Posts Tagged ‘συναυλία

10
Νοέ.
13

Out in the fields with the ones we love

Μια βόλτα στο δικό μας κοντινό Düsseldorf παρέα με τους δαίμονες…

Είναι πράγματα που λένε ότι δεν πρέπει να τα ανακατεύεις. Όπως, για παράδειγμα, τους δαίμονες. Ο καθένας έχει τους δικούς του να παλέψει, τι να μπλέκουμε τώρα και με των αλλωνών! Έλα μου όμως που δεν είναι πάντα έτσι…

the-national-dus-2

Οι National κάνουν καθ’όλη τη διάρκεια της καριέρας τους ένα ψυχογραφικό ταξίδι. Κάθε στίχος, κάθε τραγούδι και πολύ περισσότερο κάθε δίσκος αποτελεί μια προσωπική εξομολόγηση, βγαλμένη από τα εσώψυχα ενός ανθρώπου βασανισμένου. Είναι από τη μία οι δυστυχίες ή αστοχίες της ζωής, έρχεται από την άλλη και το μυαλό μας που παίζει τα δικά του συχνά ανεξέλεγκτα παιχνίδια και δένει το γλυκό. Κατά ένα μοναδικό τρόπο ωστόσο, καθένα από αυτά τα ψυχογραφήματα μπορεί να προσφέρει μια λύτρωση, μια κάθαρση. Κι αν το πετύχει αυτό έστω και για ένα άτομο από το κοινό, αυτή η συναυλία μπορεί άνετα να θεωρηθεί επιτυχημένη.

Η συναυλία των National όμως το βράδυ της Τρίτης 5 Νοεμβρίου στο Düsseldorf δεν ήταν απλώς επιτυχημένη. Ήταν μεγαλειώδης. Από τα σημαντικά που διαμορφώνουν την προδιάθεση και τη διάθεσή μας ως κοινό ως και την παραμικρή λεπτομέρεια. Η πρώτη μου φορά σε μεγάλη αρένα για συναυλία στη Γερμανία, αφού ως τώρα είχα επισκεφτεί μόνο μικρότερους χώρους, ξεκίνησε με τους ευνοϊκότερους οιωνούς. Η δυνατή βροχή που μας συνόδεψε ως την είσοδο της Mitsubishi Electric Halle ταίριαζε τόσο αρμονικά ως προεόρτιο της συναυλίας, ώστε ούτε η επακόλουθη αυξημένη κίνηση στάθηκε ικανή να μας ξενερώσει στιγμή. Το άνετο πάρκινγκ, η ταχύτατη είσοδος, η καθαρότητα και το μέγεθος του χώρου συμπλήρωναν ένα εξαιρετικό παζλ.

Τη βραδιά άνοιξε το βρετανικό συγκρότημα This Is The Kit που συνοδεύει τους National σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή περιοδεία τους. Υποτονικοί φολκ ήχοι δεμένοι με ψυχεδελικά στοιχεία έδιναν το στίγμα. Θα ήταν μάλλον υπερβολικό να πούμε ότι πέρασαν και δεν ακούμπησαν, αλλά λίγο-πολύ η μοίρα τους ήταν προδιαγεγραμμένη. Έπαιξαν εφτά-οχτώ τραγούδια, σκόρπισαν χαμόγελα στο κοινό με την όμορφη παρουσία της τραγουδίστριάς τους και μας αποχαιρέτησαν. Το κέρδος τους ήταν η αφιέρωση της εκτέλεσης του Sea of Love που τους έκανε ο Matt Berninger αργότερα, λέγοντας ότι είναι τιμή τους που περιοδεύουν μαζί.

Τα φώτα άναψαν. Καμιά εικοσαριά άνθρωποι ξεχύθηκαν στη σκηνή να αποσυναρμολογήσουν και να συναρμολογήσουν. Σε λιγότερο από μισή ώρα, τα φώτα έσβησαν ξανά. Ο κόσμος είχε ήδη γεμίσει τη σάλα, χωρίς ωστόσο η κατάσταση να γίνει αποπνικτική, τουλάχιστον στα ψηλά πατώματα… Άλλωστε ακόμα και sold out να ήταν η συναυλία, ο αριθμός των εισιτηρίων δε θα ήταν σε καμιά περίπτωση υπεράριθμος.

the-national-dus-9

Είχαμε μείνει λοιπόν στα φώτα που ξαναέσβησαν. Η οθόνη στο πίσω μέρος της σκηνής έδειξε τα παρασκήνια με την προετοιμασία της εισόδου των National. Οι συζητήσεις στα πηγαδάκια σταμάτησαν ευθύς και οι επιδοκιμασίες ξεκίνησαν. Η μπάντα εμφανίστηκε με τα πέντε μέλη της και δύο επιπλέον μουσικούς επιφορτισμένους με πλήκτρα, τρομπέτες και φωνητικά – τα ονόματά τους δυστυχώς μου διέφυγαν. Ξεκίνημα με το I Should Live in Salt, το πρώτο τραγούδι από το Trouble Will Find Me. Ήταν δεδομένο ότι θα δινόταν έμφαση στο φετινό τους δίσκο, αλλά ήμασταν άψογα προετοιμασμένοι! Από την άνοιξη που κυκλοφόρησε εμπεδώνουμε συνεχώς το ρητό για τη μητέρα επανάληψη.

Και κάπου εδώ, σε αυτό το σημείο, αντιλαμβάνομαι πως έχω συμπληρώσει 500 λέξεις για την εισαγωγή και δεν έχω λόγια για το κύριο θέμα. Ό,τι και να προσπαθήσω να γράψω θα αποτύχει παταγωδώς να περιγράψει έστω και στο ελάχιστο εικόνες και συναισθήματα από μια κορυφαία συναυλιακή βραδιά. Οι φωτισμοί εναλλάσσονταν και συνδυάζονταν άψογα με τα βίντεο που προβάλλονταν στην οθόνη. Το συγκρότημα ήταν εξαιρετικό, οι ενορχηστρώσεις φλέρταραν με τις στούντιο εκτελέσεις, με κορυφαία εξαίρεση το Humiliation, του οποίου το φινάλε ντύθηκε με λίγο από τον παροξυσμό του Mr. November που ακολούθησε. Ο Matt Berninger αλόνιζε τη σκηνή, μορφάζοντας και παραμιλώντας όταν δεν τραγουδούσε. Η έκφραση «σαν θηρίο στο κλουβί» έχει βγει ακριβώς για κάτι τέτοιες περιπτώσεις. Όσο απόμακρος και αποστασιοποιημένος φαινόταν όταν δεν είχε το μικρόφωνο, άλλο τόσο δοτικός ήταν όταν το σφιχταγκάλιαζε. Δεν ξέρω αν έχει ακόμα προβλήματα με εξαρτήσεις. Η αλήθεια είναι ότι και από κοντά δίνει την εικόνα ενός ανθρώπου με έντονη ψυχολογική αστάθεια. Όταν όμως τραγουδούσε, ένιωθες ότι είχες ξαπλώσει στο ντιβάνι του ψυχαναλυτή και σου μίλαγε αυτός για τη ζωή τη δικιά σου.

the-national-dus-13

Σου διηγιόταν ιστορίες για την αγάπη και το μίσος, τη φιλία και την αποξένωση. Σου μίλησε κάμποσες φορές για τη Jenny – έτσι την έλεγε αυτός, εσύ αν θέλεις δώσ’ της άλλο όνομα – που φωτίζει πάντα το δρόμο του σε μέρες σκοτεινές και νύχτες χωρίς φεγγάρι. Σου θύμισε την πρώτη σας συνάντηση με το Mistaken for Strangers κάπου μια πενταετία πίσω. Σε έκανε να χοροπηδήξεις όπως στο εκρηκτικό Terrible Love – πόσο στ’ αλήθεια το είχες υποτιμήσει.

It takes an ocean not to break / It takes awhile to settle down.

Σε γείωσε με το Sorrow και το I Need My Girl – γι΄αυτό και του συγχώρεσες που δεν έκανε νύξη για το Fireproof. Και η εμφάνιση που ξεπέρασε το δίωρο έκλεισε με το Pink Rabbits. Και εκεί ξάφνου χάθηκες από τη σάλα. Βρέθηκες σε κάτι που έμοιαζε με δωμάτιο, άραξες πίσω σε μια αναπαυτική πολυθρόνα και έπιασες να ξεφυλλίζεις ένα άλμπουμ. Μάλλον δικό σου θα ’ταν, αλλά για κάποιο λόγο κάθε φωτογραφία έμοιαζε με αυτές που συνοδεύουν τις κορνίζες όταν τις αγοράζεις. Άψογα χαμόγελα, αδέξια φορεμένα σε αταίριαστους ανθρώπους σε άσχετα μέρη. Τίποτα δε σου φαινόταν οικείο. Στην ευχή. Μπελάς που μας βρήκε βραδιάτικα, είπες, και γύρισες σελίδα. Δεν είχες πιει σταγόνα αλκοόλ, αλλά ήσουν σίγουρος ότι θα ξυπνούσες το επόμενο πρωινό σαν από μεθύσι. Χειροκρότησες επίμονα, αποχαιρέτησες με ευγνωμοσύνη και όταν σε αντάμειψε με τη setlist την κράτησες περήφανα στο χέρι σαν τρόπαιο κυνηγιού. Σου είχε πει ότι θα ήταν ανώδυνο. Τελικά, δεν ήταν καθόλου έτσι. Δε σ’ ένοιαξε. Έφυγες αγκαλιά με όλους σου τους δαίμονες, χαμογελώντας πλατιά. Η σιγουριά για το αύριο ήταν πια ζωγραφισμένη στο πρόσωπό σου.

the-national-dus-setlist

the-national-dus-1

the-national-dus-3

the-national-dus-5

the-national-dus-7

the-national-dus-8

the-national-dus-11

the-national-dus-12

the-national-dus-4

04
Νοέ.
13

Blue Monday: ἐν ἀναμονῇ

Από κτίσεως Blue Monday η αρχή που τηρώ είναι αυτή της μη επαναληπτικότητας, δηλαδή κάθε εβδομάδα είναι αφιερωμένη σε ένα τραγούδι του 2013 που όμως προέρχεται από διαφορετικό δίσκο. Έτσι μου δίνεται και το κίνητρο να ακούσω περισσότερα άλμπουμ και να μην περιοριστώ στα εκάστοτε κολλήματά μου (ποιος δεν έχει άλλωστε από αυτά;).

Σήμερα αποφάσισα να καταπατήσω αυτόν τον ηθικό μου νόμο για έναν και μόνο λόγο: γιατί δεν μπορώ από εχθές να ακούσω τίποτε άλλο πέρα από National. Ἐν ἀναμονῇ της αυριανής συναυλίας στο Düsseldorf και η καρδιά μου χτυπάει όλο και πιο γρήγορα στους ρυθμούς του I need my girl και το μυαλό μου μετρά αντίστροφα τα δευτερόλεπτα στο άκουσμα του Pink rabbits. Οκτώ μήνες φυλάω στην άκρη το μαγικό μου χαρτάκι περιμένοντας υπομονετικά την 5η Νοέμβρη. Εύχομαι να μη με απογοητεύσουν. Μέσα μου βαθιά ξέρω ότι θα αξίζει τον κόπο.

“You’re fireproof
That’s what you always say
You’re fireproof
I wish I was that way”

13
Ιολ.
13

Musikträume: Οι Radiohead και η θεϊκή βροχή

Μέρα κι η σημερινή…. Για την ακρίβεια το όνειρο που της αντιστοιχεί είναι περασμένο, μα κάθε άλλο παρά ξεχασμένο. Προέρχεται από το περσινό αντάμωμα με τους Radiohead στο Μπιλμπάο.

Οι εικόνες που έχω κρατήσει μέσα μου παραμένουν ολοκάθαρες και καθρεφτίζουν όλα όσα μπορεί να εκφράσει η μουσική: πάθος, πρωτοπορία, συλλογικότητα, ταξίδι…

Οι εικόνες που καταγράφηκαν από τη συναυλία προσπάθησαν να αποδώσουν λεκτικά εμπειρίες που υπερβαίνουν τα πλαίσια μιας απλής μουσικής βραδιάς. Και τα λόγια αυτά πήγαιναν κάπως έτσι…

Τόπος: Μπιλμπάο, Χώρα των Βάσκων, Ισπανία
Χρόνος: 13 Ιουλίου 2012
Στόχος: Μουσικό φεστιβάλ Bilbao BBK Live 2012

Τη δεύτερη αυτή μέρα του φεστιβάλ δέσποζε το όνομα των Radiohead. Από νωρίς το μεσημέρι στην πόλη βλέπαμε αρκετό κόσμο να κυκλοφορεί με μπλουζάκια τους, χωρίς να φορούν το κλασικό βραχιολάκι, από το οποίο ξεχωρίζαμε οι υπόλοιποι με εισιτήριο τριημέρου. Και μάλιστα ήταν τόσοι πολλοί και στο φεστιβάλ αργότερα που ανέτρεψαν τις ισορροπίες της προηγούμενης ημέρας και πήραν προβάδισμα από αυτούς με μπλουζάκια, όχι Cure όπως λανθασμένα ίσως προτρέξατε αλλά Joy Division. Ειδικά αυτό το εξώφυλλο του Unknown Pleasures κουράστηκα να το μετράω σε T-shirt, φούτερ και τιραντάκια… Οι Radiohead θα είχαν το κοινό τους αυτό το βράδυ, που θα προσθέτονταν στις παρέες που έρχονταν κάθε χρόνο στο φεστιβάλ και σε αυτές που ήρθαν πρώτη φορά για να απολαύσουν ίσως το πιο εμπορικό και indie προσανατολισμένο line up που είχε ποτέ το Bilbao BBK Live.

[…]

23:30 Τοπική ώρα

Η καταιγίδα των Radiohead

radiohead1
Η φωτογραφία προέρχεται από το eastlink.tumblr.com.

Πέρασαν ήδη κάμποσες ημέρες από τη συναυλία των Radiohead. Έψαχνα από την αρχή και ψάχνω ακόμα να βρω τρόπο να καταγράψω και να μεταφέρω αυτή τη μοναδική εμπειρία. Ούτε το ένα, ούτε το άλλο είναι εύκολο. Πέρασαν ήδη κάμποσες ημέρες αλλά τα συναισθήματα δεν έχουν καταλαγιάσει. Σαν άγρια κι ατίθασα άλογα με παρασέρνουν κάθε φορά που προσπαθώ να ταξινομήσω τις σκέψεις μου. Είναι προφανές ότι θα αποτύχω να γράψω μια «σωστή» και «ορθολογική» κριτική, μα μικρή σημασία έχει, γιατί γράφοντας αυτές τις γραμμές θα ξαναβρεθώ για κάποια λεπτά στο λόφο του Kobetamendi, εκεί καθιστός στο γρασίδι με τον αέρα και την υγρασία να μου τρυπούν τα κόκκαλα και την ανυπομονησία να δυναμώνει σε κάθε μου παλμό.

Οι Radiohead ήταν η αιτία και η αφορμή που βρέθηκα στο Μπιλμπάο. Δεν είναι λίγο πράγμα να σου δίνεται η ευκαιρία να παρακολουθήσεις ζωντανά ένα συγκρότημα που έντυσε με τις μουσικές του στιγμές της πιο πρόσφατης δεκαετίας σου. Στιγμές χαράς και λύπης. Στιγμές απελπισίας και έκστασης. Και να που έφτασα ακούγοντας τον Four Tet να μιξάρει να αναρωτιέμαι: θα αξίζει άραγε τον κόπο ή θα απομυθοποιηθεί η εικόνα που είχα πλάσει στο μυαλό μου; Η απάντηση δεν άργησε να δοθεί. Ίσως να ήταν η φόρα που βγήκε η μπάντα στη σκηνή μετά το σαραντάλεπτο πρόγραμμα του καθόλα συμπαθή Kieran Hebden, ίσως να ήταν ο συγχρονισμός με τον οποίο όλα τα παρεάκια σηκώθηκαν μεμιάς σαν από σεβασμό για να την υποδεχθούν, ίσως να ήταν απλώς ότι η ερώτηση σχηματίστηκε για να διαψευστεί ελάχιστες στιγμές αργότερα.

Οι Radiohead το βράδυ της Παρασκευής 13 Ιουλίου (γρουσούζικες ημέρες δεν υπάρχουν, μονάχα άνθρωποι) έδωσαν μια αποθεωτική συναυλία. Με ένα πρόγραμμα εξαιρετικά προσεγμένο που έδενε αρμονικά τραγούδια κυρίως από το Kid A (2000) και μετά, με ενιαίο υφολογικό χαρακτήρα σαφώς προσανατολισμένο στον ηλεκτρονικό ήχο και με μια δυο δόσεις ακουστικής μαγείας (όπως η εκτέλεση του Karma Police).

radiohead2
Η φωτογραφία είναι η συμμετοχή της Cristina Salmerón στο διαγωνισμό φωτογραφίας της διοργάνωσης.

Ο Thom Yorke ήταν απολαυστικός. Χόρευε από το πρώτο λεπτό σαν να βρισκόταν μόνος στο δωμάτιό του, επικοινωνούσε με τον κόσμο, έψαχνε τον παλμό του και του τον έδινε συνάμα. Τι κι αν ήμασταν κάπως μακριά από τη σκηνή, τι κι αν οι Radiohead επέλεξαν να μην κινηματογραφείται η εμφάνισή τους (όπως συνέβη με όλες τις συναυλίες στην κεντρική σκηνή και με ορισμένες στη δεύτερη), πράγμα που σήμαινε ότι από τα δύο video wall προβάλλονταν μαγνητοσκοπημένα βίντεο της μπάντας. Τα κύματα της μουσικής ενέργειας και οι δονήσεις απλώνονταν παντού στο χώρο και άγγιζαν το σύνολο των περίπου 40.000 παρευρισκομένων (39.476 σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία των διοργανωτών). Αργότερα θα σχολιάζαμε ότι ενδεχομένως οι αντιδράσεις του κοινού να ήταν από μετριοπαθείς ως ξενέρωτες. Ποιος ειδικός θα μας πει όμως ποια είναι η ενδεδειγμένη αντίδραση μπροστά στο μεγαλείο;

Μια τέτοια στιγμή αποτέλεσε η τριάδα τραγουδιών The Daily Mail, Myxomatosis και The Gloaming. Μετά το πρώτο, ο Yorke απευθύνθηκε στο κοινό και κυρίως στους Ισπανούς ανάμεσά μας και μίλησε για την πρόσφατη οικονομική κατάσταση της χώρας: “We know in Spain you’re having a lot of trouble. Cuts cuts, no money no money. Well we think you should be taking it to the streets. Someone stole that money off you… The banks.” Τόσο απλά. Με δυο λόγια. Δε χρειάζεται άλλωστε ιδιαίτερη φιλοσοφία. Και πιθανότατα οι άνθρωποι της BBK (Bilbao Bizkaia Kutxa), της μεγαλύτερης τράπεζας της Χώρας των Βάσκων και μεγάλου χορηγού του φεστιβάλ (εξού και τα βαφτίσια), έμειναν σε αυτό ακριβώς το σημείο με το στόμα ανοιχτό.

Ο φωτισμός πρέπει να προστεθεί στα υπέρ καθώς ήταν άψογα συντονισμένος με τις διακυμάνσεις της μελωδίας και χρησιμοποιήθηκαν εναλλασσόμενα χρώματα που πρόσθεταν ποικιλία και διόλου κούραζαν. Υπήρξαν βέβαια κάποιες μικρές ή μεγαλύτερες παύσεις ανάμεσα στα τραγούδια λόγω της αλλαγής των οργάνων του Yorke και του J. Greenwood.

radiohead3
 
Από τις εκτελέσεις που σημειώσαμε αξίζει να αναφέρουμε το Pyramid Song στο οποίο ο Thom Yorke έκατσε στο πιάνο και ο Jonny Greenwood έπαιξε την κιθάρα του με δοξάρι, το There There με μια πολύ δυναμική ενορχήστρωση με τύμπανα και το Karma Police που ακολούθησε αμέσως με θερμότατη αποδοχή από το κοινό (αν και θα έλεγα ότι αποτέλεσε το μοναδικό ίσως τραγούδι που φάνηκε κάπως παράταιρο από ολόκληρο το πρόγραμμα). Μάλιστα η συγκεκριμένη στιγμή θύμισε μια αγαπημένη αλλά τόσο παραμελημένη πια συνήθεια του συναυλιακού κοινού. Το μάτι μου πήρε τουλάχιστον δύο αναπτήρες να σηκώνονται ψηλά για να χαιρετήσουν την επιλογή του τραγουδιού και να ζεστάνουν με τη φλόγα τους το άχρωμο λευκό φως από τις δεκάδες φωτογραφικές μηχανές και κινητά.
 
 
Η φωτογραφία είναι η συμμετοχή του Rubén Bernabé στο διαγωνισμό φωτογραφίας της διοργάνωσης.

Δείτε ακόμα βίντεο από την εκτέλεση του Idioteque.

Βγαίνοντας για το πρώτο encore ο Yorke μας καλησπέρισε και πάλι: “Hi. Good evening. We are Radiohead”. Μα πόσο γαμάτος τύπος!

Το τελευταίο τραγούδι του encore ήταν το Everything In Its Right Place με εισαγωγή από το After the Gold Rush του θεού Neil Young.

I was lying in a burned out basement
With a full moon in my eyes
I was hoping for a replacement
When the sun burst through the sky
There was a band playing in my head
And I felt like getting high
I was thinking about what a friend had said,
I was hoping it was a lie
Thinking about what a friend had said,
I was hoping it was a lie

Rain down on me

Έμελλε να βγουν και για δεύτερο encore. Και αυτοί, όπως οι Cure την προηγούμενη, κρατούσαν το καλύτερο για το τέλος. Σε αυτό έβαλε βέβαια κι ο καιρός το χεράκι του. Η απειλή της βροχής κρεμόταν μονίμως πάνω από τα κεφάλια μας καθ’όλη τη διάρκεια της ημέρας και μάλιστα είχε αρχίσει να προειδοποιεί κάπου στη μέση του προγράμματος. Ήξερα θα είναι το τελευταίο τραγούδι που θα έλεγαν. Και ήθελα να κρατήσει. Ήταν το Paranoid Android. Και ήξερα ότι αυτή τη στιγμή ήθελα να την κρατήσω. Φτάνοντας το τραγούδι κάπου στη μέση στρέφω το βλέμμα μου στο μαύρο ουρανό και νιώθοντας τις σταγόνες της βροχής να δροσίζουν το πρόσωπό μου τραγουδώ μαζί με χιλιάδες ανθρώπους… Rain down, rain down. Come on rain down on me. Ο Θεός αγαπά στ’ αλήθεια τα παιδιά του.

Αποφώνηση. “Goodnight. Thanks for loving us.” Πράγματι, σας αγαπάμε. Κι όσοι σας είδαν εκείνο το βράδυ Παρασκευής σας αγάπησαν ακόμη περισσότερο.

Είναι δύσκολο να προσδιορίσει κανείς σε τι είδους μονοπάτια θα χαθούν προσεχώς οι Radiohead. Άλλωστε καθ’όλη τη διάρκεια της καριέρας τους δε τους άρεσε απλώς ο πειραματισμός. Τον λάτρευαν. Και έκαναν και πολλούς από τους θαυμαστές τους να τον λατρέψουμε. Ίσως πάλι να τους λατρεύουμε ακριβώς για αυτό το λόγο. Το σίγουρο είναι ότι τώρα είναι σε μεγάλη φόρμα, γουστάρουν πολύ αυτό που κάνουν και – το σημαντικότερο – έχουν βρει τον τρόπο να το επικοινωνήσουν.

Setlist (Η φωτογραφία προέρχεται από το χρήστη Shodood του twitter)

Bloom
15 Step
Bodysnatchers
radiohead4The Daily Mail
Myxomatosis
The Gloaming
Morning Mr. Magpie
Pyramid Song
Reckoner
I Might Be Wrong
Nude
Lotus Flower
There There
Karma Police
Feral
Idioteque

Encore:
Give Up the Ghost
Kid A
Everything In Its Right Place

Encore 2:
Paranoid Android

Απόσπασμα από το άρθρο που δημοσιεύτηκε στο Mixgrill, 22.07.2012

15
Μάι.
13

Letras españolas.2: Το γαλατικό χωριό

Κάποτε ήταν ένα μικρό χωριό στο Νότο. Οι κάτοικοί του ποτέ δεν ησύχαζαν. Βρίσκονταν πάντα στο μάτι του κυκλώνα: σταυροδρόμι πολιτισμών, σταθμός εμπορίου, πεδίο πολέμων. Δεν μπορούμε να πούμε ότι χαρακτηρίζονταν από εθνική ή όποια άλλη ενότητα. Ίσως φταίει που λίγο-πολύ προτιμούσαν να ετεροκαθορίζονται και να ταυτίζονται με πρωτοφανή εμμονή και ξεροκεφαλιά με έννοιες και ιδεολογίες που ελάχιστα κατανοούσαν. Όχι, μη βιαστείτε να συμπεράνετε ότι έλειπαν τα «καλά μυαλά». Απλώς, ήταν τόσος πολύς ο θόρυβος που ακουγόταν ανά πάσα στιγμή ώστε ακόμα και οι ξεχωριστές φωνές μετατρέπονταν σε ασυγχώρητη ηχητική παρεμβολή.

Σε αυτό το χωριό γνώριζαν οι πάντες για τα πάντα. Οι συζητήσεις μεταξύ των κατοίκων σπάνια κατέληγαν σε κάτι διαφορετικό από διαφωνία και αντιδικία. Και τότε ερχόταν ο φεουδάρχης, ή καλύτερα ο ισχυρότερος από τους γύρω, και επέβαλε το δίκιο… το δίκιο του.

galatiko-xwrio
Κάπως έτσι κυλούσαν τα χρόνια. Κι αν περιμένετε κάποια συγκλονιστική εξέλιξη στην ιστορία μας καλύτερα να την ξεχάσετε! Αυτό που θέλουμε να αναφέρουμε είναι μονάχα μια από αυτές τις περιπτώσεις διαφωνιών. Για την ακρίβεια την τελευταία.

Μια μέρα λοιπόν, ο φεουδάρχης, ή καλύτερα ο ισχυρότερος από τους γύρω, απαίτησε να στήσει ένα λατομείο σε μια γωνιά του χωριού. Όσοι ζούσαν εκεί κοντά θορυβήθηκαν για τη μόλυνση. Όσοι θεώρησαν ότι έμεναν σε ασφαλή (άραγε από τι;) απόσταση μιλούσαν για ανάπτυξη. Η δεύτερη κατηγορία αριθμούσε περισσότερους κι έτσι το έργο προχώρησε χάριν της δημοκρατίας.

Λίγο αργότερα ο φεουδάρχης αποφάσισε επέκταση της επένδυσης. Πληροφορήθηκε για καλής ποιότητας κοίτασμα σε κάποιον κήπο στην άλλη άκρη του χωριού και οι κάτοικοι ενθουσιάστηκαν με τις νέες θέσεις εργασίας που δημιουργήθηκαν.

Για να μην μακρηγορούμε, μετά από ελάχιστα χρόνια το χωριό γέμισε εργοτάξια, για λιγνίτη, βωξίτη, μάρμαρο… μέχρι και καθαρό χρυσό εντόπισαν κάποια ξεφτέρια. Οι θέσεις εργασίας αυξήθηκαν εκθετικά. Το χωριό ερήμωσε. Οι κάτοικοι είχαν ανταλλάξει τα σπίτια και τις ζωές τους με μια θέση εργασίας.

Και κάπως έτσι τελειώνει η ιστορία αυτού του μικρού χωριού στο Νότο. Οι κάτοικοί του βρέθηκαν να αναζητούν νέα στέγη και έπαψαν μια και καλή να διαμαρτύρονται ότι είναι ξένοι στον τόπο τους.

ΤΕΛΟΣ.


Κι επειδή αντίστοιχα χωριά υπάρχουν σε ολόκληρο τον κόσμο, το τραγούδι που ακούμε αυτή την εβδομάδα προέρχεται από τους Ondatrópica (μτφ. τροπικό κύμα), το πιο πρόσφατο εγχείρημα του Βρετανού παραγωγού Quantic (κατά κόσμον Will Holland) με τη σύμπραξη του Κολομβιανού Mario Galeano. Το Traigan la Batea, γραμμένο και τραγουδισμένο από τη Nidia Góngora, περιλαμβάνεται στη Deluxe έκδοση της πρώτης ομώνυμης δισκογραφικής δουλειάς τους που κυκλοφόρησε το 2012. Όπως αναφέρει η δημιουργός του και εξιστόρησε ο Viajero σε μια προηγούμενη εκπομπή του, το τραγούδι αναφέρεται στην εξόρυξη του φυσικού πλούτου της Κολομβίας που επιφέρει αλλαγές στην περιοχή, κάποιες φορές προς το καλύτερο αλλά τις περισσότερες προς το χειρότερο. Τα κρουστά μιμούνται τον ήχο από τις αξίνες και τα φτυάρια, τα πνευστά αναπαριστούν τα χέρια των μεταλλωρύχων και το μπάσο ηχεί σαν το νερό που ρέει μέσα στα χαντάκια.

Οι Ondatrópica έρχονται στην Αθήνα για δύο εμφανίσεις στο gazARTE το διήμερο 17 και 18 Μαΐου.

Ioulios-DendiasΓελοιογραφία του Soloup από το «Ποντίκι», 11/04/2013.
synaylia-Ierissos
  
Συναυλία αλληλεγγύης στον αγώνα ενάντια στον χρυσό διοργανώνεται το Σάββατο 25 Μαΐου στην Ιερισσό, το δικό μας «γαλατικό χωριό», όπως την αποκάλεσε ο υπουργός ΠΡΟ.ΠΟ. Η συναυλία θα είναι ταυτόχρονα μια εκδήλωση συμπαράστασης και στους δύο προφυλακισμένους κατοίκους της Ιερισσού. Στην συναυλία θα τραγουδήσουν οι Δημήτρης Ζερβουδάκης, Θανάσης Παπακωνσταντίνου, Παύλος Παυλίδης, Γιάννης Αγγελάκας και οι Active Member. Πηγή: alterthess.gr

Ierissos-galatiko-xwrioΦωτογραφία από την «Εφημερίδα των Συντακτών».

Viajeros Banner 
 
Αυτή την Πέμπτη και κάθε Πέμπτη από τις οχτώ ως τις δέκα το βράδυ, το Letras españolas συντονίζεται στο ifeelradio για να περιηγηθεί μουσικά με τους Viajeros του ispania.gr. σε ισπανόφωνα «γαλατικά» χωριά.
 

Για το Mixgrill, 08.05.2013

07
Απρ.
13

Η μελωδία της φύσης

Η μουσική είναι η γλώσσα των ονείρων. Χάρη στη μελωδία της χτίζει ένα μαγικό χαλί που μπορεί να σε οδηγήσει οπουδήποτε. Άλλοτε υπάρχουν οδηγίες χρήσης και πλοήγησης και άλλοτε όχι. Σε αυτά τα ονειρικά ταξίδια τον τόπο σπάνια μπορείς να τον περιγράψεις. Πολύ απλά γιατί δεν τον βλέπεις. Μα τον νιώθεις. Ή, ακόμα καλύτερα, τον ζεις.

Είχε σκοτεινιάσει, μα ευτυχώς υπήρχε ακόμα φως στην ατμόσφαιρα. Ο Κάρλος μονάχος στο πιάνο του θα φάνταζε παράξενος για κάποιον έξω από το τζάμι. Το βλέμμα περιπλανήθηκε στο χώρο κι έπιασε μια από τις εικόνες έξω από το τζάμι. Από τον κόσμο αυτό όπου η ζωή συνέχιζε στους ίδιους ρυθμούς. Τα δέντρα χόρευαν. Τα κλαδιά τους λικνίζονταν στο βραδινό φθινοπωρινό αεράκι. Μετά από λιγοστά δευτερόλεπτα ήταν πια αδύνατο να ξεχωρίσει κανείς ποιος καθόριζε τη μελωδία. Το πιάνο είχε γίνει το μέσο για να ακούμε οι μέσα τον σκοπό που υπαγόρευε το χορό των έξω. Αυτός ο καινοτόμος μορφομετατροπέας δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να μεταφράζει τη μελωδία της φύσης. Μα αυτό ήταν ήδη πολύ. Ήταν το παν.

carlos-cipa-the-monarch-and-the-viceroy
Ο δίσκος «The Monarch And The Viceroy» είναι το ντεμπούτο του νεαρού Γερμανού πιανίστα Carlos Cipa και κυκλοφόρησε το φθινόπωρο του 2012 από τη Denovali Records. Μπορείτε να τον παραγγείλετε από εδώ.
 
 
 
 
 
 
 

26
Μαρ.
13

Nazis are NOT FUCKING WELCOME

katidis-guerreiroΊσως το πιο σοκαριστικό πράγμα στο ναζιστικό χαιρετισμό στον πανηγυρισμό του ποδοσφαιριστή της ΑΕΚ μετά το νικητήριο γκολ στον αγώνα της προηγούμενης Κυριακής ήταν πως ουδείς από τους συμπαίκτες του και τους παράγοντες της ομάδας αντέδρασε (τουλάχιστον όχι με τρόπο δραστικό). Σε μια φωτογραφία φαίνεται μονάχα η απορία του Γκερέιρο – κάτι ανάμεσα σε έκπληξη και αποδοκιμασία. Αλλά ξεκάθαρη αντίδραση δεν υπήρξε. Αργότερα γράφτηκαν πολλά και καθημερινά γράφονται ακόμα περισσότερα. Στ’ αλήθεια όμως, είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε το φασισμό όταν τον συναντήσουμε; Έχουμε καταλήξει σε ένα προσχέδιο τουλάχιστον αντίδρασης και αντιμετώπισης όταν γίνουμε οι ίδιοι μάρτυρες ναζιστικής συμπεριφοράς, είτε είναι από φυσική είτε από ιδεολογική βλακεία;

Αυτά και άλλα κρίσιμα ερωτήματα είχε προφανώς λύσει από καιρό ο τραγουδιστής των Dropkick Murphys. Το συγκρότημα έδωσε δύο συναυλίες την προηγούμενη εβδομάδα στο Terminal 5 της Νέας Υόρκης. Την προηγούμενη εβδομάδα, που γιορτάστηκε με μεγάλες τιμές η χάρη του Άγιου Πατρίκιου (St. Patrick’s Day), του προστάτη της ιρλανδέζικης μπύρας, και οι Dropkick Murphys είχαν την τιμητική τους. Άλλωστε έχουν γίνει γνωστοί κυρίως μέσα από τις τελετές λατρείας του St. Patrick. Προς το τέλος της δεύτερης από τις συναυλίες (στις 12 Μαρτίου), ως συνηθίζουν, κάλεσαν τις κυρίες από το κοινό τους στη σκηνή για να τους συνοδέψουν στο encore με το «Kiss Me I’m Shitfaced». Ακολούθησε το «Skinhead on the M.B.T.A.» στο οποίο έγινε ξεκάθαρο ότι η σκηνη είχε γεμίσει από αρκετούς οπαδούς τους που βρήκαν την ευκαιρία να ανέβουν στη σκηνή περνώντας τα χαλαρά πλέον μέτρα ασφαλείας. Το πέρασμα στο επόμενο τραγούδι – το T.N.T. των AC/DC – φύλαγε μια δυσάρεστη έκπληξη: ένας από αυτούς που είχαν ανέβει στη σκηνή άρχισε να χαιρετά ναζιστικά στο ρυθμό του τραγουδιού.

Dropkick-Murphys-terminal

Τότε ο τραγουδιστής και μπασίστας του συγκροτήματος Ken Casey διέσχισε τη σκηνή, έφτασε κοντά του, τον έριξε κάτω με γροθιά, τον χτύπησε με το μπάσο του και στη συνέχεια έπεσε πάνω του και συνέχισε με ελληνορωμαϊκή πάλη. Ο τύπος το έβαλε στα πόδια και αγνοούμε αν έκανε δηλώσεις σχετικά με κάποιο βίντεο στο Youtube που ξεπατίκωσε ή αν επικαλέστηκε την ανάγκη του για σεβασμό από το υπόλοιπο κοινό. Ο Ken Casey πάντως σε λιγότερο από ένα λεπτό, αφού τελείωσε την ανταλλαγή απόψεων με το ναζιστή, άρπαξε το μικρόφωνο και είπε μια μόνο πρόταση:

«Nazis are NOT FUCKING WELCOME at a Dropkick Murphys show

Και ίσως όλα αυτά να απαντούν στους αρχικούς προβληματισμούς. Αν πάλι όχι, μπορούμε να συνεχίσουμε να κάνουμε σκέψεις για να μετατρέψουμε τον κάθε κατίδη σε πρεσβευτή κατά του ρατσισμού…

Το εν λόγω σκηνικό διαδραματίζεται περίπου στο 1:30 του παρακάτω βίντεο. Σε περίπτωση που αφαιρεθεί – γιατί ήδη έχουν κατέβει αρκετά από τα βίντεο που το περιγράφουν – δοκιμάστε και εδώ.

Διαβάζοντας τους στίχους του «Skinhead on the M.B.T.A.» διαλύονται εύκολα τυχόν παρεξηγήσεις. Το τραγούδι αναφέρεται ξεκάθαρα στη εργατική τάξη της Βοστώνης και όχι σε όσους εκδηλώνουν τη φασιστική τους νοοτροπία μέσω του γυμνού κρανίου τους.

Πηγές: schleckysilberstein.de, spinner.com, rocksoff.com.

Για το Mixgrill, 23.03.2013

19
Φεβ.
13

Pop Eye Live 23.02 @ Floral‏

POP EYE @ FLORAL
Σάββατο 23.02

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Oι Pop Eye έρχονται στο Floral παρουσιάζοντας τραγούδια από το album “Almost Dead, Still Alive”, που κυκλοφόρησαν την άνοιξη του 2012 , γνωστά τραγούδια του ομώνυμου ντεμπούτου album τους και δοκιμάζουν για πρώτη φορά τα νέα τους τραγούδια!

Οι Pop Eye δημιουργήθηκαν τέλη 2005, από τους αδελφούς Γιάννη & Μάρκο Καλατή και το Δημήτρη Καμπούρη, ενώ στην πορεία στην παρέα τους προστέθηκε ο Μάνος Αναγνωστάκης και πρόσφατα η Έφη Θεολόγου. Όπως λένε κι οι ίδιοι: «Ο Ποπάι δεν ήταν ο αγαπημένος μας ήρωας. Η ποπ όμως είναι η αγαπημένη μας μουσική…κι έτσι αποφασίσαμε να ρίξουμε μια ματιά.»
Οι Pop Eye παίζουν με τα pop ιδιώματα (indie pop, electropop, electronica, dance e.t.c.) και παρουσιάζουν τη δική τους ηλιόλουστη pop.
To πρώτο album τους κυκλοφόρησε το 2008 και τα single “If you” και “Deepest Sea” που είχαν προηγηθεί είχαν ήδη δημιουργήσει αίσθηση. Ακολούθησε 4 χρόνια μετά η δεύτερη ολοκληρωμένη δουλειά τους “Almost Dead, Still Alive”, σε δική τους DIY παραγωγή και δωρεάν διανομή στο διαδίκτυο. Από το album ξεχώρισε και έπαιξε πολύ στα ραδιόφωνα το “A Better Day”.

popeye.poster
 

POP EYE @ FLORAL
Θεμιστοκλέους 80, Εξάρχεια
Σάββατο 23.02
Ώρα έναρξης 22.00
Είσοδος 4 ευρώ

POP EYE
Δημήτρης Καμπούρης: Φωνή
Μάρκος Καλατής: Κιθάρα
Γιάννης Καλατής: Drums
Μάνος Αναγνωστάκης: Μπάσο
Έφη Θεολόγου:Φωνή, Πλήκτρα
 
Links

soundcloud.com/popeyeband

popeyeband.tumblr.com

POPEYE @ facebook

twitter.com/PopEyeBandGr

myspace.com/popeyegr

Ταξίδια σε καλύτερες μέρες με το Almost Dead, Still Alive

10
Φεβ.
13

Όνειρο σε κόκκινο του καρμινίου για έξι σκιές και ντισκομπάλα (Μέρος δεύτερο)

(Μέρος πρώτο)

Η παραμονή τους θα ήταν αναγκαστικά σύντομη για να μην δημιουργηθούν παρεξηγήσεις και κινηθούν υποψίες. Απαράβατος όρος ήταν να μην πειράξουν το κίτρινο νεφέλωμα που αιωρείται στα στενά της πόλης.

Είμαστε ορφανά; / ένα χαμένο παιδί; / μαθαίνω να βλέπω τώρα/ τα κρατώ όλα μέσα μου

Αποφάσισαν να εμφανιστούν διακριτικά πάνω στη σκηνή, σαν σκιές. Σκιές ενός χεριού με έξι δάχτυλα. Στον παράμεσο ήταν περασμένο και ένα πεφταστέρι από πλαστικό χριστουγεννιάτικο δέντρο.

Διάολε και τι δεν έχω κάνει για να κερδίσω την αγάπη σου! / τι βλέμμα είναι αυτό που μου ρίχνεις τώρα; / νομίζεις ότι είμαι ανήθικη; / ότι είμαι έργο τέχνης; / γι’ αυτό δε με αφήνεις να σε αγγίξω;

IMG_2311
Πιάστηκαν με τον καθένα χέρι με χέρι και τους προσκάλεσαν στον κόσμο τους. Προϋπόθεση για να εισέλθουν, ήταν να παραδώσουν για αντίτιμο μια φωτεινή ψηφίδα από τη σκέψη τους, την πιο φροντισμένη ανάμνησή τους. Οι ψηφίδες γλιστρούσαν μέσα από τα όργανα και όσο αυξανόταν η ένταση της συναυλίας, γινόντουσταν όλο και πιο λαμπερές και ελαφριές, ώσπου άρχισαν να αιωρούνται στο κενό πάνω από τα κεφάλια μας, μέχρι…

Πυροβόλησέ, μωρό! Πυροβόλησε / ελευθέρωσέ μας από την πίεση / χρειάζεται μόλις ένα δευτερόλεπτο / λένε ότι το δάσος είναι στοιχειωμένο / σύντομα θα ‘χεις φίλους φαντάσματα / ελπίζω να στοχεύσω σωστά

IMG_2318
…που σχημάτισαν μια ντισκομπάλα. Τράπεζα της συλλογικής μοναχικότητας των φιλοξενουμένων. Πλέον κανείς δεν ήταν μόνος. Το φως της μπάλας αποκάλυψε τη βελούδινη υφή του χεριού που κινούσε τα δάχτυλα. Το χρώμα του: το βαθύ κόκκινο του καρμινιού.

Ας ελπίσουμε η σιωπή του Σενέκα να είναι μαζί μας απόψε / θα φέρω το δηλητήριο / μπορείς να φέρεις το μαχαίρι

Τόπι, χέρι και μουσική ξεχύθηκαν στους δρόμους της πολιτείας και μέχρι το πρωί την είχαν εξορκίσει. Κανείς δεν το ‘μαθε, κανείς δεν το κατάλαβε. Ο Konstantin Gropper, leader και ψυχή του συγκροτήματος, λίγο πριν μπει στο πρωινό τραίνο για Κολωνία, γύρισε το κεφάλι του να δει για τελευταία φορά την κοιμώμενη (ενύπνιον σημαίνει όνειρο θαρρώ), επιτέλους, πόλη. Της έκλεισε το μάτι και της ευχήθηκε:

Ξεκουράσου τώρα αποκαμωμένο κεφάλι, θα γίνεις καλά σύντομα!

08
Φεβ.
13

Όνειρο σε κόκκινο του καρμινίου για έξι σκιές και ντισκομπάλα (Μέρος πρώτο)

Ακούω τις φωνές/ κρυώνω και τις ακούω να ‘ρχονται…

Αυτή η πόλη δεν κοιμάται ποτέ. Με το που σκάνε στα ακρόριά της τα πρώτα κύματα του δειλινού, αφαιρεί το δέρμα της ημέρας και έτσι απομένει με απροστάτευτες τις σάρκες της πάνω στο παγωμένο χώμα της πεδιάδας. Οι άνθρωποί της απουσιάζουν, κρυμμένοι στα σπίτια τους, προσθέτουν νέους φίλους σε σελίδες κοινωνικής δικτύωσης. Κοινωνικοποιούν τη μοναξιά τους.

Ο σκελετός της πόλης αποτελείται από σωληνώσεις. Υπόγειες, επίγειες και υπέργειες σε όλους τους πιθανούς σχηματισμούς και συνδυασμούς, διατρέχουν την πόλη από άκρη σε άκρη. Κατά τόπους ξεβράζουν κίτρινα υγρά ονειρώξεων –  τεκμήρια της ζωικής καταγωγής των κατοίκων της. Ο κίτρινος θύσανος πάνω από τη πόλη δημιουργεί ένα ασθενικό σέλας, ένα παλίμψηστο ατμόσφαιρας, ζωντανός μάρτυρας του ανεπίγνωστου εαυτού που με το πρώτο αεράκι της αυγής θα χαθεί για να ξαναεμφανιστεί το επόμενο βράδυ.

O Αλόνσο Κουιγιάνο μέσα σε αυτόν το σωρό ξεθωριασμένων κυβοργίων, ποια θα διάλεγε άραγε για ανεμόμυλους και θα τολμούσε μήπως να τους επιτεθεί. Μερικούς αιώνες αργότερα φαίνεται ότι το ρίσκο για την κατάκτηση της αιωνιότητας έχει περιοριστεί σε στοιχήματα μαζικών αθλημάτων προς τέρψη των κατοίκων των κυβοργίων. Ίσως το τίμημα της κατάκτησης του τίτλου του Δον να μη βρίσκεται στην – τσίγκινη έστω – πανοπλία, αλλά στη υποταγή των αρχικών… BvB

03
Φεβ.
13

Έκτακτο ανακοινωθέν!!!!!!!!!!

Είχα σκοπό να μη γράψω τίποτα. Άλλωστε δεν είχα ούτε εγώ λόγια… Είχα σκεφτεί να το αφήσω, να περάσει έτσι, ασχολίαστο. Αλλά μετά από αυτό το σκανδαλώδες ποστ του clandestino,  έπρεπε να σκεφτώ όλους εσάς τους ανυποψίαστους φιλόμουσους αναγνώστες. Δεν θα ήθελα να καταναλώσω pixels εδώ για να επιχειρηματολογήσω, γιατί βρήκα αδιάφορη τη συναυλία ή γιατί η συγκεκριμένη μπάντα με την χθεσινοβραδυνή σύνθεση δε βλέπω να έχει μέλλον ούτε για την την απουσία στοιχειώδους μελωδίας. Όχι, όχι δεν θα το κάνω. Θέλω μόνο να σου υπενθυμίσω αναγνώστη, ότι τους φίλους μας τους διαλέγουμε και για τα ελαττώματά τους. Οι αδυναμίες μας, μας κάνουν ανθρώπους! Εγώ για να καταλάβεις, βάζω κάθε πρωί Τράγκα για να ξυπνήσω, δεν στον προτείνω όμως και να τον ακούσεις! Διακρίνω την ψυχοπαθολογία του ζητήματος. Γι’ αυτό εάν περάσουν απ’τα μέρη σου θα σου συνιστούσα να πας απέναντι από τη συναυλία. Στο σουβλατζίδικο της γειτονιάς σου.

Pita_giros




Μέχρι να αποχωρήσει και ο τελευταίος, ξένος ή μη, εκπρόσωπος κάθε τρόικας, η Ελλάδα είναι μια χώρα υπό κατοχή.

indiego

Sternenwandler

Αρχείο δημοσιεύσεων

Το Lagrimas de oro στο Mixcloud

Το ραδιόφωνο του Lagrimas de oro

Το αρχείο της Blogovision 2012

Το αρχείο της Blogovision 2013


cheworldtour

nine months around the world with the che brothers

Kollect-news

ενημέρωση και ειδησεογραφία

guteshoerenistwichtig

das gehört gehört

ΣΙΝΕ ΜΕΛΙΝΑ

ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΘΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 65, ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ

Punk Archaeology

A collaborative exploration of the links between archaeology and the musical underground of Punk and New Wave

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Sunday Freakshow

Radio show & Music blog

η Λέσχη

φτιάχνοντας τα τετράδια της ανυπότακτης θεωρίας

nemmblog

Music For Everyone - a North East England based 'all genre' music blog

Santa Sangre

blissful nightmares & mechanical dreams

Το σχολείο της φύσης και των χρωμάτων..

Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο Φουρφουρά

Stavros Mavroudeas Blog

The personal blog of S.Mavroudeas

n o w h e r e

no/where or now/here?

ΓΙΑΝΗΣ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ

Υποψήφιος Β' Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ: ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΡΙΝ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ ΤΗΣ 25ης ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Yanis Varoufakis

thoughts for the post-2008 world

a closer listen

A home for instrumental and experimental music.

OMADEON

Creative Work of Multiple Forms

FRACTURED AIR

The universe is making music all the time

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΑΤΟΙΚΩΝ Ν.Φ.-Ν.Χ.

Για την υπεράσπιση του Άλσους και της πόλης

Lumen

Audio / Visual artist. Based in Bristol UK

ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ

Μια εκδοτική προσπάθεια από τους εργαζόμενους στο χώρο του βιβλίου

Η Μαγική Φωνή

“There is no greater agony than bearing an untold story inside you.”

πολύφημος 2.0

στους τυφλούς βασιλεύουν οι μονόφθαλμοι

iphigeneia panetsou

A fine WordPress.com site

Sound Advice

Music Reviews

Ο μΙκρος Μιχαλης

...σκέφτηκε και έγραψε...

Σύλλογος Ιντιφάντα

Για την Αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό Λαό

Χρονοντούλαπο

Παύλου Παπανότη, συνταξιούχου εκπαιδευτικού.

Blackspin

" ...and still spinning with the times"

JailGoldenDawn

Για την Πολιτική Αγωγή του αντιφασιστικού κινήματος

A Plus Authors

Book Blogging from a Guy's Perspective

AIXMH

έκδοση αναρχικού λόγου

Βασιλική Σιούτη

Δημοσιογραφικό ημερολόγιο

valuewhatworths

Just another WordPress.com site

Ε.Λ.Σ.Α.Λ.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Dimitris Melicertes

I don't write, I touch without touching.

Redflecteur

About Art and Politics

histoires_μinimales

ιστορίες μινιμάλ καθημερινής τρέλας

Snippets of Suomi

pensieri, parole, opere e omissioni di un italiano ad Helsinki

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Τα Νέα του Βελγίου

Σουρεαλιστική Επιθεώρηση Πολιτισμού

Αρέσει σε %d bloggers: