Posts Tagged ‘José González

27
Απρ.
15

Blue Monday: every age

Από ποια στιγμή κι έπειτα ξεκινούν οι θύμησες; Στο βάθος ποιου χρόνου ανάγονται οι πρώτες; Στο βιβλίο που διαβάζει η μαμά λέει ότι οι σημαντικές δεν ξεκινούν παρά μόνο μετά τον πέμπτο χρόνο ζωής. Μα, πώς είναι δυνατόν; Τούτο το λεπτό που αναρωτιέμαι βιώνω το παρόν μου. Σε κλάσματα θα ανήκει πλέον δικαιωματικά στο παρελθόν κι όμως εγώ δε γίνεται να το ξεχάσω. Είναι τόσο έντονο που χαράζεται στο ενσυνείδητό μου.

Όλα γύρω μου αλλάζουν, με πρώτο και καλύτερο εμένα τον ίδιο. Κάθε μέρα είμαι διαφορετικός, με την ουσιαστική σημασία της λέξεως. Συνυπάρχω με εκείνη, μεγαλώνω μαζί της, με φροντίζει, γελά και τραντάζομαι ολόκληρος. Ώρες ώρες, όταν βαριέται να σηκωθεί, αφήνει και το μπολ με τα ποπ κορν επάνω μου. Κοροϊδεύει λέγοντας πως χρησιμεύω και κάπου! Όταν κλαίει -γιατί είναι κι ευσυγκίνητη τελευταία-, σπαράζει η μικρή μου καρδιά. Γεύομαι τα καυτά της δάκρυα ρουφώντας όλη τους την αρμύρα. Βέβαια, ακόμη κι εκείνες τις στιγμές αισθάνομαι σε κάθε κύτταρό μου ότι είναι ευτυχισμένη. Ο δεσμός που υπάρχει ανάμεσά μας δε θα σπάσει ποτέ, ακόμη κι αν κόψεις τον ομφάλιο λώρο. Είμαστε ένα, θα είμαστε ένα.

Νιώθω τα χάδια της κάθε πρωί τις ώρες που το έχω ανάγκη. Αντιλαμβάνεται ανά πάσα στιγμή την ανησυχία μου και σπεύδει να με ηρεμήσει. Όταν πάλι έχω τα κέφια μου και είμαι παιχνιδιάρης, της προκαλώ ζαλάδα με τα καπρίτσια μου. Κι όμως ποτέ δεν την άκουσα να παραπονιέται. Αντίθετα, παρότι δείχνει να μου κάνει μούτρα, αναγνωρίζω στους παλμούς της καρδιάς της ότι χαίρεται κατά βάθος. Αφελές να πιστεύει πως μπορεί να μου κρυφτεί! Ό,τι νιώθει, το νιώθω. Είπαμε, είμαστε ένα και θα είμαστε για πάντα ένα. Είναι το μόνο σίγουρο «πάντα», μαζί με αυτό του θανάτου. Ακόμη κι αν έρθει η μεγαλύτερη καταστροφή, ακόμη κι αν την προδώσω, την ξεχάσω, σταματήσω να της μιλώ. Αυτή θα είναι πάντοτε εκεί για μένα.

Πώς είναι δυνατόν να τα ξεχάσω όλα αυτά μόνο και μόνο επειδή είμαι τόσο μικρός; Αρνούμαι να πνίξω στη λήθη τις πιο ευτυχισμένες στιγμές της πρώτης μου ύπαρξης. Αν προσευχηθώ στο Θεό που πιστεύει εκείνη, άραγε να εισακουσθούν τα παρακάλια μου; Από το βάθος της μικρής μου καρδιάς εύχομαι το βιβλίο να κάνει λάθος. Όταν μετά από χρόνια θα ξαπλώνω στην καρέκλα του ψυχολόγου, θέλω να είναι αυτές οι πρώτες μου διηγήσεις.

Μα… τι συμβαίνει; Φως! Βλέπω ένα φως! Έφτασε η ώρα. Καλώς ήρθες, ζωή…

«Every age has its turn
Every branch of the tree has to learn
Learn to grow, find its way,
Make the best of this short-lived stay»

Στις 17 Φεβρουαρίου ο José González κυκλοφόρησε τον τρίτο προσωπικό του δίσκο έπειτα από οκτώ ολόκληρα χρόνια. Το όνομα αυτού Vestiges & Claws και εταιρεία η Mute. Τους δύο τελευταίους μήνες με έχει συντροφεύσει σε πολλές στιγμές μου. Ειδικά εκείνες που είχα ανάγκη την προσωπική γαλήνη. Ευχάριστος δίσκος, παρότι δεν είναι εξαίρετης σύλληψης. Ο González άλλωστε δε διεκδικεί να μπει στο πάνθεον για το καλύτερο άλμπουμ όλων των εποχών. Αφήνει τους άλλους να πασχίζουν γι’ αυτό. Εκείνος εξακολουθεί να βαδίζει στο δρόμο που χάραξε.

Καλημέρα!




Αρχείο δημοσιεύσεων

indiego

Sternenwandler

Ακούστε το βίντεο κλαμπ The Podcast

Mix Grill Βίντεο κλαμπ The Podcast

Το Lagrimas de oro στο Mixcloud

Το ραδιόφωνο του Lagrimas de oro

Το αρχείο της Blogovision 2012

Το αρχείο της Blogovision 2013


Αρέσει σε %d bloggers: