Posts Tagged ‘μουσική 2012

07
Απρ.
13

Η μελωδία της φύσης

Η μουσική είναι η γλώσσα των ονείρων. Χάρη στη μελωδία της χτίζει ένα μαγικό χαλί που μπορεί να σε οδηγήσει οπουδήποτε. Άλλοτε υπάρχουν οδηγίες χρήσης και πλοήγησης και άλλοτε όχι. Σε αυτά τα ονειρικά ταξίδια τον τόπο σπάνια μπορείς να τον περιγράψεις. Πολύ απλά γιατί δεν τον βλέπεις. Μα τον νιώθεις. Ή, ακόμα καλύτερα, τον ζεις.

Είχε σκοτεινιάσει, μα ευτυχώς υπήρχε ακόμα φως στην ατμόσφαιρα. Ο Κάρλος μονάχος στο πιάνο του θα φάνταζε παράξενος για κάποιον έξω από το τζάμι. Το βλέμμα περιπλανήθηκε στο χώρο κι έπιασε μια από τις εικόνες έξω από το τζάμι. Από τον κόσμο αυτό όπου η ζωή συνέχιζε στους ίδιους ρυθμούς. Τα δέντρα χόρευαν. Τα κλαδιά τους λικνίζονταν στο βραδινό φθινοπωρινό αεράκι. Μετά από λιγοστά δευτερόλεπτα ήταν πια αδύνατο να ξεχωρίσει κανείς ποιος καθόριζε τη μελωδία. Το πιάνο είχε γίνει το μέσο για να ακούμε οι μέσα τον σκοπό που υπαγόρευε το χορό των έξω. Αυτός ο καινοτόμος μορφομετατροπέας δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να μεταφράζει τη μελωδία της φύσης. Μα αυτό ήταν ήδη πολύ. Ήταν το παν.

carlos-cipa-the-monarch-and-the-viceroy
Ο δίσκος «The Monarch And The Viceroy» είναι το ντεμπούτο του νεαρού Γερμανού πιανίστα Carlos Cipa και κυκλοφόρησε το φθινόπωρο του 2012 από τη Denovali Records. Μπορείτε να τον παραγγείλετε από εδώ.
 
 
 
 
 
 
 

Advertisements
07
Φεβ.
13

Letras españolas.2: John Talabot – ƒin

Ξεκινάμε από… το τέλος και αφηνόμαστε ακομπλεξάριστα στην ηλεκτρονική μαγεία του πρώτου δίσκου του Καταλανού DJ

Χαίρομαι πολύ που «αναγκάζομαι» να γράψω για τον Talabot. Που παρά το πόσο (λίγο) συμπαθώ τη χορευτική, ηλεκτρονική μουσική και τα πολλά “μπλιμπλίκια”, το ƒin βρίσκεται με κάποιο παράδοξο τρόπο διαρκώς στο νου μου για τουλάχιστον δύο μήνες. Εδώ θα βρείτε όλα τα hype μαζεμένα και παρόλα αυτά χίλιους κι έναν λόγους για να αγαπήσετε τους hipsters έστω κι αν είναι εξίσου απεχθείς με τους emo της περασμένης δεκαετίας.

John Talabot 1

1. Τι θα ακούσεις:
Ηλεκτρονική, house και dance μουσική

2. Τραγούδια που πρέπει να ακούσεις
Destiny, Missing You, H.O.R.S.E., Estiu

3. Βαθμολογία
8,5/10

Εκ Βαρκελώνης εκπορευόμενος ο John Talabot, παραγωγός και DJ, έκανε την εμφάνισή του στη δισκογραφία από «το τέλος», με την κυκλοφορία του ƒin πριν περίπου ένα χρόνο.

John Talabot 2

Βάζω να ακούσω το δίσκο για πολλοστή φορά. Θέλω τόσο να βρω κάτι αξιόλογο να γράψω. Για να σε πείσω ότι εδώ υπάρχει κάτι σημαντικό. Άλλωστε μια παρουσίαση ή μια κριτική αποτελεί απλώς μια μικρή αφορμή για την εξερεύνηση που θα κάνει μόνος του ο καθένας μας.

Κάπως υποτονικό ξεκίνημα με το Depak Ine. Μεγάλο σε διάρκεια με απουσία φωνητικών στα μειονεκτήματα. Μα θεωρώ πως ορθώς επιλέχθηκε για αρχή γιατί διαφορετικά κινδύνευε να χαθεί. Η ατμόσφαιρά του αποτελεί την καλύτερη εισαγωγή για τον καταιγισμό που ακολουθεί. Προϊδεάζει και προειδοποιεί τον ακροατή: «από ‘δω και πέρα προχωράς με δική σου ευθύνη». Το πέρασμα στο Destiny, την πρώτη συνεργασία με τον Pional (aka Miguel Barros), προσφέρει το πρώτο μεγάλο κόλλημα. Τα υπέροχα φωνητικά, ο εθιστικός, γρήγορος ρυθμός του στριφογυρίζουν (σ)το κεφάλι μέχρι να προσγειωθείς απότομα στη Δύση (El Oeste). Μια κοινωνία στα πρόθυρα της παρακμής και της διάλυσης. Προχωράς ανάμεσα σε γκρεμισμένα κτίρια. Βλέπεις σκηνές που δεν καταλαβαίνεις αν είναι από την Αποκάλυψη ή το Μετρόπολις. Θες να ανασάνεις, μα δεν είναι εύκολο. Χρυσό και Αίμα (Oro y Sangre) σού ζητούν για αντάλλαγμα της ανάσας αυτής. Θα τα δώσεις χωρίς δεύτερη σκέψη, θα κλείσεις τα μάτια και θα αφεθείς στο χορό. Τα χέρια σου κινούνται ελεύθερα στο χώρο. Το κορμί σου λικνίζεται ακομπλεξάριστα. Ακούς το συνθεσάιζερ από το φόντο και είναι λες και οδηγεί τη σκέψη σου σε ταξίδια (Journeys) σε άλλους κόσμους. Θαρρείς ο Ekhi έγινε φύλαρχος μιας ξεχασμένης φυλής στα άδυτα της ερήμου. Προσπαθείς να κοιτάξεις καλύτερα.

Μου λείπεις (Missing You). Δεν ξέρω πώς αλλιώς να σου το πω. Θέλω να γυρίσεις και να πάμε να χορέψουμε! Σα να άναψαν απότομα χιλιάδες μικρά φωτάκια. Ο ήχος κυριαρχεί πια πάνω μου. Χρειάστηκε να φτάσω στη μέση του δίσκου για να παραδεχτώ αυτό που ήταν εξαρχής προφανές. Το κατευόδιο θα περάσει από μια τελευταία χώρα (Last Land) μέσα στο κατακαλόκαιρο (Estiu), θα κορυφωθεί με τη δυναμική ακολουθία των When The Past Was Present και H.O.R.S.E. και θα σβήσει στο τώρα (So Will Be Now), τη δεύτερη συνεργασία με τον Pional και ίσως πιο αδύναμη στιγμή του δίσκου.

Ο John Talabot επιλέγει να ντύσει ορισμένες μόνο από τις συνθέσεις του με λόγια. Αυτές αποκτούν αμέσως προβάδισμα στην πρώτη ακρόαση, πράγμα που όμως εξισορροπείται στις επόμενες ακροάσεις από τη δύναμη και τη δυναμική της μουσικής του. Η διάρκεια του δίσκου (52 λεπτά) σαν να επιλέχθηκε προσεκτικά ώστε να μην υπερβαίνει αυτό που μπορεί να αντέξει κάποιος που δεν είναι και τρελός φαν της ηλεκτρονικής μουσικής (όπως ο υποφαινόμενος). Τέλος οι τίτλοι των τραγουδιών ισορροπούν επιδέξια ανάμεσα στα αγγλικά, τα ισπανικά και τα καταλανικά. Πραγματικός καθρέφτης της πολύγλωσσης κοινωνίας της πρωτεύουσας της Καταλονίας.

Δύο φαινομενικά άσχετες καταγραφές από τους άπειρους συνειρμούς που έγιναν στο μυαλό μου και κολακεύουν αναμφίβολα τη συχνά κατηγορούμενη για χαμηλή ποιότητα ελληνική μουσική:
– Οι Στέρεο Νόβα ακόμα και τόσα χρόνια μετά τη διάλυσή τους είναι τόσο απολαυστικοί! (Απέφυγα το κλισέ με τη διαχρονικότητα)
– Ο περσινός δίσκος του Cayetano ελάχιστα έχει να ζηλέψει από μεγάλα ονόματα και ξένες παραγωγές. (Pe Pe, λίγο του έβαλες!)

Ο John Talabot θα εμφανιστεί την πρώτη μέρα του Primavera Sound 2013 στις 23 Μαΐου. Κι αν οι Βαρκελωνέζοι φαντάζομαι τον έχουν χορτάσει, σίγουρα είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για τους Έλληνες που θα συρρεύσουν όπως κάθε χρόνο στο – κατ’ευφημισμόν πάρκο – Parc del Fòrum για να δουν τους Blur, τον Cave και τόσους άλλους, να περάσουν να πουν μια καλησπέρα – ή ένα Buenas tardes – στον John.

Για το Mixgrill, 30.01.2013

05
Φεβ.
13

Vivaldi recomposed

 Recomposed-by-Max-Richter---Cover-Grafik-c-by-Universal-Music

Στα 1725 ο Antonio Lucio Vivaldi (1678-1741) εξέδωσε ένα σύνολο δώδεκα κοντσέρτων για βιολί και ορχήστρα υπό τον γενικό τίτλο (σε ελεύθερη απόδοση) «ο διαγωνισμός μεταξύ της αρμονίας και της επινοητικότητας».Antonio+Vivaldi++Bologna Επειδή όμως τα τέσσερα πρώτα κοντσέρτα συγκροτούν την ενότητα των τεσσάρων εποχών, προσπερνάμε  γρήγορα-γρήγορα τον τίτλο (πραγματικά όμως, τι είχε στο μυαλό του, όταν τον έγραφε ;;;) και με ένα τεράστιο άλμα στο χρόνο … 287 ετών φτάνουμε στον Οκτώβριο του 2012, όπου ο γερμανοτραφής-Βρετανός συνθέτης Max Richter (1966-) «επανασυνθέτει» τον Vivaldi και τις εποχές του. Βέβαια για να αποδώσουμε  τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και να είμαστε τουλάχιστον μεταξύ μας ειλικρινείς, η «επανασύνθεση» ομοιάζει περισσότερο με εμπνευσμένη διασκευή –παραδόξως το Vivaldi revised ακούγεται αλαζονικότερο από το αναληθές πιασάρικο recomposed, αλλά άγνωσται αι βουλαί του θεού του marketing!

Max+Richter+Side+On+BW

Όπως ο ίδιος ο Richter έχει πει, στόχος του ήταν να εκσυγχρονίσει το έργο, να το φέρει στη σημερινή εποχή, με άλλα λόγια όπως  ίσως θα έγραφε τα κοντσέρτα αυτά ο Vivaldi τον 21ο αιώνα. Διευρύνοντας λίγο το πλαίσιο του θέματος θα ήθελα να πω, ότι τέτοιου τύπου σοβαρές εργασίες που επαναπροσεγγίζουν με φρέσκια ματιά παλαιότερα έργα τέχνης –ανεξαρτήτως  μέσου έκφρασης προσφέρουν εξαιρετικές ευκαιρίες σε όλους τους πιστούς καταναλωτές Τέχνης για προβληματισμό και αναθεωρήσεις! Αρχικά θα ξαναθυμηθούν το πρωτότυπο έργο και μετά τις επιφανειακές συγκρίσεις, θα ξεκινήσει ένας διάλογος ανάμεσα στο νέο και το παλιό, στην πρωτοτυπία και στο καινοφανές, στην ουσία και στο βερμπαλισμό. Σημαντικός κανόνας του παιχνιδιού είναι, ότι δεν πρέπει να θεωρείται a priori το πρωτότυπο έργο σημείο αναφοράς, αλλά εφαρμόζοντας την χεγκελιανή διαλεκτική, όλα να εξετάζονται και όλα να ελέγχονται με απώτερο σκοπό , όχι ασφαλώς την αποκάλυψη της αλήθειας, αλλά την τέρψη και ευαισθητοποίηση του βιοψυχολογικού υποστρώματος του υποκειμένου. Κάπου εδώ, αναπόφευκτα, κάνει την εμφάνισή της και η αισθητική, όχι μόνο ως ποιητικό μέσο διαμόρφωσης της προσωπικής ή και της καθεστηκυίας ηθικής, αλλά και ως εργαλείο ανάγνωσής της τελευταίας σε προγενέστερες εποχές. Με άλλα λόγια η συγκριτική απόλαυση έργων τέχνης (πρωτότυπου-επιγόνου) μέσω της διαλεκτικής συστήνουν μια επισκόπηση  της αισθητικής του ανθρώπινου πολιτισμού ανά τους αιώνες αποκαλύπτοντας ήθη και έθιμα. Εν τέλει είναι ένας άλλος τρόπος στοχασμού πάνω στις ιστορικές αναζητήσεις του ανθρώπου εν τω χρόνω. Όπως καταλαβαίνετε το θέμα είναι ανεξάντλητο… Υπό το πρίσμα αυτό, λοιπόν, θεωρώ, ότι η εργασία του Richter είναι εξαιρετική, γιατί προσαρμόζει άψογα τις πρωτότυπες μελωδίες στο πνεύμα της εποχής. Μελωδίες εμπνευσμένες, κοφτές, αυστηρές, μινιμαλιστικές, πιο γρήγορες που συνηθίζουν να επαναλαμβάνονται και να αποκαλύπτονται το ίδιο γρήγορα με τον τρόπο που εξαφανίζονται, δεν θυμίζουν τίποτα τις παλιές που έδιναν χρόνο στον ακροατή να τις επεξεργαστεί και να τις αφομοιώσει (τότε δεν υπήρχε το repeat!).  Όλη αυτή η προσπάθεια αύξησης της ηχητικής έντασης όσο θελκτική εάν είναι, εν τέλει, αφήνει την εντύπωση πως αμβλύνει τις μελωδικές αντιθέσεις δημιουργώντας μια σύγχυση˙ ήτοι ο δίσκος απαιτεί και δεύτερη και τρίτη ακρόαση, για να ξεκαθαρίσουν τα μουσικά θέματα και κυρίως ο τρόπος μουσικοσυνθετικής επανεπέμβασης, κάτι που δεν με στενοχώρησε καθόλου ως διαδικασία… Καλή ακρόαση!

14
Ιαν.
13

Η πολεμίστρια Foxes

Foxes - Warrior

Το πραγματικό όνομά της είναι Louisa Rose Allen αλλά τραγουδά ως Foxes. Το Warrior είναι το δεύτερο EP της 23χρονης Αγγλίδας που σε κάνει πραγματικά να απορείς πώς υπάρχει ακόμα κόσμος που ακούει Rihanna.

Διαολεμένα εθιστική ποπ!

10
Ιαν.
13

Pop Eye – Almost Dead, Still Alive

Πώς κρίνεις στ’ αλήθεια έναν δίσκο; Πώς συμπεραίνεις αν και πόσο σου άρεσε; Ένα κριτήριο που αποδεικνύεται αλάνθαστο για μένα είναι η ταχύτητα με την οποία παράγει σκέψεις και εικόνες μέσα μου και η επακόλουθη ταχύτητα με την οποία τρέχει το στυλό μου στο χαρτί.

1. Τι θα ακούσεις;
Αγγλόφωνη ποπ

2. Τραγούδια που πρέπει να ακούσεις;
The Night Falls, A Better Day, You, Already Dead

3. Βαθμολογία;
8/10

Ο δεύτερος δίσκος των Pop Eye έφτασε στ’ αυτιά μου (ως σύνολο, γιατί είχα ακούσει αποσπασματικά τραγούδια) μαζί με τα χιόνια. Δεν μπορώ να είμαι σίγουρος τι εικόνες είχαν τα παιδιά στο μυαλό τους όταν τον ετοίμαζαν. Φαντάζομαι ήταν φωτεινές και πιθανότατα ηλιόλουστες, ωστόσο και η δική μου η ψυχή, παρά την εξωτερική μουντάδα, διατηρείται ολόφωτη τούτη τη στιγμή. Κι αν ξεκίνησα να γράφω είναι πρωτίστως για να πω ένα ευχαριστώ. Δε συνηθίζω να αποθεώνω τους Έλληνες που γράφουν ακρίτως στα αγγλικά. Όχι για λόγους εθνικισμού, μα καθαρά συναισθηματικά. Ένα «Σ’αγαπώ» παραμένει ανώτερο από το πιο καλοτραγουδισμένο «I love you». Ούτε προτιμώ τις ανάλαφρες, feel-good με το στανιό μουσικές.

Pop Eye - Almost Dead, Still Alive

Όμως το “Almost Dead, Still Alive” είναι τόσο χαρούμενο που δεν μπόρεσα να του αντισταθώ. Ακόμα κι αν περιέχει τραγούδια λιγότερο χορευτικά, με στίχους πιο συννεφιασμένους απ’ όσο περιμένεις όταν τελειώνει το “The Night falls”. Ρυθμός, μελωδικότητα, απλές κιθάρες. Απλώς χαλάρωσε και άσε τη μουσική να σε ταξιδέψει σε μέρες καλύτερες. Σε μέρες που θα ξυπνάς με κέφι και θα τινάζεσαι από το κρεβάτι για να μη χάσεις στιγμή από τη νέα πρόκληση που ξημέρωσε. Σε μέρες που θα λες τραγουδιστά την «καλημέρα» στο γείτονα και θα σφιχταγκαλιάζεις τους πάντες στο ασανσέρ, παρόλο που το επόμενο event του free hugs απέχει πολύ ακόμα.

Άλλωστε λένε ότι ακόμα και στο πιο καταχωνιασμένο μπουντρούμι μπορείς να νιώσεις ευτυχισμένος αν καταφέρεις να βρεις το φεγγίτη που βλέπει στον ουρανό. Οι Pop Eye σού απλώνουν ένα χέρι να τον ψάξετε μαζί.

Ακούστε ολόκληρο το δίσκο εδώ.

PopEye – Line Up:
Δημήτρης Καμπούρης | vocals, lyrics
Γιάννης Καλατής | drums, keyboards, programming
Μάρκος Καλατής | guitar, programming
Μάνος Αναγνωστάκης | bass
Έφη Θεολόγου | vocals, keyboards, guitar

Για το Mixgrill, 13.12.2012

05
Ιαν.
13

Letras españolas: Love of Lesbian – La noche eterna. Los días no vividos.

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ακούσματα του 2012, που κατορθώνει να ξεφύγει αρκετά από τα στενά ενδεχομένως όρια της ισπανικής και ισπανόφωνης μουσικής.

1. Τι θα ακούσεις;

Ισπανόφωνη indie ποπ-ροκ

2. Τραγούδια που πρέπει να ακούσεις;

Oniria e Insomnia, Los días no vividos, Cínicamente muertos, Nada, Belice

3. Βαθμολογία;

9/10

Οι Love of Lesbian είναι ένα πενταμελές σχήμα από την Καταλονία που, αντίθετα από αρκετά καταλανικά συγκροτήματα που παρουσιάσαμε ως σήμερα, επιλέγουν τον ισπανικό στίχο. Μέχρι φέτος είχαν κυκλοφορήσει έξι δίσκους διατηρώντας μια συνεχή, ανοδική πορεία. Ξεκίνησαν το 1999 από μια μικρή δισκογραφική εταιρεία τραγουδώντας στα αγγλικά και μετά από διάφορες αλλαγές και ανακατατάξεις κατέληξαν το 2009 σε μια θυγατρική της Warner και τον ισπανόφωνο δίσκο με τίτλο “1999”. Από εκεί είχε ξεχωρίσει το Club de fans de John Boy, που περιγράφει το πώς μπορεί κάποιος να συρθεί σε μια συναυλία απλώς για να κάνει τη χάρη της φίλης του και να καταλήξει ο ίδιος μεγάλος φαν. Εντάξει, δε δουλεύει πάντα αυτός ο τρόπος!

Η φετινή κυκλοφορία των Love of Lesbian φέρει τον τίτλο “La noche eterna. Los días no vividos.”. Περιλαμβάνει συνολικά 18 τραγούδια μοιρασμένα σε δύο δίσκους που επικεντρώνονται στη νύχτα και την αποξένωση στις μεγάλες πόλεις. Ένας θεματικός δίσκος, από αυτούς που τόσο σπάνια πλέον δημιουργούνται, μάλλον εξαιτίας του φόβου της αντιεμπορικότητας (αν και πέρυσι ο επίσης θεματικός δίσκος της PJ Harvey αποθεώθηκε από το Mixgrill και όχι μόνο…).

Το πρώτο μέρος (“La noche eterna”) διηγείται τι μπορεί να συμβεί σε μια ατέλειωτη νύχτα. Από ένα ανοιχτό παράθυρο παρακολουθώ τους ηλικιωμένους που βολτάρουν στον κεντρικό δρόμο. Πού να πηγαίνουν; Τι κούβαλούν και σαν τι να σκέφτονται; Και τελικά, γιατί αυτό το παράθυρο στην απέναντι πολυκατοικία παραμένει κλειστό για τόσες εβδομάδες τώρα; (Nada). Παραμένω μπροστά στο παράθυρο. Άλλωστε ποιος δεν το κάνει, ειδικά τα βράδια εκείνα τα σκοτεινά που ελάχιστες φιγούρες ανθρώπων ξεχωρίζουν στα πεζοδρόμια; Γιατί οι ζωές τους να φαίνονται καλύτερες από τη δική μου; Γιατί τους ζηλεύω τόσο που βρήκαν μια παρέα να βγουν έξω, ενώ εγώ είμαι ακόμα κλεισμένος σε αυτούς τους τέσσερις τοίχους που όσο περνάει η ώρα γίνονται ακόμα πιο ασφυκτικοί; Βλέπω μια φιγούρα στην τηλεόραση και της μοιάζει τόσο πολύ. Φοράει ακόμα κι αυτή την παράξενη ζακέτα που δεν της πήγαινε καθόλου κι όμως την αγαπούσε. Και κάτι ώρες σαν κι αυτή σκέφτομαι ότι υπάρχουν τριών ειδών άνθρωποι: αυτοί που ζουν, αυτοί που το προσπαθούν κι οι άλλοι που μονάχα ονειρεύονται (Los seres únicos).

Πάλι ξύπνησα νωρίς, σχεδόν ξημερώματα. Για όποιον ξυπνά χαράματα δεν υπάρχει Θεός. Θέλω να ανακατευτώ μέσα στον κόσμο και να εξατμιστώ. Κάποια μέρα θα φύγω, θα χαθώ στ’ αλήθεια. Δεν ξέρω αν με έχεις ικανό, γιατί μου λείπει η δύναμη. Αλλά και γιατί να φύγω αφού αυτός από τον οποίο θα προσπαθήσω να γλιτώσω είσαι εσύ κι εσύ θα παραμείνεις μέσα μου; Αν μπορώ να δραπετεύσω, είναι με το μυαλό και αυτό θα κάνω με την πρώτη ευκαιρία (Belice). Άλλωστε αυτή είναι η πόλη μου. Πρέπει να την ανακαλύψω εκ νέου (Cínicamente muertos).

Μα υπάρχουν τόσα πράγματα που χάνω για να ζήσω στη νύχτα κι αυτά μου θυμίζει ο δεύτερος δίσκος (“Los días no vividos”). Αυτός ο θόρυβος που ακούγεται κάθε βράδυ την ίδια ώρα. Αυτός ο θόρυβος με τρελαίνει. Θα καταφέρω άραγε σήμερα να κοιμηθώ πριν ακουστεί; Ίσως έτσι να ξεφύγω της τρέλας. Κάποιος από ένα μπαλκόνι είχε φωνάξει «σ’αγαπώ» (Wio, antenas y pijamas). Λάθος μνήμες. Πάντα μπλέκουν οι ιστορίες του ύπνου με τον ξύπνιο. Σαν ξυπνήσω, δεν ξεχωρίζω την πραγματικότητα. Αρνούμαι να δεχθώ τον κόσμο όπως είναι. Θα γιορτάσω τις μέρες που δε ζήσαμε ακόμα. Θα γεμίσω το ποτήρι και θα πιω στην υγειά των ημερών που δε ζήσαμε ακόμα (Los días no vividos). Ξάφνου, το φεγγάρι μού ‘πιασε κουβέντα. Κι άρχισε να στριφογυρνά ανάμεσα στα άδεια γραφεία και ν’ αναβοσβήνει. Μα δεν ήταν κανείς έξω στο δρόμο για να αναρωτηθεί από πού έρχεται αυτό το φως (Nadie por las calles).

Δεκαοκτώ μικρές ιστορίες στο μεταίχμιο μεταξύ της δύσης και της ανατολής του ηλίου. Άνθρωποι άγνωστοι και νυχτοπούλια αναμειγνύουν την πραγματικότητα με τη φαντασία σε στίχους που ισορροπούν ανάμεσα στην κυνικότητα και την ελαφρότητα. Όπως άλλωστε και η μουσική, άλλοτε υποτονική κι άλλοτε χορευτική.

Μια αναπάντεχη συνάντηση, όπως λέει και το single του δίσκου, Oniria e Insomnia, για το οποίο δημιουργήθηκε ένα επίσης εξαιρετικό βίντεο. Μια κυκλοφορία βουτηγμένη στο ρομαντισμό, που αν και στην αρχή με ξένιζε λόγω της έλλειψης ξεκάθαρης μουσικής ταυτότητας (ποπ, ροκ, ντίσκο ή ηλεκτρονική), κατέληξα να την αγαπώ ακριβώς γι’αυτό.

Για το Mixgrill, 28.11.2012

Οι Love of Lesbian στην 4η θέση του Clandestino για τη Blogovision 2012.

02
Ιαν.
13

Σαν βέλος στην καρδιά

Θα ήθελαν ενδεχομένως να είναι μια σύγχρονη εκδοχή της Kate Bush. Επιθυμούν πιθανότατα να γίνουν οι επόμενοι Antony & The Johnsons. Σίγουρα κρυφακούνε συχνά David Bowie και ξεκλέβουν στιχάκια. Ό,τι κι αν είναι όμως στ’ αλήθεια οι Irrepressibles, κατορθώνουν με χαρακτηριστική ευκολία να κερδίσουν θαυμαστές με το πρώτο άκουσμα. Από το μαγευτικό In This Shirt από το Mirror Mirror (2010) στο ονειρεμένο Arrow του Nude (2012).

Ακούστε το Arrow και εδώ σε διασκευή.

Για το Mixgrill, 29.11.2012

31
Δεκ.
12

Θα ‘ρθεί μια μέρα

Αυτή είναι η τελευταία δημοσίευση για το 2012. Θα επανέλθουμε του χρόνου περιμένοντας τη μέρα για την οποία τραγουδάει ο Παυλίδης.

Να είστε κοντά στους αγαπημένους σας!
Όπου κι αν είναι αυτοί…

Θα ‘ρθει μια μέρα
που θ’ αφήσω αυτό το φόβο πίσω μου
θα γίνει δέντρο και θα παίζουν από κάτω τα παιδιά
θα είναι χαρτί που στροβιλίζει ο αέρας μακριά

Και θα ξυπνήσω απ’ το βαθύ, απ’ το μεγάλο λήθαργο
που με κρατάει μακριά σου παγωμένο και βουβό
θα είναι μια μέρα βροχερή όταν θα έρθω να σε βρω

Και θα βαδίσουμε ενάντια στο φρικτό τους τίποτα
μια σπίθα είναι αρκετή για να ανάψει η φωτιά
θα τα ημερέψουμε μαζί τα τρομαγμένα τους σκυλιά

Στα ορυχεία, στις Σκουριές, βρήκαν τα μονοπάτια σου
μα το χρυσάφι τα παιδιά το ΄χουνε κρύψει από καιρό
σε μια θαλασσινή σπηλιά, σ’ έναν απότομο γκρεμό

Θα ‘ρθει μια μέρα
που θ’ αφήσω αυτό το φόβο πίσω μου
θα γίνει δέντρο και θα παίζουν από κάτω τα παιδιά
θα είναι καπνός από ένα τρένο που σφυρίζει μακριά

30
Δεκ.
12

Τα αγαπημένα μουσικά βίντεο του 2012 – Mixgrill

Το μουσικό βίντεο (ή βίντεο κλιπ σε απλά ελληνικά) που συνοδεύει ένα τραγούδι ξεκίνησε ως μια ταινία μικρού μήκους βασισμένη στο τραγούδι, αλλά σύντομα εξελίχθηκε από τη μουσική βιομηχανία σε μέσο προώθησης. Ευτυχώς, τα τελευταία χρόνια η επιμέλεια των μουσικών βίντεο φαίνεται ότι περνά στα χέρια πιο δημιουργικών ανθρώπων, οι οποίοι είναι σε θέση να παρουσιάσουν κάτι περισσότερο από τον καλλιτέχνη να τραγουδά από διάφορες οπτικές γωνίες. Μολονότι η δημιουργία μιας οπτικοακουστικής ολότητας παραμένει σπανιότατη, αρκετά από τα βίντεο που συνόδεψαν τα τραγούδια της χρονιάς τράβηξαν την προσοχή των συντακτών του Mixgrill.

My valentine portman

Καλύτερο βίντεο κλιπ (ξένο τραγούδι)

Στην πρώτη θέση των προτιμήσεών μας βρέθηκαν παρέα οι Beach House και ο Paul McCartney.

Ο Paul McCartney, παρότι δε μας κατάφερε με το «Kisses On The Bottom», κέρδισε μια θέση στην καρδιά μας υλοποιώντας την ιδέα της κόρης του, Stella. Με τη βοήθεια (πολύ διάσημων) φίλων του σκηνοθέτησε παρέα με το Wally Pfister (κινηματογραφιστής στα Dark Knight και Inception) το βίντεο για το My Valentine. Η Natalie Portman θυμίζει κάτι από τον Κύκνο του Aronofsky και σκορπά αισιοδοξία και χαμόγελα. Γιατί η μουσική θα είναι πάντα κάτι παραπάνω από ήχος. Συναίσθημα!

Οι Beach House κυκλοφόρησαν ένα δίσκο που μπορεί να χαρακτηριστεί ως ο πιο αγαπητός της χρονιάς (σίγουρα αυτός με τη μεγαλύτερη αποδοχή στο Mixgrill – Προσοχή: SPOILER!!) και το Lazuli είναι από τα τραγούδια που ξεχωρίζουν. Το ελαφρώς απόκοσμο βίντεο για τον γαλάζιο ημιπολύτιμο λίθο σκηνοθέτησε ο Allen Cordell (δικιάς του ευθύνης και το Walk in the Park από το «Teen Dream» του 2010). Προσέχετε που αφήνετε τα αυγά σας!

Εν συνεχεία κάνουμε μια στάση στο «Here We Are» και το αληθινό ρομάντζο των Citizens!, όπου η ομάδα We Are From LA μάς δείχνει μια πλευρά των σύγχρονων μεγαλουπόλεων που συχνά ξεχνάμε λόγω της βίας της καθημερινότητας (σωματικής και όχι μόνο). Η έντονη ερωτική έλξη και η απάθεια – ή ενδεχομένως η συνειδητή προσπάθεια μεταστροφής του κλίματος μέσω της ολοκληρωτικής απαξίωσης – βρίσκονται στο επίκεντρο τόσο του τραγουδιού όσο και του βίντεο που το συνοδεύει. Έλξη για την/τον αγαπημένη/ο ακομπλεξάριστα, ανεξαρτήτως φύλου. All you need is… True Romance.

Ο Philipp Käßbohrer και η ομάδα του από την Κολωνία (Bildundtonfabrik) πήραν το πρώτο single Roland, I Feel You από το «The Scarlet Beast O’Seven Heads» των Get Well Soon και το έκαναν ταινία που θα ζήλευαν όλοι ανεξαιρέτως οι παραγωγοί των Spaghetti Western, με τον υπέρογκο προϋπολογισμό των 500 ευρώ!! Έργο τέχνης με απλά αγνά υλικά.

«Tesoro, il mondo è luogo cattivo. E deve sapere, nessuno ti aiuterà.»

Από τα υπόλοιπα βίντεο της χρονιάς ξεχωρίσαμε το You Are The One των A Place To Bury Strangers, το Duquesne Whistle του Bob Dylan, το Vorka των Hidden Orchestra, το Want It Back της Amanda Palmer και το I’m His Girl των Friends.

Λίγο πριν κλείσει η χρονιά είδαμε ακόμη το εξαιρετικό βίντεο για το Here With Me των Killers σε σκηνοθεσία Tim Burton. Σχεδόν ξεχνάς ότι στο φόντο ακούγεται ένα αδιάφορο τραγούδι.

Καλύτερο βίντεο κλιπ (ελληνικό τραγούδι)

Ας στραφούμε τώρα στην εγχώρια παραγωγή.

Αν και οι Electric Litany σχηματίστηκαν στην Αγγλία, τους έχουμε σχεδόν υιοθετήσει στην Ελλάδα και όχι μόνο λόγω της εθνικότητας του τραγουδιστή τους. Για τις ανάγκες του βίντεο του Enemy από το ομώνυμο φετινό τους EP, πέραν των γυρισμάτων στο Λονδίνο, οι σκηνοθέτες Αλέξανδρος Μιάρης και Γιώργος Κλαδούρης επισκέφτηκαν τη Λευκίμμη της Κέρκυρας. Πόλη φορτισμένη συναισθηματικά από τις διαδηλώσεις του 2008 κατά του ΧΥΤΑ, καθώς από επεισόδια που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκειά τους τραυματίστηκε θανάσιμα μια έγκυος μητέρα. Στο βίντεο παρακολουθούμε πώς ο κόσμος της εργασίας προετοιμάζεται για μια άγρια σύγκρουση.

Πόσο εύκολο είναι μετά από το Enemy και τις μνήμες που προκάλεσε να επανέλθουμε; Ο Monsieur Minimal με το «Minimal to Maximal» κάνει οπωσδήποτε ό,τι μπορεί. Το βίντεο για το Bitter (στο οποίο συνεργάζεται ο Hiras) σκηνοθέτησε ο Δημήτρης Σιλβέστρος και είναι φωτεινό, ρομαντικό και ταξιδιάρικο. Μα περιέχει τοποθέτηση προϊόντος. Άτιμη εμπορευματοποίηση!

Αμέσως μετά, συναντούμε τον Ορέστη Ντάντο με το τραγούδι Κάτι πράγματα στο σπίτι από το δίσκο του «Τελευταία ανατολή». Ο δημιουργός του βίντεο, Σωκράτης Συνίτος, χρησιμοποίησε την τεχνική stop-motion και παρακολούθησε την κρυφή ζωή των μικρών εκείνων πραγμάτων που ξεχάσαμε κάπου, κάποτε να συμβολίζουν για πάντα όνειρα και πόθους από καιρό πια ξεχασμένους.

Αξιόλογα είναι τέλος τα βίντεο για τη Χρυσαλλίδα του Κ. Βήτα (μια απογευματινή βόλτα στην Αθήνα) και το Babylon On Fire του Cayetano παρέα με τον Nek (διεθνών εικόνων και προδιαγραφών!).

Για το Mixgrill, 23.12.2012

26
Δεκ.
12

Περί διαμαντιών κι ανθράκων

Ένας δίσκος πραγματικό διαμάντι! Ολοκάθαρη φρέσκια χιονονιφάδα! Όλα σε αυτό το δίσκο λειτουργούν στην εντέλεια. Από το εξώφυλλο, το οπισθόφυλλο, το μεσόφυλλο, το δίσκο έως και την ενορχήστρωση, τις νύξεις μελωδίας. Τι κι αν είναι κομματάκι ανέμπνευστος, ενίοτε και αμήχανος. Γι’ αυτό υπάρχει η τεχνολογία για να υπηρετεί τον άνθρωπο! Σαν ένα καλοκουρδισμένο ελβετικό ρολόι λοιπόν. Μια δουλειά χαρακτηριστικό τέκνο της εποχής μας∙ εμπεριέχει όλους τους προβληματισμούς και τα αδιέξοδα του σύγχρονου ελεύθερου εργαζόμενου – ω ναι, που τα πνίγει σε κοκτέιλ ημέρας στα fusion bars. Όπως έγραψα ένας δίσκος πραγματικό διαμάντι – 100% άνθρακας…

Υ.Γ. Για να μην παρεξηγηθώ, η ένσταση μου οφείλεται στη μετριοπάθεια που χαρακτηρίζει το έργο. Στην υποταγή της ιδιοφυΐας στη μετριότητα. Είναι σα να κρατάς μολότωφ για να ανάψεις τσιγάρο.

Με αφορμή την 6η θέση του Clandestino στη Blogovision 2012.




indiego

Sternenwandler

Αρχείο δημοσιεύσεων

Το Lagrimas de oro στο Mixcloud

Το ραδιόφωνο του Lagrimas de oro

Το αρχείο της Blogovision 2012

Το αρχείο της Blogovision 2013


griechenlandsolidarität

Aktuelle Informationen über Griechenland und Vernetzung deutschsprachiger Solidaritätsgruppen

Book In magazine

We love books and reading

cheworldtour

nine months around the world with the che brothers

guteshoerenistwichtig

das gehört gehört

ΣΙΝΕ ΜΕΛΙΝΑ

ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΘΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 65, ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ

Punk Archaeology

A collaborative exploration of the links between archaeology and the musical underground of Punk and New Wave

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Sunday Freakshow

Radio show & Music blog

η Λέσχη

φτιάχνοντας τα τετράδια της ανυπότακτης θεωρίας

nemmblog

Music For Everyone - a North East England based 'all genre' music blog

Santa Sangre

blissful nightmares & mechanical dreams

Το σχολείο της φύσης και των χρωμάτων..

Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο Φουρφουρά

Stavros Mavroudeas Blog

The personal blog of S.Mavroudeas

n o w h e r e

no/where or now/here?

ΓΙΑΝΗΣ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ

Υποψήφιος Β' Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ: ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΡΙΝ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ ΤΗΣ 25ης ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Yanis Varoufakis

THOUGHTS FOR THE POST-2008 WORLD

a closer listen

A home for instrumental and experimental music.

OMADEON

Creative Work of Multiple Forms

FRACTURED AIR

The universe is making music all the time

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΑΤΟΙΚΩΝ Ν.Φ.-Ν.Χ.

Για την υπεράσπιση του Άλσους και της πόλης

Lumen

Audio / Visual artist. Based in Bristol UK

ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ

Μια εκδοτική προσπάθεια από τους εργαζόμενους στο χώρο του βιβλίου

Η Μαγική Φωνή

“There is no greater agony than bearing an untold story inside you.”

πολύφημος 2.0

στους τυφλούς βασιλεύουν οι μονόφθαλμοι

iphigeneia panetsou

A fine WordPress.com site

Sound Advice

Music Reviews

Ο μΙκρος Μιχαλης

...σκέφτηκε και έγραψε...

Σύλλογος Ιντιφάντα

Για την Αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό Λαό

Χρονοντούλαπο

Παύλου Παπανότη, συνταξιούχου εκπαιδευτικού.

Blackspin

" ...and still spinning with the times"

JailGoldenDawn

Για την Πολιτική Αγωγή του αντιφασιστικού κινήματος

A Plus Authors

Book Blogging from a Guy's Perspective

AIXMH

έκδοση αναρχικού λόγου

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ

Δημοσιογραφικό ημερολόγιο

valuewhatworths

Just another WordPress.com site

Ε.Λ.Σ.Α.Λ.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Dimitris Melicertes

I don't write, I touch without touching.

Redflecteur

About Art and Politics

histoires_μinimales

ιστορίες μινιμάλ καθημερινής τρέλας

Snippets of Suomi

pensieri, parole, opere e omissioni di un italiano ad Helsinki

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Αρέσει σε %d bloggers: