Posts Tagged ‘μοναξιά

10
Μαρ.
14

Blue Monday: ο δαίμονας της μοναξιάς

«Όπως κάθε άνθρωπος, εγώ είμαι ο εχθρός του εαυτού μου. Αλλά σε αντίθεση με τους πιο πολλούς, ξέρω επίσης ότι εγώ είμαι και ο λυτρωτής μου. Ξέρω ότι ελευθερία σημαίνει υπευθυνότητα. Και ναι, ξέρω πόσο εύκολα η επιθυμία μπορεί να μεταστραφεί σε πράξη. Ακόμα κι όταν κλείνω τα μάτια μου, πρέπει να προσέχω πώς ονειρεύομαι και τι, γιατί τώρα μονάχα ένα αραχνοΰφαντο πέπλο χωρίζει το όνειρο από την πραγματικότητα.

Το πόσο μεγάλο ή μικρό ρόλο διαδραματίζει το σεξ στη ζωή ενός ανθρώπου μοιάζει σχετικά άνευ σημασίας. Ορισμένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα σημειώθηκαν από ανθρώπους που είχαν φτωχή ή ανύπαρκτη σεξουαλική ζωή. Μολοντούτο, γνωρίζουμε από το βίο ορισμένων καλλιτεχνών -άντρες πρώτης τάξεως όλοι τους- ότι τα επιβλητικά τους έργα δε θα είχαν ποτέ δημιουργηθεί, εάν οι ίδιοι δεν είχαν καταδυθεί στο σεξ. Στην περίπτωση αυτών των ορισμένων λίγων, οι περίοδοι εξαιρετικής δημιουργικότητας συνέπιπταν με υπερβολικές σεξουαλικές απολαύσεις. Μήτε η εγκράτεια, μήτε η πλούσια απόλαυση εξηγούν το παραμικρό. Στην επικράτεια του σεξ, όπως και σε άλλες επικράτειες, μιλάμε περί κανονικού -αλλά το κανονικό δεν ισοδυναμεί με τίποτε περισσότερο από ό,τι ισχύει ως αληθές, στατιστικά, για τη μεγάλη μάζα των αντρών και των γυναικών. Αυτό που είναι ενδεχομένως κανονικό, φρόνιμο, υγιές για τη συντριπτική πλειονότητα δε μας παρέχει το παραμικρό κριτήριο συμπεριφοράς, όταν έχουμε να κάνουμε με τον ξεχωριστό εξαιρετικό άνθρωπο. Ο ιδιοφυής, είτε με το έργο του είτε με το προσωπικό του παράδειγμα, μοιάζει πάντα να διαλαλεί εκτυφλωτικά την αλήθεια ότι ο καθένας είναι ένας νόμος ως προς τον εαυτό του, και ότι ο δρόμος προς την πληρότητα περνάει από την αναγνώριση και τη συνειδητοποίηση του γεγονότος ότι είμαστε ο καθένας και όλοι μας μοναδικοί.

Οι νόμοι μας και τα έθιμά μας σχετίζονται με την κοινωνική ζωή, τη ζωή μας από κοινού, που είναι η ελάσσων πλευρά της ύπαρξης. Η αληθινή ζωή αρχίζει όταν είμαστε μόνοι, αντιμέτωποι με τον άγνωστο εαυτό μας. Αυτό που συμβαίνει όταν συνευρισκόμαστε καθορίζεται από τους εσώτερούς μας μονολόγους Τα ουσιώδη και στ’ αλήθεια ζωτικά γεγονότα που μας σημαδεύουν στο δρόμο μας είναι οι καρποί της σιωπής και της μοναξιάς. Αποδίδουμε πολλά στις τυχαίες συναντήσεις, τις μνημονεύουμε ως κρίσιμες καμπές στη ζωή μας, αλλά τα συναπαντήματα αυτά δε θα πραγματοποιούνταν αν δεν είχαμε ήδη προετοιμάσει τον εαυτό μας γι’ αυτά. Εάν είχαμε μεγαλύτερη επίγνωση, αυτές οι συμπτωματικές συναντήσεις θα παρείχαν ακόμα πλουσιότερες ανταμοιβές. Μονάχα σε ορισμένες απροσδόκητες στιγμές είμαστε πλήρως συντονισμένοι με την προσδοκία, και έτσι σε θέση να δεξιωθούμε τις εύνοιες και τις χαρές της τύχης. Ο άνθρωπος που είναι σε πλήρη εγρήγορση γνωρίζει ότι κάθε συμβάν είναι φορτωμένο με σημασία. Γνωρίζει ότι δεν αλλάζει μονάχα η ζωή του, αλλά εντέλει ολόκληρος ο κόσμος θα πρέπει να έχει επηρεαστεί.»

Henry Miller, Ο κόσμος του σεξ (The World of Sex), (1957)
μτφ. Γ.Ι. Μπαμπασάκης, Μεταίχμιο, 2004

«When I’m lonely I press play
Swimming in blue»

Στις 28 Απριλίου ο Damon Albarn θα κυκλοφορήσει τον πρώτο του σόλο δίσκο με το όνομα Everyday Robots από την Parlophone. Στις 27 Φεβρουαρίου βγήκε το δεύτερο κατά σειρά single του άλμπουμ στο οποίο είναι και αφιερωμένη η σημερινή ανάρτηση. Να σημειωθεί ότι το βίντεο που μόλις παρακολουθήσατε το έχει τραβήξει ο ίδιος ο Albarn με το tablet του και περιλαμβάνει εικόνες από τις επισκέψεις του σε Τόκιο, Λονδίνο, Ντάλας, Ούτα, Κολτσέστερ, Βόρεια Κορέα, Ισλανδία και Ντέβον.

If you are lonely, press play. Καλή εβδομάδα!

09
Μαρ.
13

Σημάδια ζωής

signs-2008Είχε συνηθίσει να ξυπνάει κάθε πρωί, να ετοιμάζεται μηχανικά, να πηγαίνει στη δουλειά μηχανικά, να δουλεύει ως το απόγευμα μηχανικά. Ύστερα γυρνούσε σπίτι, έτρωγε έτοιμα γεύματα που είχε ψωνίσει από το σούπερ μάρκετ το Σάββατο – μέσα στην εβδομάδα ποτέ δεν το προλάβαινε ανοιχτό – και ξάπλωνε στον καναπέ να δει καλωδιακή. Κάποια βράδια είχε ποδόσφαιρο και χαιρόταν πολύ. Παράγγελνε τότε πίτσα, άνοιγε μπύρες και χάζευε το Μέσι και το Ρονάλντο να χαζεύουν τους αντίπαλους αμυντικούς. Κανά δυο φορές είχε καλέσει κάποιους συναδέλφους στο σπίτι, αλλά αυτοί αρνήθηκαν – ευγενικά, αλλά αρνήθηκαν. Είχαν οικογένεια και αναγκαστικά έπρεπε να περιορίσουν τον προσωπικό τους χρόνο. Αυτός όμως είχε πολύ προσωπικό χρόνο… Και δεν ήξερε τι να τον κάνει…

Η ταινία μικρού μήκους Signs είναι παραγωγής 2008 σε σκηνοθεσία του Αυστραλού Patrick Hughes.

Ο ίδιος ήρωας σε χάρτινο σκόρπισε χαμόγελα στο κλείσιμο του 2012 και κέρδισε το Όσκαρ καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους για το 2013. Η ταινία Paperman σε σκηνοθεσία John Kahrs κυκλοφόρησε ως παραγωγή της Disney.

08
Φεβ.
13

Όνειρο σε κόκκινο του καρμινίου για έξι σκιές και ντισκομπάλα (Μέρος πρώτο)

Ακούω τις φωνές/ κρυώνω και τις ακούω να ‘ρχονται…

Αυτή η πόλη δεν κοιμάται ποτέ. Με το που σκάνε στα ακρόριά της τα πρώτα κύματα του δειλινού, αφαιρεί το δέρμα της ημέρας και έτσι απομένει με απροστάτευτες τις σάρκες της πάνω στο παγωμένο χώμα της πεδιάδας. Οι άνθρωποί της απουσιάζουν, κρυμμένοι στα σπίτια τους, προσθέτουν νέους φίλους σε σελίδες κοινωνικής δικτύωσης. Κοινωνικοποιούν τη μοναξιά τους.

Ο σκελετός της πόλης αποτελείται από σωληνώσεις. Υπόγειες, επίγειες και υπέργειες σε όλους τους πιθανούς σχηματισμούς και συνδυασμούς, διατρέχουν την πόλη από άκρη σε άκρη. Κατά τόπους ξεβράζουν κίτρινα υγρά ονειρώξεων –  τεκμήρια της ζωικής καταγωγής των κατοίκων της. Ο κίτρινος θύσανος πάνω από τη πόλη δημιουργεί ένα ασθενικό σέλας, ένα παλίμψηστο ατμόσφαιρας, ζωντανός μάρτυρας του ανεπίγνωστου εαυτού που με το πρώτο αεράκι της αυγής θα χαθεί για να ξαναεμφανιστεί το επόμενο βράδυ.

O Αλόνσο Κουιγιάνο μέσα σε αυτόν το σωρό ξεθωριασμένων κυβοργίων, ποια θα διάλεγε άραγε για ανεμόμυλους και θα τολμούσε μήπως να τους επιτεθεί. Μερικούς αιώνες αργότερα φαίνεται ότι το ρίσκο για την κατάκτηση της αιωνιότητας έχει περιοριστεί σε στοιχήματα μαζικών αθλημάτων προς τέρψη των κατοίκων των κυβοργίων. Ίσως το τίμημα της κατάκτησης του τίτλου του Δον να μη βρίσκεται στην – τσίγκινη έστω – πανοπλία, αλλά στη υποταγή των αρχικών… BvB

28
Ιαν.
13

Ενωμένοι στεκόμαστε, χωρισμένοι πέφτουμε

Σήμερα στεκόμαστε σε μια ακόμα από τις ιστορίες που κυκλοφορούν με αλυσίδες e-mails, υπό τους ήχους των Pink Floyd από το The Wall του 1979.
Θυμηθείτε «Τα μπισκότα«.

Ένας ανθρωπολόγος πρότεινε το ακόλουθο παιχνίδι στα παιδιά μιας Αφρικάνικης φυλής: Τοποθέτησε ένα καλάθι γεμάτο ζουμερά φρούτα δίπλα σ’ ένα δέντρο και είπε στα παιδιά ότι όποιο από αυτά φτάσει πρώτο στο καλάθι θα πάρει όλα τα φρούτα. Όταν τους έδωσε το σινιάλο για να τρέξουν, πιάστηκαν χέρι χέρι και ξεκίνησαν να τρέχουν όλα μαζί. Ύστερα κάθισαν σ’ έναν κύκλο για να φάνε τα φρούτα.
Όταν ρώτησε τα παιδιά γιατί το έκαναν αυτό αφού κάποιο από αυτά θα μπορούσε να είχε καρπωθεί όλα τα φρούτα, τα παιδιά απάντησαν «UBUNTU» που σημαίνει «δεν μπορούμε να είμαστε χαρούμενοι αν έστω ένας από εμάς είναι στενοχωρημένος!» Η λέξη «UBUNTU«στην γλώσσα τους σημαίνει «Υπάρχω γιατί υπάρχουμε».

Έγινε λοιπόν το αντίστοιχο παίγνιο και σε ένα Γυμνάσιο χώρας-μέλους της Ευρωζώνης με την διαφορά ότι το καλάθι δίπλα στο δένδρο περιείχε ένα γυαλιστερό iPod, ένα iPad και ένα iPhone, πάλι με την εξήγηση ότι ο πρώτος τα παίρνει όλα. Όταν λοιπόν δόθηκε το σινιάλο για να τρέξουν, έπεσαν αγκωνιές, τρικλοποδιές, μπουνιές και τελικά το πιο μεγαλόσωμο παιδάκι έφτασε πρώτο και πήρε και τα τρία gadgets. Ύστερα, μερικά παιδάκια κάθισαν γύρω από τον μεγαλόσωμο συμμαθητή τους και τον παρακολουθούσαν να χειρίζεται τα ηλεκτρονικά καλούδια με θαυμασμό, κάποια άλλα είχαν περικυκλώσει τον ανθρωπολόγο και διαμαρτύρονταν για τους άδικους κανόνες του παιγνίου απειλώντας τον ότι θα τον καταγγείλουν στον Διευθυντή του Σχολείου και στον τοπικό τηλεοπτικό σταθμό, ενώ κάποια άλλα δέχθηκαν μοιρολατρικά την τύχη τους, ψελλίζοντας ότι το όλο παίγνιο ήταν στημένο από ξένα κέντρα εξουσίας.

Όταν ο ανθρωπολόγος συνήλθε και επέβαλε την δέουσα τάξη, πλησίασε το παιδάκι που νίκησε και το ρώτησε γιατί κράτησε και τα τρία gadgets αντί να σκεφτεί να κρατήσει το ένα και να μοιράσει τα υπόλοιπα σε δυο φίλους του. Εκείνο, του απάντησε μονολεκτικά «ZBOUTSAM», που σημαίνει ‘Στην Πούτσα μου’. Η λέξη «ZBUTSAM» στην γλώσσα της εν λόγω χώρας/φυλής σημαίνει «υπάρχω για να ζω σε βάρος των υπολοίπων, συγγενών, συμμαθητών, ντόπιων ή ξένων και το βρίσκω απολύτως φυσικό».

Το σχολείο του πειράματος ήταν το 2ο Γυμνάσιο/Λύκειο Ελασσόνας και η χώρα του σχολείου, η Ελλάδα, έχει ήδη επίσημα χρεοκοπήσει από τις 19.05.2010. Ανεπίσημα δε, πολλά χρόνια πριν.

Together we stand, Divided we fall

24
Ιαν.
13

Η μουσική είναι μία: Μοναξιά

Έγραφε κάποτε ο Σαρτρ στο «Κεκλεισμένων των θυρών» για τους άλλους που είναι η κόλασή μας. Κάμποσα χρόνια αργότερα ο Κώστας Τριπολίτης γράφει για την κόλαση που υπάρχει μονάχα για τους ζωντανούς.

Θα μείνω εδώ και θα υπάρχω όπως μπορώ
και για το πείσμα σας γουρούνια θα αντέχω
θα περιμένω άλλες μέρες

Η μουσική είναι μία: Isolation

11
Ιαν.
13

Δεν είσαι ο μόνος

Δεν ήταν η πρώτη φορά που ένιωθε έτσι. Ξεκομμένος από το περιβάλλον του, απομονωμένος απ’ όσα ως πριν λίγες στιγμές ακόμα θεωρούσε πραγματικότητα. Κοίταζε, μα δεν έβλεπε. Άκουγε, μα δεν καταλάβαινε. Άγγιζε, μα δεν αισθανόταν. Άλλος στη θέση του θα τρόμαζε. Ωστόσο δεν ήταν η πρώτη φορά που ένιωθε έτσι.

Προσπάθησε να διακρίνει το δρόμο απέναντι. Η ματιά του δεν εστίαζε. Επιχείρησε να μιλήσει. Μάλιστα σκέφτηκε αρκετή ώρα για να καταλήξει σε μια ορθά δομημένη ερώτηση ώστε να μπορέσει κάποιος περαστικός να του απαντήσει. Η σκέψη του δε γινόταν λέξεις. Δοκίμασε να πιαστεί στο δέντρο που ακουμπούσε και να κυλήσει τα δάχτυλά του πάνω στον κορμό του. Τζίφος.

Έκατσε κάτω. Πριν λίγο μόλις έβρεχε, οπότε το χώμα πρέπει να ήταν ήδη νωπό. Ωστόσο αυτός δεν ένιωθε τίποτα. Έκλεισε τα μάτια. Είδε κάτι μικροσκοπικές μύγες να πεταρίζουν τρελά. Άπλωσε το χέρι να πιάσει μία. Δεν ήταν εύκολο. Ξεγλιστρούσαν ταχύτατα αλλάζοντας διαρκώς κατευθύνσεις. Δεν το έβαλε κάτω. Στρίμωξε ένα κοπάδι στη γωνία, αλλά ενώ ήταν έτοιμος να το κλείσει τη χούφτα του, ξάφνου αυτό εξαφανίστηκε.

Η βροχή είχε σταματήσει. Η λάσπη που καθόταν τόση ώρα είχε ποτίσει το παντελόνι του. Σηκώθηκε, καθαρίστηκε όπως όπως και έβαλε πορεία για το καφενείο. Έναν σκέτο κι ένα τσιγάρο, Δε θα μπορούσε να ζητήσει κάτι περισσότερο εκείνη τη στιγμή. Κάθισε στη γνωστή του γωνιά, δίπλα στο παράθυρο να κοιτάζει τους περαστικούς. Κι εκεί ξαφνικά είδε κάποιον να πιάνεται τρομαγμένος από ένα δέντρο και μετά να κάθεται κατάχαμα και να κλείνει τα μάτια. Δεν ήταν ο μόνος.

05
Ιαν.
13

Letras españolas: Love of Lesbian – La noche eterna. Los días no vividos.

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ακούσματα του 2012, που κατορθώνει να ξεφύγει αρκετά από τα στενά ενδεχομένως όρια της ισπανικής και ισπανόφωνης μουσικής.

1. Τι θα ακούσεις;

Ισπανόφωνη indie ποπ-ροκ

2. Τραγούδια που πρέπει να ακούσεις;

Oniria e Insomnia, Los días no vividos, Cínicamente muertos, Nada, Belice

3. Βαθμολογία;

9/10

Οι Love of Lesbian είναι ένα πενταμελές σχήμα από την Καταλονία που, αντίθετα από αρκετά καταλανικά συγκροτήματα που παρουσιάσαμε ως σήμερα, επιλέγουν τον ισπανικό στίχο. Μέχρι φέτος είχαν κυκλοφορήσει έξι δίσκους διατηρώντας μια συνεχή, ανοδική πορεία. Ξεκίνησαν το 1999 από μια μικρή δισκογραφική εταιρεία τραγουδώντας στα αγγλικά και μετά από διάφορες αλλαγές και ανακατατάξεις κατέληξαν το 2009 σε μια θυγατρική της Warner και τον ισπανόφωνο δίσκο με τίτλο “1999”. Από εκεί είχε ξεχωρίσει το Club de fans de John Boy, που περιγράφει το πώς μπορεί κάποιος να συρθεί σε μια συναυλία απλώς για να κάνει τη χάρη της φίλης του και να καταλήξει ο ίδιος μεγάλος φαν. Εντάξει, δε δουλεύει πάντα αυτός ο τρόπος!

Η φετινή κυκλοφορία των Love of Lesbian φέρει τον τίτλο “La noche eterna. Los días no vividos.”. Περιλαμβάνει συνολικά 18 τραγούδια μοιρασμένα σε δύο δίσκους που επικεντρώνονται στη νύχτα και την αποξένωση στις μεγάλες πόλεις. Ένας θεματικός δίσκος, από αυτούς που τόσο σπάνια πλέον δημιουργούνται, μάλλον εξαιτίας του φόβου της αντιεμπορικότητας (αν και πέρυσι ο επίσης θεματικός δίσκος της PJ Harvey αποθεώθηκε από το Mixgrill και όχι μόνο…).

Το πρώτο μέρος (“La noche eterna”) διηγείται τι μπορεί να συμβεί σε μια ατέλειωτη νύχτα. Από ένα ανοιχτό παράθυρο παρακολουθώ τους ηλικιωμένους που βολτάρουν στον κεντρικό δρόμο. Πού να πηγαίνουν; Τι κούβαλούν και σαν τι να σκέφτονται; Και τελικά, γιατί αυτό το παράθυρο στην απέναντι πολυκατοικία παραμένει κλειστό για τόσες εβδομάδες τώρα; (Nada). Παραμένω μπροστά στο παράθυρο. Άλλωστε ποιος δεν το κάνει, ειδικά τα βράδια εκείνα τα σκοτεινά που ελάχιστες φιγούρες ανθρώπων ξεχωρίζουν στα πεζοδρόμια; Γιατί οι ζωές τους να φαίνονται καλύτερες από τη δική μου; Γιατί τους ζηλεύω τόσο που βρήκαν μια παρέα να βγουν έξω, ενώ εγώ είμαι ακόμα κλεισμένος σε αυτούς τους τέσσερις τοίχους που όσο περνάει η ώρα γίνονται ακόμα πιο ασφυκτικοί; Βλέπω μια φιγούρα στην τηλεόραση και της μοιάζει τόσο πολύ. Φοράει ακόμα κι αυτή την παράξενη ζακέτα που δεν της πήγαινε καθόλου κι όμως την αγαπούσε. Και κάτι ώρες σαν κι αυτή σκέφτομαι ότι υπάρχουν τριών ειδών άνθρωποι: αυτοί που ζουν, αυτοί που το προσπαθούν κι οι άλλοι που μονάχα ονειρεύονται (Los seres únicos).

Πάλι ξύπνησα νωρίς, σχεδόν ξημερώματα. Για όποιον ξυπνά χαράματα δεν υπάρχει Θεός. Θέλω να ανακατευτώ μέσα στον κόσμο και να εξατμιστώ. Κάποια μέρα θα φύγω, θα χαθώ στ’ αλήθεια. Δεν ξέρω αν με έχεις ικανό, γιατί μου λείπει η δύναμη. Αλλά και γιατί να φύγω αφού αυτός από τον οποίο θα προσπαθήσω να γλιτώσω είσαι εσύ κι εσύ θα παραμείνεις μέσα μου; Αν μπορώ να δραπετεύσω, είναι με το μυαλό και αυτό θα κάνω με την πρώτη ευκαιρία (Belice). Άλλωστε αυτή είναι η πόλη μου. Πρέπει να την ανακαλύψω εκ νέου (Cínicamente muertos).

Μα υπάρχουν τόσα πράγματα που χάνω για να ζήσω στη νύχτα κι αυτά μου θυμίζει ο δεύτερος δίσκος (“Los días no vividos”). Αυτός ο θόρυβος που ακούγεται κάθε βράδυ την ίδια ώρα. Αυτός ο θόρυβος με τρελαίνει. Θα καταφέρω άραγε σήμερα να κοιμηθώ πριν ακουστεί; Ίσως έτσι να ξεφύγω της τρέλας. Κάποιος από ένα μπαλκόνι είχε φωνάξει «σ’αγαπώ» (Wio, antenas y pijamas). Λάθος μνήμες. Πάντα μπλέκουν οι ιστορίες του ύπνου με τον ξύπνιο. Σαν ξυπνήσω, δεν ξεχωρίζω την πραγματικότητα. Αρνούμαι να δεχθώ τον κόσμο όπως είναι. Θα γιορτάσω τις μέρες που δε ζήσαμε ακόμα. Θα γεμίσω το ποτήρι και θα πιω στην υγειά των ημερών που δε ζήσαμε ακόμα (Los días no vividos). Ξάφνου, το φεγγάρι μού ‘πιασε κουβέντα. Κι άρχισε να στριφογυρνά ανάμεσα στα άδεια γραφεία και ν’ αναβοσβήνει. Μα δεν ήταν κανείς έξω στο δρόμο για να αναρωτηθεί από πού έρχεται αυτό το φως (Nadie por las calles).

Δεκαοκτώ μικρές ιστορίες στο μεταίχμιο μεταξύ της δύσης και της ανατολής του ηλίου. Άνθρωποι άγνωστοι και νυχτοπούλια αναμειγνύουν την πραγματικότητα με τη φαντασία σε στίχους που ισορροπούν ανάμεσα στην κυνικότητα και την ελαφρότητα. Όπως άλλωστε και η μουσική, άλλοτε υποτονική κι άλλοτε χορευτική.

Μια αναπάντεχη συνάντηση, όπως λέει και το single του δίσκου, Oniria e Insomnia, για το οποίο δημιουργήθηκε ένα επίσης εξαιρετικό βίντεο. Μια κυκλοφορία βουτηγμένη στο ρομαντισμό, που αν και στην αρχή με ξένιζε λόγω της έλλειψης ξεκάθαρης μουσικής ταυτότητας (ποπ, ροκ, ντίσκο ή ηλεκτρονική), κατέληξα να την αγαπώ ακριβώς γι’αυτό.

Για το Mixgrill, 28.11.2012

Οι Love of Lesbian στην 4η θέση του Clandestino για τη Blogovision 2012.

26
Νοέ.
12

Η ζωή μέσα από μια οθόνη

Αλήθεια εσύ μέσα από πόσες ίντσες βλέπεις τη ζωή σου;

Τα χρόνια περνούν. Η τεχνολογία εξελίσσεται – φαινομενικά τουλάχιστον – προς το συμφέρον του ανθρώπου. Νέες συσκευές και καινοτόμες εφαρμογές μάς δίνουν τη δυνατότητα να ερχόμαστε σε επαφή με ανθρώπους που βρίσκονται χιλιόμετρα μακριά. Μας επιτρέπουν όμως στ’ αλήθεια να επικοινωνούμε;

Σε μια ακόμα διαδρομή με το τρένο. Απέναντί μου ένας νεαρός βυθισμένος στη μουσική του και το παιχνίδι που πιθανότατα παίζει στο κινητό του. Δίπλα του, ένας άλλος που αφού είδε ένα βιντεάκι στο έξυπνο-τηλέφωνο έκλεισε τα μάτια για να το προβάλει σε επανάληψη. Πιο πίσω μια κοπέλα απολαμβάνει τον πρωινό της καφέ μα αντί να χαζεύει (με τη μεταβατική έννοια του ρήματος) τη φύση από το παράθυρο, χαζεύει (με την αμετάβατη έννοια) στο ίντερνετ. Πιο πέρα ένας κύριος λιγότερο διακριτικός βλέπει ταινία στο λάπτοπ.

Τόσες στιγμές χαμένες. Στιγμές που το σώμα είναι εδώ, μα αυτό μονάχα. Το μυαλό έχει ρουφηχτεί από μια οθόνη υγρών κρυστάλλων. Η φύση των υγρών κρυστάλλων είναι πράγματι εντυπωσιακό φαινόμενο. ϊσως πρέπει να γράψω κάποια μέρα γι’ αυτό. Ή να σας παραπέμψω σε κάποιο (επιστημονικό) περιοδικό.

Θα ήταν άδικο βέβαια να «βγάλω την ουρά μου απ’ έξω». Κι εγώ ίσως να μην είμαι εδώ. Βυθισμένος στη μουσική μου και το χαρτί προσπαθώ να καταγράψω και να βάλω σε κάποια σειρά τις σκόρπιες σκέψεις μου.

Μα η ματιά μου τουλάχιστον παραμένει ευρεία  Ο συνδυασμός των ακίνητων ανθρώπινων ματιών έχει τη δυνατότητα να βλέπει σε γωνία περίπου 120 μοιρών. Αν τα κινούμε, βλέπουμε σχεδόν 160 μοίρες με σταθερό το κεφάλι. Ένα πλήρες ημικύκλιο παρά κάτι. Ελέγξτε το και θα το επιβεβαιώσετε.

Και παρόλα αυτά συχνά προτιμούμε τους υγρούς κρυστάλλους (ή τις Plasma τηλεοράσεις για τις βραδιές ποδοσφαίρου και τα κινηματογραφικά αφιερώματα) των πεπερασμένων ιντσών. Υπολογιστές, κινητά, τηλεοράσεις. Κάπου εκεί μπλέκει η πραγματικότητα με τη φαντασία. Κάπου εκεί επισημαίνουμε μεν ότι ο κόσμος προχωρά και εξελίσσεται ακόμα και μακριά από εμάς, λησμονούμε δε τη ζωή που κυλά στο πλάι μας.

Η διαδρομή τελειώνει. Τα κινητά στην τσέπη, οι υπολογιστές στην τσάντα και τα τετράδια επίσης. Θα περπατήσουμε μαζί, μα θα παραμείνουμε ξένοι. Δε θα γνωριστούμε ποτέ. Ας ήταν τουλάχιστον να κοιτάμε μπροστά! Κι όχι κάτω…

02
Απρ.
12

Η μουσική είναι μία: Isolation

Με τριάντα χρόνια διαφορά, οι πατρινοί Playground Noise τραγουδούν το 2010 για τη μοναξιά με τρόπο που δε μπορεί παρά να συνδεθεί με τη μοναξιά των βρετανών Joy Division, του αυτοκαταστροφικού αλλά τόσο ιδιοφυούς Ian Curtis, από το 1980.

Isolation: ο πιο ακριβής όρος στα ελληνικά είναι αποξένωση, ωστόσο η μοναξιά περικλείει πολύ περισσότερες αντίστοιχες ψυχικές καταστάσεις, εκούσιες ή μη.

Στον Πάνο που κάπου στο 1999 μου γνώρισε τους Joy Division
και φτάσαμε μαζί στο 2010 να ακούμε ζωντανά τους Playground Noise.

25
Ιαν.
12

Με Αφορμή Ένα Τραγούδι.. #3: Στο τρένο

Μια ακόμα διαδρομή με το τρένο. Η απόσταση δεν είναι μεγάλη, μα σ’ αυτά τα σαράντα λεπτά το μυαλό προλαβαίνει να ταξιδέψει σε μέρη μακρινά και καινούρια.

Κάθε βλέμμα, κάθε τυχαίο άγγιγμα είναι ηλεκτρισμένο. Ξένος μεταξύ ξένων. Μόνος ανάμεσα στο πλήθος. Μήπως τελικά η μοναξιά σου υπερκαλύπτεται από τη μοναξιά των γύρω σου; Μήπως το πλήθος νιώθει περισσότερο μοναχικά απ’ όσο θα νιώσεις εσύ ποτέ; Ίσως και να ‘ναι έτσι.

Σελίδες γυρίζουν στα δάχτυλα. Κάποιες είναι επίμονες και μπλέκουν μεταξύ τους. Μα ο έμπειρος αναγνώστης ξέρει πώς να τις ξεχωρίσει όσο γρήγορα χρειάζεται ώστε να μη χάσει την εξέλιξη της διήγησης.

Κεφάλια γέρνουν πίσω. Μετά από λίγο, και ενώ τα βλέφαρα έχουν ήδη κλείσε κι η αναπνοή έχει σταθεροποιηθεί, γλυστρούν στο πλάι. Η όψη, το πρόσωπο, αποκτά μια απόκοσμη ηρεμία. Σκοτεινιάζει. Βυθίζεται στη σκιά, θαρρείς λες από τα ματόκλαδα που σκεπάζουν την αστείρευτη πηγή φωτός και ενέργειας που στεγάζεται βαθιά στις κόγχες των ματιών. Ένα απότομο φρενάρισμα ή ένα ξαφνικό τράνταγμα διασαλεύει τη γαλήνη της στιγμής. Σκέφτομαι, θα ‘ναι κρίμα να έκοψε ένα γλυκό όνειρο.

Ήδη σκοτείνιασε. Το τραγούδι έχει τελειώσει μα κάπου, κάπως συνεχίζει η μελωδία στο μυαλό. Εκεί δεν υπάρχει ούτε next ούτε shuffle. Μα υπάρχει απεριόριστο volume. Για να παίζει απαιραίτητα δυνατά ντύνοντας μια συναρπαστική αφήγηση ή συντροφεύοντας μια ταξιδιάρικη ονειροπόληση.




indiego

Sternenwandler

Αρχείο δημοσιεύσεων

Το Lagrimas de oro στο Mixcloud

Το ραδιόφωνο του Lagrimas de oro

Το αρχείο της Blogovision 2012

Το αρχείο της Blogovision 2013


griechenlandsolidarität

Aktuelle Informationen über Griechenland und Vernetzung deutschsprachiger Solidaritätsgruppen

Book In magazine

We love books and reading

cheworldtour

nine months around the world with the che brothers

guteshoerenistwichtig

das gehört gehört

ΣΙΝΕ ΜΕΛΙΝΑ

ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΘΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 65, ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ

Punk Archaeology

A collaborative exploration of the links between archaeology and the musical underground of Punk and New Wave

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Sunday Freakshow

Radio show & Music blog

η Λέσχη

φτιάχνοντας τα τετράδια της ανυπότακτης θεωρίας

nemmblog

Music For Everyone - a North East England based 'all genre' music blog

Santa Sangre

blissful nightmares & mechanical dreams

Το σχολείο της φύσης και των χρωμάτων..

Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο Φουρφουρά

Stavros Mavroudeas Blog

The personal blog of S.Mavroudeas

n o w h e r e

no/where or now/here?

ΓΙΑΝΗΣ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ

Υποψήφιος Β' Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ: ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΡΙΝ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ ΤΗΣ 25ης ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Yanis Varoufakis

THOUGHTS FOR THE POST-2008 WORLD

a closer listen

A home for instrumental and experimental music.

OMADEON

Creative Work of Multiple Forms

FRACTURED AIR

The universe is making music all the time

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΑΤΟΙΚΩΝ Ν.Φ.-Ν.Χ.

Για την υπεράσπιση του Άλσους και της πόλης

Lumen

Audio / Visual artist. Based in Bristol UK

ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ

Μια εκδοτική προσπάθεια από τους εργαζόμενους στο χώρο του βιβλίου

Η Μαγική Φωνή

“There is no greater agony than bearing an untold story inside you.”

πολύφημος 2.0

στους τυφλούς βασιλεύουν οι μονόφθαλμοι

iphigeneia panetsou

A fine WordPress.com site

Sound Advice

Music Reviews

Ο μΙκρος Μιχαλης

...σκέφτηκε και έγραψε...

Σύλλογος Ιντιφάντα

Για την Αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό Λαό

Χρονοντούλαπο

Παύλου Παπανότη, συνταξιούχου εκπαιδευτικού.

Blackspin

" ...and still spinning with the times"

JailGoldenDawn

Για την Πολιτική Αγωγή του αντιφασιστικού κινήματος

A Plus Authors

Book Blogging from a Guy's Perspective

AIXMH

έκδοση αναρχικού λόγου

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ

Δημοσιογραφικό ημερολόγιο

valuewhatworths

Just another WordPress.com site

Ε.Λ.Σ.Α.Λ.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Dimitris Melicertes

I don't write, I touch without touching.

Redflecteur

About Art and Politics

histoires_μinimales

ιστορίες μινιμάλ καθημερινής τρέλας

Snippets of Suomi

pensieri, parole, opere e omissioni di un italiano ad Helsinki

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Αρέσει σε %d bloggers: