Posts Tagged ‘Blogovision

23
Δεκ.
13

Στιγμές της Blogovision 2013

Το όμορφο παραμύθι της Blogovision 2013 έφτασε στο τέλος του. Για εμάς εδώ στο Lagrimas de Oro υπήρξε αρκετά εξαντλητικό λόγω του καθημερινού προγράμματος και της ελάχιστης προεργασίας μας, όμως τελικά καλύτερα έτσι. Καταθέσαμε σκέψεις και εικόνες, μοιραστήκαμε συναισθήματα και τραγούδια. Ελπίζουμε κάποια εξ αυτών να έφτασαν στον προορισμό τους…

Από τη μεριά μας το διασκεδάσαμε. Γνωρίσαμε διαδικτυακά ανθρώπους με πάθος, διαβάσαμε κείμενα που θα θέλαμε να είχαμε γράψει, εκνευριστήκαμε ανούσια με το σκληρό παιχνίδι της βαθμοθηρίας.

Ο καθημερινός σχολιασμός στο Jumping Fish έγινε φέτος από 20 διαφορετικούς bloggers. Αυτή τη φορά μετρήσαμε μόνο ένα σχόλιο -κι αυτό κομματάκι κακεντρεχές είναι η αλήθεια- αλλά δε βαριέσαι… Από την άλλη, η καθημερινή ανταπόκριση της Popaganda μάς τίμησε κατά τι περισσότερο. Να τρέφουμε και λίγο τη φιλοδοξία μας, γιατί θα θυμώσει και θα μας αφήσει μόνους με την κολλητή της, τη ματαιοδοξία.

Λίγο πριν αποχαιρετίσουμε για τα καλά τη διοργάνωση, φυλλομετρήσαμε τα blogs των συμμετεχόντων -ΟΛΑ όμως- και σημειώσαμε ορισμένα όμορφα πραγματάκια που υπέπεσαν στην αντίληψή μας. Δυστυχώς, κανένα post για τον τελικό νικητή της διοργάνωσης δεν κατάφερε να μας πείσει. Παράλογο δε το λες, βέβαια. Αντιθέτως, είναι ανακουφιστικό που έστω κι αυτό το τουλάχιστον μέτριο για μας Reflektor μπόρεσε να αγγίξει αληθινά (;) κάποιους ανθρώπους.
 

Στιγμές της Blogovision 2013

 
Serpentine Padd
12. Vampire Weekend – Modern Vampires Of The City
Η καλύτερη στιγμή: To Ηannah Hunt είναι ένα πανέμορφο κομμάτι, αλλά εκεί στο 2:42 που σκάνε τα ντραμς και το πιανάκι γίνονται πραγματάκια στην καρδούλα μου κάθε φορά που το ακούω. #romantiko_mood
 
Metacapsule
11. Kurt Vile – Wakin on a Pretty Daze
«Σκέφτομαι και Γράφω» της Καψούλας. Δευτέρα Δημοτικού.

«Σκέφτομαι και Γράφω» της Καψούλας. Δευτέρα Δημοτικού (by Metacapsule)


 
Booldoza
18. Kurt Vile – Wakin on a Pretty Daze
Μου έτυχε δυο-τρεις φορές να φτάσω στον προορισμό μου και να περιμένω να τελειώσουν τα 9.30 λεπτά του «wakin on a pretty day» για να ανοίξω την πόρτα του αυτοκινήτου. Άλλη μία, πλησίαζα τα διόδια της Ελευσίνας και για να μην κόψω στη μέση το «Too Hard» αναγκάστηκα να κόψω την ταχύτητα στα 30 και να υποστώ το φτωχό (αλλά δίκαιο) υβρεολόγιο όσων με προσπερνούσαν.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι μ΄αρέσει πολύ ο Kurt Vile, ακόμα περισσότερο με κάτω τα τζάμια και σταθερά χαμηλή ταχύτητα.
 
Dustroad
15. Θρησκόληπτα Σύννεφα
Το μεγαλύτερο κόλπο που έκαναν τα σύννεφα ήταν να πείσουν τον κόσμο πως υπάρχει Θεός.

by Dustroad


 
Nikisot
05. Atoms For Peace – AMOK
Ένα σοβαρό δείγμα ότι μεγαλώνεις είναι ότι αρχίζουν να σου αρέσουν κάποια πράγματα που δε σου άρεσαν παλιά. Εμένα μου αρέσει ο Τομ Γιορκ. Ναι, σαν άντρας. Μας φαντάζομαι να χορεύουμε μαζί σαν τον βίντεο του ingenue και να χανόμαστε στο ηλιοβασίλεμα. Έπαθα ΑΜΟΚ με αυτό το άλμπουμ και το άκουγα over and over. Και ναι, το unless είναι ένα από τα καλύτερα κομμάτια της χρονιάς και δε με νοιάζει κανείς άλλος τι λέει. Βάζω καφεδάκι Κυριακή πρωί, ανοίγω λαπτοπ και το ακούω.


 
Narita
.9 No Clear Mind – Mets
μη το δοκιμάσετε στο τρένο.

* Κι όμως! Λες και το έγραψαν για να το ακούω στο τρένο…

by Narita


 
@dementia_inc
#Blogovision2013 Το #15 του @dementia_inc : God Is An Astronaut – Origins
Πετούσα, όλο πετούσα με τη στολή που μου έφτιαξες. Δε θέλω να πετάω, θέλω να ταλαντώνομαι σαν μια ακτίνα φωτός, σου είχα πει χιλιάδες φορές. Να ταλαντώνομαι έτσι…

για πάντα…

μέχρι να φτάσω στις λιμνοθάλασσες των κόκκινων φεγγαριών.

 
Solenanthus
#13 Postiljonen – Skyer
Κάπως έτσι πρέπει να ακούγονται τα όνειρα.
 
Miss Soul
07. Junip – Junip
Μπορεί φέτος ν’ ανακαλύψαμε το Rodriguez -εκτός αν είσαι ο οδοντίατρός μου και μανιακός συλλέκτης βινυλίων του παρελθόντος- αλλά τη φωνή του José González σίγουρα κάποιοι την είχαμε ακούσει τουλάχιστον από το 2007. Όχι δεν τους συγκρίνω, απλά οι δικοί μου συνειρμοί για κάποιο λόγο με πάνε από τον ένα στον άλλο.

Στη συνέχεια ανακάλυψα τους Junip -το συγκρότημα του González- για να κολλήσω μια και καλή με τις υπόγειες εκρήξεις του psychedelic folk ύφους τους (όπου ακούσω moog εκεί θα κάτσω). Το φετινό ομώνυμο album τους βαδίζει μεν στα χνάρια του προηγούμενου, συνεχίζει όμως να δημιουργεί την ατμόσφαιρα που αναζητώ σ’ αυτού του είδους τη μουσική.
 
Κονσέψουαλ
δεκαεννια Nils Petter Molvær & Moritz von Oswald – 1/1

Σκέψου τα παγόβουνα. Σκοτεινά και παγωμένα, επιπλέουν και περιπλανιούνται στη θάλασσα, απρόσιτα και επικίνδυνα, σιωπηλές παγίδες μοριακής μνήμης. Στο τέλος όμως ρέουν προς τον Ισημερινό, δακρύζοντας, μέχρι να μη μείνει τίποτα από αυτό που ήταν κάποτε.

Σκέψου ένα παγόβουνο που δεν θα λιώσει ποτέ, αλλά θα περιπλανιέται αιώνια στις θάλασσες, ένας Ιπτάμενος Ολλανδός, ή μια Μαρί-Σελέστ φτιαγμένη από νερό, ένα δέκατο πάνω από την επιφάνεια και εννιά δέκατα κάτω από αυτήν.

Σκέψου μια ξέρα, ένα νησί κρυμμένο λίγο κάτω από τον αφρό, μια σιωπηλή παγίδα, απρόσιτη κι επικίνδυνη.

Σκέψου την πρόσκρουση. Και τη συμφιλίωση. Και το ζευγάρωμα. Και σκέψου ένα παγόβουνο που θα δακρύζει κάθε καλοκαίρι αλλά δε θα λιώνει, μόνο θα γεμίζει με φρέσκο νερό τον ωκεανό, μέχρι τον μεγάλο, τελειωτικό χειμώνα, όταν όλα τα δάκρυα θα γίνουν κρύσταλλοι.
 
Ludens
[Στο πλαίσιο της Blogovision 2013, το Πο Πο Culture! προσφέρει δωρεάν στους αναγνώστες του σύντομα μαθήματα ιστορίας και λαογραφίας]
#08. The National – Trouble Will Find Me
The National: Αμερικανικό indie rock συγκρότημα. Οι ΗΠΑ είναι ένα υπέροχο παράδειγμα «έθνους-κράτους» που το κράτος προϋπήρξε του έθνους.
Μάθημα της 13ης Δεκεμβρίου 2013: Η γέννηση του «έθνους – κράτους».
 
@vkotzia
#Blogovision2013 Το 2 της @vkotzia The National – Trouble Will Find Me
O Quincy Jones το έλεγε κάπως έτσι: ‘αν σε κάνει να ανατριχιάζεις, τότε είναι καλό’. Άρα, το Trouble will find me είναι καλό. Πολύ καλό. Επίσης ‘αν σε κάνει να ανατριχιάζεις, δεν σε νοιάζει αν αρέσει στους άλλους, στην ίδια τη μπάντα, στο Pitchfork ή στο γάτο σου’. Σου αρκεί που ανατριχιάζεις εσύ. The rest is philosophy που λένε και στο χωρίον μου.
 
Ηλεκτρόνιο
9. Ty Segall – Sleeper
Πόση μουσική έχεις μέσα στο κεφάλι σου καλέ μου άνθρωπε και για πόσα χρόνια ακόμα θα είμαι το πουτανάκι σου;

1. Fuck Buttons – Slow Focus
Γιατί με τρομάζουν αυτοί που μπορούν να περιγράψουν τα πάντα με λέξεις.

by Ηλεκτρόνιο


 
Fotobill
05: My Bloody Valentine | MBV
αυτός μου έμαθε να αγαπάω
 
Gee
blogovision #3 – Disclosure Settle
*Για τις ημέρες της #blogovision, θα απαντάμε σε ερωτήσεις/ απορίες/ προβλήματα, υποθετικά-ταιριαστά με τα άλμπουμ, αλλά ακόμα καλύτερα, δικά σας. Στείλτε ό,τι θέλετε, το πρόβλημα θα αποκτήσει απάντηση και μουσική επένδυση.

Αγαπητό metobear,
το αγόρι μου δεν ξέρει να χορεύει. Μπορεί να είναι όμορφος, μορφωμένος, έξυπνος, ευγενικός, κύριος αλλά όταν φτάνει εκείνη η άτιμη ώρα που είναι να ανέβει στο dancefloor μεταμορφώνεται σε πίθηκο. Πίθηκος είναι λάιτ χαρακτηρισμός γιατί δεν μπορείτε να φανταστείτε λίκνισμα γοφών α λα Right Said Fred όταν έχει κατεβάσει τα τζινάκια του. Σε πιο νορμάλ καταστάσεις, ακουμπάει χέρι στον κορμό και το ανεβοκατεβάζει ελαφρά, ούτε καν στην τσέπη δεν το βάζει να μαζέψει λίγο το θέαμα αυτό. Με έχει κάνει ρεζίλι κοινώς. Πώς θα του το πω;
Με αγάπη,
Άρτεμις

Αγαπητή Άρτεμις,
μια ωραία λύση να του το εξηγήσεις και να τον προπονήσεις κιόλας είναι να κάνετε μαζί χορό. Τις προάλλες έκανα 5 λεπτά zumba στο γυμναστήριο και νόμιζα ότι ήμουν η Σακίρα μόλις βγήκα. Μετά έκανα μια ώρα βάρη να θρέψω τεστοστερόνη. Ακόμα πιο όμορφο και ερωτικό είναι να του δείξεις εσύ πώς να χορεύει. Βάλε κάτι σέξι να παίζει, μη βάλεις τίποτα Disclosure και αρχίσει να κοπανιέται σαν επιληπτικός, πιασ’τον από τους γοφούς και δείξε του πώς να κουνάει αυτό που του ‘δωσε η μαμά του. Στον πιο ξέφρενο χορό, αυτόν που θα χορέψετε στα πάρτια ρε παιδί μου, υπάρχει πληθώρα κινήσεων που μπορείς να του δείξεις. Ξεκινάς με την απλή κίνηση «κάνω ψώνια στο σουπερμάρκετ», συνεχίζεις με την κίνηση «βοσκός» και πας στα πιο σύνθετα, όπως το «μασάω την τσίχλα σαν λέαινα»…

 
Vlad
#4 Eminem – The Marshall Mathers LP 2
Δε μπορώ να πιστέψω ότι κανείς δεν ψήφησε αυτό το άλμπουμ. Μοιάζει με ιεροσυλία.
 
@JohnTikis
νούμερο 01. Woodkid – The Golden Age
(γιατί όλα τα τραγούδια γίνονται πιο όμορφα, όταν έχεις κάπου να τα αφιερώσεις)
 
G
#9 NICK CAVE & THE BAD SEEDS – Push the sky away
As he’s getting older, he’s becoming even better. Especially with these guys.
 
Γιώργος Τάγαρης
20. Nick Cave and the Bad Seeds – Push The Sky Away
Σύνοψη – Το άλμπουμ σε μία φράση:
Ο αργός ρυθμός και ο μινιμαλιστικός ήχος συναντούν το βιωματικό, λυρικό και παρόλα αυτά μεστό στίχο, δημιουργώντας ένα ανά στιγμές ανατριχιαστικό και γεμάτο εικόνες ποιητικό λεύκωμα που εμπλουτίζεται με λεπτούς, μεταλλικούς κιθαριστικούς ήχους, υπόκωφα κρουστά και την trademark φωνή του Nick Cave.

 
Monksdream
9. Washed Out – Paracosm
Τα κομμάτια του Paracosm θα τα βρεις στο Spotify σε λίστες με όνομα “Ηλιοβασίλεμα στο Σούνιο”, “Βόλτα με το αμάξι/τρένο/ΚΤΕΛ”, “Ζιζή σ’αγαπώ” και όλα αυτά δεν τα λέω για κακό. Είναι ένας δίσκος που με αναγκάζει να χρησιμοποιήσω το κλισέ κοσμητικό επίθετο “γλυκόπικρος”, ένα soundtrack διακοπών, ένα ηχητικό viewmaster αναμνήσεων.

Στα τεχνικά, την καλύτερη περιγραφή την έδωσε ο Γιάννης “Σαν να έχεις τραβήξει φωτογραφία με το Hubble και να την πέρασες στο instagram”. O Greene χρησιμοποίησε πάνω από πενήντα όργανα, ενορχήστρωσε, έφτιαξε έναν καταπληκτικό ποπ δίσκο και τελικά όλο αυτό το πέρασε από ένα lo-fi φίλτρο για να χαθεί η καθαρότητα του ήχου, λες και θέλει να κάνει μαλάξεις στο chillwave για να μην πεθάνει. Δικό του είναι το μαγαζί, ό,τι θέλει κάνει.
 
South of the river
#20. Pearl Jam – Lightning bolt
Επειδή όταν οι μεγάλες αγάπες ζητάνε ειλικρινά και έμπρακτα συγνώμη, πρέπει να την δεχόμαστε… Α, και για τα γαμημένα τα 90’s…
 
Eva Sam
#17 I Am In Love – Raw Heart
-Τι ακούμε τώρα ;
-I am In Love
-Απο?
-τς..Είναι οι I am In Love!
Βαρέθηκα. Ο ίδιος διάλογος. Πάντα… Και πάντα εξηγώ οτι είναι μπαντάρα.

 
Street Me Pleaz
Blogovision 2013: Jon Hopkins – Immunity #3
Τα ωραία άλμπουμ ακούγονται όλες τις ώρες.
 
Ιόλη
12. Steve Mason – Monkey Minds In The Devils Time
α να, εδώ στο #12 ήρθε για’μενα η ώρα που αρχίζει και γίνεται δύσκολο όλο αυτό το “βάλε σε σειρά αυτά που αγάπησες φέτος”
 
Fantasmenios
το δύο | φανταλίστα
Όπως το τρίο της Φανταλίστας έτσι και το δύο είναι από τη Σκωτία. Το δυο έσκασε στο Φαντασμένιο μετά από επική σπόντα, κατά τη διάρκεια μιας ενδελεχούς έρευνας (sic) στα πλαίσια αυτού του ποστ για τα χειρότερα εξώφυλλα. Αν δεν το πετύχαινε τότε ο Φάντας τότε θα έσκαγε στο ποστ για τους χειρότερους τίτλους (το 2014 στις οθόνες σας). «Monkey Minds In The Devil’s Time»; Ή δεν έχει γούστο ή θέλει να βασανίζει τους ραδιοφωνικούς παραγωγούς. Το «Monkey Minds In The Dudes κάτι» ή πιο σωστά «το καινούργιο του Mason» ή ακόμα πιο σωστά «το δισκάκι αυτουνου από τους beta band» ή πιο σωστά και από Αδωνι Γεωργιάδη «ο νέος δίσκος του τύπου από τους beta band μπλα μπλα μπλα high fidelity» στο νούμερο 2 αν και με το χέρι στην καρδία είναι #1 κορφή. Απλά είναι άτυχος ο Mason γιατί φέτος το #1 είναι ψηλά.. πολύ ψηλά.. σαν να έρχεται από το διάστημα. Ντάξει με τους Beta Band ούτε με κιάλια δεν θα έβλεπε το δύο. Δείτε παίδες φάτσα καλλιτέχνη που είναι στο #2. Απίστευτο ε; Αυτός ο τύπος με αυτή τη φάτσα και με αυτό το γελοίο πουλόβερ ζιβάγκο έγραψε τραγούδια που δεν θα ξεχαστούν ποτέ.

Πόσο μαλάκας είχε μείνει ο Φαντας όταν το πρωτάκουσε! Δεν ήξερε ποιο κομμάτι να διαλέξει για την εκπομπή και τελικά έπαιξε όλο το δίσκο. Βέβαια υπάρχει το a lot of love. a lot of love = 2013. Δεν έχει μείνει και κάτι άλλο. Αλλά ήταν καλή φάση. Ντάξει κάποιοι θα πουν get lucky = 2013. Αλλά τι ανάγκη έχουν αυτοί; Τα έχουν λυμένα τα προβλήματα τους (το ios7 να μην έχει bugs και όλα καλά). Δείτε ξανά τη φάτσα του Mason. A lot of love ρε. Και αν δεν έχουμε να πιούμε 4ο τζιν τονικ a lot of love. Εκείνα τα παρτι του poplie (ψιτ), οι εκδρομές, η επιστροφή από το γαμήσι – δουλεια (βάλτε τόνο όπου θέλετε), η κούραση, κάποια πονάκια, και η πιο τέλεια στιγμή των τελευταίων 150 χρόνων (μέχρι την επόμενη). Το a lot of love ήταν μέσα στον Φαντασμένιο όλο το 2013. Και το 2013 θα φύγει με το come to me. Από τα τραγούδια που δεν τελειώνουν ποτέ. Τόσο απλό για να είναι αληθινό και τόσο όμορφο για να είναι από τον τύπο με πουλόβερ-ζιβάγκο. Mason μπορεί να είσαι σαν να ποζάρεις για φωτογραφία διαβατηρίου αλλά φέτος έδωσες πολύ πόνο ρε. Αυτά
 
Αμ Μος/5+
#BLOGOVISION2013 #09 QUEENS OF THE STONE AGE – …LIKE CLOCKWORK
Fucking Kyuss, FQOTFSA, Desert Fucking Sessions, Fucking Eagles of Death Fucking Metal, Them Fucking Crooked Fucking Vultures, ποιος είμαι εγώ που θα κρίνω τον Joshua Fucking Homme;

Ανήκω σε μια γενιά που έχει πετύχει πολλούς μεγάλους, αλλά πολύ λίγους τεράστιους. Στέκομαι ταπεινός, ευχαριστώ την τύχη μου να μπορώ να παρακολουθώ έναν πραγματικό ζωντανό θρύλο να μεγαλουργεί στα χρόνια της ακμής του (και όχι να προσπαθεί να κάνει αρπαχτές από τον οίκο ευγηρίας) και σκάω.
 
Pretty Visitors
#01. Queens Of The Stone Age – …Like Clockwork
Ήρθες και με τράβηξες από την έρημο
που είχα δημιουργήσει μέσα μου.

 
Aris Indiego
Blogovision #2 by Aris Indiego: Queens Of The Stone Age
Το «…Like Clockwork» είναι δίσκος γειωμένος και συγκροτημένος, αλλά συγχρόνως απίστευτα συναισθηματικά φορτισμένος. Είναι ο ήχος μιας μπάντας ώριμης, που επενδύει σε πολυεπίπεδες συνθέσεις και επιλέγει να δώσει μια πιο εγκεφαλική διάσταση στο είδος, την ίδια στιγμή που ροκάρει άσχημα. Είναι μια κατάθεση πολλαπλών αναγνώσεων, που θέτει υπό αμφισβήτηση την απόσταση που χωρίζει το απλό από το πολύπλοκο. Και χωρίς καμία πρόθεση για μεγαλοστομίες, είναι από τα καλύτερα πράγματα που έχουν συμβεί στο rock τα τελευταία χρόνια.
 
Retro

by Retro (Rock ‘n’ Roll Circus)

 

Μας άρεσαν ακόμη:

για τις μουσικές προτάσεις

Vitmagi
 
για τις ιστορίες

Triatetarta
 
για τον τρόπο παρουσίασης

Sub Lolita και Dimitris Athinakis

Δημήτρης Ντιέξ

 
Ενδεικτικά κάποιοι δίσκοι που σημειώσαμε για να ακούσουμε προσεχώς:

Sébastien Tellier – Confection
Föllakzoid – II
Greg Haines – Where We Were
John Lemke – People Do
 
υ.γ.: Τους Arcade Fire θα τους αγαπάμε πάντα για άλλο λόγο.

22
Δεκ.
13

Τα αποτελέσματα της Blogovision 2013

Όπως καταγράφηκαν στο @blogovision2013

50. Pan Pan – «Missing Two Trains On Purpose»
49. White Lies – «Big Tv»
48. Rhye – «Woman», στο #14 της indiego
47. MS MR – «Secondhand Rapture»
46. Still Corners – «Strange Pleasures», στο #13 της indiego
45. Franz Ferdinand – «Right Thoughts, Right Words, Right Action», στο #15 του clandestino
44. Iceage – «You’re Nothing»
43. Thee Oh Sees – «Floating Coffin»
42. These New Puritans – «Field Of Reeds»
41. Foals – «Holy Fire»

40. Julia Holter – «Loud City Song»
39. Phosphorescent – «Muchacho»
38. Factory Floor – «Factory Floor»
37. Parquet Courts – «Light Up Gold»
36. HAIM – «Days Are Gone»
35. Foxygen – «We Are The 21st Century Ambassadors Of Peace & Magic»
34. Larry Gus – «Years Not Living»
33. Disclosure – «Settle»
32. Forest Swords – «Engravings»
31. Deafheaven – «Sunbather»

blogovision-2013

30. Girls Names – «The New Life»
29. Kurt Vile – «Wakin On A Pretty Daze», στο #11 της indiego
28. David Bowie – «The Next Day»
27. London Grammar – «If You Wait»
26. Fuck Buttons – «Slow Focus»
25. Sigur Rós – «Kveikur», στο #05 του clandestino
24. Bill Callahan – «Dream River», στο #15 της indiego
23. Woodkid – «The Golden Age», στο #04 του clandestino
22. Chelsea Wolfe – «Pain Is Beauty»
21. Nick Cave And The Bad Seeds – “Push The Sky Away”, στο #09 του clandestino και το #03 της indiego

20. John Grant – «Pale Green Ghosts» (424), στο #09 της indiego
19. Black Angels – «Indigo Meadow» (425)
18. Justin Timberlake – «The 20/20 Experience» (425)
17. Kanye West – «Yeezus» (478)
16. Darkside – «Psychic» (480)
15. Jon Hopkins – «Immunity» (520)
14. Knife – «Shaking The Habitual» (524)
13. Deerhunter – «Monomania» (528)
12. Boards Of Canada – «Tomorrow’s Harvest» (537)
11. Chvrches – «The Bones Of What You Believe» (565)

10. Atoms For Peace – «AMOK» (600)
 
9. Queens Of The Stone Age – «…Like Clockwork» (649)

στο #03 του clandestino και το #18 της indiego

8. Savages – «Silence Yourself» (650)

στο #19 του clandestino

7. James Blake – «Overgrown» (798)

στο #04 της indiego

6. My Bloody Valentine – «Mbv» (855)
 
5. Vampire Weekend – «Modern Vampires Of The City» (870)

στο #07 του clandestino

4. The National – «Trouble Will Find Me» (1038)

στο #02 του clandestino και το #01 της indiego

3. Arctic Monkeys – «AM» (1053)

στο #18 του clandestino και το #17 της indiego

2. Daft Punk – «Random Access Memories» (1294)

στο #20 του clandestino και το #02 της indiego

1. Arcade Fire – «Reflektor» (1494)
 

20
Δεκ.
13

Blogovision 2013 #01

indiego

The_National_Trouble_Will_Find_Me01. The National – Trouble Will Find Me

Θα μου πεις το περίμενα. Θα σου πω δε με νοιάζει. Θα με πεις προβλέψιμη. Θα σου απαντήσω και πάλι ότι δε με νοιάζει. Αυτός ο έρωτας ήταν κεραυνοβόλος. Από την πρώτη στιγμή που άκουσα το 2007 το Green Gloves ο δρόμος δεν είχε πλέον επιστροφή. Με σημάδεψαν για όλη μου τη ζωή. Τη χρονιά μου την αφιέρωσα ολοκληρωτικά στους National:

– γιατί φέτος απέκτησα όλη τη δισκογραφία τους

– γιατί έδωσα την πρέπουσα αξία στο High Violet. Πόσο το είχα υποτιμήσει! Συγγνώμη που άργησα…

– γιατί περίμενα εναγωνίως με κολλημένη τη μούρη μου στον υπολογιστή να παίξει στο ραδιόφωνο για πρώτη φορά το Demons

– γιατί με το Trouble Will Find Me μας χάρισαν τον πιο ολοκληρωμένο καλλιτεχνικά δίσκο τους. Εξαιρετικό artwork και τεράστια πρόοδος, αφού μέχρι τώρα δεν έμπαιναν στη διαδικασία να προσθέσουν ούτε καν τα lyrics

– γιατί για οκτώ ολόκληρους μήνες έκανα ιώβεια υπομονή κρατώντας στα χέρια μου το μαγικό χαρτάκι για τη συναυλία τους

– γιατί μέχρι και το εισιτήριο είχε την καλύτερη αισθητική που έχω δει ποτέ

– γιατί δύο ώρες οδηγούσαμε υπό καταρρακτώδη βροχή με 60 στην εθνική για να να καταφέρουμε να φτάσουμε στο συναυλιακό χώρο

– γιατί όποτε τους ακούω η καρδιά μου χτυπάει σαν το μπάσο στις 5 Νοεμβρίου 2013, όταν μέσα στην αρένα ανάμεσα σε δίμετρους Γερμανούς προσπαθούσα απεγνωσμένα να δω λίγο από αυτό που λαχταρούσα

– γιατί έπειτα από ένα δίωρο εξαντλητικό ψυχολογικό ταξίδι κατάφερα να πάρω στα χέρια μου τη setlist του Matt με τις χειρόγραφες σημειώσεις του, αφού ο γλυκός μου δεν μπορεί να θυμάται πως ξεκινούν τα τραγούδια

– γιατί ακούω τώρα το Pink Rabbits και η καρδιά ταράζεται

– γιατί απλώς τους αγαπώ βαθιά

Σας ευχαριστώ για τις συγκινήσεις που μου έχετε προσφέρει όλα αυτά τα χρόνια. Η πρώτη θέση δικαιωματικά δική σας.

“I won’t be vacant anymore
I won’t be waiting anymore
I won’t be faking anymore
I won’t be waiting anymore”



 

clandestino

8Songs01. Playground Noise – 8 Songs
 
Τα τραγούδια σε προστατεύουν από τη βροχή
 
Υπάρχουν ήχοι που σου φέρνουν στο νου εικόνες. Υπάρχουν μουσικές που σου δημιουργούν συναισθήματα κι άλλες που ανιχνεύουν όσα έχεις ήδη μέσα στην καρδιά σου. Ίσως αυτές οι δεύτερες να σημαίνουν τελικά κάτι περισσότερο για σένα. Γιατί μετατρέπονται σε κτήμα σου, γίνονται βίωμά σου και σημείο αναφοράς.

Σε κάθε τραγούδι αυτού του δίσκου έζησα κι ένα κομμάτι της ζωής μου. Διάβασα κάποιο από τα βιβλία που έχω απολαύσει, περιπλανήθηκα σε κάποιο από τα μέρη που έχω γυρίσει, αντίκρισα κάποιο από τα τοπία που έχω θαυμάσει, ξανασυστήθηκα με κάποιον από τους ανθρώπους που έχω αγαπήσει. Από την πρώτη ακρόαση. Και σε κάθε ακρόαση ένα άλλο βιβλίο, ένα άλλο μέρος, ένα άλλο τοπίο, ένας άλλος άνθρωπος. Κάθε ακρόαση να συνθέτει σταδιακά το όλον της ύπαρξής μου και αυτό το όλον κάθε φορά να διευρύνεται και να εμπλουτίζεται.

Δεν είναι τρομακτικό να βρίσκεται κάποιος μέσα στο μυαλό μου, να αγκαλιάζει τους φόβους μου και να θρέφει τις ελπίδες μου. Είναι μεγαλειώδες. Είναι ευλογημένο.
 

Θα μπορούσα να κοιμάμαι για μέρες ή να ξαγρυπνώ για χρόνια.
Θα μπορούσα να αφήσω να κυλούν χιλιάδες δάκρυα ή να τα στεγνώνω κάτω από τον ήλιο.


 

 
Στην αντίστοιχη θέση το 2012 ήταν…

Blogovision 2013 #20
Blogovision 2013 #19
Blogovision 2013 #18
Blogovision 2013 #17
Blogovision 2013 #16
Blogovision 2013 #15
Blogovision 2013 #14
Blogovision 2013 #13
Blogovision 2013 #12
Blogovision 2013 #11
Blogovision 2013 #10
Blogovision 2013 #09
Blogovision 2013 #08
Blogovision 2013 #07
Blogovision 2013 #06
Blogovision 2013 #05
Blogovision 2013 #04
Blogovision 2013 #03
Blogovision 2013 #02

Συγκεντρωμένες οι δημοσιεύσεις στην τελευταία ημέρα της Blogovision

19
Δεκ.
13

Blogovision 2013 #02

indiego

Daft_Punk_Random_Access_Memories02. Daft Punk – Random Access Memories

Ειλικρινά πιστεύω ότι όποιος φέτος είπε ότι δεν του άρεσαν οι Daft Punk, ότι έγινε πολύς ντόρος για το τίποτα, όποιος δεν τους έβαλε στην εικοσάδα του (μην πω δεκάδα και θεωρηθώ υπερβολική), είναι απλώς κακιασμένος και ζηλιάρης. Ό,τι μουσική και να ακούς δε γίνεται να μη χτύπησες έστω μια φορά το πόδι ρυθμικά στο Get Lucky. Και να να μου πεις ότι δεν το έκανες, απλώς θα σε πω ψεύτη. Ένα ένα να πιάσεις τα κομμάτια θα σου αποδείξω ότι πρέπει να σου αρέσει. Ειδικά αν είσαι και λίγο φαν της χορευτικής μουσικής αδυνατώ να αποδεχθώ ότι δεν ξετρελάθηκες στο άκουσμα του Lose yourself to dance. Κάθε δίσκος τους είναι είδηση. Κάθε εμφάνισή τους γεγονός. Ξέρουν να φτιάχνουν μουσική και ξέρουν να το κάνουν καλά. Κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα δίσκο με ενιαία θεματική και εξαιρετική ποιότητα. Σκάστε από το φθόνο του κόσμου οι ατάλαντοι! Ἐχασαν την πρωτιά μου για συναισθηματικούς και μόνο λόγους που θα εξηγήσω αύριο. Στη δεύτερη θέση από μένα για φέτος, γιατί την ημέρα που κυκλοφόρησε το Get Lucky χόρευα ασταμάτητα σε όλο το σπίτι.

“And we will never be alone again
‘Cause it doesn’t happen every day
Kinda counted on you being a friend
Can I give it up or give it away”


 

clandestino

The_National_Trouble_Will_Find_Me02. The National – Trouble Will Find Me
 
Η τηλεοπτική εκδοχή ενός ανθρώπου με ραγισμένη καρδιά
 
Κάθομαι και σε κοιτάζω. Πώς στέκεσαι, πώς ορθώνεσαι πάνω και πέρα από τον κόσμο. Τίποτα δε φαίνεται ικανό να σε καταβάλει. Αχ, και τι δε θα ‘δινα να είμαι σαν εσένα.

Κάθε φορά που με πιάνει η απόγνωση λέω φτάνει πια. Ας είναι η τελευταία φορά. Και κάθε φορά είναι λες η τελευταία φορά. Ξέρω ότι αν μείνω εδώ, αν μείνω έτσι, δε θα τη βγάλω καθαρή. Κι η όποια χαρά δε θα είναι παρά εφήμερη.

Συγγνώμη. Συγγνώμη για όλες τις φορές που σε πλήγωσα. Για όλες τις φορές που θα σε πληγώσω. Η αγάπη μου για σένα είναι η μεγαλύτερη αρετή μου. Την κρατώ ως κόρη οφθαλμού. Και περιμένω τη στιγμή που θα τρέξουμε έξω στα λιβάδια να περιμένουμε τη βροχή. Αυτή η σκέψη με κρατάει. Εσύ κι εγώ κι όλοι όσοι αγαπάμε. Ξεχασμένοι από το χρόνο, να ανταμώνουμε ξανά και ξανά και να σκαρώνουμε ιστορίες για τ’απέραντο τ’ουρανού.

Δεν είμαι κακός. Εσύ το ξέρεις. Εσύ με ξέρεις καλύτερα από τον καθένα. Προσπαθώ να κρατώ τα πόδια μου στη γη. Κι αυτό πονάει κάποιες φορές.

couldnt-find-quiet

Ήρθε η ώρα να πάψω να υποκρίνομαι. Ό,τι αγαπώ είναι ήδη μέσα ή γύρω μου. Όταν με ρωτούν τι βλέπω, τους απαντώ τον Παράδεισο να με περιβάλλει. Ποτέ δε θα καταφέρω να νικήσω τους δαίμονές μου. Ποτέ δε θα καταφέρω να τους διώξω. Γιατί η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν υπήρχαν. Ήταν πάντα αγγελούδια στο πλάι μου – έκπτωτα, μα αγγελούδια. Κι απόψε το βράδυ, όταν θα έχουν φύγει όλοι από το σπίτι, θα γείρω στην πολυθρόνα, θα τους ξανασυστηθώ και θα πιούμε παρέα, μονοιασμένοι πια.

Στην αντίστοιχη θέση το 2012 ήταν…

Blogovision 2013 #20
Blogovision 2013 #19
Blogovision 2013 #18
Blogovision 2013 #17
Blogovision 2013 #16
Blogovision 2013 #15
Blogovision 2013 #14
Blogovision 2013 #13
Blogovision 2013 #12
Blogovision 2013 #11
Blogovision 2013 #10
Blogovision 2013 #09
Blogovision 2013 #08
Blogovision 2013 #07
Blogovision 2013 #06
Blogovision 2013 #05
Blogovision 2013 #04
Blogovision 2013 #03

Αναλυτικά η εξέλιξη της Blogovision

18
Δεκ.
13

Blogovision 2013 #03

indiego

Nick_Cave_Push_The_Sky_Away03. Nick Cave & The Bad Seeds – Push The Sky Away

Το να γράφεις καθημερινά posts (γιατί δεν ανήκω στην κατηγορία εκείνων που έχουν ήδη έτοιμες τις αναρτήσεις τους από καιρό, παρότι στην αρχή βέβαια το προσπάθησα χωρίς επιτυχία) το βρίσκω εξαντλητικό. Είμαι που είμαι δύστοκη, αυτό έρχεται και ολοκληρώνει την όλη εικόνα. Έτσι σκεφτόμουν με χαρά «τι καλά! για τον Cave δε θα χρειαστεί να σκεφτώ. Θα βάλω ένα απόσπασμα από το κείμενο που είχα γράψει όταν κυκλοφόρησε ο δίσκος (άλλο κι αυτό, τρεις μέρες το βασάνιζα) και ξεμπέρδεψα». Οπότε μέχρι σήμερα (χθες δηλαδή) το πρωί ήμουν ήσυχη κι αγνάντευα από το παράθυρό μου το απέναντι παράθυρο. Πήγα στο πανεπιστήμιο, γύρισα, ξανακάθισα στο παράθυρο να αγναντεύω το απέναντι παράθυρο… αλλά εκείνη την στιγμή είναι που συνειδητοποίησα πως δε γίνεται να ξεπετάξω έτσι αυτόν το δίσκο. Το μοναδικό βινύλιο καινούριας κυκλοφορίας που πήρα φέτος (γιατί είναι και πανάκριβα τα άτιμα) και που με τόση ευλάβεια το έβαζα κάθε φορά να παίξει. Και άντε στύψε εσύ το μυαλό σου τώρα και γράψε κάτι της προκοπής, γιατί μέχρι τώρα φλυαρείς.

Ο Nick Cave λοιπόν και η παρέα του είναι μεγάλη ιστορία. Και έχουν μεγάλη ιστορία. Ανήκει σε αυτούς που μπήκαν στην καρδιά μου χρόνια πριν και επαναπαύτηκαν δικαίως στις δάφνες τους. Συγκλονίστηκα όταν τους είδα το 2008 στη Θεσσαλονίκη, μόλις είχαν κυκλοφορήσει και το άλλο εξαίρετο Dig, Lazarus, Dig!!!. Θυμάμαι για ένα δίμηνο δεν μπορούσα να ακούσω τίποτε άλλο.

Συγγνώμη. Όλο χάνομαι. Επανέρχομαι στην τάξη και το θέμα μας. Το Push the sky away είναι το υπέροχο ακόλουθο αντίβαρο του Dig, Lazarus, Dig!!!. Ελεγειακό, επετειακό, μεστό, με εκπληκτικές ερμηνείες, αναλλοίωτη αισθαντικότητα, πηγαία αυθεντικότητα, μοναδική αύρα. Αποτελεί δίσκο που θα δικαιωθεί μέσα στην ιστορία, γιατί έχει εκείνη την ποιότητα που συναντάς μόνο σε συνειδητή δημιουργία. Στο νούμερο τρία για εμένα φέτος, επειδή «η αξία ενός καλού δίσκου δεν έγκειται μόνο στην ποιότητα δημιουργίας, παραγωγής και ακρόασής του, αλλά ουσιαστικά στη μετέπειτα συνεχή ανατροφοδότηση θυμικού και λογικού με μεταποιητικά ερεθίσματα έτοιμα να εκραγούν στο κεφάλι σου ανά πάσα στιγμή».

“And we know who you are
And we know where you live
And we know there’s no need to forgive”


 

clandestino

Queens_Of_The_Stone_Age_Like_Clockwork03. Queens Of The Stone Age – …Like Clockwork
 
 
– Cher Professeur, votre exposé à lui seul était déjà revivifiant.
– C’était passionnant. Quel merveilleux avenir vous nous ouvrez!
– Pour ce qui est de l’avenir, Madame, il faut quand même s’y prendre un peu plus tôt!

Les yeux sans visage, Georges Franju (1960)

 
Ο μόνος λόγος που το …Like Clockwork βρίσκεται εδώ κι όχι στην κορυφή όπου ανήκει είναι γιατί την τελευταία στιγμή αποφάσισα να εγκαταλείψω την εξαρχής καταδικασμένη προσπάθεια για «αντικειμενικότητα» και να αναγνωρίσω δυο δίσκους που με συντάραξαν ολάκερο τη χρονιά που πέρασε.

Όχι, στο δίσκο αυτό οι Queens Of The Stone Age και οι καλοί -και πολλοί- φίλοι τους δεν κάνουν τίποτα λάθος. Αντιθέτως, όλα δουλεύουν ρολόι! Από το ξεκίνημα με το «Keep Your Eyes Peeled» ως και το καταπληκτικό φινάλε με τα «I Appear Missing» και «…Like Clockwork» – όσο κι αν έψαξα, αντίστοιχα όμορφο κλείσιμο είχα συναντήσει μονάχα στο The Dark Side of the Moon.

Ίσως το …Like Clockwork να μη δείχνει απλώς, μα να είναι το ίδιο το μέλλον της ροκ, αυτό που θα έπρεπε να είχε ξεκινήσει από καιρό, όπως λέει παραπάνω ο καθηγητής Génessier. Το μεγαλύτερο επίτευγμα του δίσκου, ωστόσο, είναι ότι με έκανε να αφήσω στην άκρη τα γενόσημα των μπιτ (έστω και μελωδικών) και να θυμηθώ πόσο ωραία ακούγεται μια δυνατή, πραγματική κιθάρα…

I love you more than I can control.
I don’t even try. Why would I?

I’m alive, hurray!

Στην αντίστοιχη θέση το 2012 ήταν…

Blogovision 2013 #20
Blogovision 2013 #19
Blogovision 2013 #18
Blogovision 2013 #17
Blogovision 2013 #16
Blogovision 2013 #15
Blogovision 2013 #14
Blogovision 2013 #13
Blogovision 2013 #12
Blogovision 2013 #11
Blogovision 2013 #10
Blogovision 2013 #09
Blogovision 2013 #08
Blogovision 2013 #07
Blogovision 2013 #06
Blogovision 2013 #05
Blogovision 2013 #04

Αναλυτικά η εξέλιξη της Blogovision

17
Δεκ.
13

Blogovision 2013 #04

indiego

04. James Blake – Overgrownjames-blake-overgrown

Όταν κοιτάς αυτόν τον πιτσιρικά κάτι σου βγάζει. Δεν ξέρω αν είναι τόσο το άστρο του που λάμπει, αλλά έχει αυτό το κάτι. Αυτό το κάτι που κάνει την καρδιά μου να σκιρτά στην ηδονική μελαγχολία του. Μου αποπνέει μια διακριτική αυθεντικότητα, μια αιδώ, που τόσο σπάνια υπάρχει σ’ αυτόν το χώρο. Κοιτούσα φωτογραφίες του στο διαδίκτυο, έτσι μπας και καταλάβω τίποτε για τον χαρακτήρα του απλώς και μόνο κοιτώντας τον. Δύσκολα βρίσκεις μια που να κοιτά κατευθείαν το φακό. Το βρίσκω εξαιρετικό στις μέρες να είναι κάποιος ντροπαλός, να κοκκινίζει όταν αισθάνεται άβολα. Αυτό μου βγάζει η φωνή του. Καμία πρόθεση επίδειξης, καμία τάση κυριαρχίας, ουδεμία κραυγαλεότητα. Ομολογώ τον πρώτο του δίσκο τον παραμέλησα κάπως (εκτός από το cover There’s a limit to your love – ξέρω, ξέρω, ήταν χιτάκι- που προτιμώ η αλήθεια είναι από την πρώτη του εκτέλεση), κυρίως γιατί αντιδραστικά συνήθως αρνούμαι όλα αυτές τις περιπτώσεις πρωτοεμφανιζόμενων που τρώνε σπρώξιμο. Δε συνέβη το ίδιο με το Overgrown. Τα δύο single του στάθηκαν καθοριστικά για τη μετέπειτα πορεία του δίσκου στα αυτιά μου. Αμέτρητες οι φορές που με συντρόφευσε φέτος, που με χαλάρωσε, που με ταξίδεψε, που βούτηξε μαζί μου στα άδυτα της σκέψης μου. Στην τέταρτη θέση της λίστας μου, γιατί his love is right in time.

“I’ ll wait
So show me why you ‘re strong
Ignore everybody else,
We ‘re alone now”


 

clandestino

04. Woodkid – The Golden AgeThe_Golden_Age
 

Το απέραντο μπλε μιας χαμένης αγάπης

 
Ο ήλιος λαμπύριζε καθώς καθρεφτιζόταν στα γαλαζοπράσινα νερά. Έμεινε να κοιτάζει με δέος τις εναλλαγές των χρωμάτων στους απαλούς κυματισμούς. Την αγαπούσε τη θάλασσα παρά το κακό που του είχε κάνει. Και πώς θα μπορούσε να μην την αγαπά. Δίπλα της, μέσα της, είχε περάσει τόσο όμορφες στιγμές. Θυμόταν τότε που κυνηγούσε το ηλιοβασίλεμα κι έτρεχε ως την άκρη του ορίζοντα για να διαπιστώσει ότι ο ορίζοντας δεν έχει άκρη. ή την άλλη φορά που βάλθηκε να μετρήσει τους θησαυρούς της θάλασσας και πέρασε ώρες πολλές ανάμεσα σε πετραδάκια και κοχύλια. Την αγαπούσε τη θάλασσα κι ήξερε ότι κι αυτή τον αγαπούσε. Πώς του έκανε τόσο κακό;

Ήταν η πρώτη φορά που ερχόταν μαζί με κάποιον στην παραλία. Για χρόνια ήταν το μυστικό του καταφύγιο, ένα λιμανάκι που αγκυροβολούσε την ψυχή του για να ξεπλυθεί από τη βρωμιά του κόσμου. Ήθελε να έρθει μαζί του εκεί. Να του δείξει τη σπηλιά που έκανε για πρώτη φορά έρωτα και το βράχο που έβαψε κόκκινο ένα βράδυ όταν παραπάτησε τρέχοντας να γυρίσει σπίτι του. Δεν ήθελε να έχει πια μυστικά.

Ήταν μια υπέροχη μέρα. Δεν υπήρχε ψυχή γύρω και οι ψυχές τους είχαν χώρο να απλωθούν και να τραφούν με την ομορφιά. Ξάπλωσαν στην άμμο κι άφησαν τον ήλιο να τους θρέψει. Σαν ίδρωναν, έκαναν μια βουτιά για να δροσιστούν και γυρνούσαν πίσω. Καμιά φορά τον έχανε από το οπτικό του πεδίο και ταραζόταν. Άλλοτε ένα κύμα, άλλοτε μια αδέσποτη ηλιαχτίδα παρενέβαιναν και τον έκρυβαν. Μα ήξερε ότι η θάλασσα τον εξερευνούσε, τον περιεργαζόταν, τον εξάγνιζε. Έκλεισε τα μάτια και άδειασε τη σκέψη του. Δεν ακουγόταν τίποτα κι εκεί, για μια στιγμή, ένας υπόκωφος κρότος κι ένα κύμα. Έτρεξε, προσπάθησε να τον εντοπίσει καθώς τα νερά τραβιούνταν. Ένα χέρι μέσα στην αντάρα απλωμένο μα φωνή καμιά. Βούτηξε και κολύμπησε μ’ όλη του τη δύναμη. Φτάνοντας στο σημείο που τον είχε δει, κοίταξε γύρω μα δεν αντίκρισε παρά ήρεμα γαλαζοπράσινα νερά και τον ήλιο να παιδιαρίζει πάνω τους. Είχε φύγει. Η θάλασσα τον είχε πάρει για να τον κάνει άλλη μια χάντρα στο χρυσοποίκιλτο μενταγιόν της.

Γύρισε στην ακτή. Το νερό που έσταζε έμπλεκε με τα δάκρυά του που δεν έλεγαν να στεγνώσουν. Του ήρθε να καταραστεί τη θάλασσα, να πάρει αλυσίδες και μαστίγια σαν τον Ξέρξη για να τη δέσει και να την υποτάξει. Το νερό χάιδεψε τα πόδια του. Όχι, δε μπορούσε. Ήταν πέρα από τις δυνάμεις του.

Την αγαπούσε τη θάλασσα και θα την αγαπούσε παρά το κακό που του έκανε. Πλέον, όταν βουτούσε να εξερευνήσει τους θησαυρούς της θα είχε το νου του μήπως δει τη ματιά του να λάμπει μέσα από τη χρυσή άμμο.

Στην αντίστοιχη θέση το 2012 ήταν…

Blogovision 2013 #20
Blogovision 2013 #19
Blogovision 2013 #18
Blogovision 2013 #17
Blogovision 2013 #16
Blogovision 2013 #15
Blogovision 2013 #14
Blogovision 2013 #13
Blogovision 2013 #12
Blogovision 2013 #11
Blogovision 2013 #10
Blogovision 2013 #09
Blogovision 2013 #08
Blogovision 2013 #07
Blogovision 2013 #06
Blogovision 2013 #05

Αναλυτικά η εξέλιξη της Blogovision

16
Δεκ.
13

Blogovision 2013 #05

indiego

Low_The_Invisible_Way05. Low – The Invisible Way

Το The Invisible Way ανήκει στην πρώιμη παραγωγή του 2013 μιας που επίσημα κυκλοφόρησε στις 18 Μαρτίου. Θυμάμαι πριν ακόμα προλάβω να ακούσω το δίσκο έπεσε στην αντίληψή μου (πού το είδα είναι αδύνατον να πω, αφού η μνημοτεχνική μου δεινότητα έχει μείνει εδώ και καιρό μεταξεταστέα) το σχολιάκι «σε αυτόν που άρεσε ο τελευταίος δίσκος των Beach House δε γίνεται να μην αρέσει ο δίσκος των Low». Με πικρόχωλη κακεντρέχια νόμιζε ο συντάκτης του ότι καυτηρίαζε το hype της απελθούσης χρονιάς, αλλά το μόνο που κατάφερε τελικά ήταν να φάει τα μούτρα του, αφού το άλμπουμ αποδείχθηκε κάθε άλλο παρά ανάξιο λόγου. Η αλήθεια είναι ότι οι αγαπημένοι μου Wilco (παραγωγή και στούντιο) συνέβαλαν ένα παραπάνω στο θετικό αγκάλιασμα της τέταρτης κατά σειρά κυκλοφορίας των Low. Θα σχολιαστώ ως κολλημένη πιθανώς για το ακόλουθο, αλλά θα το πω, δε με νοιάζει. Από κορόιδο άλλωστε πέθανε κανείς; Λοιπόν, όποτε βλέπω σε ταινίες Focus, σε τηλεοπτικές σειρές HBO και σε δίσκους SubPop ανοίγει η καρδιά μου, γιατί συνήθως ξέρω τι να περιμένω. Σπάνια με απογοητεύουν. Το The Invisible Way είναι μία ακόμα τρανή απόδειξη. Αναγορεύοντάς τους ως κυρίαρχους της 5ης θέσης θέλω να τους ευχαριστήσω για τον πιο σημαντικό στίχο της φετινής μου χρονιάς, γιατί “you can always count on your friends”. Σε σκέφτομαι, φίλε, κάθε φορά που το ακούω και σε ευχαριστώ για όλες τις φορές, που χωρίς να ρωτήσεις το λόγο, περπάτησες αμέτρητα χιλιόμετρα μαζί μου μέσα στη νύχτα και τη σιωπή.

“Now I’m looking up
From a ten foot hole
Seeing nothing but blue sky
Shining on my soul”


 

clandestino

05. Sigur Rós – KveikurSigur_Ros_Kveikur

Για όποιον άνθρωπο ζει στο εξωτερικό, ανεξάρτητα από τους λόγους που τον οδήγησαν εκεί, υπάρχουν στιγμές που η παραμικρή ομιλία, η απειροελάχιστη συζήτηση σε γλώσσα πέραν της μητρικής του του προκαλούν αφόρητο πονοκέφαλο. Είναι οι στιγμές που ο αυτόματος μεταφραστής που ενσωματώθηκε στον εγκέφαλο «κατεβάζει ασφάλειες» και αρνείται να συνεχίσει. Είναι οι στιγμές που η κούραση, σωματική και ψυχική, υπερτερεί της τελευταίας ικμάδας επιμονής και διάθεσης για επικοινωνία. Αυτές ακριβώς τις στιγμές τα ισλανδικά των Sigur Rós ακούγονται σα θεϊκή μελωδία στ’ αυτιά μου. Μια γλώσσα τόσο ξένη, μα τόσο λυτρωτική στο άκουσμά της. Δε χρειάζεται να τη μάθω για να βιώσω τα τραγούδια τους. Ο αυτόματος μεταφραστής που ενσωματώθηκε στην ψυχή μου -ας εκμεταλλευτούμε το ασαφές του όρου, μιας και η καρδιά είναι ένα καλά ορισμένο όργανο του ανθρώπινου οργανισμού- κάνει εξαιρετικά τη δουλειά του, διατηρώντας πάντα το στοιχείο της τυχαιότητας και της έκπληξης.

Ακόμα κι αν δεν ξέρεις να μιλάς όλες τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων, το Kveikur θα σε οδηγήσει σε ένα κόσμο ονειρικό όπου όλοι λίγο-πολύ έχουμε ανάγκη να ξεναγηθούμε.

Πόσο όμορφο να βλέπεις αγαπημένα σου συγκροτήματα να παραμένουν δημιουργικά μέσα στο χρόνο!

Το θειάφι της Ευρύκλειας

Στην αντίστοιχη θέση το 2012 ήταν…

Blogovision 2013 #20
Blogovision 2013 #19
Blogovision 2013 #18
Blogovision 2013 #17
Blogovision 2013 #16
Blogovision 2013 #15
Blogovision 2013 #14
Blogovision 2013 #13
Blogovision 2013 #12
Blogovision 2013 #11
Blogovision 2013 #10
Blogovision 2013 #09
Blogovision 2013 #08
Blogovision 2013 #07
Blogovision 2013 #06

Αναλυτικά η εξέλιξη της Blogovision

15
Δεκ.
13

Blogovision 2013 #06

indiego

Washed_Out_Paracosm06. Washed Out – Paracosm

Όσο περισσότερο ανεβαίνουμε και φτάνουμε στην κορυφή, τόσο οι συναισθηματικοί δεσμοί που αναπτύσσονται μεταξύ εμού της ιδίας και των δίσκων αυξάνονται. Κάθε ένας ξεχωριστά αναφέρεται σε ένα συγκεκριμένο κομμάτι του εαυτού μου και μου χαρίζει απλόχερα σκέψεις, βιώματα, αναμνήσεις και όνειρα. Για τους Washed Out και το Paracosm δε θα πω τίποτε παραπάνω από το ότι η έκτη θέση είναι τυπική. Όλα τα υπόλοιπα συγκεντρώνονται στον αγαπημένο μου Ρίλκε:

«Όλα εκείνα που ονομάζουμε φαντασίες κι οράματα, ολόκληρος ο κόσμος τον πνευμάτων (όπως τον λένε), ο θάνατος, αυτά όλα τα τόσο συγγενικά κι ομοούσια με μας πράγματα, τα διώξαμε με την καθημερινή αντίστασή μας, τόσο μακριά απ’ τη ζωή, ώστε οι αισθήσεις μας, που θα μπορούσαν να τα συλλάβουν, ατροφήσανε και μαράθηκαν. Και δε λέω τίποτα σχετικά με το Θεό. Όμως ο φόβος μπροστά στο Ανεξήγητο, όχι μονάχα φτώχυνε την ύπαρξη του ατόμου, μα περιόρισε ακόμα και τις σχέσεις του ανθρώπου προς τον άνθρωπο, τις τράβηξε έξω απ’ το ποτάμι των απέραντων δυνατοτήτων, για να τις προφυλάξει σε μιαν ήσυχη, σίγουρη γωνιά της ακροποταμιάς. Δε φταίει μονάχα η τεμπελιά, που οι σχέσεις των ανθρώπων επαναλαμβάνονται με τόση ανείπωτη μονοτονία, χωρίς να ανανεώνονται κάθε φορά: φταίει και ο φόβος, ο φόβος μας μπροστά σε κάτι καινούργιο, που δεν μπορούμε να προμαντέψουμε ποιο θα είναι το τέλος του και που δεν έχουμε το κουράγιο ν’ αναμετρηθούμε μαζί του. Όμως μονάχα εκείνος που είναι προετοιμασμένος για όλα, που δεν αρνιέται τίποτα, ούτε και το αίνιγμα – μονάχα αυτός θα ζήσει τις σχέσεις ανθρώπου προς άνθρωπο σ’ όλη τους τη ζωντάνια, και, σύγκαιρα, θα φτάσει ως το βάθος της δικιάς του ύπαρξης.

Κι αν πλάσουμε τη ζωή μας σύμφωνα με την αρχή πως πρέπει πάντα να αποζητάμε το δύσκολο – τότε όλα εκείνα, που σήμερα ακόμα μας φαίνονται τόσο ξένα, θα πλημμυρίσουν εμπιστοσύνη και πίστη.

Ίσως κάθε τι τρομαχτικό να ‘ναι, στο απώτατο βάθος του, έρημο και αβοήθητο και να προσμένει από μας βοήθεια».

Rainer Maria Rilke, Γράμματα σ’ ένα νέο ποιητή, μτφ. Μ. Πλωρίτης, Ίκαρος


 

clandestino

06. Edward Sharpe and the Magnetic Zeros – Edward Sharpe and the Magnetic Zeros

Edward_Sharpe_and_The_Magnetic_ZerosΉταν μια ακόμα δύσκολη μέρα. Μετά τη δουλειά δεν ήθελα να γυρίσω σπίτι. Φοβόμουν τι θα αντιμετωπίσω. Περιπλανιόμουν για ώρες άσκοπα προσπαθώντας να αδειάσω το κεφάλι μου από τις σκέψεις, μα δεν κατάφερα παρά να εξαντληθώ σωματικά. Έκατσα στο πρώτο παγκάκι που βρήκα κι άρχισα να αναλογίζομαι πώς έφτασα σε αυτό το αδιέξοδο.

Μια μελωδία έφτασε στ’ αυτιά μου. Βρισκόμουν στο προαύλιο μιας εκκλησίας. Κάποιος τραγουδούσε… για τη ζωή, την επίγεια. Όχι πια για τα θεία και τον Παράδεισο, μα για το εδώ και το τώρα, για την καθημερινότητα που σε τσακίζει και σε απογοητεύει. Τραγουδούσε για μια ζωή που δεν αποτελεί απλώς πέρασμα για μια άλλη διάσταση, παρά είναι η μία και μοναδική διάσταση… ο στόχος και η ανταμοιβή συνάμα.

Άνοιξα την πόρτα και προχώρησα σιωπηλά. Δεν έβλεπα από πού προερχόταν η μουσική. Έψαξα ένα κέρμα στην τσέπη μου, άναψα ένα κερί στον Άγνωστο Θεό κι έπιασα να δοξολογώ τη ζωή και τις δυσκολίες της σ’ ένα ρυθμό που πήγαινε κάπως έτσι…

Στην αντίστοιχη θέση το 2012 ήταν…

Blogovision 2013 #20
Blogovision 2013 #19
Blogovision 2013 #18
Blogovision 2013 #17
Blogovision 2013 #16
Blogovision 2013 #15
Blogovision 2013 #14
Blogovision 2013 #13
Blogovision 2013 #12
Blogovision 2013 #11
Blogovision 2013 #10
Blogovision 2013 #09
Blogovision 2013 #08
Blogovision 2013 #07

Αναλυτικά η εξέλιξη της Blogovision

14
Δεκ.
13

Blogovision 2013 #07

indiego

Bonobo_North_Borders07. Bonobo – The North Borders

Για να μπω στη διαδικασία να ακούσω ένα άλμπουμ θα πρέπει είτε ο καλλιτέχνης να μου είναι γνωστός και να έχουμε κάποια ανεπτυγμένη σχέση, είτε να μου τον προτείνουν, είτε να ακούσω τυχαία κάποιο κομμάτι του δίσκου και να μου τραβήξει την προσοχή. Λίγο πολύ σε όλους μας το ίδιο συμβαίνει. Εν προκειμένω συνέβη κάτι όχι τόσο σύνηθες για μένα. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο (θέλεις η διάθεση της στιγμής, θέλεις ο καταιγισμός ηλεκτρονικής -φορ τετικής πιο συγκεκριμένα- μουσικής από το μέντορα, θέλεις η επιφοίτηση) έβαλα να ακούσω το Black Sands και συγκλονίστηκα. Πώς μου είχε περάσει τέτοιο διαμάντι το 2010 απαρατήρητο; Η αλήθεια είναι πως ξέρω την απάντηση, καθότι ήμουν παντελώς αδιάφορη σε τέτοια ακούσματα. Από τη μία το live του Four Tet στο Bilbao πέρυσι το καλοκαίρι, από την άλλη ο βομβαρδισμός της dupstep πανταχόθεν, πολύ θέλει ο άνθρωπος; Μυείται θέλοντας και μη (βασικά μάλλον θέλοντας). Για να επανέλθω λοιπόν, έφαγα κόλλημα με τον αγαπητό Bonobo. Και ποιο θα ήταν το επόμενο βήμα; Φυσικά να ακούσω τον καινούριο του δίσκο, του οποίου παρεμπιπτόντως το εξώφυλλο βρίσκω από τα πιο όμορφα της φετινής χρονιάς. Εντάξει, δεν ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά, όπως με το Black Sands, αλλά ολόκληρη η παραγωγή του νομίζω ανήκει στις αρτιότερες του 2013. Να πω την αλήθεια μού προκάλεσε έκπληξη όταν συνειδητοποίησα τη θέση που του είχα. Αν μου το έλεγε κάποιος πιθανόν δε θα τον πίστευα. Αλλά έτσι είναι η ζωή. Η ομορφιά της βρίσκεται στο αναπάντεχο. Στο νούμερο επτά για φέτος, γιατί μου κρατάει παρέα εδώ στο βορρά.

“Love is in the eyes of the beholder I
used to keep a lighthouse lit for you
Hoping there’s a chance you would stay sober but
it’s not up to me to guide you through”



 

clandestino

07. Vampire Weekend – Modern Vampires Of The City

Vampire_Weekend_Modern_Vampires_Of_The_CityΈπιασα το χέρι της και το κράτησα σφιχτά. Η καρδιά μου σκίρτησε. Ήμουν αποφασισμένος να το δοκιμάσω. Το είχα δει πολλές φορές στο βίντεο χθες βράδυ. Απλώς χρειαζόταν να κλείσω τα μάτια, να γείρω μπροστά και να ακουμπήσω τα χείλια της με τα χείλια μου. Έκλεισα τα μάτια, έγειρα μπροστά και ακούμπησα τα χείλια της με τα χείλια μου. Ήταν μια στιγμή μονάχα, ίσως να μην έφτασε καν το δευτερόλεπτο. Μα ένα πανέμορφο συναίσθημα πληρότητας με πλημμύρισε και μια γεύση φράουλας έμεινε στις άκρες των χειλιών μου.

Είχε πάει ήδη αργά. Φάνηκαν τα φώτα ενός αυτοκινήτου και η κόρνα του ακούστηκε, σημάδι ότι είχε έρθει ο πατέρας της να την πάρει. Αύριο γράφαμε διαγώνισμα στο «Εμείς και ο κόσμος» κι έπρεπε να μελετήσουμε -αυτή δηλαδή θα μελετούσε, γιατί εγώ… πού μυαλό τώρα; Έκανε να πάει προς το μέρος του, μα κοντοστάθηκε. Με κοίταξε στα μάτια και με ρώτησε: «Θα μ’ αγαπάς για πάντα;»

Στην αντίστοιχη θέση το 2012 ήταν…

Blogovision 2013 #20
Blogovision 2013 #19
Blogovision 2013 #18
Blogovision 2013 #17
Blogovision 2013 #16
Blogovision 2013 #15
Blogovision 2013 #14
Blogovision 2013 #13
Blogovision 2013 #12
Blogovision 2013 #11
Blogovision 2013 #10
Blogovision 2013 #09
Blogovision 2013 #08

Αναλυτικά η εξέλιξη της Blogovision

13
Δεκ.
13

Blogovision 2013 #08

indiego

Iron_And_Wine_Ghost_On_Ghost08. Iron & Wine – Ghost on Ghost

Μουσίου συνέχεια και σήμερα, μόνο που αυτή τη φορά πάμε 1.500 μίλια παρά πέρα στη Νότια Καρολίνα, από όπου προέρχεται ο Samuel Beam ή αλλιώς (γνωστότερα) Iron & Wine. Χωρίς πλάκα τώρα, δε μοιάζουν με τον κάτωθι John Grant; Θες το πυρόξανθο μαλλί, θες το καστανό μάτι, θέλεις το αμερικάνικο στυλ ή έστω το original χιπστεριλίκι τους, εμφανισιακά είναι απαράλλαχτοι. Προσπερνώ και επανέρχομαι στο θέμα. Όποτε ακούω το όνομα αυτού του τυπά κατευθείαν πάει το μυαλό μου στο εξώφυλλο του Our Endless Numbered Days, όπου βρίσκεται αραχτός πάνω στο καταπράσινο γρασίδι με τα μάτια κλειστά πιθανώς ονειροβατώντας ή απλώς κοιμόμενος. Το έχω αναφέρει ξανά σε προηγούμενη ανάρτηση, αλλά πραγματικά είναι περίεργο τι παιχνίδια παίζει το μυαλό και πώς συνδυάζει τις πληροφορίες που παίρνει. Για μένα παράδειγμα στο άκουσμα του ονόματός του δύο πράγματα μου έρχονται στη σκέψη: το ανωτέρω εξώφυλλο και ο τίτλος The Shepherd’s dog. Κι αν έπρεπε να διαλέξω soundtrack θα ήταν το Cinder and Smoke. Όσους δίσκους και να βγάλει ακόμα δε νομίζω να αλλάξουν αυτά τα δεδομένα. Παρόλα αυτά το πιο πολυπαιγμένο άλμπουμ στο cd-player του δωματίου μου είναι το Ghost on Ghost. Πολυμορφικό, πολυδιάστατο, με σφραγίδα αυθεντικότητας, παρέα από τους πρώτους μήνες του έτους, αμετακίνητο φαβορί από τη λίστα του πρώτου εξαμήνου. Το Σεπτέμβρη συζητώντας με έτερο μέλος της φετινής Blogovision μού είπε πως η εντεχνίλα τους είναι για μπουάτ και ποτό. Μπορεί να μην έχει άδικο. Θα θεωρήσω μόνο πως το είπε με καλή έννοια, αφού είναι και στη δική του 20άδα. Θα ήθελα να έρθω να σε δω Sam live στη μπουάτ σου να παίζεις με την κιθάρα σου και να τραγουδάς με την ταξιδιάρικη φωνή σου, γιατί „I think you should sound like, a normal person… from the heart! From… the… heart!”. Νούμερο 8 λοιπόν και Iron & Wine.

“And never realized
You never tussle with a giant
‘Til you can hit him right between the eyes”

 

clandestino

Olafur_Arnalds_For_Now_I_Am_Winter08. Ólafur Arnalds – For Now I Am Winter

Αυτός ο χτύπος τον τρέλαινε. Τον άκουγε παντού. Στο λεωφορείο και το τρένο, στο σπίτι και το γραφείο, στο σινεμά και στο εστιατόριο. Η αλήθεια είναι ότι ντρεπόταν να ρωτήσει αν τον ακούνε κι άλλοι. Σαν τα μυγάκια που έβλεπε όποτε έκλεινε τα μάτια του. Βέβαια τώρα το θέμα δεν είναι τα μυγάκια. Είναι ο χτύπος που γινόταν ολοένα και πιο ενοχλητικός. Δεν είχε σταθερή συχνότητα κι αυτό τον ξάφνιαζε ακόμα περισσότερο. Όταν πήγαινε για τρέξιμο γινόταν πιο έντονος. Σαν ξάπλωνε ηρεμούσε και έσβηνε μέσα στα πρώτα όνειρά του. Κάποιες βραδιές έμεινε ξάγρυπνος για να ελέγξει. Ο χτύπος συνέχιζε ακάθεκτος.

Σιγά-σιγά τον συνήθισε. Αργότερα τον αγάπησε. Έμαθε με αυτόν να ρυθμίζει το βηματισμό του. Τα βράδια έφτανε στ’ αυτιά του σαν το νανούρισμα της μάνας του στο προσκεφάλι του. Όποτε δε τον άκουγε απορούσε. «Λες να φταίει η φασαρία ή όντως σταμάτησε;» Και τότε διέκοπτε ό,τι κι αν έκανε, στεκόταν σε μια γωνιά και κρατούσε την αναπνοή του μέχρι σιγουρευτεί ότι ήταν ακόμα εκεί.

Στην αντίστοιχη θέση το 2012 ήταν…

Blogovision 2013 #20
Blogovision 2013 #19
Blogovision 2013 #18
Blogovision 2013 #17
Blogovision 2013 #16
Blogovision 2013 #15
Blogovision 2013 #14
Blogovision 2013 #13
Blogovision 2013 #12
Blogovision 2013 #11
Blogovision 2013 #10
Blogovision 2013 #09

Αναλυτικά η εξέλιξη της Blogovision




indiego

Sternenwandler

Αρχείο δημοσιεύσεων

Το Lagrimas de oro στο Mixcloud

Το ραδιόφωνο του Lagrimas de oro

Το αρχείο της Blogovision 2012

Το αρχείο της Blogovision 2013


griechenlandsolidarität

Aktuelle Informationen über Griechenland und Vernetzung deutschsprachiger Solidaritätsgruppen

Book In magazine

We love books and reading

cheworldtour

nine months around the world with the che brothers

guteshoerenistwichtig

das gehört gehört

ΣΙΝΕ ΜΕΛΙΝΑ

ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΘΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 65, ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ

Punk Archaeology

A collaborative exploration of the links between archaeology and the musical underground of Punk and New Wave

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Sunday Freakshow

Radio show & Music blog

η Λέσχη

φτιάχνοντας τα τετράδια της ανυπότακτης θεωρίας

nemmblog

Music For Everyone - a North East England based 'all genre' music blog

Santa Sangre

blissful nightmares & mechanical dreams

Το σχολείο της φύσης και των χρωμάτων..

Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο Φουρφουρά

Stavros Mavroudeas Blog

The personal blog of S.Mavroudeas

n o w h e r e

no/where or now/here?

ΓΙΑΝΗΣ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ

Υποψήφιος Β' Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ: ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΡΙΝ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ ΤΗΣ 25ης ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Yanis Varoufakis

THOUGHTS FOR THE POST-2008 WORLD

a closer listen

A home for instrumental and experimental music.

OMADEON

Creative Work of Multiple Forms

FRACTURED AIR

The universe is making music all the time

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΑΤΟΙΚΩΝ Ν.Φ.-Ν.Χ.

Για την υπεράσπιση του Άλσους και της πόλης

Lumen

Audio / Visual artist. Based in Bristol UK

ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ

Μια εκδοτική προσπάθεια από τους εργαζόμενους στο χώρο του βιβλίου

Η Μαγική Φωνή

“There is no greater agony than bearing an untold story inside you.”

πολύφημος 2.0

στους τυφλούς βασιλεύουν οι μονόφθαλμοι

iphigeneia panetsou

A fine WordPress.com site

Sound Advice

Music Reviews

Ο μΙκρος Μιχαλης

...σκέφτηκε και έγραψε...

Σύλλογος Ιντιφάντα

Για την Αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό Λαό

Χρονοντούλαπο

Παύλου Παπανότη, συνταξιούχου εκπαιδευτικού.

Blackspin

" ...and still spinning with the times"

JailGoldenDawn

Για την Πολιτική Αγωγή του αντιφασιστικού κινήματος

A Plus Authors

Book Blogging from a Guy's Perspective

AIXMH

έκδοση αναρχικού λόγου

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ

Δημοσιογραφικό ημερολόγιο

valuewhatworths

Just another WordPress.com site

Ε.Λ.Σ.Α.Λ.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Dimitris Melicertes

I don't write, I touch without touching.

Redflecteur

About Art and Politics

histoires_μinimales

ιστορίες μινιμάλ καθημερινής τρέλας

Snippets of Suomi

pensieri, parole, opere e omissioni di un italiano ad Helsinki

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine