθαλμού. Και περιμένω τη στιγμή που θα τρέξουμε έξω στα λιβάδια να περιμένουμε τη βροχή. Αυτή η σκέψη με κρατάει. Εσύ κι εγώ κι όλοι όσοι αγαπάμε. Ξεχασμένοι από το χρόνο, να ανταμώνουμε ξανά και ξανά και να σκαρώνουμε ιστορίες για τ’απέραντο τ’ουρανού.

Δεν είμαι κακός. Εσύ το ξέρεις. Εσύ με ξέρεις καλύτερα από τον καθένα. Προσπαθώ να κρατώ τα πόδια μου στη γη. Κι αυτό πονάει κάποιες φορές.

couldnt-find-quiet

Ήρθε η ώρα να πάψω να υποκρίνομαι. Ό,τι αγαπώ είναι ήδη μέσα ή γύρω μου. Όταν με ρωτούν τι βλέπω, τους απαντώ τον Παράδεισο να με περιβάλλει. Ποτέ δε θα καταφέρω να νικήσω τους δαίμονές μου. Ποτέ δε θα καταφέρω να τους διώξω. Γιατί η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν υπήρχαν. Ήταν πάντα αγγελούδια στο πλάι μου – έκπτωτα, μα αγγελούδια. Κι απόψε το βράδυ, όταν θα έχουν φύγει όλοι από το σπίτι, θα γείρω στην πολυθρόνα, θα τους ξανασυστηθώ και θα πιούμε παρέα, μονοιασμένοι πια.

Στην αντίστοιχη θέση το 2012 ήταν…

Blogovision 2013 #20
Blogovision 2013 #19
Blogovision 2013 #18
Blogovision 2013 #17
Blogovision 2013 #16
Blogovision 2013 #15
Blogovision 2013 #14
Blogovision 2013 #13
Blogovision 2013 #12
Blogovision 2013 #11
Blogovision 2013 #10
Blogovision 2013 #09
Blogovision 2013 #08
Blogovision 2013 #07
Blogovision 2013 #06
Blogovision 2013 #05
Blogovision 2013 #04
Blogovision 2013 #03

Αναλυτικά η εξέλιξη της Blogovision

14
Νοέ.
13

Η μουσική είναι μία: Is dying easy?

Εντάξει, (ίσως και να) το παρακάναμε με τους National τις τελευταίες ημέρες. Λίγο πριν συνεχίσουμε την προσπάθεια να ξεκολλήσουμε από τη μαγευτική εμπειρία της περασμένης εβδομάδας, ας υποδεχτούμε το νέο τραγούδι τους για το soundtrack του Hunger Games: Catching Fire.

Και ακριβώς με αυτό που ισχυρίζεται το ρεφρέν του Lean έρχεται να διαφωνήσει ο Damon Albarn, παραδόξως και πάλι από soundtrack ταινίας (Ordinary Decent Criminal – Ένας Εντιμότατος Κλέφτης, 2000).

12
Νοέ.
13

Η διακριτική αισιοδοξία της μελαγχολίας

Μιας και τη προηγούμενη εβδομάδα τα δάκρυα από χρυσό ήταν αφιερωμένα στους National, καταθέτω και εγώ μια στιγμή από τη δική μου blue μουσική ονειροβασία μαζί τους…

υ.γ. για άλλη μια φορά να ευχαριστήσω την indiego και τον clandestino που μου διευρύνουν τους μουσικούς ορίζοντες και όχι μόνο…

10
Νοέ.
13

Out in the fields with the ones we love

Μια βόλτα στο δικό μας κοντινό Düsseldorf παρέα με τους δαίμονες…

Είναι πράγματα που λένε ότι δεν πρέπει να τα ανακατεύεις. Όπως, για παράδειγμα, τους δαίμονες. Ο καθένας έχει τους δικούς του να παλέψει, τι να μπλέκουμε τώρα και με των αλλωνών! Έλα μου όμως που δεν είναι πάντα έτσι…

the-national-dus-2

Οι National κάνουν καθ’όλη τη διάρκεια της καριέρας τους ένα ψυχογραφικό ταξίδι. Κάθε στίχος, κάθε τραγούδι και πολύ περισσότερο κάθε δίσκος αποτελεί μια προσωπική εξομολόγηση, βγαλμένη από τα εσώψυχα ενός ανθρώπου βασανισμένου. Είναι από τη μία οι δυστυχίες ή αστοχίες της ζωής, έρχεται από την άλλη και το μυαλό μας που παίζει τα δικά του συχνά ανεξέλεγκτα παιχνίδια και δένει το γλυκό. Κατά ένα μοναδικό τρόπο ωστόσο, καθένα από αυτά τα ψυχογραφήματα μπορεί να προσφέρει μια λύτρωση, μια κάθαρση. Κι αν το πετύχει αυτό έστω και για ένα άτομο από το κοινό, αυτή η συναυλία μπορεί άνετα να θεωρηθεί επιτυχημένη.

Η συναυλία των National όμως το βράδυ της Τρίτης 5 Νοεμβρίου στο Düsseldorf δεν ήταν απλώς επιτυχημένη. Ήταν μεγαλειώδης. Από τα σημαντικά που διαμορφώνουν την προδιάθεση και τη διάθεσή μας ως κοινό ως και την παραμικρή λεπτομέρεια. Η πρώτη μου φορά σε μεγάλη αρένα για συναυλία στη Γερμανία, αφού ως τώρα είχα επισκεφτεί μόνο μικρότερους χώρους, ξεκίνησε με τους ευνοϊκότερους οιωνούς. Η δυνατή βροχή που μας συνόδεψε ως την είσοδο της Mitsubishi Electric Halle ταίριαζε τόσο αρμονικά ως προεόρτιο της συναυλίας, ώστε ούτε η επακόλουθη αυξημένη κίνηση στάθηκε ικανή να μας ξενερώσει στιγμή. Το άνετο πάρκινγκ, η ταχύτατη είσοδος, η καθαρότητα και το μέγεθος του χώρου συμπλήρωναν ένα εξαιρετικό παζλ.

Τη βραδιά άνοιξε το βρετανικό συγκρότημα This Is The Kit που συνοδεύει τους National σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή περιοδεία τους. Υποτονικοί φολκ ήχοι δεμένοι με ψυχεδελικά στοιχεία έδιναν το στίγμα. Θα ήταν μάλλον υπερβολικό να πούμε ότι πέρασαν και δεν ακούμπησαν, αλλά λίγο-πολύ η μοίρα τους ήταν προδιαγεγραμμένη. Έπαιξαν εφτά-οχτώ τραγούδια, σκόρπισαν χαμόγελα στο κοινό με την όμορφη παρουσία της τραγουδίστριάς τους και μας αποχαιρέτησαν. Το κέρδος τους ήταν η αφιέρωση της εκτέλεσης του Sea of Love που τους έκανε ο Matt Berninger αργότερα, λέγοντας ότι είναι τιμή τους που περιοδεύουν μαζί.

Τα φώτα άναψαν. Καμιά εικοσαριά άνθρωποι ξεχύθηκαν στη σκηνή να αποσυναρμολογήσουν και να συναρμολογήσουν. Σε λιγότερο από μισή ώρα, τα φώτα έσβησαν ξανά. Ο κόσμος είχε ήδη γεμίσει τη σάλα, χωρίς ωστόσο η κατάσταση να γίνει αποπνικτική, τουλάχιστον στα ψηλά πατώματα… Άλλωστε ακόμα και sold out να ήταν η συναυλία, ο αριθμός των εισιτηρίων δε θα ήταν σε καμιά περίπτωση υπεράριθμος.

the-national-dus-9

Είχαμε μείνει λοιπόν στα φώτα που ξαναέσβησαν. Η οθόνη στο πίσω μέρος της σκηνής έδειξε τα παρασκήνια με την προετοιμασία της εισόδου των National. Οι συζητήσεις στα πηγαδάκια σταμάτησαν ευθύς και οι επιδοκιμασίες ξεκίνησαν. Η μπάντα εμφανίστηκε με τα πέντε μέλη της και δύο επιπλέον μουσικούς επιφορτισμένους με πλήκτρα, τρομπέτες και φωνητικά – τα ονόματά τους δυστυχώς μου διέφυγαν. Ξεκίνημα με το I Should Live in Salt, το πρώτο τραγούδι από το Trouble Will Find Me. Ήταν δεδομένο ότι θα δινόταν έμφαση στο φετινό τους δίσκο, αλλά ήμασταν άψογα προετοιμασμένοι! Από την άνοιξη που κυκλοφόρησε εμπεδώνουμε συνεχώς το ρητό για τη μητέρα επανάληψη.

Και κάπου εδώ, σε αυτό το σημείο, αντιλαμβάνομαι πως έχω συμπληρώσει 500 λέξεις για την εισαγωγή και δεν έχω λόγια για το κύριο θέμα. Ό,τι και να προσπαθήσω να γράψω θα αποτύχει παταγωδώς να περιγράψει έστω και στο ελάχιστο εικόνες και συναισθήματα από μια κορυφαία συναυλιακή βραδιά. Οι φωτισμοί εναλλάσσονταν και συνδυάζονταν άψογα με τα βίντεο που προβάλλονταν στην οθόνη. Το συγκρότημα ήταν εξαιρετικό, οι ενορχηστρώσεις φλέρταραν με τις στούντιο εκτελέσεις, με κορυφαία εξαίρεση το Humiliation, του οποίου το φινάλε ντύθηκε με λίγο από τον παροξυσμό του Mr. November που ακολούθησε. Ο Matt Berninger αλόνιζε τη σκηνή, μορφάζοντας και παραμιλώντας όταν δεν τραγουδούσε. Η έκφραση «σαν θηρίο στο κλουβί» έχει βγει ακριβώς για κάτι τέτοιες περιπτώσεις. Όσο απόμακρος και αποστασιοποιημένος φαινόταν όταν δεν είχε το μικρόφωνο, άλλο τόσο δοτικός ήταν όταν το σφιχταγκάλιαζε. Δεν ξέρω αν έχει ακόμα προβλήματα με εξαρτήσεις. Η αλήθεια είναι ότι και από κοντά δίνει την εικόνα ενός ανθρώπου με έντονη ψυχολογική αστάθεια. Όταν όμως τραγουδούσε, ένιωθες ότι είχες ξαπλώσει στο ντιβάνι του ψυχαναλυτή και σου μίλαγε αυτός για τη ζωή τη δικιά σου.

the-national-dus-13

Σου διηγιόταν ιστορίες για την αγάπη και το μίσος, τη φιλία και την αποξένωση. Σου μίλησε κάμποσες φορές για τη Jenny – έτσι την έλεγε αυτός, εσύ αν θέλεις δώσ’ της άλλο όνομα – που φωτίζει πάντα το δρόμο του σε μέρες σκοτεινές και νύχτες χωρίς φεγγάρι. Σου θύμισε την πρώτη σας συνάντηση με το Mistaken for Strangers κάπου μια πενταετία πίσω. Σε έκανε να χοροπηδήξεις όπως στο εκρηκτικό Terrible Love – πόσο στ’ αλήθεια το είχες υποτιμήσει.

It takes an ocean not to break / It takes awhile to settle down.

Σε γείωσε με το Sorrow και το I Need My Girl – γι΄αυτό και του συγχώρεσες που δεν έκανε νύξη για το Fireproof. Και η εμφάνιση που ξεπέρασε το δίωρο έκλεισε με το Pink Rabbits. Και εκεί ξάφνου χάθηκες από τη σάλα. Βρέθηκες σε κάτι που έμοιαζε με δωμάτιο, άραξες πίσω σε μια αναπαυτική πολυθρόνα και έπιασες να ξεφυλλίζεις ένα άλμπουμ. Μάλλον δικό σου θα ’ταν, αλλά για κάποιο λόγο κάθε φωτογραφία έμοιαζε με αυτές που συνοδεύουν τις κορνίζες όταν τις αγοράζεις. Άψογα χαμόγελα, αδέξια φορεμένα σε αταίριαστους ανθρώπους σε άσχετα μέρη. Τίποτα δε σου φαινόταν οικείο. Στην ευχή. Μπελάς που μας βρήκε βραδιάτικα, είπες, και γύρισες σελίδα. Δεν είχες πιει σταγόνα αλκοόλ, αλλά ήσουν σίγουρος ότι θα ξυπνούσες το επόμενο πρωινό σαν από μεθύσι. Χειροκρότησες επίμονα, αποχαιρέτησες με ευγνωμοσύνη και όταν σε αντάμειψε με τη setlist την κράτησες περήφανα στο χέρι σαν τρόπαιο κυνηγιού. Σου είχε πει ότι θα ήταν ανώδυνο. Τελικά, δεν ήταν καθόλου έτσι. Δε σ’ ένοιαξε. Έφυγες αγκαλιά με όλους σου τους δαίμονες, χαμογελώντας πλατιά. Η σιγουριά για το αύριο ήταν πια ζωγραφισμένη στο πρόσωπό σου.

the-national-dus-setlist

the-national-dus-1

the-national-dus-3

the-national-dus-5

the-national-dus-7

the-national-dus-8

the-national-dus-11

the-national-dus-12

the-national-dus-4

09
Νοέ.
13

Musikträume: Ποιος ωκεανός να μας χωρέσει;

It takes an ocean not to break / It takes awhile to settle down

Κάθε Σάββατο ο clandestino κάνει μουσικά όνειρα και ξεχωρίζει έναν ήχο που χαρακτήρισε την εβδομάδα του.

04
Νοέ.
13

Blue Monday: ἐν ἀναμονῇ

Από κτίσεως Blue Monday η αρχή που τηρώ είναι αυτή της μη επαναληπτικότητας, δηλαδή κάθε εβδομάδα είναι αφιερωμένη σε ένα τραγούδι του 2013 που όμως προέρχεται από διαφορετικό δίσκο. Έτσι μου δίνεται και το κίνητρο να ακούσω περισσότερα άλμπουμ και να μην περιοριστώ στα εκάστοτε κολλήματά μου (ποιος δεν έχει άλλωστε από αυτά;).

Σήμερα αποφάσισα να καταπατήσω αυτόν τον ηθικό μου νόμο για έναν και μόνο λόγο: γιατί δεν μπορώ από εχθές να ακούσω τίποτε άλλο πέρα από National. Ἐν ἀναμονῇ της αυριανής συναυλίας στο Düsseldorf και η καρδιά μου χτυπάει όλο και πιο γρήγορα στους ρυθμούς του I need my girl και το μυαλό μου μετρά αντίστροφα τα δευτερόλεπτα στο άκουσμα του Pink rabbits. Οκτώ μήνες φυλάω στην άκρη το μαγικό μου χαρτάκι περιμένοντας υπομονετικά την 5η Νοέμβρη. Εύχομαι να μη με απογοητεύσουν. Μέσα μου βαθιά ξέρω ότι θα αξίζει τον κόπο.

“You’re fireproof
That’s what you always say
You’re fireproof
I wish I was that way”

27
Μάι.
13

Blue Monday: the National anthem

Βρισκόμαστε σχεδόν στο μέσον της χρονιάς και ήδη αρκετοί δίσκοι έχουν κάνει την εμφάνιση τους. Άλλοι λιγότερο καλοί, άλλοι περισσότερο και αρκετοί αδιάφοροι. Προσωπικά, η χρονιά μου έχει εκ προοιμίου χαρακτηριστεί ως χρονιά National. Όχι επειδή έβγαλαν τον καλύτερο δίσκο του 2013, αλλά κυρίως γιατί τους αφιέρωσα πολύ χρόνο, οικειοθελώς. Ο κεραυνοβόλος έρωτας ήρθε το 2007 με το Boxer. Δίσκος εξαιρετικός από όλες τις μεριές: μοναδικός και στο σύνολο της γενικότερης, αλλά και της προσωπικής τους δισκογραφίας. Οι National θα μπορούσαν να προσδιοριστούν μουσικά από την προ και μετά Boxer εποχή: the National (2001), Sad Songs for Dirty Lovers (2003), Aligator (2005), τομή- Boxer (2007), High Violet (2010), Trouble Will Find me (2013).

Για να μην ξεφύγω από το θέμα μου, παρόλο που θεωρώ τον τέταρτο δίσκο τον καλύτερο μουσικά, δεν μπορώ να μη δεχθώ το Trouble Will Find me ως το αισθητικά και καλλιτεχνικά αρτιότερο επίτευγμά τους. Δεν το είχα αντιληφθεί μέχρι την στιγμή που χτύπησε ο ταχυδρόμος την πόρτα και μου έφερε εκείνο το μαγικό χαρτοκούτι που έκρυβε μέσα του ένα ολόκληρο ταξίδι αισθήσεων. 22 Μαΐου έφτασε στα χέρια μου το album. Ε και; Θα μου πεις εύλογα. Είχε διαρρεύσει αρκετές μέρες πριν και μπορούσες να το ακούσεις. Τω όντι, αυτό έκανα. Αλλά.. Όταν το ανοίγεις, από μέσα σού ξετυλίγεται μια ολόκληρη γκαλερί χρωμάτων και καλλιτεχνημάτων που θα μπορούσαν να είναι μέρος του ΜοΜΑ ή του Guggenheim. Ένα-ένα είναι προσεκτικά επιλεγμένα για να συμβαδίζουν με τη μουσική και τους στίχους των τραγουδιών, που για πρώτη φορά συμπεριλαμβάνονται μέσα σε κάποιο cd τους. Από την αρχή μέχρι το τέλος είναι μια ενιαία καλλιτεχνική μονάδα, ολότητα. Δε μου το βγάζεις από το μυαλό, ότι ο κυρίαρχος πίνακας στο εσωτερικό αποτελεί προσωπική επιλογή του Matt Berninger και της (υπο)συνείδητής εμμονής του με τους αλιγάτορες.

When they ask what do I see,
I see a bright white beautiful heaven hangin’ over me.

DaleFrank-National
Dale Frank
He had not been alone at home for over four months, maybe five. He desperately need too. The irony was not lost that he had to drive 2 hours and be around for these obligations, he had to listen to a hundred voiceovers, in order to find the time to be alone,
2009, varnish on canvas, 200 × 200cm

Image courtesy of Dale Frank and Roslyn Oxley9 Gallery, Sydney




indiego

Sternenwandler

Αρχείο δημοσιεύσεων

Το Lagrimas de oro στο Mixcloud

Το ραδιόφωνο του Lagrimas de oro

Το αρχείο της Blogovision 2012

Το αρχείο της Blogovision 2013


Book In magazine

We love books and reading

cheworldtour

nine months around the world with the che brothers

Kollect-news

ενημέρωση και ειδησεογραφία

guteshoerenistwichtig

das gehört gehört

ΣΙΝΕ ΜΕΛΙΝΑ

ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΘΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 65, ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ

Punk Archaeology

A collaborative exploration of the links between archaeology and the musical underground of Punk and New Wave

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Sunday Freakshow

Radio show & Music blog

η Λέσχη

φτιάχνοντας τα τετράδια της ανυπότακτης θεωρίας

nemmblog

Music For Everyone - a North East England based 'all genre' music blog

Santa Sangre

blissful nightmares & mechanical dreams

Το σχολείο της φύσης και των χρωμάτων..

Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο Φουρφουρά

Stavros Mavroudeas Blog

The personal blog of S.Mavroudeas

n o w h e r e

no/where or now/here?

ΓΙΑΝΗΣ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ

Υποψήφιος Β' Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ: ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΡΙΝ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ ΤΗΣ 25ης ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Yanis Varoufakis

thoughts for the post-2008 world

a closer listen

A home for instrumental and experimental music.

OMADEON

Creative Work of Multiple Forms

FRACTURED AIR

The universe is making music all the time

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΑΤΟΙΚΩΝ Ν.Φ.-Ν.Χ.

Για την υπεράσπιση του Άλσους και της πόλης

Lumen

Audio / Visual artist. Based in Bristol UK

ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ

Μια εκδοτική προσπάθεια από τους εργαζόμενους στο χώρο του βιβλίου

Η Μαγική Φωνή

“There is no greater agony than bearing an untold story inside you.”

πολύφημος 2.0

στους τυφλούς βασιλεύουν οι μονόφθαλμοι

iphigeneia panetsou

A fine WordPress.com site

Sound Advice

Music Reviews

Ο μΙκρος Μιχαλης

...σκέφτηκε και έγραψε...

Σύλλογος Ιντιφάντα

Για την Αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό Λαό

Χρονοντούλαπο

Παύλου Παπανότη, συνταξιούχου εκπαιδευτικού.

Blackspin

" ...and still spinning with the times"

JailGoldenDawn

Για την Πολιτική Αγωγή του αντιφασιστικού κινήματος

A Plus Authors

Book Blogging from a Guy's Perspective

AIXMH

έκδοση αναρχικού λόγου

Βασιλική Σιούτη

Δημοσιογραφικό ημερολόγιο

valuewhatworths

Just another WordPress.com site

Ε.Λ.Σ.Α.Λ.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Dimitris Melicertes

I don't write, I touch without touching.

Redflecteur

About Art and Politics

histoires_μinimales

ιστορίες μινιμάλ καθημερινής τρέλας

Snippets of Suomi

pensieri, parole, opere e omissioni di un italiano ad Helsinki

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Αρέσει σε %d bloggers: