Posts Tagged ‘ταινίες

22
Ιολ.
20

«Περιπλανώμενη Γη»: Είναι κάτι περισσότερο από «κινέζικο Χόλιγουντ»;

Η κινέζικη ταινία επιστημονικής φαντασίας «Περιπλανώμενη Γη» (διεθνής τίτλος:“The Wandering Earth”) διαθέτει όλα τα προαπαιτούμενα ενός χολιγουντιανού μπλοκμπάστερ με μια επίγευση κινέζικης πρωτοπορίας. Από τα τέλη Απριλίου 2019 είναι διαθέσιμη στο Netflix. Άραγε αξίζει να της αφιερώσετε δύο ώρες από τη ζωή σας;
Λίγα λόγια για την υπόθεση
Βρισκόμαστε στο έτος 2061 και ο Ήλιος έχει πάψει να είναι σύμμαχος της ζωής μας όπως τον γνωρίζουμε. Η παγκόσμια κυβέρνηση έχει θέσει σε εφαρμογή ένα φιλόδοξο σχέδιο για την μετακίνηση του πλανήτη μας στο Άλφα Κενταύρου μέσω υπερκινητήρων. Κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού καταστροφικά καιρικά φαινόμενα μαστίζουν την επιφάνεια της Γης, που υποχρεώνουν τον πληθυσμός να βρει καταφύγιο σε υπόγειες πολιτείες.
Τα τελευταία δεκαεφτά χρόνια ο αστροναύτης Liu Peiqiang βρίσκεται στον διαστημικό σταθμό που φροντίζει για την σωστή πλοήγηση του πλανήτη μας. Πίσω στη Γη, ο γιος του Peiqiang αποφασίζει να γιορτάσει τον κινέζικο νέο χρόνο με ένα ταξίδι στην επιφάνεια. Όμως, καθώς η Γη πλησιάζει τον Δία, παγιδεύεται στο βαρυτικό του πεδίο και αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση για να αποφευχθεί η σύγκρουση που θα σημάνει το οριστικό της τέλος.
Wandering Earth Rockets
Αν έπρεπε να κατονομάσω σύγχρονους Κινέζους σκηνοθέτες, δύσκολα θα έφτανα πέρα από τον Ang Lee και τον Zhang Yimou. Παλιές καραβάνες κι οι δυο τους. Ο μεν Lee βρίσκεται εδώ και χρόνια στο Χόλιγουντ, ενώ το “The Great Wall” του 2016 μού γέννησε αμφιβολίες, αν ο Yimou μπορεί να ξαναφτάσει στο επίπεδο παλαιότερων ταινιών του. Ίσως το φετινό του “Shadow” να με κάνει να αλλάξω γνώμη.
Ο νεαρός Frant Gwo σίγουρα δεν ανήκει στα μεγάλα ονόματα της κινεζικής κινηματογραφικής βιομηχανίας. Η «Περιπλανώμενη Γη» αποτέλεσε ένα στοίχημα τόσο για τον ίδιο, όσο και για όσους τον εμπιστεύτηκαν. Ο Gwo παρέλαβε ένα σενάριο βασισμένο σε έργο ενός από τους σπουδαιότερους σύγχρονους συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας και ένα αξιοσέβαστο μπάτζετ 50 εκατομμυρίων δολαρίων. Παρέδωσε μια ταινία που κατέγραψε ιστορικά νούμερα όχι μόνο στο κινέζικο, αλλά και στο παγκόσμιο box office. Κάπως έτσι, το Netflix, που παρεμπιπτόντως δεν λειτουργεί –τουλάχιστον όχι νόμιμα– στην Κίνα, αγόρασε τα δικαιώματα της ταινίας και την σέρβιρε στους θεατές ανά την Γη.

Wandering_Earth_Chinese_Poster

Ενδεχομένως να έχετε ακουστά το βιβλίο επιστημονικής φαντασίας «Το πρόβλημα των τριών σωμάτων» του Κινέζου συγγραφέα Liu Cixin, το οποίο κυκλοφορεί στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Sελίνι (και αναμένεται να δούμε στον κινηματογράφο). Η «Περιπλανώμενη Γη» βασίζεται στο ομώνυμο διήγημα του Cixin. Ωστόσο, η υπόθεση έχει υποστεί τόσο ριζικές αλλαγές που την καθιστούν σχεδόν αγνώριστη. Το σενάριο είναι ελαφρώς ακατανόητο έως σαχλό, καθώς οι ήρωες ωθούνται σε αψυχολόγητες επιλογές με μοναδικό στόχο να προαχθεί η δράση. Επίσης, το μοντάζ παρουσιάζει κενά και λογικά άλματα, αποκαλύπτοντας σεναριακές προσαρμογές της τελευταίας στιγμής. Σε ορισμένες σκηνές μοιάζει απλώς με ακόμα μια χολιγουντιανή ταινία καταστροφής και το μόνο που τη διαφοροποιεί είναι η εξωτερική εμφάνιση των πρωταγωνιστών της και η γλώσσα που μιλούν.
Κατά τη γνώμη μου, άλλο ένα σοβαρό μειονέκτημα της ταινίας αποτελεί η αίσθηση του χρόνου. Σίγουρα δεν περιμένουμε απόλυτη επιστημονική πιστότητα, γι’ αυτό δεν θα μπω καν στη συζήτηση περί σωστού και λάθους. Ωστόσο, τα γεγονότα που περιγράφονται δεν γίνεται να λάβουν χώρα στις παρουσιαζόμενες χρονικές κλίμακες. Και ξεπερνώ το ότι ο Ήλιος χρειάζεται ακόμα περί τα 5 δισεκατομμύρια χρόνια ζωής μέχρι να μετατραπεί σε Κόκκινο Γίγαντα και να πυροδοτήσει όσα περιγράφονται. Στέκομαι κυρίως στο γεγονός που βρίσκεται στο επίκεντρο της ταινίας, δηλαδή στην χρήση του βαρυτικού πεδίου του Δία για να μπορέσει η Γη να ξεφύγει από το Ηλιακό μας Σύστημα. Η ιδέα δεν είναι καινούργια. Για την ακρίβεια, τα διαστημόπλοια Voyager 1 και 2, οι ανθρώπινες δημιουργίες που έχουν ταξιδέψει μακρύτερα από κάθε άλλη στην ιστορία της ανθρωπότητας, χρησιμοποίησαν αυτή την τεχνική την δεκαετία του 1970. Ωστόσο, η τεχνική απαιτεί μέρες, αν όχι εβδομάδες, για ταχύτητες διαστημοπλοίων, ενώ στην ταινία δίνεται η εντύπωση ότι ολόκληρος ο πλανήτης μας παγιδεύεται μέσα σε μερικά λεπτά. Η διαχείριση του κινηματογραφικού χρόνου αποτελεί πάντα μια πρόκληση για έναν δημιουργό. Ο αγαπημένος μου Alfred Hitchcock είχε παραδώσει μαθήματα στο “Rope” (ελληνικός τίτλος: «Ο Βρόχος») για το πώς μπορεί να «απλωθεί» ο κινηματογραφικός χρόνος. Ο Frant Gwo σίγουρα δεν χρησιμοποιεί τέτοιες «φαντεζί» τεχνικές, όπως έκανε ο Iñárritu στο “Birdman”. Ο κινηματογράφος της ψυχαγωγίας δεν χρειάζεται να γίνεται τεχνικά περίπλοκος. Παρόλα αυτά, οφείλει να μεταδίδει την αίσθηση της επιτακτικότητας στα γεγονότα που πυροδοτούν την πλοκή του. Για να το εκφράσω πιο απλά, δεν γίνεται ο αγώνας ταχύτητας μιας χελώνας να εξομοιώνεται με τη φόρμουλα 1.
Wandering Earth Astronaut
Μετά από τα παραπάνω, δικαίως θα υποθέσατε ότι απαντάω αρνητικά στο αρχικό ερώτημα. Κι όμως όχι. Η «Περιπλανώμενη Γη» αξίζει κάθε λεπτό που θα της αφιερώσετε. Καταρχάς, αποτελεί ξεκάθαρα μια προσεγμένη «ταινία για τις μάζες» χωρίς συμπλέγματα ενοχής. Συχνά βλέπουμε ταινίες που θα ήθελαν να είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι. Θα ήταν ακριβές να χαρακτηρίσουμε την «Περιπλανώμενη Γη» ως «κινέζικο Χόλιγουντ», αλλά θα αποτελούσε μόνο την μία όψη του νομίσματος. Η άλλη όψη αποκαλύπτει μια ιδέα που σπανίως απαντάται στην αμερικάνικη κινηματογραφική βιομηχανία του θεάματος: την αίσθηση της συλλογικότητας. Τα προβλήματα που θα αντιμετωπίσει η ανθρωπότητα στο κοντινό μέλλον δεν θα κάνουν διαχωρισμούς ανάμεσα σε έθνη και κράτη. Ήδη η κλιματική αλλαγή έχει κινητοποιήσει πρωτοβουλίες που, πέρα από την αναγκαιότητα άμεσης δράσης, προσπαθούν να αναδείξουν την υποχρέωσή μας να σταθούμε ενωμένοι. Στα λόγια είναι εύκολο και συνάμα το «όλοι μαζί μπορούμε» ακούγεται συχνά γελοίο –ανάλογα με το ποιοι το επικαλούνται–, μα εν τέλει είναι η απόλυτη πραγματικότητα. Η «Περιπλανώμενη Γη» οραματίζεται μια ανθρωπότητα ενωμένη και μια λύση που δεν θα βασίζεται σε υπερήωες και από μηχανής θεούς, αλλά σε κάθε μικρό λιθαράκι κάθε ανθρώπου ανεξάρτητα από την καταγωγή, την ηλικία και το φύλο του. Ουτοπικό; Μάλλον ναι, μα αυτός είναι ένας από τους λόγους που λατρεύουμε τον κινηματογράφο.
Όπως οι περισσότερες ταινίες επιστημονικής φαντασίας, η «Περιπλανώμενη Γη» έχει αναφορές στο «2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος». Αμφισβητεί ανοιχτά την καθολική υποταγή στην τεχνητή νοημοσύνη, η οποία ήδη ελέγχει τα σπίτια μας και σύντομα ενδεχομένως να ελέγχει και την μοίρα μας. Τα οπτικά εφέ, τα οποία επαίνεσε και ο James Cameron, αποδεικνύονται άξια της εποχής τους και θα σας κάνουν να εύχεστε να τα απολαμβάνατε σε μεγαλύτερη οθόνη.
Wandering Earth
Σε μια χρονιά που ξεκίνησε με την Κίνα να γίνεται η πρώτη χώρα που προσγειώνει επιτυχώς σκάφος της στην «σκοτεινή» πλευρά της Σελήνης (δηλαδή στην πλευρά της Σελήνης που δεν είναι ποτέ ορατή από τη Γη) και να αποκαλύπτει τα σχέδιά της για αποστολή στον Άρη, μόνο τυχαία δεν θεωρώ την κυκλοφορία της «Περιπλανώμενης Γης». Η σύγχρονη κούρσα του διαστήματος δεν αποτελεί παιχνίδι δύο μόνο αντιπάλων και οι ισορροπίες είναι ιδιαιτέρως λεπτές, κυρίως λόγω της εμπλοκής του ιδιωτικού τομέα (π.χ. η SpaceX του Elon Musk και η Blue Sky του Jeff Bezos). Η Κίνα εξαπλώνεται, σχεδιάζει στρατηγικές κινήσεις και επενδύει εκεί που άλλοι υποχωρούν. Για παράδειγμα, ενώ οι ΗΠΑ πρόκειται μετά το 2024 να σταματήσουν την χρηματοδότηση του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού (στον οποίο δεν συμμετέχει η Κίνα), η Κίνα βρίσκεται στα τελευταία στάδια υλοποίησης ενός νέου διαστημικού σταθμού, που αναμένεται να είναι έτοιμος το 2022. Μάλιστα ο Κινέζικος Διαστημικός Σταθμός θα στεγάσει πειράματα από 17 διαφορετικά έθνη, υποστηρίζοντας εμπράκτως την εικόνα της «ενωμένης ανθρωπότητας» που προβάλλει η «Περιπλανώμενη Γη».
Wandering Earth Heroes
Μάλλον η ανθρωπότητα θα χρειαστεί να εγκαταλείψει τη Γη, αντί να την μετακινήσει. Και πιθανότατα οι προκλήσεις που θα αντιμετωπίσει στο εγγύς μέλλον θα οφείλονται περισσότερο σε δικές της ολέθριες αβλεψίες παρά σε φυσικές καταστροφές. Η «Περιπλανώμενη Γη» δεν συζητά ούτε τις ανθρώπινες ευθύνες ούτε κάποιο ρεαλιστικό σενάριο διαφυγής. Ας μη την κρίνουμε όμως για όσα δεν είναι. Περισσότερο από το «κινέζικο Armageddon», η «Περιπλανώμενη Γη» είναι μια μοντέρνα Sci-Fi εκδοχή του «Τίγρης και Δράκος».

Για το Mixgrill, 02.07.2019

22
Δεκ.
13

Η αιματηρή εκδίκηση των δέντρων

treevengeΒρισκόμαστε πια για τα καλά μέσα στο Δεκέμβρη και μαζί στις γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς˙ στην πλέον «μοδάτη» γιορτή του Χριστιανισμού σε συνδυασμό με τις εκδηλώσεις για την αλλαγή του ημερολογιακού έτους. Ήδη οι δρόμοι έχουν γεμίσει φωτεινά λαμπάκια, τα παράθυρα γιρλάντες και τα μαγαζιά μικρά και μεγαλύτερα παιδιά που θα αναζητούν τα δώρα τους. Άλλους τους πιάνει η μανία του καταναλωτισμού, άλλοι βουτούν στη γιορτινή μελαγχολία ή τη θρησκευτική κατάνυξη και κάποιοι ψάχνουν το δίκανο για να εξοντώσουν καθετί που τους θυμίζει την Coca-Cola – επίσημο και αποκλειστικό χορηγό του Σάντα Κλάους – και το διακοσμητικό κιτς.

Αναμφίβολα, σήμα κατατεθέν των Χριστουγέννων αποτελεί ο στολισμός του δέντρου, και δη ελάτου. Στις αρχές Νοεμβρίου ακόμα συνάντησα τα πρώτα φορτηγά φορτωμένα με έλατα που αφού μπήκαν στο σφαγείο των ξυλοκόπων, διακοσμούν κάποιο σαλόνι για ένα μήνα κι έπειτα θα πεταχθούν ξεραμένα στη χωματερή. Σπατάλη; Ανούσια οικολογία; Όπως και να ‘χει, το θέμα μπορεί να ιδωθεί και από την άλλη μεριά. Πώς θα ήταν αν τα δέντρα εξεγείρονταν; Αν ανακτούσαν τη ζωή που τους αφαιρέθηκε σαν να επρόκειτο απλώς για ένα μπουκέτο λουλούδια;

Το Treevenge περιγράφει αυτή ακριβώς την ιστορία εκδίκησης των δέντρων, όπως δηλώνει και το λογοπαίγνιο του τίτλου. Πρόκειται για μια ταινία μικρού μήκους του Jason Eisener, παραγωγής 2008 με σημαντική πορεία σε φεστιβάλ φανταστικού κινηματογράφου.

Όταν ξεσπάει η επανάσταση των δέντρων, το λουτρό αίματος είναι αναπόφευκτο.

Προειδοποίηση: Κάποιες σκηνές μπορεί να θεωρηθούν ιδιαίτερα σκληρές – ή αστείες, αυτό παίζεται!!

12
Σεπτ.
13

Τοπία Γερμανίας: Η γειτονιά του Ήλιου

Τοπίο Τρίτο: Sonnealle, ταινία του Leander Haußmann, παραγωγής 1999

sonnealle

Η ιστορία ξεκινά σε μια γειτονιά του Ανατολικού Βερολίνου, δίπλα ακριβώς στο Τείχος.

Πρώτο πλάνο

Νεολαία. Γείτονες και φίλοι που ψάχνουν την αγάπη, τη μουσική και τα όνειρά τους. Συχνά παραμερίζουν όσα τους ενοχλούν: το μέλλον, το σχολείο, τη FDJ (οργάνωση του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος της Ανατολικής Γερμανίας). Μια ντίσκο μέσα στο καταμεσήμερο γίνεται τόπος για φλερτ και επίδειξη. Δυο κορίτσια, η Miriam και η Sabrina, προστίθενται στην παρέα. Η πρώτη είχε φίλο από το Δυτικό Βερολίνο, αλλά θα ήταν κρίμα να μην απολαμβάνει τα κάλλη της ένα σωστό παλικάρι από την Ανατολή. Η δεύτερη είχε μπλεξίματα με ναρκωτικά και παράξενους τύπους. Παρόλα αυτά, ό,τι βαθιά μέσα της θέλει είναι να βρει κάποιον να αγαπήσει και να κάνει ένα παιδί για να του γνωρίσει τον Jean-Paul Sartre. Ένας δίσκος των Rolling Stones, ίσως ο καλύτερός τους – το “Exile on Main St.” – γίνεται αντικείμενο δοσοληψίας με έναν λαθρέμπορο. Στο τέλος ξεπληρώνει κάθε μάρκο της αξίας του, ακόμα κι αν τα τραγούδια που περιείχε δεν γράφτηκαν ποτέ από τον Μικ και τον Κιθ.

Δεύτερο πλάνο

Ένα σπίτι και μια οικογένεια. Ενδεχομένως όχι η τυπική γερμανική, μα πέρα για πέρα αληθινή. Ο πατέρας ξαπλωμένος πάντα νωχελικά στον καναπέ, η μητέρα ανικανοποίητη και με τάσεις φυγής στη Δύση, ο γιος σκέφτεται καριέρα ροκ σταρ αλλά εξετάζει πάντα το ενδεχόμενο να υπηρετήσει το καθεστώς, η κόρη έχει κάθε εβδομάδα καινούργιο φίλο με μια διαφορετική πετριά στο κεφάλι. Τέλος, υπάρχει ο φοβικός θείος με συχνές επισκέψεις από το «εξωτερικό», κουβαλώντας πάντοτε μικρά δωράκια για την οικογένεια.

Η παλέτα των ηρώων συμπληρώνεται με κάποιους πρόσθετους χαρακτήρες και όλοι μαζί συνοδεύουν το θεατή σε ένα νοσταλγικό περίπατο σε μια γειτονιά του Ανατολικού Βερολίνου, δίπλα ακριβώς στο Τείχος. Στην οδό του Ήλιου.

Es war einmal ein Land und sie haben dort geliebt. Und für manche war es die schönste Zeit ihres Lebens, denn sie waren jung und verliebt…

Κάποτε υπήρχε μια χώρα, όπου ζούσαν άνθρωποι. Και για κάποιους εκείνη ήταν η καλύτερη περίοδος της ζωής τους, γιατί ήταν νέοι και ερωτευμένοι…

Η εικόνα του άρθρου προέρχεται από το blog «70 dias de Alemanha«.

Διαβάστε ακόμα:
Αφιέρωμα στα τραγούδια του Τείχους
Musikträume: Τοπία Γερμανίας (ένας πρόλογος)
Τοπία Γερμανίας: East Side Gallery
Τοπία Γερμανίας: Ευρω-αγωνία

19
Μαρ.
13

Ο γκουρού του… έρωτα (Παρτ Φάιβ), Δε μούβι

Όχι, δε γίναμε ταινία. Τουλάχιστον όχι ακόμα! Απλώς πρόσφατα ανακάλυψα την ύπαρξη μιας αμερικάνικης ταινίας με το συγκεκριμένο τίτλο (The Love Guru, 2008).

Σύσταση προς φίλους κινηματογραφόφιλους:

Ακόμα κι αν τρελαίνεστε στη σκέψη και μόνο της Τζέσικα της Άλμπα,
ακόμα κι αν θεωρείτε ότι ο Μάικ Μάγιερς του Austin Powers είναι μέγας κωμικός,
ακόμα κι αν σας τρώει η περιέργεια να δείτε τις σύντομες εμφανίσεις των Justin Timberlake και Ben Kingsley,

ΜΗ ΤΗ ΔΕΙΤΕ για ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ…

Αν έχετε χρόνο για χάσιμο, βάψτε τον τοίχο σας με μπλάνκο!!

love guru

02
Μαρ.
13

Ταξίδι στο φεγγάρι

Le-voyage-dans-la-lune-HugoΟ κινηματογράφος από τα γεννοφάσκια του είχε έμπνευση και καινοτομία. Στο δρόμο κάπου το χάνει…


Η αρχική εικόνα προέρχεται από την ταινία Hugo, αφιέρωμα του Martin Scorsese στον πρωτοπόρο σκηνοθέτη Georges Méliès.

01
Μαρ.
13

Letras españolas.2: Η ανεργία στα χρόνια της κρίσης

Καλημέρα σας! Σήμερα θα ακούσουμε ένα τραγούδι από τους…

Έκτακτη επικαιρότητα: Πορτογάλοι “Αγανακτισμένοι” διέκοψαν ομιλία του πρωθυπουργού της χώρας τραγουδώντας το δικό τους «Πότε θα κάνει ξαστεριά».
Τελικά ούτε σε αυτό θα σταθούμε σήμερα, γιατί νέα έκτακτη επικαιρότητα μάς αποτρέπει από το πορτογαλικό “παραστράτημα”. Τελικώς θα παραμείνουμε españolas!

Την Κυριακή 17 Φεβρουαρίου απονεμήθηκαν τα κινηματογραφικά βραβεία Goya, τα ισπανικά Όσκαρ. Μεγάλη νικήτρια ανακηρύχθηκε η ταινία «Blancanieves» (Χιονάτη) του Pablo Berger, μια ελαφρώς διαφορετική εκδοχή του γνωστού παραμυθιού – που θα δούμε κατά πάσα πιθανότητα στην Ελλάδα στο Gazarte σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του Viajero, φίλου της στήλης – λαμβάνοντας 10 από τα 18 βραβεία για τα οποία προτάθηκε. Δείτε αναλυτικά τα βραβεία στο ispania.gr.

Candela-Pena-GoyaΟ κύριος όμως λόγος που ανατράπηκε τελευταία στιγμή ο αρχικός προγραμματισμός είναι η νικήτρια του Β’ Γυναικείου ρόλου, Candela Peña, για την ταινία «Una pistola en cada mano» (Ένα πιστόλι σε κάθε χέρι). Η ηθοποιός από τη Βαρκελώνη κάθε άλλο παρά δευτεροκλασάτη είναι. Έπαιξε στο «Όλα για τη Μητέρα μου» του Αλμοδόβαρ, ενώ είχε ήδη κερδίσει δύο Goya στο παρελθόν (το 2006 Α’ Γυναικείου ρόλου για το «Princesas» και το 2004 Β’ Γυναικείου ρόλου για το «Te doy mis ojos»). Κατά τη διάρκεια της απονομής η Peña περιέγραψε σύντομα και γλαφυρά την ισπανική κοινωνία της κρίσης:

«Ευχαριστώ πολύ! Αυτό σίγουρα δεν το περίμενα. Δε ξέρω αν θα πρέπει να το παραλάβω στα καταλανικά, ως Καταλανή ηθοποιός ή να πω “Thank you very much. I am very very happy”. Θέλω να πω ότι πάνε τρία χρόνια που δε δούλευα (Σημ: πριν το «Una pistola en cada mano» του 2012 είχε παίξει στο «The Island Inside» του 2009). Αυτά τα τρία χρόνια είδα τον πατέρα μου να πεθαίνει σ’ ένα δημόσιο νοσοκομείο όπου δεν υπήρχαν κουβέρτες για να τον σκεπάσουμε, όπου δεν υπήρχε νερό για να πιει κι έπρεπε να του το φέρνουμε εμείς. Αυτά τα τρία χρόνια που δε δούλευα βγήκε από τα σπλάχνα μου ένα παιδί που δεν ξέρω τι είδους δημόσια εκπαίδευση το περιμένει. Αυτά τα τρία χρόνια χωρίς δουλειά είδα πώς ο κόσμος αυτοκτονεί επειδή δεν έχει σπίτι. Γι’ αυτό και τη χαρά αυτής της βραδιάς δε θα μου τη χαλάσει κανείς. Σε όποια γλώσσα κι αν είναι, από εδώ σας ζητώ δουλειά. Έχω ένα παιδί να θρέψω. Ευχαριστώ. Καλό βράδυ.»

anergoume

Η απονομή είχε κι άλλες στιγμές αποδοκιμασίας της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης Ραχόι, το κόμμα του οποίου παρεμπιπτόντως αντιμετωπίζει προβλήματα και λόγω της πρόσφατης δημοσιοποίησης σημαντικών κρουσμάτων διαφθοράς. Μια πολιτική που περιορίζεται σε δύο βασικούς άξονες ακολουθώντας τις δοκιμασμένες ελληνικές συνταγές για περικοπές σε μισθούς και αύξηση της φορολογίας των μισθωτών και των συνταξιούχων.  Τον τελευταίο καιρό αναπτύσσεται μια έντονη πολεμική στην Ισπανία σχετικά με τη θέση των καλλιτεχνών απέναντι στην κρίση. Η Peña αρκέστηκε να περιγράψει την κατάσταση και διεκδίκησε δημοσίως το δικαίωμά της στην εργασία. Τα προσεχή βήματα θα είναι η αμφισβήτηση των χειρισμών που οδήγησαν σε αυτό το τέλμα, η απόρριψη των πολιτικών που οξύνουν το πρόβλημα που ευαγγελίζονται ότι καταπολεμούν και η υιοθέτηση νέων στρατηγικών ανάπτυξης και κοινωνικής ανασυγκρότησης εις όφελος των πολλών. Είναι νομοτελειακό!

Και παρότι οι αριθμοί αποτελούν τον καλύτερο τρόπο για να πεις ψέματα, η Ελλάδα ανακοίνωσε ότι τον Οκτώβριο του 2012 η ανεργία έφτασε το 26,8%, που είναι το υψηλότερο στην Ευρωζώνη. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Eurostat [πηγή] το πιο πρόσφατα καταγεγραμμένο ποσοστό ανεργίας στην Ελλάδα είναι 26% (από το Σεπτέμβριο του 2012). Αντίστοιχα στην Ισπανία είναι 26,6% για το Νοέμβριο του 2012. Αυτός ο άτυπος συναγωνισμός στον κατήφορο θα συνεχίζεται με μεγάλους χορηγούς τις εθνικές κυβερνήσεις, την Ευρωπαϊκή Ένωση, το Διεθνές Νομισματικό Ταμεία και τα μνημόνιά τους και τη (φιλική) συμμετοχή πολλών εκατομμυρίων ψηφοφόρων στις δύο χώρες.

Για κλείσιμο, ας κάνουμε την παρασπονδία κι ας ακούσουμε τελικά εκείνο το πορτογαλικό τραγούδι. Το όνομα αυτού Grândola Vila Morena και μπορείτε να βρείτε τους στίχους μεταφρασμένους στα αγγλικά στη wikipedia.

Η κύρια φωτογραφία του άρθρου προέρχεται από το Σύνταγμα στη συγκέντρωση της απεργίας στις 26 Σεπτεμβρίου 2012. Στην αρχική φωτογραφία του άρθρου η Candela Peña παραλαμβάνει το βραβείο της.

Viajeros Banner

Αυτή την Πέμπτη και κάθε Πέμπτη από τις οχτώ ως τις δέκα το βράδυ, το Letras españolas συντονίζεται στο ifeelradio για να περιηγηθεί μουσικά από τη Γρανάδα ως την Κούβα κι από την Αργεντινή ως το Βίγκο με τους «Ταξιδευτές» (Viajeros) του ispania.gr με ξεναγό το Στέλιο.
 
 

Για το Mixgrill, 30.01.2013

27
Φεβ.
13

Django Unchained – Soundtrack

1. Τι θα ακούσεις:
Μια μουσική περιήγηση στα γουέστερν από το 1966 ως σήμερα

2. Τραγούδια που πρέπει να ακούσεις
Freedom, I Got a Name, Trinity, 100 Black Coffins, Who Did That to You?

3. Βαθμολογία
9,5/10

Αυτός ο άτιμος ο Ταραντίνο ξέρει να επιλέγει μουσικές. Από το Pulp Fiction κι εκείνο το χορό του Τραβόλτα με τη Θέρμαν υπό τους ήχους του “You Never Can Tell” – έστω κι αν δε συμπεριλήφθηκε στο επίσημο soundtrack όπως για παράδειγμα η Μισιρλού – ως την αναγέννηση της διασκευής της Nancy Sinatra στο  “Bang Bang” μέσω του Kill Bill αποδείκνυε πάντα ότι η μουσική δεν αποτελεί απλό συμπλήρωμα στις ταινίες τους. Οι προσεκτικές του επιλογές από ένα πολύ ευρύ μουσικό φάσμα αναδεικνύονταν σε «δωδέκατο παίκτη» (για να μιλήσουμε με ποδοσφαιρικούς όρους) δένοντας άψογα με το οπτικό ερέθισμα. Κατά κάποιο τρόπο δημιουργούσε πάντα σύντομα βίντεο κλιπ για αγαπημένα του τραγούδια!

django

Γράφω έχοντας ακούσει δεκάδες φορές το ηχητικό τοπίο μιας ταινίας που δεν έχω δει ακόμα. Η πρόκληση μεγάλη, μα το αποτέλεσμα εξαρχής προδιαγεγραμμένο. Αυτός ο άτιμος ο Ταραντίνο ξέρει να επιλέγει μουσικές. Μουσικές θεματικές, πολλές από τις οποίες ξεσηκώνονται από το χρονοντούλαπο της ιστορίας, από κάποια μακρινή του ανάμνηση για να γίνουν πρωταγωνιστές.

Το Django Unchained είναι ένα μαύρο γουέστερν βασισμένο εν πολλοίς στο σενάριο της ταινίας Django από το μακρινό 1966. Ως εκ τούτου λοιπόν το κύριο θέμα δε θα μπορούσε παρά να είναι το ίδιο. Η έναρξη με το “Django” του Αργεντινού συνθέτη Luis Bacalov τραγουδισμένο από τον Rocky Roberts επιβάλει την ατμόσφαιρα και θέτει τους όρους του παιχνιδιού. Ο Ταραντίνο επικαλείται ξανά τον Bacalov με το επικό “La Corsa” επίσης από το Django και το κύριο θέμα της ταινίας του 1977 Lo chiamavano King από την Edda Dell’ Orso. Και κάπως έτσι γίνεται η απαραίτητη σύνδεση με τον Ennio Morricone. Ακόμα και στον 21ο αιώνα είναι αδύνατο να σκεφτείς γουέστερν χωρίς το μυαλό να πάει κατευθείαν στο μεγάλο Ιταλό συνθέτη. Παλαιότερα έργα του συνταιριάζονται με το ολοκαίνουργιο “Ancora Qui” που έγραψε για την Elisa Toffoli και αναμειγνύονται με τέχνη με τα επίσης ειδικά γραμμένα για την ταινία “100 Black Coffins” του Jamie Foxx και “ Who Did That To You?” του John Legend.

Προσωπικές αγαπημένες στιγμές αυτής της συλλογής είναι το “I Got a Name” του Jim Croce από το 1973 και το ολόφρεσκο “Freedom” από τους Anthony Hamilton και Elayna Boynton που εξυμνούν τον αγώνα για την ελευθερία. Κι αν το “Freedom” βρήκε τον τρόπο να συμπεριληφθεί στην ταινία, δε συνέβη το ίδιο με ένα τραγούδι που έγραψε ο πολυδιαφημισμένος Frank Ocean που τελικά κόπηκε την ύστατη στιγμή (το “Wise Man” δημοσιεύτηκε τελικά από τον εμφανώς εκνευρισμένο Ocean και μπορείτε να το ακούσετε εδώ).

django tarantinoΚάπου στα ενδιάμεσα των τραγουδιών ακούμε χαρακτηριστικούς διαλόγους και παίρνουμε μια ιδέα για τα τεκταινόμενα μιας ταινίας που πραγματεύεται τη δουλεία. Πραγματικά καυτό θέμα που πιθανότατα θα τιμηθεί δεόντως στα φετινά Όσκαρ. Άλλωστε το Django Unchained έλαβε πέντε υποψηφιότητες και το Lincoln – που εξετάζει τη συνταγματική κατάργηση της δουλείας από τον Α. Λίνκολν το 1862 κατά τη διάρκεια του Αμερικάνικου Εμφυλίου – φτάνει τις 12!

Για να επιστρέψουμε όμως πίσω στα μουσικά ενδιαφέροντα, αρκετές από τις ηχογραφήσεις που περιλήφθηκαν στο soundtrack προέρχονται από την προσωπική συλλογή του Ταραντίνο. Όπως σημειώνει ο ίδιος, προτίμησε να μη ζητήσει νέες, ψηφιακά “καθαρές” εκδόσεις, καθώς ήθελε να μεταδώσει κατά το δυνατόν στο κοινό την εμπειρία που βίωσε ακούγοντας τις παλιές κόπιες βινυλίου˙ τη βελόνα να ακουμπά το δίσκο και να απομακρύνεται με βία. Πώς άραγε να το πετύχεις αυτό με το mp3 ή τον κρυστάλλινο ήχο των σύγχρονων ηχογραφήσεων;

Οι τίτλοι τέλους πέφτουν υπό τους ήχους του μιας ωδής στον Django από τον RZA και μας αφήνουν μια αίσθηση πληρότητας. Η περιήγηση στην αμερικάνικη Δύση ολοκληρώθηκε, οι κακοί κατατροπώθηκαν – ή θριάμβευσαν – οι καλοί αναπνέουν ξανά ελεύθεροι – ή κείτονται στο βυθό κάποιας λίμνης. Ο αγαπητός Ταραντίνο τα κατάφερε και πάλι.

Για το Mixgrill, 16.02.2013

django unchained

15
Φεβ.
13

Letras españolas.2: Arturo Márquez – Danzón No. 2

Ήρθε μια μέρα που έγινε στη χώρα γιορτή μεγάλη. Κανείς δε θυμάται πώς ακριβώς ξεκίνησε. Για την ακρίβεια κανείς δε θυμάται τίποτα!

Ήρθε μια μέρα που έγινε στη χώρα γιορτή μεγάλη. Κανείς δε θυμάται πώς ακριβώς ξεκίνησε. Μαρτυρίες είπαν ότι ο πρώτος στασιαστής ήταν ένας υπάλληλος στον πέμπτο όροφο μιας μεγάλης ασφαλιστικής εταιρείας. Σηκώθηκε ξαφνικά στη μέση του συμβουλίου και άρχισε να χορεύει. Ο διευθυντής του προσπαθούσε να τον νουθετήσει, μα σύντομα ο γραμματέας άρχισε να τον σιγοντάρει. Σε λίγο ένα πλήθος ανθρώπων με κοστούμια ξεχύθηκε έξω από τη μεγάλη σάλα του πέμπτου ορόφου της ασφαλιστικής και κατέβηκε πετώντας τις σκάλες. Έξω από το κτίριο ενώθηκε με τους περαστικούς και με χορευτικές κινήσεις που θα ζήλευε ο Νουρέγιεφ – παρότι μεταγενέστερος – κατευθύνθηκε προς την κεντρική πλατεία.

Εν τω μεταξύ, ένας δεύτερος πυρήνας θρυλείται ότι εμφανίστηκε στο 5ο δημοτικό σχολείο. Μια νεαρή μαθήτρια, ενώ έλεγε μάθημα – θαρρώ βρισκόταν στο σημείο που ο Κορτές κατέλαβε την πρωτεύουσα των Αζτέκων – κόμπιασε. Ένωσε τα χέρια της πάνω από το κεφάλι και, καθώς ήταν του κλασικού ρεπερτορίου, βγήκε από την αίθουσα εκτελώντας άψογες πιρουέτες. Οι συμμαθητές της γελούσαν, η δασκάλα εξαγριώθηκε με τη μικρή απείθαρχη, μα δεν άργησαν να ενωθούν μαζί της. Οι μαθητές από τις μεγαλύτερες τάξεις ξεχώριζαν λόγω ύψους, μα οι μικρότεροι ήταν πιο επιδέξιοι χάρη στην ευλυγισία τους. Ένα ανθρώπινο μπουλούκι πέρασε την πύλη του σχολείου στις 12 το μεσημέρι και κινήθηκε προς την κεντρική πλατεία.

Φανταστείτε τον κόσμο που είχε βγει για ψώνια να πετάει τις σακούλες και να αδιαφορεί για τις βιτρίνες. Φανταστείτε τους εργάτες, τους γραφειάδες, τους υπαλλήλους και τους διευθυντάδες να παρατούν τις θέσεις τους, να ξεχνούν έχθρες και αντιπαλότητες και να αφήνονται στη γοητεία αυτού του παράξενου ιού. Η κυβέρνηση θορυβήθηκε. Ο υπουργός αποφάσισε να κάνει δηλώσεις μαζί με τους αρχηγούς των σωμάτων ασφαλείας. Αλλά όταν ο αρχηγός της αστυνομίας άρχισε να χορεύει ταγκό με τη δημοσιογράφο του Λάιβ Τσάνελ κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι, γρήγορα σταμάτησε να το σκέφτεται, έπιασε αγκαζέ τον εικονολήπτη και προχώρησαν προς την κεντρική πλατεία.

Ήταν η μέρα που έγινε στη χώρα γιορτή μεγάλη. Η πλατεία εκείνη την ημέρα ήταν γεμάτη. Με πρόσωπα γελαστά και χαρούμενα. Πιασμένοι χέρι-χέρι, σε ζευγάρια ή φτιάχνοντας μεγάλους κύκλους χόρεψαν με την ψυχή τους ολόκληρη τη βραδιά. Όταν ξύπνησαν το πρωί δεν θυμούνταν πια τίποτα. Πήγαν στη δουλειά τους ως συνήθως, σκυφτοί και σκεπτικοί. Μα κάπου μέσα τους ένιωθαν την αλλαγή. Δεν έβλεπαν πλέον πρόσωπα άγνωστα αλλά συνταξιδιώτες.

Δύσκολα θα βρείτε βιβλίο να γράφει γι’ αυτή την ιστορία. Και δεν είναι τυχαίο. Ο ιός που πότισε τους πολίτες της χώρας εκείνο το μεσημέρι Δευτέρας έσβησε κάθε μνήμη του συγκεκριμένου γεγονότος. Δεν έμεινε κανένας να τη μνημονεύει. Κανείς πέρα από τριάντα ανθρώπους που δεν χόρεψαν εκείνη τη μέρα. Μια τριανταμελής ορχήστρα, ένας τρελός μαέστρος κι ένας αναμαλλιασμένος τσελίστας. Αυτοί ξέρουν την αλήθεια. Και μου τη διηγήθηκαν ένα απόγευμα σε μια υποβλητική εκκλησία γοτθικού τύπου υπό τους ήχους του… Danzón No. 2

Το Danzón No. 2 είναι σύνθεση για ορχήστρα του Μεξικανού συνθέτη Arturo Márquez. Ο Márquez γεννήθηκε το 1950 στην επαρχεία Sonora του Μεξικού. Μετανάστευσε μικρός με την οικογένειά του στις ΗΠΑ όπου ξεκίνησε μαθήματα μουσικής. Στα 16 του κιόλας χρόνια άρχισε να συνθέτει. Σπούδασε με υποτροφίες μουσική σύνθεση στο Παρίσι και την Καλιφόρνια. Κέρδισε διεθνή φήμη κυρίως μετά το 1990 με τα Danzones του, που είναι βασισμένα στη μουσική της Κούβας και της περιοχής Veracruz του Μεξικού. Το Danzón No. 2, ίσως η γνωστότερη δημιουργία του, περιλήφθηκε στο πρόγραμμα της Ορχήστρας Simon Bolivar της Βενεζουέλας υπό τη διεύθυνση του μαέστρου Gustavo Dudamel κατά τη διάρκεια των εμφανίσεών της στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ το 2007. Σήμερα ο Márquez ζει με την οικογένειά του και εργάζεται στην πόλη του Μεξικού.

Μια ελαφρώς διαφορετική, αλλά εξίσου ενδιαφέρουσα ιστορία διηγείται η ταινία μικρού μήκους που σκηνοθέτησε το 2009 ο Guillermo Ortiz Pichardo. Σύμφωνα με το σκηνοθέτη, η ταινία είναι φόρος τιμής στη χρυσή εποχή του μεξικανικού σινεμά υπό τους ήχους ενός εκ των διασημότερων συμφωνικών έργων της χώρας. Η πρόκληση ήταν να δημιουργηθεί μια ιστορία που να εκφράζει όλη την παλέτα των συναισθημάτων χρησιμοποιώντας την κινηματογραφική γλώσσα, χωρίς κανένα διάλογο. Η αισθητική βασίστηκε σε κλασικές ταινίες όπως οι Salón México (1944), Distinto Amanecer (1943) και Aventurera (1949) με μια πιο σύγχρονη ματιά. Κατά τον ίδιο τρόπο χρησιμοποιήθηκαν τα τελετουργικά χαρακτηριστικά του danzón, διατηρώντας και αναδεικνύοντας την πλούσια και παθιασμένη μουσική παράδοση του Μεξικού (πηγή: Cinéfiloz).
Δείτε την ταινία στο vimeo. Στο 5’18’’ εμφανίζεται ο ίδιος ο Arturo Márquez ως πιανίστας στο μπαρ Sonora (η επαρχία καταγωγής του) να παίζει ένα απόσπασμα από τη σύνθεσή του.

Danzon

Viajeros Banner

Την ερχόμενη Πέμπτη και κάθε Πέμπτη από τις οχτώ ως τις δέκα το βράδυ, το Letras españolas συντονίζεται στο ifeelradio για να περιηγηθεί μουσικά από τη Γρανάδα ως την Κούβα κι από την Αργεντινή ως το Βίγκο με τους «Ταξιδευτές» (Viajeros) του ispania.gr με ξεναγό το Στέλιο.
 
 

Για το Mixgrill, 30.01.2013

20
Ιαν.
13

Ο γκουρού του… έρωτα (Παρτ Φορ)

Ένα γράμμα κάνει τόσο μεγάλη διαφορά… Το «φοβάμαι» γίνεται «σ’ αγαπάω«.

Από το El secreto de sus ojos του 2009.

Διαβάστε ακόμα:

Ο γκουρού του… έρωτα, με τον Κόρτο Μαλτέζε
Ο γκουρού του… έρωτα (Παρτ Του), τραγουδώντας Marvin Gaye στα αλαμπουρνέζικα
Ο γκουρού του… έρωτα (Παρτ Θρι), Ένα τραγούδι αγάπης

17
Ιαν.
13

Αγώνες Πείνας

Εκεί που ο Κυνηγημένος συναντά το 1984 και το Truman Show το Battle Royal.

Εκεί, σε αυτή τη συνάντηση, περίμενα ένα αριστούργημα. Για μια νεολαία μεγαλωμένη με την «άκακη» βία των videogames και συνηθισμένη να εξιτάρεται με τα – νεανικά ή μη – τσιλιμπουρδίσματα σε reality shows. Σε αυτό το μεταίχμιο το Hunger Games έχει μία απ’ όλα: δράση, αίμα, λίγο ρομάντζο για ποικιλία και μια αμυδρή τελικά προσπάθεια φιλοσόφησης της ζωής. Ποιο ρόλο έχει ο φόβος στη ζωή μας. Πώς η χρηστή διαχείριση μιας περιορισμένης ελπίδας από τον εξουσιαστή καταφέρνει να εγκλωβίσει παρά να απελευθερώσει τον εξουσιαζόμενο.

Μια στιχομυθία από την ταινία συμπυκνώνει μεγάλο μέρος από το νόημα που θα ήθελα να έχει. Μιλούν ο πρόεδρος της χώρας και ο παραγωγός του τηλεοπτικού σόου στο οποίο σφάζονται δυο νεαρά μέλη από κάθεμια από τις διοικητικές περιφέρειες της χώρας:

Πρόεδρος: Γιατί νομίζεις ότι έχουμε νικητή;

Τηλεοπτικός παραγωγός: Τι εννοείς;

Πρόεδρος: Θέλω να πω γιατί έχουμε νικητή; Θέλω να πω, αν απλώς θέλαμε να εκφοβίσουμε τις Περιφέρειες, γιατί δεν παίρνουμε 24 από αυτούς στην τύχη και να τους εκτελέσουμε όλους μαζί ταυτόχρονα. Είναι πολύ πιο γρήγορο… Η ελπίδα.

Τηλεοπτικός παραγωγός: Η ελπίδα;

Πρόεδρος: Η ελπίδα. Είναι το μόνο πράγμα ισχυρότερο απ’ το φόβο. Λίγη ελπίδα είναι αποτελεσματική. Πολλή ελπίδα είναι επικίνδυνη. Όλα είναι μια χαρά αρκεί να ελέγχονται.

Τηλεοπτικός παραγωγός: Δηλαδή…

Πρόεδρος: Δηλαδή… έλεγξέ τα!

Jennifer Lawrence stars as 'Katniss Everdeen'

Οι «Αγώνες Πείνας» είναι από τις ταινίες που ξεκινάς να δεις με μηδαμινές προσδοκίες και σου δημιουργεί με την οκά για να τις γκρεμίσει εκκωφαντικά υποτασσόμενη στις επιταγές ενός «σωστού μπλοκμπάστερ». Άλλαξα συχνά γνώμη κατά τη διάρκειά της για το αν παρακολουθώ κάτι αξιόλογο ή απλώς χάνω το χρόνο μου. Τελικά και μόνο ο προβληματισμός δείχνει ότι δεν είναι για πέταμα.

Ετοιμάζοντας το Νο2 από τα συνολικά τρία βιβλία της Σουζάν Κόλινς για τον κινηματογράφο διαβάζω ότι ο Gary Ross του Pleasantville (της χρονιάς και του βεληνεκούς του Truman Show) παραδίδει τη σκηνοθετική σκυτάλη στο Francis Lawrence του I am Legend, λόγω της πίεσης από την παραγωγή της ταινίας. Υποθέτω ότι αυτό σηματοδοτεί μια περαιτέρω στροφή στη δράση και επιμονή στο «παιχνίδι» εις βάρος των όποιων πιθανών και απίθανων προεκτάσεών του.

Η εξέγερση πάντως δε θα γίνει όσο οι άνθρωποι των Περιφερειών μένουν καρφωμένοι μπροστά στις οθόνες τους. Κι αυτό είναι μάθημα για όλους μας!




Αρχείο δημοσιεύσεων

indiego

Sternenwandler

Ακούστε το βίντεο κλαμπ The Podcast

Mix Grill Βίντεο κλαμπ The Podcast

Το Lagrimas de oro στο Mixcloud

Το ραδιόφωνο του Lagrimas de oro

Το αρχείο της Blogovision 2012

Το αρχείο της Blogovision 2013


Αρέσει σε %d bloggers: