Posts Tagged ‘μετανάστης

10
Οκτ.
14

Musikträume: Ο Χομαγιούν και ο Βακάρ

Χωρίς μουσική σήμερα. Οι στίχοι του Θανάση Παπακωνσταντίνου από το δίσκο «Πρόσκληση σε δείπνο κυανίου» αφιερωμένοι στους Humayun Anwar και Wakar Ahmed που, σε ηλικία 19 και 33 ετών αντίστοιχα, σκοτώθηκαν ως ήρωες τον Απρίλιο του 2012.

Ο Χομαγιούν και ο Βακάρ˙ γι’αυτούς θα σου μιλήσω.
Σαν άνθρωποι γεννήθηκαν, μα δίχως να το ξέρουν
γινήκαν όχθες ποταμού˙ πιο κάτω θα εξηγήσω.
Τα όνειρά τους τα’τρωγε της φτώχειας το σκουλήκι.
Τα βράδια, μάτια ορθάνοιχτα. Η χώρα της ανάγκης
απλώνει το βρωμόχερο, ζητά μπροστά το νοίκι.
Έρχεται η στιγμή που λες: “Θα φύγω κι ότι γίνει”
Κι αν -όπως τρέμεις το χαμό- σε λυπηθεί το κύμα,
στη Λαμπεντούζα βρίσκεσαι ή και στη Μυτιλήνη.
Ο Χομαγιούν και ο Βακάρ στο βάσανο του δρόμου.
Παντού συρματοπλέγματα. Μα αλήθεια! Ποιος πιστεύει,
πως με τα φράγματα κρατά την ώσμωση του κόσμου;
Την ώσμωση του κόσμου.
Ελλάδα, χώρα της ντροπής και -γι’ άλλους- κρύο σπίτι,
Ξέχασες που ’ναι ιερό το βλέμμα του ικέτη.
Τώρα πια οι μισάνθρωποι σε σέρνουν απ’τη μύτη.
Η ξενιτιά ’ναι θάνατος κι άμα δεν βγάζεις άκρη
για ρώτα τα τραγούδια σου. Εκείνα της Καρπάθου
και τ’ άλλα τα ηπειρώτικα, που φέρνουνε το δάκρυ.
Που φέρνουνε το δάκρυ.
Ο Χομαγιούν και ο Βακάρ έχουν καρδιά μεγάλη.
Βλέπουν το τρένο νά ’ρχεται και δίχως να το νοιώσουν,
γίνονται όχθες και κυλά της ανθρωπιάς ποτάμι.

Humayun_Wakar

Advertisements
22
Ιον.
14

Να μη χαλάσουμε την εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό

Σε ένα σύντομο πέρασμά μου από την ολλανδική πόλη του Αϊντχόφεν έτυχε να γίνω μάρτυρας ενός δείγματος της εικόνας που έχει η χώρα μας στο εξωτερικό. Ήταν μάλιστα ίσως η πρώτη φορά μετά από καιρό που μπορώ να αποδώσω σε αυτή την εικόνα ρεαλιστικά χαρακτηριστικά. Μέχρι πρόσφατα, είχε σφηνωθεί στο μυαλό μου μια διαφήμιση σε ένα γερμανικό ταξιδιωτικό γραφείο που αφορούσε την Ελλάδα, «τη χώρα της σοφίας». Οι εμπνευστές της είχαν ξεχάσει βεβαίως να θέσουν κάποιο χρονικό προσδιορισμό, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία…

Στο Αϊντχόφεν λοιπόν, στην Catharinakerk, τη κεντρικότερη εκκλησία της πόλης γίνεται αυτές τις ημέρες μια έκθεση φωτογραφίας του Piet den Blanken με τίτλο «Grensgevallen Europa«. Τι απεικονίζουν οι φωτογραφίες; Όπως ενδεχομένως να φανταστήκατε, στιγμές από τα πάθη προσφύγων και μεταναστών σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όχι μόνο. Στιγμές ζωής και στιγμές θανάτου. Θανάτου, σαν αυτό του Αφγανού Khorany Abdulhabib, του οποίου το κορμί ξεβράστηκε στις ακτές της Λέσβου το 2001 στην προσπάθειά του να φτάσει στη δικιά του «Γη της Επαγγελίας».

eur-09-wtb

Η φωτογραφία του Abdulhabib φέρει τον αριθμό 2 στην εν λόγω έκθεση. Αν και η αρίθμηση δεν ήταν αξιολογική, στο νούμερο 1 βρίσκεται μια κατά τ’ άλλα εξαιρετική φωτογραφία από την παραλία της Tarifa στη Νότια Ισπανία το 2002, στην οποία ένας τοπικός μπάτσος συλλαμβάνει έναν παράνομο Μαροκινό. Κι αν σας ξένισε ο χαρακτηρισμός «μπάτσος» για τον αστυφύλακα, ελπίζω να αντιδράσετε το ίδιο έντονα στο χαρακτηρισμό «παράνομος» για το μετανάστη. Εκτός αν ανήκετε κι εσείς σε αυτούς που διαχωρίζουν τις ανθρώπινες ζωές, τις προσδιορίζουν γεωγραφικά και τις κοστολογούν.

eur-12-wtb

Μάλλον όμως ξέφυγα από το θέμα. Συγχωρέστε με. Βρισκόμαστε, λοιπόν, στα τέλη Ιουνίου και το ελληνικό κράτος μπορεί να υπερηφανεύεται ότι η προετοιμασία του για την υποδοχή των τουριστών θα πιάσει τόπο. Τώρα, το πόσα καρυδότσουφλα θα βυθίσουν τα καιρικά φαινόμενα -για τα οποία, αλίμονο, δε φέρουμε καμιά ευθύνη- και πόσους ανθρώπους β’ διαλογής που δεν ταξιδεύουν με γιοτ θα πνίξουν τα σαΐνια του λιμενικού στην προσπάθειά τους να τους διασώσουν είναι επίσης μια άλλη ιστορία…

Ας ζήσουμε το μύθο μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ας ζήσουμε το μύθο μας στην Ελλάδα.

Υ.Γ.: Σαν από ειρωνεία, σε μια πλατεία της πόλης, λίγα μέτρα πέρα από την εκκλησία, είχαν στήσει τα περίπτερά τους οι Ολλανδοί Γιατροί Χωρίς Σύνορα, για να ενημερώσουν τους χρηματοδότες τους σχετικά με τα προγράμματά τους και την στήριξη ανθρώπων στις χώρες του Τρίτου Κόσμου. Δε γνωρίζω αν έγινε κάποια νύξη για τις συνθήκες διαβίωσης των ομοεθνών τους στις αναπτυγμένες και πολιτισμένες χώρες της Δύσης.

Η επίσημη ιστοσελίδα του Piet den Blanken περιέχει το μεγαλύτερο μέρος της έκθεσης, ενώ εάν βρίσκεστε ή πρόκειται να βρεθείτε στο Αϊντχόφεν μπορείτε να βρείτε πληροφορίες για την έκθεση εδώ (δυστυχώς μόνο στα ολλανδικά).

23
Απρ.
14

Στη Μανωλάδα ένα χρόνο μετά

Ο φακός της Epoca Libera περιηγήθηκε στους κατακλυσμούς των εργατών στη Νέα Μανωλάδα ένα χρόνο μετά από τις δολοφονικές επιθέσεις κατά εργαζομένων που απαιτούσαν να πληρωθούν. Αυτό που λένε ότι η εικόνα μιλάει από μόνη της.

Το κείμενο από την περιγραφή του βίντεο της Epoca Libera

Ένα χρόνο μετά τα αιματηρά επεισόδια με τους πυροβολισμούς στις καλλιέργειες φράουλας της Μανωλάδας δεν έχει καλυτερεύσει η ζωή της νάιλον παραγκούπολης των εργατών γης.

Επιπλέον τα πράγματα είναι χειρότερα γι΄ αυτούς, αφού εξακολουθούν να είναι όχι μόνο απλήρωτοι πάνω από χρόνο αλλά και χωρίς εργασία και πεινασμένοι. «Δεν έχω φαγητό, δεν έχω ρεύμα, δεν έχω νερό, δεν έχω μπάνιο, δεν με πληρώνουν, δεν έχω χαρτιά και η αστυνομία με συλλαμβάνει» λένε μέσα από τις παράγκες τους, όπου νέοι άνθρωποι με όρεξη για δουλειά ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες.

Στις 14 και 15 Μάρτη 2014, περίπου 100 εργάτες γης από το Μπαγκλαντές διαμαρτυρήθηκαν για τις συνθήκες που ζουν ενώ στο πανό έγραψαν: «17th April Black Day for Manolada Strawberry Workers» «17η Απριλίου, μαύρη μέρα για τους εργάτες στα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας». Τότε λοιπόν, την Τετάρτη 17 Απριλίου 2013, γύρω στις 6 μμ, στην Μανωλάδα , 200 Μπαγκλαντεσιανοί εργάτες γης, οι οποίοι εργάζονται σε γεωργική επιχείρηση Έλληνα, δέχθηκαν πυροβολισμούς από τρεις εκπροσώπους του εργοδότη (επιστάτες) όταν ζήτησαν τα δεδουλευμένα επτά μηνών. Ακόμα σήμερα ένα χρόνο μετά, εξακολουθούν να είναι απλήρωτοι. Ας μην ξεχνάμε ότι για τις θέσεις εργασίας που είχαν δημόσια προκηρυχτεί πέρυσι μετά τους πυροβολισμούς, ουσιαστικά κανένας εργάτης ελληνικής καταγωγής δεν είχε ενδιαφερθεί για να στελεχώσει την ντόπια παραγωγή της φράουλας.

Η καταγραφή του βίντεο έγινε στις 15 Μαρτίου 2014.

Μανωλάδα, Ηλεία, 15 Μαρτίου 2014.

02
Μάι.
13

Letras españolas.2: Είμαστε ΟΛΟΙ μετανάστες

Το να χαρακτηρίσω σοκαριστική την είδηση που εμφανίστηκε το πρωινό της Πέμπτης 18 Απριλίου είναι μάλλον λίγο. Στην αρχή θεώρησα ότι απλώς αφορούσε τον ιό της ετεροχρονισμένης ευαισθησίας για τα θύματα βίας που χτυπάει τα τελευταία χρόνια το διαδίκτυο. Άλλωστε στην Ηλεία και δη στη Νέα Μανωλάδα τα κρούσματα σοβαρών επιθέσεων σε μετανάστες πολλαπλασιάζονται διαρκώς. Σύντομα αντιλήφθηκα ότι επρόκειτο για κάποιο καινούργιο περιστατικό και μάλιστα καινοφανές και ιδιαίτερα επικίνδυνο. Η είδηση είναι γνωστή και δε χρειάζεται να μπω σε λεπτομέρειες. Διαβάστε μια σύνοψη εδώ.

Μέσα σε ελάχιστες ώρες το συγκεκριμένο γεγονός έλαβε δύο σημαντικές προεκτάσεις. Από τη μία, η ενασχόληση των ξένων ΜΜΕ επιβεβαίωσε ότι οι ελληναράδες τσιφλικάδες και τα σκυλιά τους μπορούν να πλήξουν πολύ περισσότερο τον ελληνικό τουρισμό από μια διαδήλωση σωματείων και συνδικάτων. Από την άλλη, τα αντανακλαστικά των Ελλήνων χρηστών των μέσων κοινωνικής δικτύωσης (για παράδειγμα) απέδειξαν περίτρανα ότι ο μόνος λόγος που δεν υπάρχει σοβαρή αντίδραση στην Ελλάδα είναι επειδή δε θέλουμε – καθότι οι επαναστάσεις του καναπέ είναι το φόρτε μας. Το μποϊκοτάζ των προϊόντων της εταιρείας του δουλεμπόρου «Βαγγελάτος Α.Ε.» όπως και κάθε αντίστοιχη κίνηση καταναλωτών έχει μόνο έμμεσο ιδεολογικό υπόβαθρο και μάλλον δεν απειλεί σοβαρά το κατεστημένο αφού περιορίζεται σε μεμονωμένα περιστατικά.

manolada-2013
Η πιο σημαντική παράμετρος της δολοφονικής αυτής επίθεσης είναι ότι έγινε εναντίον εργαζομένων. Σε μια περίοδο ιδιαίτερα κρίσιμη και φορτισμένη στην Ελλάδα, με την ανεργία να σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο και τα εργασιακά δικαιώματα να συρρικνώνονται, κάποιοι εργαζόμενοι αποφάσισαν να αντιδράσουν και το πλήρωσαν ακριβά. Δε θα ήταν άστοχος ο ισχυρισμός ότι το πλήθος μεταναστών που βρίσκεται στο γεωγραφικό χώρου του ελληνικού κράτους σε αυτή τη συγκυρία είναι πραγματική ευλογία. Υπάρχει έτσι ρεαλιστική πιθανότητα να ξεκινήσει επιτέλους κάποια σοβαρή αντίδραση ενάντια στον εργασιακό Μεσαίωνα που διαμορφώνουν η τρόικα και οι φίλοι της, εντός και εκτός. Εμείς οι Έλληνες, τα «γνήσια τέκνα των προγόνων μας», αποδεικνυόμαστε ανίκανοι, όντας ιδιαίτερα απασχολημένοι να μεμψιμοιρούμε για την κρίση και την κακή μας τύχη.

Δεν είναι λοιπόν μονάχα το δολοφονικό χέρι των επιστατών των εργατών που πρέπει να κοπεί. Οι βάσεις για ανάλογες επιθέσεις έχουν μπει από τις κυβερνήσεις και τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές στον τομέα της εργασίας και της οικονομίας. Για παράδειγμα, εργοδότες οδηγούνται στον εισαγγελέα για τη μη καταβολή φόρων στο δημόσιο αλλά οι απλήρωτοι εργαζόμενοι αφήνουν παγερά αδιάφορες τις οικονομικές διωκτικές αρχές και την επιθεώρηση εργασίας.


Κι αν η παράμετρος της εργασίας είναι αυτή που πρέπει να προβληθεί περισσότερο, για ορισμένους αυτοαποκαλούμενους «πατριώτες» το στοιχείο που ξεχωρίζει είναι η χώρα καταγωγής των εργαζομένων και η υπόνοια ότι «ζούσαν και εργάζονταν παράνομα στην Ελλάδα». Θα προσπαθήσω να το γράψω όσο πιο πολιτισμένα μπορώ:

Σκατά στα μούτρα των πατριωτών,
των ιδεολογικών ταγών τους και των άβουλων ακολούθων τους.

Δεν υπάρχει παράνομη ζωή. Δεν υπάρχει παράνομη ανθρώπινη ύπαρξη και παρουσία σε οποιαδήποτε γωνιά αυτού του κόσμου – και πέρα από αυτόν. Οι νομοθεσίες των κρατών, η αστυνόμευση των συνόρων και η επινόηση λέξεων όπως «πρόσφυγας», «μετανάστης» και «αλλοδαπός» επιχειρούν να οριοθετήσουν γεωγραφικά τις ζωές των ανθρώπων. Κάπως έτσι η ελεύθερη μετακίνηση πολιτών της Ε.Ε. εντός των χωρών της έφτασε να θεωρείται μεγάλη παραχώρηση, ενώ θα έπρεπε να είναι αυτονόητη και να έχει καθολική εφαρμογή.

Όσα νομοθετικά τερατουργήματα κι αν δημιουργηθούν, καταρρέουν μπροστά σε θεμελιώδεις ανθρώπινες αξίες. Η ανθρώπινη ζωή, το «δικαίωμα του ζην» κατά κάποιο τρόπο, είναι εγγενής και δε μπορεί να ξηλωθεί παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των εξουσιών να το προσδιορίσουν τοπικά και χρονικά.

Η φωτογραφίες προέρχονται από το Ηλεία-live και το twitter (#Bloodstrawberries).

Viajeros Banner 
Αυτή την Πέμπτη και κάθε Πέμπτη από τις οχτώ ως τις δέκα το βράδυ, το Letras españolas συντονίζεται στο ifeelradio για να περιηγηθεί μουσικά με τους Viajeros του ispania.gr σε τόπους μακρινούς, χωρίς ανάγκη για ταυτότητες, διαβατήρια και σφραγίδες.
 

Για το Mixgrill, 24.04.2013

20
Απρ.
13

Musikträume: Οι μετανάστες θα μας σώσουν

Σε αυτή τη διόλου ευνοϊκή συγκυρία για το ελληνικό κράτος το πλήθος μεταναστών που βρίσκεται στο γεωγραφικό του χώρου είναι πραγματική ευλογία. Υπάρχει έτσι ρεαλιστική πιθανότητα να ξεκινήσει επιτέλους κάποια σοβαρή αντίδραση ενάντια στον εργασιακό Μεσαίωνα που διαμορφώνουν η τρόικα και οι φίλοι της, εντός και εκτός. Εμείς οι Έλληνες, τα «γνήσια τέκνα των προγόνων μας», αποδεικνυόμαστε ανίκανοι, όντας ιδιαίτερα απασχολημένοι να μεμψιμοιρούμε για την κρίση και την κακή μας τύχη.

Κάθε Σάββατο ο clandestino κάνει μουσικά όνειρα και ξεχωρίζει έναν ήχο που χαρακτήρισε την εβδομάδα του.

13
Μαρ.
13

Άκτιστο φως

Υπάρχουν φορές που διαφωνώ με την επίσημη τοποθέτηση της εκκλησίας σε κοινωνικά ζητήματα. Υπάρχουν πολύ περισσότερες που σκέφτομαι ότι οι παπάδες θα έπρεπε να σταματήσουν να κυνηγούν μικρόφωνα και κάμερες και να επικεντρωθούν στο ποιμαντικό τους έργο.

Πέρα και πάνω από αυτά υπάρχει ένας φωτισμένος μητροπολίτης! Ο Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Παύλος. Με σθένος και φωνή τόσο δυνατή που σκεπάζει την εκκωφαντική σιωπή και τη συνενοχή των υπολοίπων…

Είτε σε θέματα μετανάστευσης, όταν έγραφε τον περασμένο Μάιο για τις επιχειρήσεις «σκούπα στην Αθήνα για τους λαθρομετανάστες» σε επιστολή του προς τον τότε υπουργό Προ.Πο

Είτε απέναντι στον χριστιανικό φονταμενταλισμό που ξέσπασε κατά της παράστασης Corpus Christi και τις επακόλουθες επιθέσεις της φασιστικής χρυσής αυγής

Είτε μιλώντας επί παντός επιστητού στο συνέδριο «Εκκλησία και Αριστερά» που έγινε στο Α.Π.Θ. τον Ιανουάριο του 2013.

Ένας άνθρωπος με γνώμη και τεκμηρίωση. Ποτισμένος με τις αρχές ενός χριστιανισμού που συχνά ξεχνάμε βλέποντας παπάδες να συμμαχούν με φασίστες και ακούγοντάς τους να εξυμνούν χουντικά αποβράσματα. Μια φωνή με σύνεση και ανθρωπιά που, ακόμα κι αν δεν κατορθώνει να άρει τη ρετσινιά από το σύνολο της ελληνορθόδοξης εκκλησίας, ρίχνει λίγο από το υπέρλαμπρο, άκτιστο φως στο ποίμνιό του και θυμίζει ότι κάποια πράγματα υπερβαίνουν πολιτικές και θρησκευτικές αντιλήψεις. Αυτά τα πράγματα που τελικά είναι δηλωτικά της ανθρώπινης φύσης και κάνουν το «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν» να μοιάζει με κάτι περισσότερο από στείρα βιβλική αναφορά.

17
Φεβ.
13

Άθλιο μικρό φασιστάκι

Άθλιο μικρό φασιστάκι, τέρμα οι καλές κουβέντες.

Θα σου απευθυνθώ για πρώτη και ελπίζω τελευταία φορά. Θα προσπαθήσω να στο πω απλά για να το καταλάβεις, γιατί πολλά έχουν ειπωθεί για το νοητικό σου επίπεδο. Δε θα τα αναπαράγω και θα προσπαθήσω να μη με επηρεάσουν. Άλλωστε δε χρειάζεται να είσαι έξυπνος για να είσαι άνθρωπος. Δε χρειάζεσαι να είσαι «σπουδαγμένος» ούτε να έχεις ζήσει «στις Ευρώπες και τα εξωτερικά» για να μάθεις ότι η ανθρωπιά και η αλληλεγγύη είναι οι μεγαλύτερες παναθρώπινες αξίες.

Άνοιξε τα αυτιά σου και άκου λοιπόν, άθλιο μικρό φασιστάκι.

Είσαι οργισμένος, το ξέρω. Τι νομίζεις; Ότι ζω στον κόσμο μου και δε βλέπω τι γίνεται στην κοινωνία; Κρίση, ανεργία, φτώχεια και εξαθλίωση βρίσκονται καθημερινά σε πρώτο πλάνο. Το σημαντικό είναι πώς αντιδράς! Εσύ προτιμάς να κυνηγάς μετανάστες και να βαφτίζεις μάστιγα τον κάθε κατατρεγμένο ανθρωπάκο. Λες κι είχε την όρεξη να ταξιδέψει χιλιάδες χιλιόμετρα υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες για να αντικρίσει τα μούτρα σου. Γιατί είναι εξακριβωμένο. Είσαι άσχημος, άθλιο μικρό φασιστάκι! Είσαι ένα τέρας. Οι όμοιοί σου έχουν φροντίσει να αφαιρέσουν κάθε καθρέφτη από τα μέρη που συχνάζεις για να μη βλέπεις την κατάντια σου. Και ξέρεις ποιο είναι το αστείο; Ότι δε σε έχει ζωγραφίσει κανείς Μπάζιλ! Εσύ το κατάφερες αυτό. Το να ψάξεις να βρει τον τρόπο να λύσεις το ξόρκι δεν είναι εύκολο. Ο Ντόριαν Γκρέι επέλεξε να μαχαιρώσει το είδωλό του. Δεν είναι σκοπός μου να σε οδηγήσω σε αντίστοιχα μονοπάτια. Ωστόσο θα είμαι πάντα απέναντί σου όσο συνεχίσεις να κουβαλάς αυτά τα σκατά στο κεφάλι σου.

Ανθρωπιά είναι να απλώνεις το χέρι στο διπλανό σου για να τον σηκώσεις.
Ανθρωπιά είναι να δείχνεις κατανόηση και συμπόνια.
Ανθρωπιά είναι να προσφέρεις ένα ποτήρι νερό στο διψασμένο κι ένα κομμάτι ψωμί στον πεινασμένο.
Ανθρωπιά είναι να αναγνωρίζεις ότι σε αυτό τον κόσμο δεν ερχόμαστε για να είμαστε εχθροί μα σύμμαχοι.

ithageneia

Η ανθρωπιά στην τελική είναι πέρα από πολιτικές πεποιθήσεις.

Το δικαίωμα των ανθρώπων που γεννιούνται σε αυτή ή όποια άλλη χώρα για ιθαγένεια είναι αναφαίρετο. Και ξέρεις τι σημαίνει αυτό, άθλιο μικρό φασιστάκι; Ότι δεν θα έπρεπε καν να γίνεται αγώνας για να το αποκτήσουν. Αν ξεκολλήσεις τον εγκέφαλό σου θα καταλάβεις ότι είναι τόσο στοιχειώδες όσο το να μπορείς να αναπνεύσεις. Όσο το να μπορείς να υπάρχεις.

Κάπου εδώ σ’ αφήνω. Έτσι κι αλλιώς δεν πολυπιστεύω ότι θα μπεις στον κόπο να με διαβάσεις. Έχεις δεκάδες δικά σου «αξιόπιστα» μέσα να ενημερώνεσαι και να χαριεντίζεσαι. Τα έγραψα τουλάχιστον και τα έβγαλα από μέσα μου. Θα τα πούμε στους αγώνες μας! Διάλεξε πλευρά!

Υποσημείωση 1: Το παραπάνω κείμενο γράφτηκε αρκετά πριν το ΣτΕ κρίνει αντισυνταγματικό το νόμο Ραγκούση για την ιθαγένεια. Είναι το ίδιο ανώτατο δικαστήριο που έκρινε συνταγματικό το πρώτο μνημόνιο…

Υποσημείωση 2: Για κάθε λοβέρδο και τους ομοίους του: Οι χρυσαυγίτες δεν είναι ακτιβιστές. Οι περισσότεροι είναι απλώς εγκληματίες.

28
Οκτ.
12

Στην Αθήνα της κρίσης

Ένα νέο ντοκιμαντέρ για την κρίση «Αθήνα: Κοινωνική κατάρρευση»

Athens: Social Meltdown – Greek subtitles from Ross Domoney on Vimeo.

Dr Dimitris Dalakoglou explains the social meltdown which took place in Greece between May 2010 & June 2012 that is on going. This film contains videos and photos shot on the streets, often containing violence and paints a portrait of widespread economic hardship endured by a cities inhabitants. This film is part of an ongoing research project, which looks at the rapid structural changes which Greece is undergoing.

Produced & Directed by Ross Domoney
Interview: Dimitris Dalakoglou
Filmed, Photographed & Edited by Ross Domoney

aletheiaphotos.com

23
Σεπτ.
12

Η έκθεση «Δύο φορές ξένος» στο Μουσείο Μπενάκη

Μετά την αυγουστιάτικη επίδειξη της ελληνικής «φιλοξενίας» με την επιχείρηση με το σαφώς ειρωνικό όνομα «Ξένιος Ζευς» κατά των (λαθρο)μεταναστών, η οποία παρεπιπτόντως καταδικάστηκε από τη Διεθνή Αμνηστία, φτάσαμε  αισίως στο Σεπτέμβριο.

Το Μουσείο Μπενάκη δίνει μια πρώτης τάξεως ευκαιρία στους πολίτες της Αθήνας, Έλληνες και ξένους, να θυμηθούν ή να γνωρίσουν τους μεγάλους διωγμούς πληθυσμών του 20ού αιώνα. Σε καιρούς πολέμων και έντονων διαμαχών μεταξύ λαών-συμμάχων πλέον στην ενωμένη αλλά τόσο άνιση Ευρώπη του σήμερα. Παραδείγματα τόσο οικεία από την ιστορία του ελληνισμού στη Μικρά Ασία και την Κύπρο μαζί με άλλα λιγότερο γνωστά όπως οι Γερμανοπολωνικές ανταλλαγές μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και η δημιουργία του ανεξάρτητου κράτους του Πακιστάν το 1947.

Η έκθεση εγκαινιάστηκε στις 18 Σεπτεμβρίου και θα διαρκέσει ως τις 25 Νοεμβρίου στο Κεντρικό Κτίριο του Μουσείου Μπενάκη στην Αθήνα που βρίσκεται Κουμπάρη 1 & Βασ. Σοφίας. Περισσότερες πληροφορίες για τις ώρες λειτουργίας, την πρόσβαση και τα εισιτήρια στο benaki.gr.

Επιπροσθέτως, σαν από ειρωνεία της τύχης, τις ημέρες που ξεκίνησε η «επιχείρηση» που αναφέρθηκε στην αρχή του άρθρου προβλήθηκαν από τη ΝΕΤ τα ντοκιμαντέρ «Δυο φορές ξένος» και «Συνθήκη της Λωζάνης» σε σκηνοθεσία Ανδρέα Αποστολίδη και Γιούρι Αβέρωφ, παραγωγής της ΕΡΤ από το 2009. Αν τα χάσατε μπορείτε να τα δείτε και online από το Web TV της ΕΡΤ. Αποτελούν την καλύτερη εισαγωγή για την έκθεση.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΕΚΘΕΣΗΣ

Δύο φορές ξένος
Εκτοπισμοί και ανταλλαγές πληθυσμών τον 20ό αιώνα

Η έκθεση Δύο Φορές Ξένος είναι μια περιήγηση στις μεγαλύτερες ανταλλαγές και εκτοπισμούς πληθυσμών του 20ού αιώνα, όταν εκατομμύρια άνθρωποι ξεριζώθηκαν από τον τόπο τους και μεταφέρθηκαν σε μια καινούργια πατρίδα. Βασισμένη σε προσωπικές μαρτυρίες και σπάνιο κινηματογραφικό και φωτογραφικό υλικό, η έκθεση φέρνει τον επισκέπτη πρόσωπο με πρόσωπο με όσους έζησαν τα τραυματικά γεγονότα. Από την Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923, ταξιδεύουμε στη μαζική μετακίνηση Γερμανών και Πολωνών μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, στο διαχωρισμό της Ινδίας και τη δημιουργία του Πακιστάν το 1947, και στην Κύπρο το 1974.
Οι προσωπικές μαρτυρίες αποκαλύπτουν μια κοινή εμπειρία χαμένων πατρίδων και διαλυμένων κοινοτήτων: την ιστορία ανθρώπων που πάντα νιώθουν «Δύο Φορές Ξένοι».

Το 2012, η έκθεση ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη και τη Λευκωσία, ενώ στην Αθήνα θα εγκαινιαστεί στις 18 Σεπτεμβρίου 2012, στο Μουσείο Μπενάκη, με αφορμή την επέτειο των 90 χρόνων από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Τον Μάρτιο θα φιλοξενηθεί στο Στρατιωτικό Μουσείο της Στοκχόλμης και το Λουξεμβούργο.

Διοργάνωση
Με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Πρόγραμμα Πολιτισμός

ANEMON Productions, Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, Μουσείο Μπενάκη, Λεβέντειο Δημοτικό Μουσείο Λευκωσίας, Πανεπιστήμιο Istanbul-Bilgi, Tole Idee!.

Σε συνεργασία με: Ίδρυμα Α.Γ. Λεβέντη, Goethe Institut Athen, Βρετανικό Συμβούλιο, Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες και Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών.

16
Σεπτ.
12

Ο clandestino στα ελληνικά

Μια παρέα παίρνει μια κιθάρα και με δυνατούς ελληνικούς στίχους διασκευάζει το πασίγνωστο τραγούδι του γαλλοϊσπανού τροβαδούρου.

Για λόγους πληρότητας να σημειώσουμε ότι clandestino είναι ο λαθραίος μετανάστης που δεν έχει χαρτιά. Μήπως όμως τελικά αυτό δεν είναι απλώς μια ασήμαντη λεπτομέρεια; Γιατί άπαξ και ξεχυθεί το ρατσιστικό μίσος, (θα) παρασύρει τους πάντες.

Κανείς δεν πάει να γίνει ξένος αλλού

αν δε νιώθει ήδη ξένος στον τόπο του ή ξένος στον εαυτό του…

Διασκευή στα ελληνικά, βασισμένη στο Clandestino του Manu Chao.
Ελληνικοί στίχοι, κάμερα: Σίσυφος Γενικός
Φωνή: Πένυ Δεληγιάννη
Κιθάρα: Ευθύμης Νικοζήσης
«Μετανάστες»: Osama Giasin, Μπάμπης Ραπτάκης

Μετανάστης
(Clandestino — Manu Chao)

Με λένε μετανάστη δε με θέλουν πουθενά
και με θεωρούν λαθραίο γιατί δεν έχω χαρτιά.
Στον τόπο μου πεθαίνουν απ’ την πείνα τα παιδιά
και στον τόπο που πηγαίνω λεν τους κλέβω τη δουλειά.

Για το νόμο είμαι βάρος και δε θα ‘πρεπε να ζω
μα εγώ υπάρχω παραπλεύρως κι απ’ το υπόγειο τραγουδώ.
Μετανάστης θα πει να ‘σαι ξένος παντού
και στον τόπο που αφήνεις και στον τόπο προορισμού.

Προορισμός ο χάρτης και πυξίδα η καρδιά
πορεύομαι μονάχος με τη θλίψη συντροφιά.
Με χρειάζονται όταν κάνω σχεδόν τζάμπα τη δουλειά
μα όταν προσπαθώ να ζήσω τότε δε με θέλουν πια.

Κανένας δε με νιώθει στο Βορρά της σιγουριάς
είμαι ο ξένος που θυμίζει πως είμ’ ένας από σας.
Μετανάστης θα πει να ‘σαι ξένος παντού
και στον τόπο που αφήνεις και στον τόπο προορισμού.

Προορισμός ο χάρτης και πυξίδα η καρδιά
πορεύομαι μονάχος με τη θλίψη συντροφιά.
Μετανάστης θα πει να ‘σαι ξένος παντού
και στον τόπο που αφήνεις και στον τόπο προορισμού.

Στην Αστόρια – μετανάστης
Αυστραλία – μετανάστης
Σουηδία – μετανάστης
κι όμως ήμουν άνθρωπος.

Με λένε μετανάστη δε με θέλουν πουθενά
και με θεωρούν λαθραίο γιατί δεν έχω χαρτιά.
Κι ας μην έχω χαρτιά, έχω όμως καρδιά
που αντέχει τον πόνο και βαστά την ανθρωπιά.

Στην Αθήνα – μετανάστης
στο Παρίσι – μετανάστης
στο Δουβλίνο (ΙΙ) – μετανάστης
κι όμως είμαι άνθρωπος.

Για το νόμο είμαι βάρος και δε θα ‘πρεπε να ζω
μα εγώ υπάρχω παραπλεύρως κι απ’ το υπόγειο τραγουδώ.
Μετανάστης θα πει να ‘σαι ξένος παντού
και στον τόπο που αφήνεις και στον τόπο προορισμού.

Αλβανός – μετανάστης
Αφρικανός – μετανάστης
Αφγανός – μετανάστης
κι όμως είμαι άνθρωπος.

Κανείς δεν πάει να γίνει ξένος αλλού αν δε νιώθει ήδη ξένος στον τόπο του ή ξένος στον εαυτό του…




indiego

Sternenwandler

Αρχείο δημοσιεύσεων

Το Lagrimas de oro στο Mixcloud

Το ραδιόφωνο του Lagrimas de oro

Το αρχείο της Blogovision 2012

Το αρχείο της Blogovision 2013


griechenlandsolidarität

Aktuelle Informationen über Griechenland und Vernetzung deutschsprachiger Solidaritätsgruppen

Book In magazine

We love books and reading

cheworldtour

nine months around the world with the che brothers

guteshoerenistwichtig

das gehört gehört

ΣΙΝΕ ΜΕΛΙΝΑ

ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΘΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 65, ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ

Punk Archaeology

A collaborative exploration of the links between archaeology and the musical underground of Punk and New Wave

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Sunday Freakshow

Radio show & Music blog

η Λέσχη

φτιάχνοντας τα τετράδια της ανυπότακτης θεωρίας

nemmblog

Music For Everyone - a North East England based 'all genre' music blog

Santa Sangre

blissful nightmares & mechanical dreams

Το σχολείο της φύσης και των χρωμάτων..

Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο Φουρφουρά

Stavros Mavroudeas Blog

The personal blog of S.Mavroudeas

n o w h e r e

no/where or now/here?

ΓΙΑΝΗΣ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ

Υποψήφιος Β' Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ: ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΡΙΝ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ ΤΗΣ 25ης ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Yanis Varoufakis

THOUGHTS FOR THE POST-2008 WORLD

a closer listen

A home for instrumental and experimental music.

OMADEON

Creative Work of Multiple Forms

FRACTURED AIR

The universe is making music all the time

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΑΤΟΙΚΩΝ Ν.Φ.-Ν.Χ.

Για την υπεράσπιση του Άλσους και της πόλης

Lumen

Audio / Visual artist. Based in Bristol UK

ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ

Μια εκδοτική προσπάθεια από τους εργαζόμενους στο χώρο του βιβλίου

Η Μαγική Φωνή

“There is no greater agony than bearing an untold story inside you.”

πολύφημος 2.0

στους τυφλούς βασιλεύουν οι μονόφθαλμοι

iphigeneia panetsou

A fine WordPress.com site

Sound Advice

Music Reviews

Ο μΙκρος Μιχαλης

...σκέφτηκε και έγραψε...

Σύλλογος Ιντιφάντα

Για την Αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό Λαό

Χρονοντούλαπο

Παύλου Παπανότη, συνταξιούχου εκπαιδευτικού.

Blackspin

" ...and still spinning with the times"

JailGoldenDawn

Για την Πολιτική Αγωγή του αντιφασιστικού κινήματος

A Plus Authors

Book Blogging from a Guy's Perspective

AIXMH

έκδοση αναρχικού λόγου

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ

Δημοσιογραφικό ημερολόγιο

valuewhatworths

Just another WordPress.com site

Ε.Λ.Σ.Α.Λ.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Dimitris Melicertes

I don't write, I touch without touching.

Redflecteur

About Art and Politics

histoires_μinimales

ιστορίες μινιμάλ καθημερινής τρέλας

Snippets of Suomi

pensieri, parole, opere e omissioni di un italiano ad Helsinki

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Αρέσει σε %d bloggers: