Posts Tagged ‘ταινίες

22
Δεκ.
13

Η αιματηρή εκδίκηση των δέντρων

treevengeΒρισκόμαστε πια για τα καλά μέσα στο Δεκέμβρη και μαζί στις γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς˙ στην πλέον «μοδάτη» γιορτή του Χριστιανισμού σε συνδυασμό με τις εκδηλώσεις για την αλλαγή του ημερολογιακού έτους. Ήδη οι δρόμοι έχουν γεμίσει φωτεινά λαμπάκια, τα παράθυρα γιρλάντες και τα μαγαζιά μικρά και μεγαλύτερα παιδιά που θα αναζητούν τα δώρα τους. Άλλους τους πιάνει η μανία του καταναλωτισμού, άλλοι βουτούν στη γιορτινή μελαγχολία ή τη θρησκευτική κατάνυξη και κάποιοι ψάχνουν το δίκανο για να εξοντώσουν καθετί που τους θυμίζει την Coca-Cola – επίσημο και αποκλειστικό χορηγό του Σάντα Κλάους – και το διακοσμητικό κιτς.

Αναμφίβολα, σήμα κατατεθέν των Χριστουγέννων αποτελεί ο στολισμός του δέντρου, και δη ελάτου. Στις αρχές Νοεμβρίου ακόμα συνάντησα τα πρώτα φορτηγά φορτωμένα με έλατα που αφού μπήκαν στο σφαγείο των ξυλοκόπων, διακοσμούν κάποιο σαλόνι για ένα μήνα κι έπειτα θα πεταχθούν ξεραμένα στη χωματερή. Σπατάλη; Ανούσια οικολογία; Όπως και να ‘χει, το θέμα μπορεί να ιδωθεί και από την άλλη μεριά. Πώς θα ήταν αν τα δέντρα εξεγείρονταν; Αν ανακτούσαν τη ζωή που τους αφαιρέθηκε σαν να επρόκειτο απλώς για ένα μπουκέτο λουλούδια;

Το Treevenge περιγράφει αυτή ακριβώς την ιστορία εκδίκησης των δέντρων, όπως δηλώνει και το λογοπαίγνιο του τίτλου. Πρόκειται για μια ταινία μικρού μήκους του Jason Eisener, παραγωγής 2008 με σημαντική πορεία σε φεστιβάλ φανταστικού κινηματογράφου.

Όταν ξεσπάει η επανάσταση των δέντρων, το λουτρό αίματος είναι αναπόφευκτο.

Προειδοποίηση: Κάποιες σκηνές μπορεί να θεωρηθούν ιδιαίτερα σκληρές – ή αστείες, αυτό παίζεται!!

12
Σεπτ.
13

Τοπία Γερμανίας: Η γειτονιά του Ήλιου

Τοπίο Τρίτο: Sonnealle, ταινία του Leander Haußmann, παραγωγής 1999

sonnealle

Η ιστορία ξεκινά σε μια γειτονιά του Ανατολικού Βερολίνου, δίπλα ακριβώς στο Τείχος.

Πρώτο πλάνο

Νεολαία. Γείτονες και φίλοι που ψάχνουν την αγάπη, τη μουσική και τα όνειρά τους. Συχνά παραμερίζουν όσα τους ενοχλούν: το μέλλον, το σχολείο, τη FDJ (οργάνωση του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος της Ανατολικής Γερμανίας). Μια ντίσκο μέσα στο καταμεσήμερο γίνεται τόπος για φλερτ και επίδειξη. Δυο κορίτσια, η Miriam και η Sabrina, προστίθενται στην παρέα. Η πρώτη είχε φίλο από το Δυτικό Βερολίνο, αλλά θα ήταν κρίμα να μην απολαμβάνει τα κάλλη της ένα σωστό παλικάρι από την Ανατολή. Η δεύτερη είχε μπλεξίματα με ναρκωτικά και παράξενους τύπους. Παρόλα αυτά, ό,τι βαθιά μέσα της θέλει είναι να βρει κάποιον να αγαπήσει και να κάνει ένα παιδί για να του γνωρίσει τον Jean-Paul Sartre. Ένας δίσκος των Rolling Stones, ίσως ο καλύτερός τους – το “Exile on Main St.” – γίνεται αντικείμενο δοσοληψίας με έναν λαθρέμπορο. Στο τέλος ξεπληρώνει κάθε μάρκο της αξίας του, ακόμα κι αν τα τραγούδια που περιείχε δεν γράφτηκαν ποτέ από τον Μικ και τον Κιθ.

Δεύτερο πλάνο

Ένα σπίτι και μια οικογένεια. Ενδεχομένως όχι η τυπική γερμανική, μα πέρα για πέρα αληθινή. Ο πατέρας ξαπλωμένος πάντα νωχελικά στον καναπέ, η μητέρα ανικανοποίητη και με τάσεις φυγής στη Δύση, ο γιος σκέφτεται καριέρα ροκ σταρ αλλά εξετάζει πάντα το ενδεχόμενο να υπηρετήσει το καθεστώς, η κόρη έχει κάθε εβδομάδα καινούργιο φίλο με μια διαφορετική πετριά στο κεφάλι. Τέλος, υπάρχει ο φοβικός θείος με συχνές επισκέψεις από το «εξωτερικό», κουβαλώντας πάντοτε μικρά δωράκια για την οικογένεια.

Η παλέτα των ηρώων συμπληρώνεται με κάποιους πρόσθετους χαρακτήρες και όλοι μαζί συνοδεύουν το θεατή σε ένα νοσταλγικό περίπατο σε μια γειτονιά του Ανατολικού Βερολίνου, δίπλα ακριβώς στο Τείχος. Στην οδό του Ήλιου.

Es war einmal ein Land und sie haben dort geliebt. Und für manche war es die schönste Zeit ihres Lebens, denn sie waren jung und verliebt…

Κάποτε υπήρχε μια χώρα, όπου ζούσαν άνθρωποι. Και για κάποιους εκείνη ήταν η καλύτερη περίοδος της ζωής τους, γιατί ήταν νέοι και ερωτευμένοι…

Η εικόνα του άρθρου προέρχεται από το blog «70 dias de Alemanha«.

Διαβάστε ακόμα:
Αφιέρωμα στα τραγούδια του Τείχους
Musikträume: Τοπία Γερμανίας (ένας πρόλογος)
Τοπία Γερμανίας: East Side Gallery
Τοπία Γερμανίας: Ευρω-αγωνία

19
Μαρ.
13

Ο γκουρού του… έρωτα (Παρτ Φάιβ), Δε μούβι

Όχι, δε γίναμε ταινία. Τουλάχιστον όχι ακόμα! Απλώς πρόσφατα ανακάλυψα την ύπαρξη μιας αμερικάνικης ταινίας με το συγκεκριμένο τίτλο (The Love Guru, 2008).

Σύσταση προς φίλους κινηματογραφόφιλους:

Ακόμα κι αν τρελαίνεστε στη σκέψη και μόνο της Τζέσικα της Άλμπα,
ακόμα κι αν θεωρείτε ότι ο Μάικ Μάγιερς του Austin Powers είναι μέγας κωμικός,
ακόμα κι αν σας τρώει η περιέργεια να δείτε τις σύντομες εμφανίσεις των Justin Timberlake και Ben Kingsley,

ΜΗ ΤΗ ΔΕΙΤΕ για ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ…

Αν έχετε χρόνο για χάσιμο, βάψτε τον τοίχο σας με μπλάνκο!!

love guru

02
Μαρ.
13

Ταξίδι στο φεγγάρι

Le-voyage-dans-la-lune-HugoΟ κινηματογράφος από τα γεννοφάσκια του είχε έμπνευση και καινοτομία. Στο δρόμο κάπου το χάνει…


Η αρχική εικόνα προέρχεται από την ταινία Hugo, αφιέρωμα του Martin Scorsese στον πρωτοπόρο σκηνοθέτη Georges Méliès.

01
Μαρ.
13

Letras españolas.2: Η ανεργία στα χρόνια της κρίσης

Καλημέρα σας! Σήμερα θα ακούσουμε ένα τραγούδι από τους…

Έκτακτη επικαιρότητα: Πορτογάλοι “Αγανακτισμένοι” διέκοψαν ομιλία του πρωθυπουργού της χώρας τραγουδώντας το δικό τους «Πότε θα κάνει ξαστεριά».
Τελικά ούτε σε αυτό θα σταθούμε σήμερα, γιατί νέα έκτακτη επικαιρότητα μάς αποτρέπει από το πορτογαλικό “παραστράτημα”. Τελικώς θα παραμείνουμε españolas!

Την Κυριακή 17 Φεβρουαρίου απονεμήθηκαν τα κινηματογραφικά βραβεία Goya, τα ισπανικά Όσκαρ. Μεγάλη νικήτρια ανακηρύχθηκε η ταινία «Blancanieves» (Χιονάτη) του Pablo Berger, μια ελαφρώς διαφορετική εκδοχή του γνωστού παραμυθιού – που θα δούμε κατά πάσα πιθανότητα στην Ελλάδα στο Gazarte σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του Viajero, φίλου της στήλης – λαμβάνοντας 10 από τα 18 βραβεία για τα οποία προτάθηκε. Δείτε αναλυτικά τα βραβεία στο ispania.gr.

Candela-Pena-GoyaΟ κύριος όμως λόγος που ανατράπηκε τελευταία στιγμή ο αρχικός προγραμματισμός είναι η νικήτρια του Β’ Γυναικείου ρόλου, Candela Peña, για την ταινία «Una pistola en cada mano» (Ένα πιστόλι σε κάθε χέρι). Η ηθοποιός από τη Βαρκελώνη κάθε άλλο παρά δευτεροκλασάτη είναι. Έπαιξε στο «Όλα για τη Μητέρα μου» του Αλμοδόβαρ, ενώ είχε ήδη κερδίσει δύο Goya στο παρελθόν (το 2006 Α’ Γυναικείου ρόλου για το «Princesas» και το 2004 Β’ Γυναικείου ρόλου για το «Te doy mis ojos»). Κατά τη διάρκεια της απονομής η Peña περιέγραψε σύντομα και γλαφυρά την ισπανική κοινωνία της κρίσης:

«Ευχαριστώ πολύ! Αυτό σίγουρα δεν το περίμενα. Δε ξέρω αν θα πρέπει να το παραλάβω στα καταλανικά, ως Καταλανή ηθοποιός ή να πω “Thank you very much. I am very very happy”. Θέλω να πω ότι πάνε τρία χρόνια που δε δούλευα (Σημ: πριν το «Una pistola en cada mano» του 2012 είχε παίξει στο «The Island Inside» του 2009). Αυτά τα τρία χρόνια είδα τον πατέρα μου να πεθαίνει σ’ ένα δημόσιο νοσοκομείο όπου δεν υπήρχαν κουβέρτες για να τον σκεπάσουμε, όπου δεν υπήρχε νερό για να πιει κι έπρεπε να του το φέρνουμε εμείς. Αυτά τα τρία χρόνια που δε δούλευα βγήκε από τα σπλάχνα μου ένα παιδί που δεν ξέρω τι είδους δημόσια εκπαίδευση το περιμένει. Αυτά τα τρία χρόνια χωρίς δουλειά είδα πώς ο κόσμος αυτοκτονεί επειδή δεν έχει σπίτι. Γι’ αυτό και τη χαρά αυτής της βραδιάς δε θα μου τη χαλάσει κανείς. Σε όποια γλώσσα κι αν είναι, από εδώ σας ζητώ δουλειά. Έχω ένα παιδί να θρέψω. Ευχαριστώ. Καλό βράδυ.»

anergoume

Η απονομή είχε κι άλλες στιγμές αποδοκιμασίας της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης Ραχόι, το κόμμα του οποίου παρεμπιπτόντως αντιμετωπίζει προβλήματα και λόγω της πρόσφατης δημοσιοποίησης σημαντικών κρουσμάτων διαφθοράς. Μια πολιτική που περιορίζεται σε δύο βασικούς άξονες ακολουθώντας τις δοκιμασμένες ελληνικές συνταγές για περικοπές σε μισθούς και αύξηση της φορολογίας των μισθωτών και των συνταξιούχων.  Τον τελευταίο καιρό αναπτύσσεται μια έντονη πολεμική στην Ισπανία σχετικά με τη θέση των καλλιτεχνών απέναντι στην κρίση. Η Peña αρκέστηκε να περιγράψει την κατάσταση και διεκδίκησε δημοσίως το δικαίωμά της στην εργασία. Τα προσεχή βήματα θα είναι η αμφισβήτηση των χειρισμών που οδήγησαν σε αυτό το τέλμα, η απόρριψη των πολιτικών που οξύνουν το πρόβλημα που ευαγγελίζονται ότι καταπολεμούν και η υιοθέτηση νέων στρατηγικών ανάπτυξης και κοινωνικής ανασυγκρότησης εις όφελος των πολλών. Είναι νομοτελειακό!

Και παρότι οι αριθμοί αποτελούν τον καλύτερο τρόπο για να πεις ψέματα, η Ελλάδα ανακοίνωσε ότι τον Οκτώβριο του 2012 η ανεργία έφτασε το 26,8%, που είναι το υψηλότερο στην Ευρωζώνη. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Eurostat [πηγή] το πιο πρόσφατα καταγεγραμμένο ποσοστό ανεργίας στην Ελλάδα είναι 26% (από το Σεπτέμβριο του 2012). Αντίστοιχα στην Ισπανία είναι 26,6% για το Νοέμβριο του 2012. Αυτός ο άτυπος συναγωνισμός στον κατήφορο θα συνεχίζεται με μεγάλους χορηγούς τις εθνικές κυβερνήσεις, την Ευρωπαϊκή Ένωση, το Διεθνές Νομισματικό Ταμεία και τα μνημόνιά τους και τη (φιλική) συμμετοχή πολλών εκατομμυρίων ψηφοφόρων στις δύο χώρες.

Για κλείσιμο, ας κάνουμε την παρασπονδία κι ας ακούσουμε τελικά εκείνο το πορτογαλικό τραγούδι. Το όνομα αυτού Grândola Vila Morena και μπορείτε να βρείτε τους στίχους μεταφρασμένους στα αγγλικά στη wikipedia.

Η κύρια φωτογραφία του άρθρου προέρχεται από το Σύνταγμα στη συγκέντρωση της απεργίας στις 26 Σεπτεμβρίου 2012. Στην αρχική φωτογραφία του άρθρου η Candela Peña παραλαμβάνει το βραβείο της.

Viajeros Banner

Αυτή την Πέμπτη και κάθε Πέμπτη από τις οχτώ ως τις δέκα το βράδυ, το Letras españolas συντονίζεται στο ifeelradio για να περιηγηθεί μουσικά από τη Γρανάδα ως την Κούβα κι από την Αργεντινή ως το Βίγκο με τους «Ταξιδευτές» (Viajeros) του ispania.gr με ξεναγό το Στέλιο.
 
 

Για το Mixgrill, 30.01.2013

27
Φεβ.
13

Django Unchained – Soundtrack

1. Τι θα ακούσεις:
Μια μουσική περιήγηση στα γουέστερν από το 1966 ως σήμερα

2. Τραγούδια που πρέπει να ακούσεις
Freedom, I Got a Name, Trinity, 100 Black Coffins, Who Did That to You?

3. Βαθμολογία
9,5/10

Αυτός ο άτιμος ο Ταραντίνο ξέρει να επιλέγει μουσικές. Από το Pulp Fiction κι εκείνο το χορό του Τραβόλτα με τη Θέρμαν υπό τους ήχους του “You Never Can Tell” – έστω κι αν δε συμπεριλήφθηκε στο επίσημο soundtrack όπως για παράδειγμα η Μισιρλού – ως την αναγέννηση της διασκευής της Nancy Sinatra στο  “Bang Bang” μέσω του Kill Bill αποδείκνυε πάντα ότι η μουσική δεν αποτελεί απλό συμπλήρωμα στις ταινίες τους. Οι προσεκτικές του επιλογές από ένα πολύ ευρύ μουσικό φάσμα αναδεικνύονταν σε «δωδέκατο παίκτη» (για να μιλήσουμε με ποδοσφαιρικούς όρους) δένοντας άψογα με το οπτικό ερέθισμα. Κατά κάποιο τρόπο δημιουργούσε πάντα σύντομα βίντεο κλιπ για αγαπημένα του τραγούδια!

django

Γράφω έχοντας ακούσει δεκάδες φορές το ηχητικό τοπίο μιας ταινίας που δεν έχω δει ακόμα. Η πρόκληση μεγάλη, μα το αποτέλεσμα εξαρχής προδιαγεγραμμένο. Αυτός ο άτιμος ο Ταραντίνο ξέρει να επιλέγει μουσικές. Μουσικές θεματικές, πολλές από τις οποίες ξεσηκώνονται από το χρονοντούλαπο της ιστορίας, από κάποια μακρινή του ανάμνηση για να γίνουν πρωταγωνιστές.

Το Django Unchained είναι ένα μαύρο γουέστερν βασισμένο εν πολλοίς στο σενάριο της ταινίας Django από το μακρινό 1966. Ως εκ τούτου λοιπόν το κύριο θέμα δε θα μπορούσε παρά να είναι το ίδιο. Η έναρξη με το “Django” του Αργεντινού συνθέτη Luis Bacalov τραγουδισμένο από τον Rocky Roberts επιβάλει την ατμόσφαιρα και θέτει τους όρους του παιχνιδιού. Ο Ταραντίνο επικαλείται ξανά τον Bacalov με το επικό “La Corsa” επίσης από το Django και το κύριο θέμα της ταινίας του 1977 Lo chiamavano King από την Edda Dell’ Orso. Και κάπως έτσι γίνεται η απαραίτητη σύνδεση με τον Ennio Morricone. Ακόμα και στον 21ο αιώνα είναι αδύνατο να σκεφτείς γουέστερν χωρίς το μυαλό να πάει κατευθείαν στο μεγάλο Ιταλό συνθέτη. Παλαιότερα έργα του συνταιριάζονται με το ολοκαίνουργιο “Ancora Qui” που έγραψε για την Elisa Toffoli και αναμειγνύονται με τέχνη με τα επίσης ειδικά γραμμένα για την ταινία “100 Black Coffins” του Jamie Foxx και “ Who Did That To You?” του John Legend.

Προσωπικές αγαπημένες στιγμές αυτής της συλλογής είναι το “I Got a Name” του Jim Croce από το 1973 και το ολόφρεσκο “Freedom” από τους Anthony Hamilton και Elayna Boynton που εξυμνούν τον αγώνα για την ελευθερία. Κι αν το “Freedom” βρήκε τον τρόπο να συμπεριληφθεί στην ταινία, δε συνέβη το ίδιο με ένα τραγούδι που έγραψε ο πολυδιαφημισμένος Frank Ocean που τελικά κόπηκε την ύστατη στιγμή (το “Wise Man” δημοσιεύτηκε τελικά από τον εμφανώς εκνευρισμένο Ocean και μπορείτε να το ακούσετε εδώ).

django tarantinoΚάπου στα ενδιάμεσα των τραγουδιών ακούμε χαρακτηριστικούς διαλόγους και παίρνουμε μια ιδέα για τα τεκταινόμενα μιας ταινίας που πραγματεύεται τη δουλεία. Πραγματικά καυτό θέμα που πιθανότατα θα τιμηθεί δεόντως στα φετινά Όσκαρ. Άλλωστε το Django Unchained έλαβε πέντε υποψηφιότητες και το Lincoln – που εξετάζει τη συνταγματική κατάργηση της δουλείας από τον Α. Λίνκολν το 1862 κατά τη διάρκεια του Αμερικάνικου Εμφυλίου – φτάνει τις 12!

Για να επιστρέψουμε όμως πίσω στα μουσικά ενδιαφέροντα, αρκετές από τις ηχογραφήσεις που περιλήφθηκαν στο soundtrack προέρχονται από την προσωπική συλλογή του Ταραντίνο. Όπως σημειώνει ο ίδιος, προτίμησε να μη ζητήσει νέες, ψηφιακά “καθαρές” εκδόσεις, καθώς ήθελε να μεταδώσει κατά το δυνατόν στο κοινό την εμπειρία που βίωσε ακούγοντας τις παλιές κόπιες βινυλίου˙ τη βελόνα να ακουμπά το δίσκο και να απομακρύνεται με βία. Πώς άραγε να το πετύχεις αυτό με το mp3 ή τον κρυστάλλινο ήχο των σύγχρονων ηχογραφήσεων;

Οι τίτλοι τέλους πέφτουν υπό τους ήχους του μιας ωδής στον Django από τον RZA και μας αφήνουν μια αίσθηση πληρότητας. Η περιήγηση στην αμερικάνικη Δύση ολοκληρώθηκε, οι κακοί κατατροπώθηκαν – ή θριάμβευσαν – οι καλοί αναπνέουν ξανά ελεύθεροι – ή κείτονται στο βυθό κάποιας λίμνης. Ο αγαπητός Ταραντίνο τα κατάφερε και πάλι.

Για το Mixgrill, 16.02.2013

django unchained

15
Φεβ.
13

Letras españolas.2: Arturo Márquez – Danzón No. 2

Ήρθε μια μέρα που έγινε στη χώρα γιορτή μεγάλη. Κανείς δε θυμάται πώς ακριβώς ξεκίνησε. Για την ακρίβεια κανείς δε θυμάται τίποτα!

Ήρθε μια μέρα που έγινε στη χώρα γιορτή μεγάλη. Κανείς δε θυμάται πώς ακριβώς ξεκίνησε. Μαρτυρίες είπαν ότι ο πρώτος στασιαστής ήταν ένας υπάλληλος στον πέμπτο όροφο μιας μεγάλης ασφαλιστικής εταιρείας. Σηκώθηκε ξαφνικά στη μέση του συμβουλίου και άρχισε να χορεύει. Ο διευθυντής του προσπαθούσε να τον νουθετήσει, μα σύντομα ο γραμματέας άρχισε να τον σιγοντάρει. Σε λίγο ένα πλήθος ανθρώπων με κοστούμια ξεχύθηκε έξω από τη μεγάλη σάλα του πέμπτου ορόφου της ασφαλιστικής και κατέβηκε πετώντας τις σκάλες. Έξω από το κτίριο ενώθηκε με τους περαστικούς και με χορευτικές κινήσεις που θα ζήλευε ο Νουρέγιεφ – παρότι μεταγενέστερος – κατευθύνθηκε προς την κεντρική πλατεία.

Εν τω μεταξύ, ένας δεύτερος πυρήνας θρυλείται ότι εμφανίστηκε στο 5ο δημοτικό σχολείο. Μια νεαρή μαθήτρια, ενώ έλεγε μάθημα – θαρρώ βρισκόταν στο σημείο που ο Κορτές κατέλαβε την πρωτεύουσα των Αζτέκων – κόμπιασε. Ένωσε τα χέρια της πάνω από το κεφάλι και, καθώς ήταν του κλασικού ρεπερτορίου, βγήκε από την αίθουσα εκτελώντας άψογες πιρουέτες. Οι συμμαθητές της γελούσαν, η δασκάλα εξαγριώθηκε με τη μικρή απείθαρχη, μα δεν άργησαν να ενωθούν μαζί της. Οι μαθητές από τις μεγαλύτερες τάξεις ξεχώριζαν λόγω ύψους, μα οι μικρότεροι ήταν πιο επιδέξιοι χάρη στην ευλυγισία τους. Ένα ανθρώπινο μπουλούκι πέρασε την πύλη του σχολείου στις 12 το μεσημέρι και κινήθηκε προς την κεντρική πλατεία.

Φανταστείτε τον κόσμο που είχε βγει για ψώνια να πετάει τις σακούλες και να αδιαφορεί για τις βιτρίνες. Φανταστείτε τους εργάτες, τους γραφειάδες, τους υπαλλήλους και τους διευθυντάδες να παρατούν τις θέσεις τους, να ξεχνούν έχθρες και αντιπαλότητες και να αφήνονται στη γοητεία αυτού του παράξενου ιού. Η κυβέρνηση θορυβήθηκε. Ο υπουργός αποφάσισε να κάνει δηλώσεις μαζί με τους αρχηγούς των σωμάτων ασφαλείας. Αλλά όταν ο αρχηγός της αστυνομίας άρχισε να χορεύει ταγκό με τη δημοσιογράφο του Λάιβ Τσάνελ κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι, γρήγορα σταμάτησε να το σκέφτεται, έπιασε αγκαζέ τον εικονολήπτη και προχώρησαν προς την κεντρική πλατεία.

Ήταν η μέρα που έγινε στη χώρα γιορτή μεγάλη. Η πλατεία εκείνη την ημέρα ήταν γεμάτη. Με πρόσωπα γελαστά και χαρούμενα. Πιασμένοι χέρι-χέρι, σε ζευγάρια ή φτιάχνοντας μεγάλους κύκλους χόρεψαν με την ψυχή τους ολόκληρη τη βραδιά. Όταν ξύπνησαν το πρωί δεν θυμούνταν πια τίποτα. Πήγαν στη δουλειά τους ως συνήθως, σκυφτοί και σκεπτικοί. Μα κάπου μέσα τους ένιωθαν την αλλαγή. Δεν έβλεπαν πλέον πρόσωπα άγνωστα αλλά συνταξιδιώτες.

Δύσκολα θα βρείτε βιβλίο να γράφει γι’ αυτή την ιστορία. Και δεν είναι τυχαίο. Ο ιός που πότισε τους πολίτες της χώρας εκείνο το μεσημέρι Δευτέρας έσβησε κάθε μνήμη του συγκεκριμένου γεγονότος. Δεν έμεινε κανένας να τη μνημονεύει. Κανείς πέρα από τριάντα ανθρώπους που δεν χόρεψαν εκείνη τη μέρα. Μια τριανταμελής ορχήστρα, ένας τρελός μαέστρος κι ένας αναμαλλιασμένος τσελίστας. Αυτοί ξέρουν την αλήθεια. Και μου τη διηγήθηκαν ένα απόγευμα σε μια υποβλητική εκκλησία γοτθικού τύπου υπό τους ήχους του… Danzón No. 2

Το Danzón No. 2 είναι σύνθεση για ορχήστρα του Μεξικανού συνθέτη Arturo Márquez. Ο Márquez γεννήθηκε το 1950 στην επαρχεία Sonora του Μεξικού. Μετανάστευσε μικρός με την οικογένειά του στις ΗΠΑ όπου ξεκίνησε μαθήματα μουσικής. Στα 16 του κιόλας χρόνια άρχισε να συνθέτει. Σπούδασε με υποτροφίες μουσική σύνθεση στο Παρίσι και την Καλιφόρνια. Κέρδισε διεθνή φήμη κυρίως μετά το 1990 με τα Danzones του, που είναι βασισμένα στη μουσική της Κούβας και της περιοχής Veracruz του Μεξικού. Το Danzón No. 2, ίσως η γνωστότερη δημιουργία του, περιλήφθηκε στο πρόγραμμα της Ορχήστρας Simon Bolivar της Βενεζουέλας υπό τη διεύθυνση του μαέστρου Gustavo Dudamel κατά τη διάρκεια των εμφανίσεών της στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ το 2007. Σήμερα ο Márquez ζει με την οικογένειά του και εργάζεται στην πόλη του Μεξικού.

Μια ελαφρώς διαφορετική, αλλά εξίσου ενδιαφέρουσα ιστορία διηγείται η ταινία μικρού μήκους που σκηνοθέτησε το 2009 ο Guillermo Ortiz Pichardo. Σύμφωνα με το σκηνοθέτη, η ταινία είναι φόρος τιμής στη χρυσή εποχή του μεξικανικού σινεμά υπό τους ήχους ενός εκ των διασημότερων συμφωνικών έργων της χώρας. Η πρόκληση ήταν να δημιουργηθεί μια ιστορία που να εκφράζει όλη την παλέτα των συναισθημάτων χρησιμοποιώντας την κινηματογραφική γλώσσα, χωρίς κανένα διάλογο. Η αισθητική βασίστηκε σε κλασικές ταινίες όπως οι Salón México (1944), Distinto Amanecer (1943) και Aventurera (1949) με μια πιο σύγχρονη ματιά. Κατά τον ίδιο τρόπο χρησιμοποιήθηκαν τα τελετουργικά χαρακτηριστικά του danzón, διατηρώντας και αναδεικνύοντας την πλούσια και παθιασμένη μουσική παράδοση του Μεξικού (πηγή: Cinéfiloz).
Δείτε την ταινία στο vimeo. Στο 5’18’’ εμφανίζεται ο ίδιος ο Arturo Márquez ως πιανίστας στο μπαρ Sonora (η επαρχία καταγωγής του) να παίζει ένα απόσπασμα από τη σύνθεσή του.

Danzon

Viajeros Banner

Την ερχόμενη Πέμπτη και κάθε Πέμπτη από τις οχτώ ως τις δέκα το βράδυ, το Letras españolas συντονίζεται στο ifeelradio για να περιηγηθεί μουσικά από τη Γρανάδα ως την Κούβα κι από την Αργεντινή ως το Βίγκο με τους «Ταξιδευτές» (Viajeros) του ispania.gr με ξεναγό το Στέλιο.
 
 

Για το Mixgrill, 30.01.2013

20
Ιαν.
13

Ο γκουρού του… έρωτα (Παρτ Φορ)

Ένα γράμμα κάνει τόσο μεγάλη διαφορά… Το «φοβάμαι» γίνεται «σ’ αγαπάω«.

Από το El secreto de sus ojos του 2009.

Διαβάστε ακόμα:

Ο γκουρού του… έρωτα, με τον Κόρτο Μαλτέζε
Ο γκουρού του… έρωτα (Παρτ Του), τραγουδώντας Marvin Gaye στα αλαμπουρνέζικα
Ο γκουρού του… έρωτα (Παρτ Θρι), Ένα τραγούδι αγάπης

17
Ιαν.
13

Αγώνες Πείνας

Εκεί που ο Κυνηγημένος συναντά το 1984 και το Truman Show το Battle Royal.

Εκεί, σε αυτή τη συνάντηση, περίμενα ένα αριστούργημα. Για μια νεολαία μεγαλωμένη με την «άκακη» βία των videogames και συνηθισμένη να εξιτάρεται με τα – νεανικά ή μη – τσιλιμπουρδίσματα σε reality shows. Σε αυτό το μεταίχμιο το Hunger Games έχει μία απ’ όλα: δράση, αίμα, λίγο ρομάντζο για ποικιλία και μια αμυδρή τελικά προσπάθεια φιλοσόφησης της ζωής. Ποιο ρόλο έχει ο φόβος στη ζωή μας. Πώς η χρηστή διαχείριση μιας περιορισμένης ελπίδας από τον εξουσιαστή καταφέρνει να εγκλωβίσει παρά να απελευθερώσει τον εξουσιαζόμενο.

Μια στιχομυθία από την ταινία συμπυκνώνει μεγάλο μέρος από το νόημα που θα ήθελα να έχει. Μιλούν ο πρόεδρος της χώρας και ο παραγωγός του τηλεοπτικού σόου στο οποίο σφάζονται δυο νεαρά μέλη από κάθεμια από τις διοικητικές περιφέρειες της χώρας:

Πρόεδρος: Γιατί νομίζεις ότι έχουμε νικητή;

Τηλεοπτικός παραγωγός: Τι εννοείς;

Πρόεδρος: Θέλω να πω γιατί έχουμε νικητή; Θέλω να πω, αν απλώς θέλαμε να εκφοβίσουμε τις Περιφέρειες, γιατί δεν παίρνουμε 24 από αυτούς στην τύχη και να τους εκτελέσουμε όλους μαζί ταυτόχρονα. Είναι πολύ πιο γρήγορο… Η ελπίδα.

Τηλεοπτικός παραγωγός: Η ελπίδα;

Πρόεδρος: Η ελπίδα. Είναι το μόνο πράγμα ισχυρότερο απ’ το φόβο. Λίγη ελπίδα είναι αποτελεσματική. Πολλή ελπίδα είναι επικίνδυνη. Όλα είναι μια χαρά αρκεί να ελέγχονται.

Τηλεοπτικός παραγωγός: Δηλαδή…

Πρόεδρος: Δηλαδή… έλεγξέ τα!

Jennifer Lawrence stars as 'Katniss Everdeen'

Οι «Αγώνες Πείνας» είναι από τις ταινίες που ξεκινάς να δεις με μηδαμινές προσδοκίες και σου δημιουργεί με την οκά για να τις γκρεμίσει εκκωφαντικά υποτασσόμενη στις επιταγές ενός «σωστού μπλοκμπάστερ». Άλλαξα συχνά γνώμη κατά τη διάρκειά της για το αν παρακολουθώ κάτι αξιόλογο ή απλώς χάνω το χρόνο μου. Τελικά και μόνο ο προβληματισμός δείχνει ότι δεν είναι για πέταμα.

Ετοιμάζοντας το Νο2 από τα συνολικά τρία βιβλία της Σουζάν Κόλινς για τον κινηματογράφο διαβάζω ότι ο Gary Ross του Pleasantville (της χρονιάς και του βεληνεκούς του Truman Show) παραδίδει τη σκηνοθετική σκυτάλη στο Francis Lawrence του I am Legend, λόγω της πίεσης από την παραγωγή της ταινίας. Υποθέτω ότι αυτό σηματοδοτεί μια περαιτέρω στροφή στη δράση και επιμονή στο «παιχνίδι» εις βάρος των όποιων πιθανών και απίθανων προεκτάσεών του.

Η εξέγερση πάντως δε θα γίνει όσο οι άνθρωποι των Περιφερειών μένουν καρφωμένοι μπροστά στις οθόνες τους. Κι αυτό είναι μάθημα για όλους μας!

19
Νοέ.
12

Τραγούδα μου ν’ αποκοιμηθώ

Είναι φορές που πας στο σινεμά χωρίς να είσαι προετοιμασμένος για το τι θα δεις. Είναι στιγμές που αυτό που βλέπεις «κολλάει» τόσο πολύ με αυτό που θα ήθελες να δεις. Είναι ταινίες που σου αφήνουν μια τόσο καλή αίσθηση, έστω κι αν δεν παρουσίασαν κάτι στ’ αλήθεια πρωτότυπο. Σου προσέφεραν ωστόσο την απόλαυση ενός ξεχωριστού συναισθήματος.

Ένα τραγούδι και μια φράση από την ταινία The Perks of Being A Wallflower του Stephen Chbosky, που μπορεί άνετα να χαρακτηριστεί «το Donnie Darko της τρέχουσας δεκαετίας«.

We accept the love we think we deserve

Δεχόμαστε την αγάπη που νομίζουμε ότι αξίζουμε

Η ταινία θα κυκλοφορήσει στην Ελλάδα στις 13 Δεκεμβρίου από την Odeon.

Το τρέιλερ και το επίσημο site της.

Διαβάστε επίσης ένα άρθρο για όλη την εξαιρετική μουσική της ταινίας (και κυρίως ακούστε την!!).




Μέχρι να αποχωρήσει και ο τελευταίος, ξένος ή μη, εκπρόσωπος κάθε τρόικας, η Ελλάδα είναι μια χώρα υπό κατοχή.

indiego

Sternenwandler

Αρχείο δημοσιεύσεων

Το Lagrimas de oro στο Mixcloud

Το ραδιόφωνο του Lagrimas de oro

Το αρχείο της Blogovision 2012

Το αρχείο της Blogovision 2013


cheworldtour

nine months around the world with the che brothers

Kollect-news

ενημέρωση και ειδησεογραφία

guteshoerenistwichtig

das gehört gehört

ΣΙΝΕ ΜΕΛΙΝΑ

ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΘΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 65, ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ

Punk Archaeology

A collaborative exploration of the links between archaeology and the musical underground of Punk and New Wave

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Sunday Freakshow

Radio show & Music blog

η Λέσχη

φτιάχνοντας τα τετράδια της ανυπότακτης θεωρίας

nemmblog

Music For Everyone - a North East England based 'all genre' music blog

Santa Sangre

blissful nightmares & mechanical dreams

Το σχολείο της φύσης και των χρωμάτων..

Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο Φουρφουρά

Stavros Mavroudeas Blog

The personal blog of S.Mavroudeas

n o w h e r e

no/where or now/here?

ΓΙΑΝΗΣ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ

Υποψήφιος Β' Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ: ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΡΙΝ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ ΤΗΣ 25ης ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Yanis Varoufakis

thoughts for the post-2008 world

a closer listen

A home for instrumental and experimental music.

OMADEON

Creative Work of Multiple Forms

FRACTURED AIR

The universe is making music all the time

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΑΤΟΙΚΩΝ Ν.Φ.-Ν.Χ.

Για την υπεράσπιση του Άλσους και της πόλης

Lumen

Audio / Visual artist. Based in Bristol UK

ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ

Μια εκδοτική προσπάθεια από τους εργαζόμενους στο χώρο του βιβλίου

Η Μαγική Φωνή

“There is no greater agony than bearing an untold story inside you.”

πολύφημος 2.0

στους τυφλούς βασιλεύουν οι μονόφθαλμοι

iphigeneia panetsou

A fine WordPress.com site

Sound Advice

Music Reviews

Ο μΙκρος Μιχαλης

...σκέφτηκε και έγραψε...

Σύλλογος Ιντιφάντα

Για την Αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό Λαό

Χρονοντούλαπο

Παύλου Παπανότη, συνταξιούχου εκπαιδευτικού.

Blackspin

" ...and still spinning with the times"

JailGoldenDawn

Για την Πολιτική Αγωγή του αντιφασιστικού κινήματος

A Plus Authors

Book Blogging from a Guy's Perspective

AIXMH

έκδοση αναρχικού λόγου

Βασιλική Σιούτη

Δημοσιογραφικό ημερολόγιο

valuewhatworths

Just another WordPress.com site

Ε.Λ.Σ.Α.Λ.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Dimitris Melicertes

I don't write, I touch without touching.

Redflecteur

About Art and Politics

histoires_μinimales

ιστορίες μινιμάλ καθημερινής τρέλας

Snippets of Suomi

pensieri, parole, opere e omissioni di un italiano ad Helsinki

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Τα Νέα του Βελγίου

Σουρεαλιστική Επιθεώρηση Πολιτισμού

Αρέσει σε %d bloggers: