Posts Tagged ‘κριτική

20
Φεβ.
13

Ελάτε να γράψουμε ποίηση

Την κυκλοφορία της ποιητικής συλλογής του κ. Μπογδάνου σίγουρα την πληροφορηθήκατε. Εγώ είχα μια ευκαιρία να τη γλιτώσω, αλλά ο καλός φίλος και συνάδελφος sternenwandler δε σεβάστηκε την ανάγκη μου για μη-ενημέρωση-για-ανούσια-έως-αδιάφορα-πολιτιστικά-γεγονότα. Από τη στιγμή λοιπόν που το κακό έγινε, νιώθω την ανάγκη να καταγράψω δημοσίως κάποιες από τις σκέψεις που μου δημιούργησε η συγκεκριμένη κυκλοφορία και η κριτική του Θωμά Τσαλαπάτη στην Εποχή.

Αρχικά οφείλουμε να χωρίσουμε το θέμα σε δύο υποενότητες. Η πρώτη προκύπτει αναπόφευκτα φαιδρή. Κάθε γενιά έχει τους ποιητές που της αξίζουν. Αν στη δικιά μας έλαχε ο κ. Μπογδάνος, να τη δέσουμε επιτέλους εκείνη τη γαμημένη πέτρα στο λαιμό και να αφεθούμε στο κύμα… Τα μικρά αποσπάσματα που υπέπεσαν στην αντίληψή μου κάθε άλλο παρά προδιαθέτουν για περαιτέρω εμβάθυνση στο έργο. Αντιθέτως προκαλούν αποστροφή! Ακόμα και αν κάποιος καταφέρει να απομονώσει την παρουσία και τη συνεισφορά του ποιητή στην κοινωνία, πράγμα δύσκολο, το έργο που παρουσιάζει είναι επαίσχυντο. Και όχι, προφανώς δε μου κοστίζει κάτι να το γράφω αυτό. Όμως εγώ φροντίζω να έχω ακόμα το συρτάρι καλά κλειδωμένο και τα στιχάκια φυλαγμένα μακριά από το φως της δημοσιότητας. Από τη στιγμή που ο κάθε καλλιτέχνης αποφασίζει να δημοσιοποιήσει τα αποτελέσματα της δουλειάς του πρέπει να είναι οπλισμένος με κάτι που υπερβαίνει ενδεχομένως το ταλέντο ή τις δεξιότητές του. Πρέπει να είναι έτοιμος να δεχθεί την αποδοκιμασία, την απόρριψη, ακόμα και το χλευασμό, όχι μόνο για το έργο του αλλά και για τον ίδιο. Γιατί δεν πρέπει να λησμονούμε ότι η οποιαδήποτε μορφή τέχνης (και δράσης σε ένα ευρύτερο πλαίσιο) αποτελεί εξωτερίκευση κάποιου χαρακτηριστικού της προσωπικότητάς μας, το οποίο μπορεί να είναι όμορφο ή άσχημο, μπορεί να κατευνάζει ή να οξύνει τα πάθη, μπορεί να βρίσκει ή όχι ανταπόκριση. Έχοντας αυτό κατά νου, αγαπητέ κ. Μπογδάνο, δεν πρέπει ούτε να σοκάρεστε ούτε να απορείτε με την κριτική. Τα ποιήματά σας είναι άθλια! Τώρα, αν αυτά συνδεθούν με το πρόσωπό σας και γίνουν ακόμα πιο αντιπαθή, είπαμε, είναι αναπόφευκτο.

Η δεύτερη υποενότητα αφορά την προβολή που λαμβάνει η ποίηση του κ. Μπογδάνου. Προσωπικά πιστεύω ότι μια αρνητική κριτική είναι καλύτερο να μη γραφεί. Ο χρόνος μας είναι πραγματικά τόσο λίγος που δεν αξίζει να σπαταλιέται. Ωστόσο, η παρουσίαση της ποιητικής συλλογής «ΟΝ» από καταξιωμένους ανθρώπους του χώρου και πολύ περισσότερο η επιλογή των εκδόσεων Γαβριηλίδης για αυτή την έκδοση προβληματίζουν. Πριν δύο καλοκαίρια είχα παραστεί στην παρουσίαση της συλλογής «Στροφάδες» του νέου ποιητή Τάσου Τάκη, στο προσφάτως εγκαινιασμένο τότε χώρο των εκδόσεων στο Μοναστηράκι. Μια λιτή εκδήλωση, χωρίς φανφάρες, με επίκεντρο την ποίηση και τους λόγους. Τους λόγους που κάνουν ένα νέο άνθρωπο με προβληματισμούς και όνειρα, ένα νέο άνθρωπο κοντολογίς που ελάχιστα διαφέρει με όλους εμάς, να ανοίξει την ψυχή του στο κοινό. Στην ψυχή του Τάσου Τάκη είδα ομορφιά, είδα τις Στροφάδες μέσα από τα μάτια του κι ένιωσα – έστω και στον απειροελάχιστο βαθμό – κάποιους από αυτούς τους λόγους. Στην ψυχή του κ. Μπογδάνου βλέπω αυτό:

Shelob's net

Καλή τύχη στον απεγκλωβισμό!

Υποσημείωση 1: Το παρόν άρθρο δεν είχε επ’ ουδενί σκοπό να μειώσει, ειρωνευτεί ή γελοιοποιήσει κανένα και καθ’ οιονδήποτε τρόπο. Κάποιοι καλλιτέχνες τα καταφέρνουν από μόνοι τους.

Υποσημείωση 2: Η πολύ ενδιαφέρουσα ποιητική συλλογή «Στροφάδες» του Τάσου Τάκη από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης.

Advertisements
18
Φεβ.
13

Camper Van Beethoven – La Costa Perdida

Η φολκ και country ροκ στο σήμερα. Επανεμφάνιση με έμπνευση αλλά κι ένα… κόμπιασμα.

Camper Van Beethoven

Ένας δίσκος που είναι και δεν είναι

1. Τι θα ακούσεις:
Ροκ με φολκ και country στοιχεία

2. Τραγούδια που πρέπει να ακούσεις
A Love For All Time, Summer Days, Northern California Girls

3. Βαθμολογία
6,5/10

Για ένα συγκρότημα που επιστρέφει μετά από δέκα χρόνια δισκογραφικής απουσίας είναι σίγουρα αναμενόμενο ένα κόμπιασμα και μια δυσκολία προσανατολισμού, σε καμία περίπτωση όμως έλλειψη έμπνευσης που δε θα δικαιολογούσε την επανεμφάνιση. Στην περίπτωση των Camper Van Beethoven επιβεβαιώνονται και οι δύο πλευρές του νομίσματος. Η έμπνευση δίνει το παρόν σε κάθε στίχο, σε κάθε ήχο από το πρώτο ακόμα τραγούδι που ανοίγει τον όγδοο δίσκο τους, La Costa Perdida. Η «χαμένη ακτή», από την άλλη, δεν έχει συνοχή και βρίσκεται συχνά να χάνεται σε μουσικά μονοπάτια άνευ συγκεκριμένης ταυτότητας. Από φολκ κιθάρες αλά Van Morisson περνά σε μονοπάτια Calexico, χωρίς όμως να μπορείς να πεις με σιγουριά ότι είναι το ένα ή το άλλο. Αναμφίβολα, ο δρόμος που επιλέγουν να κινηθούν δεν είναι εύκολος. Από καιρό η φολκ και country μουσική αργοπεθαίνουν – τουλάχιστον σε περιοχές μακριά του Μισσισσιππή – και δεν αρκεί ένας Neil Young για να ξαναφέρει την άνοιξη ενός μουσικού ρεύματος που φαίνεται ότι έκανε τον κύκλο του. Οι Camper Van Beethoven πάντως προτάσσουν τα στοιχεία που τους ξεχωρίζουν φροντίζοντας να διατηρούν τους εμπνευσμένους στίχους τους σε πρώτο πλάνο και με τις κιθάρες να δίνουν πάντοτε τις απαντήσεις σε όποια ερωτήματα μένουν μετέωρα.

Το εναρκτήριο Come Down The Coast γεμίζει προσδοκίες με την απλότητά του. Είναι ένα κάλεσμα προς μια γυναίκα που έχει όνομα και δεν έχει. Που μπορεί κάλλιστα να τη λένε Εσμεράλντα, Γκαμπριέλα ή Ιζαμπέλα, αλλά δε θα ξαφνιαστούμε σε καμιά περίπτωση αν μας συστηθεί ως Τζοζεφίνα, Μανταλένα ή Ροζαλίνα. Κι αφού μαζευτήκαμε στην παραλία και ακούμε το αιθέριο τραγούδι της θάλασσας, έρχονται οι κιθάρες και γκρεμίζουν το ρυθμό στην προσπάθειά τους να πρωτοτυπήσουν. Το πέρασμα στο You Got To Roll ανεβάζει την ένταση με κρυστάλλινους ήχους και δυναμικά φωνητικά. Και πάλι όμως το σκωτσέζικο ντους συνεχίζεται στο Someday Our Love Will Sell Us Out το οποίο κοντοροχτυπήθηκε με το Too High For The Love-in για την πιο αδύναμη στιγμή του δίσκου χάνοντας στα σημεία. Το μικρό σε διάρκεια Peaches In The Summertime ακούγεται ως ιρλανδική φολκ διασκευή των Beach Boys και εκπλήσσει ευχάριστα ακριβώς λόγω της ειλικρίνειάς του.

Επιτέλους κάπου μετά τη μέση του δίσκου έρχεται το ζενίθ με την τριπλέτα Northern California Girls, Summer Days και La Costa Perdida. Είναι οι στιγμές που το συγκρότημα ακούγεται συνειδητοποιημένο, αποφασισμένο και ξεχειλίζει αυτοπεποίθηση. Εξαιρετικές μελωδίες ντύνουν όμορφες ιστορίες και επιβραβεύουν τους υπομονετικούς που παρά τις αντιξοότητες έφτασαν ως εκεί. Το αποχαιρετιστήριο A Love For All Time κλείνει με τον πιο γλυκερό (!) τρόπο το ταξίδι μας στον αμερικάνικο Νότο, με φωνητικά που θυμίζουν τις στιγμές μεγαλείου του Albarn στο Tender. Η μουσική ενώνεται με το κύμα και εξαφανίζεται αφήνοντας πίσω… την αγάπη.

It’s a love, a love for all time…

Για το Mixgrill, 11.02.2013

03
Οκτ.
12

Manderlay, Η ευθύνη και το … σιχτίρι

Το νέο – τότε, 2005 – κινηματογραφικό «παιδί» του Λαρς Φον Τρίερ θα γοητεύσει σίγουρα τους οπαδούς του. Το Manderlay, ταυτόσημο στη δομή (κεφάλαια) και τα σκηνικά (ουσιαστικά ανύπαρκτα) με το Dogville, πραγματεύεται το ρατσισμό και τη σκλαβιά στις ΗΠΑ του ’30 με προφανείς αντιστοιχίες με το σήμερα. Ο τρόπος που ο Τρίερ προσεγγίζει το ρατσισμό είναι καθηλωτικός και διαφέρει κατά πολύ από ό,τι έχουμε δει τα τελευταία χρόνια στο σινεμά. Οι μαύροι δεν είναι άμοιροι ευθυνών για την αντιμετώπισή τους απο τους λευκούς, οι οποίοι βέβαια δεν αργούν να μετατρέψουν τη συμπάθεια τους -καθοδηγούμενη από την λύπηση- σε έκρηξη οργής.

Η νεαρή Μπράις Ντάλας Χάουαρντ είναι εντυπωσιακή, σε κανένα σημείο όμως δε φτάνει την Κίντμαν – η σύγκριση είναι αναπόφευκτη, ουσιαστικά την επιβάλλει ο σκηνοθέτης που διατηρεί στη Γκρεις όλα τα χαρακτηριστικά που γνωρίσαμε στο Dogville, ως και την εμφάνιση και τις στιλιστικές επιλογές. Το υπόλοιπο καστ παραμένει σε χαμηλούς τόνους, αν και ο Ντάνι Γκλόβερ δε φτάνει στα αναμενόμενα επίπεδα ως ο γηραιότερος-σοφότερος των σκλάβων. Το σενάριο είναι μεστό και χωρίς ψεγάδι. Αριστοτεχνική δουλειά!! Γεμάτο με πλείστα νοήματα και αναγνώσεις για ό,τι χαρακτηρίζει το ανθρώπινο είδος. Σίγουρα θα προβληματίσει τους σκεπτόμενους θεατές. Η σκηνοθεσία, εκτός του μινιμαλιστικού της χαρακτήρα (αόρατη πόρτα που ανοίγει, παιδιά παρακολουθούν αόρατο ρυάκι), ξεχωρίζει επειδή είναι πιο «σπιντάτη», αεικινήτη θυμίζοντας ταινία δράσης και τονίζει και πάλι τα πρόσωπα των ηρώων.

Άριστα 9/10 (γιατί το Dogville είχε 10/10). Πιστεύω όμως πως όποιος δεν ένιωσε το μάθημα του Dogville δε θα αντέξει το διδακτισμό -γιατί περί αυτού πρόκειται- του Manderlay.

Κι ήρθε η ώρα για τον αντίλογο. Αμφιβάλλω αν ο κ. Τριερ θα διαβάσει αυτή τη δημοσίευση ή θα ενδιαφερθεί για τις ενστάσεις μου. Άλλωστε έχει χαράξει το δρόμο του ανεπηρέαστος από τις κριτικές (που βέβαια υπήρξαν κατά κύριο λόγο θετικές, τουλάχιστον μέχρι την επεισοδιακή εμφάνισή του στο φεστιβάλ των Καννών το 2011) – και του αξίζουν συγχαρητήρια γι’ αυτό. Η ένστασή μου εντοπίζεται στον τίτλο της τριλογίας (Dogville- Manderlay-Washington, με την τελευταία να μην γυρίζεται ως σήμερα) «America-Land Of Freedom» ο οποίος – δυστυχώς – δικαιώνεται στο Manderlay. Ο Τρίερ εκτοξεύει σφοδρές κατηγορίες στην Αμερική (του Μπους και των δικών του, όπως θα διαβάσουμε στις κριτικές των πιο «ειδικών»). Στρατεύτηκε στο Manderlay. Η ταινία κλείνει όπως θα τελείωνε μια εβδομαδιαία σατιρική εκπομπή στην τηλεόραση (είχα στο μυαλό μου τους ΑΜΑΝ). Γιατί όμως δικαιολογεί τη δημιουργία ενός τέτοιου αριστουργήματος και μόνο από το μίσος. Αν θέλει ο κ. Τρίερ να κάνει πολιτική να μας το κάνει ξεκάθαρο ώστε να αναγνώσουμε και το Dogville ως ταινία καταγγελίας. Και τονίζω πως οι όποιες προεκτάσεις κατά της Αμερικής στο Dogville ήταν έμμεσες, εν τούτοις ξεκάθαρες. Στο Manderlay ο Τρίερ επιλέγει να κάνει άμεσες αναφορές και αυτό ξενίζει και απωθεί. Κατηγορούνται οι Αμερικάνοι ως αφεντάδες του κόσμου και φορείς όλων των δυστυχιών – ακόμα και όσων δεν πηγάζουν από αυτούς. Έτσι ο Τρίερ πετυχαίνει το ρατσισμό που θέλει αναμφίβολα να στηλιτεύσει. Κι αν δε φταίνε όλοι οι Αμερικάνοι, τότε οι κυβερνήσεις και οι εταιρείες τους. Μα κι αυτό θυμίζει ό,τι κατηγορεί στην ταινία του, δηλαδή την επίρριψη ευθυνών σε κάποιους «ισχυρούς» (των οποίων η όποια δύναμη πηγάζει από εμάς) ώστε να απαλλαγούμε από το βαρύ φορτίο των υποχρεώσεων και ενοχών και να έχουμε κάποιον να «σιχτιρίζουμε».

Δεν είδα την ταινία ως αντιαμερικάνος. Και θα προσπαθήσω να ξεπεράσω το φινάλε των τίτλων τέλους με κάποιο γέλιο. Θα ξαναδώ την ταινία ως άνθρωπος και θα κρατήσω τα δυνατά συναισθήματα και τα πολλά ερωτήματα που γεννά για την πραγματική φύση του ανθρώπου.

Είναι τόσο μεγάλη κι αυτή η ταινία του Τρίερ που θεωρώ άδικο να χαρακτηριστεί απλώς ως αντιαμερικάνικη, όπως ενδεχομένως επιδιώκει ο ίδιος (ο οποίος, όπως διάβασα, δεν έχει επισκεφθεί ποτέ τις ΗΠΑ, γνωρίζοντας τες μέσα από κείμενα κι όμως μιλάει λες και μεγάλωσε εκεί). Η συνέχεια της πραγματείας για την ανθρώπινη ψυχή και τις αξίες…είναι σε πολύ υψηλά στάνταρ.

Δημοσιεύτηκε στο cine.gr, 10.11.2005

03
Σεπτ.
11

Η εκδίκηση του Δαρβίνου

Είναι πάντα δύσκολο να κρίνεις μια ταινία κατορθώνοντας να είσαι δίκαιος τόσο με τους δημιουργούς της όσο και με το εν δυνάμει κοινό της. Είναι σίγουρα ευκολότερο να περιγράψεις ένα ριμέικ, ένα πρίκουελ, ένα σίκουελ, μια ιστορία τέλος πάντων που, πέρα από τους ξενόγλωσσους όρους, πατάει σε ένα γερό υπόβαθρο μιας παλαιότερης ταινίας της οποίας αποτελεί διασκευή, προοίμιο ή συνέχεια.

Ο Πλανήτης των Πιθήκων: Η Εξέγερση θεωρείται το προοίμιο όχι μιας αλλά δύο ταινιών που απέχουν χρονικά μεταξύ τους 30 και κάτι χρόνια. Ακόμα πιο σημαντικό είναι ότι από πίσω βρίσκεται ένα μυθιστόρημα το οποίο έχει απασχολήσει πολλάκις τον αμερικάνικο κινηματογράφο. Η πρώτη ταινία-προσέγγιση του 1968 εκκίνησε μια σειρά τεσσάρων κινηματογραφικών συνεχειών και αρκετών τηλεοπτικών παραγωγών. Όταν το 2001 ο Τιμ Μπάρτον ασχολήθηκε με το έργο του Πιέρ Μπουλ (Pierre Boulle, συγγραφέας επίσης της Γέφυρας του ποταμού Κβάι) με αμφιλεγόμενα αποτελέσματα, πολλοί θεώρησαν ότι θα ξεκινούσε μια αντίστοιχη ακολουθία. Χρειάστηκε όμως να φτάσουμε στο 2011 για να δούμε το πώς δημιουργήθηκε αυτό το υπερ-είδος χιμπαντζήδων (ή πιθήκων, αλλά όχι μαϊμούδων) το οποίο κατοικούσε στον Πλανήτη των Πιθήκων.

Ο πρωτότυπος τίτλος της ταινίας είναι Rise of the Planet of the Apes το οποίο μεταφράστηκε στα ελληνικά ως εξέγερση αλλά μπορεί κάλλιστα να ερμηνευτεί ως απαρχή, αυγή.  Και ακριβώς αυτό είναι! Ο πίθηκος επιστημονικά θεωρείται ο κοντινότερος συγγενής του ανθρώπου με μεγάλο ποσοστό ομοιότητας του DNA. Σύμφωνα δε με το Δαρβίνο, είναι στην πραγματικότητα πρόγονός του, κάτι σαν πολύ μακρινός παππούς. Αυτός είναι από τους κύριους λόγους που οι πίθηκοι χρησιμοποιούνται ως πειραματόζωα, στο τελευταίο στάδιο λίγο πριν τις δοκιμές σε ανθρώπους. Στην Απαρχή ή Εξέγερση του Πλανήτη των Πιθήκων παρακολουθούμε το γιατρό-βιολόγο-χημικό Γουίλ ο οποίος εργάζεται σε μια πολυεθνική φαρμακευτική αναζητώντας απεγνωσμένα το φάρμακο για το Αλτσχάιμερ που θα μπορέσει να σώσει τον άρρωστο πατέρα του ο οποίος βρίσκεται σε μια φαινομενικά μη αντιστρεπτή πορεία. Όμως βιάζεται υπερβολικά και μετά από κάποιους λάθος χειρισμούς βλέπει το όνειρό του να γκρεμίζεται και το έργο του να παγώνει. Το εργαστήριο σχεδόν διαλύεται, τα πειραματόζωα θανατώνονται κι ο Γουιλ βρίσκεται να νταντεύει εκτός από τον πατέρα του και τον Σίζαρ, ένα νεογέννητο πιθηκάκι. Ο Σίζαρ μεγαλώνοντας επιδεικνύει εξαιρετικά υψηλό βαθμό νοημοσύνης. Παρότι δεν έλαβε ποτέ του τη θεραπεία, η μητέρα του αποτελούσε το κόσμημα του εργαστηρίου και μοιράστηκε μαζί του κάποια από τα μυστικά της.

Από το σημείο αυτό ξεκινά η σύγκρουση. Σύγκρουση ανάμεσα στην επιστημονική καινοτομία και το οικονομικό κέρδος. Σύγκρουση ανάμεσα στα επίκτητα χαρακτηριστικά και την πραγματική φύση. Σύγκρουση σε μια κοινωνία που έχει γίνει τόσο ανθρωποκεντρική, παλαιότερα από την ανάγκη επιβίωσης, πλέον από αδιαφορία και υπεροψία.

Η παραγωγή έχει χαρακτηριστικά έπους. Το τέλος αφήνει ορθάνοιχτη την πόρτα σε πιθανές συνέχειες χωρίς όμως να αφαιρεί από τη δυναμική της Εξέγερσης. Ο Βρετανός σκηνοθέτης Ρούπερτ Γουάιατ κάνει αξιοπρεπώς τη δουλεία του στο ντεμπούτο του στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, ο Τζέιμς Φράνκο προσθέτει μια ακόμα θετική παρουσία μετά το περυσινό 127 Ώρες και η νεαρή Φρίντα Πίντο με τη φόρα του Slumdog Millionaire προσγειώνεται στο αμερικάνικο όνειρο με λίγες αλλά αρκούντως φωτεινές παρουσίες. Αυτός που κλέβει πάντως την παράσταση είναι ο Άντι Σέρκις ως Σίζαρ, ή ακριβέστερα ως υπεύθυνος για την κινησιολογία του Σίζαρ. Μετά το Γκόλουμ στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών ο Σέρκις έχει αποκτήσει ειδίκευση σε τέτοιου είδους αναπαραστάσεις και έχει προηγούμενη εμπειρία με πιθήκους αφού υποδύθηκε τον υπερμεγέθη συγγενή τους γορίλα στον Κινγκ Κονγκ του Τζάκσον το 2005.

Η Εξέγερση και λόγω της χρονικής συγκυρίας είχε στόχο να γίνει ένα μεγάλο καλοκαιρινό μπλοκμπάστερ. Όμως σίγουρα απευθύνεται σε κοινό ευρύτερο από το αυστηρά εμπορικό και τους φαν των ταινιών επιστημονικής φαντασίας. Δεν εξελίσσει ούτε καινοτομεί. Στέκεται ωστόσο ικανοποιητικά ως αυτόνομη παρουσία και αφορμή για σκέψη, προβληματισμό και άπειρο ποπ κορν.

30
Ιολ.
11

Ξανά και ξανά… και ξανά (Εσύ πού ξύπνησες σήμερα;)

Έτος 1993, τόπος ΗΠΑ, σκηνοθέτης ο Χάρολντ Ράμις (που αρκετά χρόνια αργότερα έκανε το Ανάλυσέ το), πρωταγωνιστές ο Μπιλ Μάρευ και η Άντι Μακ Ντάουελ, κοντολογίς Η μέρα της μαρμότας. Η ταινία ξεκινάει κι εγώ ακόμα δε ξέρω τι ζώο είναι πια αυτή η μαρμότα. Όπως μαθαίνουμε από τον παρουσιαστή του δελτίου καιρού που είναι ο πρωταγωνιστής της ταινίας (Μπιλ Μάρευ) η συγκεκριμένη μαρμότα αποτελεί τον πιο διάσημο μετεωρολόγο των ΗΠΑ. Μια παραδοσιακή γιορτή σε κάποια μικρή πόλη της Πενσυλβάνιας γίνεται αφορμή να ξεδιπλωθεί αυτή η απίθανη ιστορία. Ένας φλεγματικός και ιδιότροπος άνθρωπος βρίσκεται εγκλωβισμένος στην ίδια μέρα, στις 2 Φεβρουαρίου – Ημέρα της Μαρμότας για τις ΗΠΑ – και είναι υποχρεωμένος να ζει ξανά και ξανά τις ίδιες καταστάσεις. Ο τρόπος που αντιδρά κάθε φορά διαφέρει. Το μυαλό του κατεργάζεται μεθόδους για να ξεφύγει και αφού τελικά συμβιβάζεται με την ιδέα φροντίζει να κάνει ό,τι μπορεί για να μετατρέψει αυτή τη μία μέρα σε κάτι καλύτερο.

Πολλοί έχουμε φανταστεί πώς θα ήταν να ξαναζούσαμε τις όμορφες στιγμές μας. Ο Φιλ της ταινίας μας αναρωτιέται γιατί να μην ξαναζεί την ομορφότερη ημέρα της ζωής του.. τότε που ήταν διακοπές στις Παρθένες Νήσους, γνώρισε μια πολύ όμπορφη γυναίκα και έκαναν έρωτα στο ηλιοβασίλεμα. Φαίνεται άδικο να αναγκάζεσαι να επαναλαμβάνεις μια μέρα βαρετή, από αυτές που σκέφτεσαι ότι θα ήταν ταιριαστό να ξημερώνουν και να νυχτώνουν το αμέσως επόμενο λεπτό. Για μια στιγμή όμως! Και γιατί να χάσεις την ημέρα διαγράφοντάς την απλά από το ημερολόγιο χάνοντας μαζί την ευκαιρία για κάτι διαφορετικό και ιδιαίτερο;


Η ταινία αποτελεί μια ιδιότυπη προσέγγιση του «carpe diem» έστω κι αν ο πρωταγωνιστής χρειάζεται αμέτρητες προσπάθειες (κάπου στη μέση της ταινίας εγκατέλειψα την καταμέτρηση) για να πετύχει τελικά να αδράξει τη μέρα του. Γιατί στο κάτω κάτω της γραφής «Ο χρόνος είναι τώρα και ο τόπος είναι εδώ…» που έλεγαν μια εποχή τα Μωρά στη Φωτιά.

15
Μαρ.
11

Το Prison Break από την ανάποδη..

Πολλοί έχουμε παρακολουθήσει τις αγωνιώδεις προσπάθειες του Μάικλ Σκόφιλντ να αποδράσει από τη φυλακή στην οποία με τη θέλησή του κλείστηκε. Το Prison Break επανέφερε τις ταινίες με θεματική τη φυλακή στη μόδα, έστω κι αν στις τελευταίες του  σεζόν ξεστράτησε. Το Κελί 211 (Celda 211, 2009) είναι μια ισπανογαλλική παραγωγή που είναι βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του Francisco Pérez Gandul και βλέπει τα πράγματα από μια άλλη οπτική. Ένας νεαρός δεσμοφύλακας παγιδεύεται στη φυλακή κατά τη διάρκεια μιας εξέγερσης κρατουμένων και προσπαθεί καταρχήν να επιβιώσει και στη συνέχεια να διαφύγει. Το σενάριο είναι άκρως ενδιαφέρον. Αφού ξεπεραστεί – και ίσως παραβλεθεί – ο κάπως αφελής τρόπος με τον οποίο παγιδεύεται ο Χουάν στη φυλακή, ξεδιπλώνεται ένα παιχνίδι έντασης και ψυχολογίας. Παρά τη δράση των εξωτερικών γεγονότων (διαπραγματεύσεις, διαδηλώσεις, φόνοι), αυτό που κυριαρχεί είναι τα ψυχολογικά πορτρέτα των ηρώων: του Χουάν (στους αντιφατικούς ρόλους δεσμοφύλακα και κρατουμένου), του Μαλαμάδρε (αρχηγού των εξεγερμένων κρατουμένων), του Ορτίγια (του ευερέθιστου φύλακα που έχει μια ιδιαίτερη δεξιότητα με το κλομπ) και της Ελένα (της εγκύου γυναίκας του Χουάν). Η πλοκή ξεδιπλώνεται αρμονικά. Οι σκηνές έντασης και αγωνίας είναι αρκετές για τους λάτρεις της δράσης ενώ η εξέλιξη της ιστορίας δε διαψεύδει ακόμα και τους οπαδούς πιο φιλοσοφικών προσεγγίσεων στο φαινόμενο του σωφρονισμού (όπως το γερμανικό Πείραμα – Das Experiment, 2001). Η ταινία σάρωσε στα βραβεία Γκόγια – τα ισπανικά Όσκαρ – και είχε μια αξιοπρεπή πορεία σε ανεξάρτητα διεθνή φεστιβάλ, όπως του Σηάτλ.

21
Φεβ.
11

Notorious… Η ιστορία ως πρόσχημα


Ο Άλφρεντ Χίτσκοκ βρίσκεται στις δόξες του. Έχει μόλις ολοκληρώσει τη «Νύχτα αγωνίας» (Spellbound, 1945) που έκανε μεγάλη επιτυχία και έφτασε τις 6 υποψηφιότητες στα Όσκαρ – έστω και αν κέρδισε μόνο αυτό της καλύτερης μουσικής. Έχει συνεργαστεί με την Ίνγκριντ Μπέργκμαν της οποίας η καρίερα έχει απογειωθεί μετά την «Καζαμπλάνκα» του 1942. Συνεχίζει τη συνεργασία με τον σεναριογράφο Μπεν Χεκτ με τον οποίον αποφασίζουν να δουλέψουν πάνω σε μια ερωτική ιστορία η οποία θα εμπνέεται από ένα παρωχημένο – όπως ομολογεί ο ίδιος ο Χίτσκοκ – διήγημα που δημοσιεύτηκε στην Saturday Evening Post με τίτλο «Το τραγούδι της φλόγας». Η ιστορία ενδεικτική του κλίματος που επικρατούσε κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου: μια κοπέλα ερωτεύεται έναν άντρα της καλής κοινωνίας και ετοιμάζονται να παντρευτούν˙ βασανίζεται όμως από συνειδησιακά προβλήματα καθώς κατά τη διάρκεια του πολέμου είχε κοιμηθεί με ένα ξένο κατάσκοπο για να του αποσπάσει πληροφορίες κατ’εντολή της κυβέρνησης. Αυτή την ιστορία θέλουν να διηγηθούν. Αλλά δεν μπορούν να το κάνουν τόσο απλά. Άλλωστε ο Χίτσκοκ παρά τον έντονο ρομαντισμό του είναι εραστής του σασπένς. Έτσι λοιπόν δίπλα στον εσωτερικό προβληματισμό προστίθεται μια εξωτερική πηγή έντασης, μια πρόφαση για να διηγηθεί την ιστορία (ένα στοιχείο που υπάρχει στις ταινίες του και ο Χίτσκοκ βάφτισε Μακ Γκάφιν). Όπως αφηγείται ο ίδιος στο Φρανσουά Τρυφώ το είδος του στοιχείου αυτού της εξωτερικής έντασης και αγωνίας δεν είχε ιδιαίτερη σημασία, αρκεί να μπορούσε να γίνει πιστευτό. Κι όμως δεν έγινε! Όταν πρότειναν το σενάριο στην εταιρεία τους απορρίφθηκαν. Ο λόγος; Με τον πόλεμο ήδη σε εξέλιξη η ιστορία περιλαμβάνει την υπόνοια κατασκευής ατομικής βόμβας με βάση το ουράνιο από τους Γερμανούς εν έτει 1944. Ακόμα και τότε το ενδεχόμενο αυτό ήταν απορριπτέο από τους επιστήμονες της εποχής. Όμως για τον Χίτσκοκ και τον Χεκτ αποτελούσε το ιδανικό στοιχείο: ιντρίγκαρε το κοινό και παράλληλα προέβλεπε ένα μέλλον που τελικά δεν ήταν τόσο μακρινό. Όπως και να έχει, δεν άργησαν να βρουν παραγωγούς. Το δυναμικό ήταν ήδη έτοιμο. Η Ίνγκριντ Μπέργκμαν θα έλαμπε πάλι και θα είχε πλέον στο πλάι της ένα γόη, τον Κάρυ Γκράντ.

Η διήγηση της ταινίας αν και ιδιαίτερα απλή, εξελίσσεται περίπλοκα. Ξεκινά ως δικαστικό θρίλερ (ο πατέρας της πρωταγωνίστριας καταδικάζεται για προδοσία και μέσα σε λίγες μέρες αυτοκτονεί), συνεχίζει ως κατασκοπευτικό (ο κυβερνητικός πράκτορας-Κάρυ προτείνει στην κοπέλα να ξεπλύνει το όνομά της βοηθώντας τη χώρα της) εξελίσσεται σε αισθηματικό (ο έρωτας είναι στη γωνία και σύντομα ο Κάρυ και η Ίνγκριντ ερωτεύονται) και επανέρχεται σε κατασκοπευτικό. Το δίλημμα ανάμεσα στην υποχρέωση και την επιθυμία είναι έκδηλο σε μεγάλο μέρος της ταινίας. Ο ερωτευμένος πράκτορας οφείλει να ρίξει την καλή του στην αγκαλιά ενός άλλου. Η ασυνείδητη νεαρή που περνά μια ξαφνική ενηλικίωση μετά το θάνατο του πατέρα της κλονίζεται, γιατί για πρώτη φορά στη ζωή της καθορίζουν άλλοι το επόμενό της βήμα – είτε επαγγελματικά αν πρόκειται για τον επικεφαλής της αποστολής, είτε προσωπικά αν πρόκειται για τον αγαπημένο της που δεν της έχει πει ακόμα το «σ’αγαπώ». Ωστόσο η ελευθερία των ηρώων δεν υπάρχει. Οι κινήσεις που επιτρέπεται να κάνουν είναι απόλυτα προδιαγεγραμμένες. Δεν μπορούν ακόμα να ξεφύγουν. Κι η νεαρή αναγκάζεται να παντρευτεί τον άνθρωπο που κλήθηκε να προσεγγίσει για να του αποσπάσει πληροφορίες. Το παιχνίδι εξουσίας συνεχίζεται. Η μητέρα του δεν θέλει τη νύφη. Αυτός κάνει την επανάστασή του και την παρακούει, όμως κι αυτό θα κρατήσει για λίγο. Όταν αντιλαμβάνεται το παιχνίδι που παίζεται πίσω από την πλάτη του, είναι η πρώτη στης οποίας τη βοήθεια προστρέχει. Δεν μπορεί να το αφήσει έτσι, όμως ταυτόχρονα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός, γιατί αν μαθευτεί ότι παντρεύτηκε μια κατάσκοπο οι δικοί του θα τον εξοντώσουν. Να λοιπόν πώς μια απλή ιστορία αγάπης γίνεται ένα αγωνιώδες ταξίδι!

Κάθε εξωτερική διαμάχη έχει και μια αντίστοιχη, ίσως όχι άμεσα αντιληπτή, εσωτερική σύγκρουση. Στον κόσμο που χτίζουν ο Χίτσκοκ και ο Χεκτ όλα είναι πιστευτά. Αντίθετα με τους υπερκατασκόπους στυλ Μποντ, οι εξελίξεις καθορίζονται σε μεγάλο βαθμό από την αγάπη, τη δύναμη που κινεί τον κόσμο. Για το λόγο αυτό δε χρειάζεται καμιά άλλη δικαιολογία ακόμα και στην πιο ανόητη αντίδραση των ηρώων του. Οι ήρωές του γίνονται ανόητοι γιατί αγαπούν. Οι ήρωές του είναι πιστευτοί γιατί έχουν ένα πραγματικό πρόσωπο. Δεν είναι ούτε βράχοι ηθικής, ούτε απόλυτα κακοί και εκδικητικοί. Σε κάθε έναν ενυπάρχουν τα πλέον αντιφατικά χαρακτηριστικά όπως ακριβώς συμβαίνει στην πραγματικότητα.

Η Μπέργκμαν είναι υπέροχη και φωτεινή. Ο Γκραντ αγέρωχος, απρόσιτος και γοητευτικός. Ο Κλωντ Ρέινς (επίσης από τους πρωταγωνιστές της Καζαμπλάνκας) ενσαρκώνει τον πολύ ανθρώπινο κακό της ιστορίας και η κυρία Κόνσταντιν ως μητέρα του βγάζει αυτό το απόκοσμο και απειλητικό συναίσθμημα που τόσο ιντριγκάρει τον Χίτσκοκ να χρησιμοποιεί (η μητέρα-απειλή είναι παρούσα επίσης στο Ψυχώ, στη Σκιά των Τεσσάρων Γιγάντων και τα Πουλιά). Ο Χίτσκοκ σκηνοθετεί με πρωτοτυπία και δυναμισμό. Η πρώτη σκηνή στη δεξίωση ξεκινά από ένα γενικό πλάνο και σταδιακά εστιάζει στο χέρι της Αλίσια (Ι.Μπέργκμαν) που κρατά ένα κλειδί. Ο σκηνοθέτης επικεντρώνεται στα πρόσωπα των ηρώων. Παίρνει το νήμα από εκεί που το άφησε ο Νταλί στη «Νύχτα αγωνίας» και μας δίνει σκηνές από την οπτική γωνία των πρωταγωνιστών, όπως στην ανάρρωση της Αλίσια από το μεθύσι. Η ταινία προτάθηκε για δύο Όσκαρ – καλύτερου β’ αντρικού ρόλου για τον Ρέινς και καλύτερου σεναρίου για τον Χεκτ – αλλά δεν κέρδισε κανένα. Έμεινε ωστόσο στην ιστορία για το λαμπερό  ζευγάρι των πρωταγωνιστών του και τη σκηνή με ένα από τα μεγαλύτερα σε διάρκεια φιλιά στη ιστορία του κινηματογράφου.

Στην ταινία ο ιδιόρρυθμος Άλφρεντ Χίτσκοκ συνεχίζει πιστά την παράδοση των ξαφνικών του «εισβολών» (cameos) και εμφανίζεται ως προσκεκλημένος στη δεξίωση του νιόπαντρου ζευγαριού. Είναι πράγματι διασκεδαστική η αναζήτηση της εμφάνισής του σε κάθε ταινία!




indiego

Sternenwandler

Αρχείο δημοσιεύσεων

Το Lagrimas de oro στο Mixcloud

Το ραδιόφωνο του Lagrimas de oro

Το αρχείο της Blogovision 2012

Το αρχείο της Blogovision 2013


griechenlandsolidarität

Aktuelle Informationen über Griechenland und Vernetzung deutschsprachiger Solidaritätsgruppen

Book In magazine

We love books and reading

cheworldtour

nine months around the world with the che brothers

guteshoerenistwichtig

das gehört gehört

ΣΙΝΕ ΜΕΛΙΝΑ

ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΘΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 65, ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ

Punk Archaeology

A collaborative exploration of the links between archaeology and the musical underground of Punk and New Wave

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Sunday Freakshow

Radio show & Music blog

η Λέσχη

φτιάχνοντας τα τετράδια της ανυπότακτης θεωρίας

nemmblog

Music For Everyone - a North East England based 'all genre' music blog

Santa Sangre

blissful nightmares & mechanical dreams

Το σχολείο της φύσης και των χρωμάτων..

Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο Φουρφουρά

Stavros Mavroudeas Blog

The personal blog of S.Mavroudeas

n o w h e r e

no/where or now/here?

ΓΙΑΝΗΣ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ

Υποψήφιος Β' Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ: ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΡΙΝ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ ΤΗΣ 25ης ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Yanis Varoufakis

THOUGHTS FOR THE POST-2008 WORLD

a closer listen

A home for instrumental and experimental music.

OMADEON

Creative Work of Multiple Forms

FRACTURED AIR

The universe is making music all the time

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΑΤΟΙΚΩΝ Ν.Φ.-Ν.Χ.

Για την υπεράσπιση του Άλσους και της πόλης

Lumen

Audio / Visual artist. Based in Bristol UK

ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ

Μια εκδοτική προσπάθεια από τους εργαζόμενους στο χώρο του βιβλίου

Η Μαγική Φωνή

“There is no greater agony than bearing an untold story inside you.”

πολύφημος 2.0

στους τυφλούς βασιλεύουν οι μονόφθαλμοι

iphigeneia panetsou

A fine WordPress.com site

Sound Advice

Music Reviews

Ο μΙκρος Μιχαλης

...σκέφτηκε και έγραψε...

Σύλλογος Ιντιφάντα

Για την Αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό Λαό

Χρονοντούλαπο

Παύλου Παπανότη, συνταξιούχου εκπαιδευτικού.

Blackspin

" ...and still spinning with the times"

JailGoldenDawn

Για την Πολιτική Αγωγή του αντιφασιστικού κινήματος

A Plus Authors

Book Blogging from a Guy's Perspective

AIXMH

έκδοση αναρχικού λόγου

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ

Δημοσιογραφικό ημερολόγιο

valuewhatworths

Just another WordPress.com site

Ε.Λ.Σ.Α.Λ.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Dimitris Melicertes

I don't write, I touch without touching.

Redflecteur

About Art and Politics

histoires_μinimales

ιστορίες μινιμάλ καθημερινής τρέλας

Snippets of Suomi

pensieri, parole, opere e omissioni di un italiano ad Helsinki

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Αρέσει σε %d bloggers: