Posts Tagged ‘κατάληψη

17
Νοέ.
13

Για την επέτειο του Πολυτεχνείου: Η ιστορία σαν φάρσα

Αυτά ήταν τα τελευταία λεπτά της ελεύθερης δημόσιας ελληνικής ραδιοφωνίας από τα ξημερώματα της Πέμπτης 7 Νοεμβρίου 2013.

Σήμερα, Κυριακή 17 Νοεμβρίου, είναι η επέτειος της αιματηρής στρατιωτικής εισβολής στην κατάληψη του Πολυτεχνείου της οδού Πατησίων το μακρινό 1973.

Είναι ακριβώς αυτή η επέτειος τον εορτασμό της οποίας ορισμένοι προβεβλημένοι άνθρωποι της (δήθεν) διανόησης και της (δήθεν) κεντροαριστεράς προτείνουν να καταργηθεί, στεκόμενοι ως υποστηρικτές σε επίσημους αντιπροσώπους της συμπολίτευσης που φτάνουν στο σημείο να αρνούνται τα θύματα της εισβολής (προς αποκατάσταση της αλήθειας μπορείτε να διαβάσετε για τους «Νεκρούς του Πολυτεχνείου«).

Ίσως γιατί όσο περνούν τα χρόνια και απομυθοποιούνται οι διάσημοι συμμετέχοντες στην εξέγερση λόγω των μετέπειτα πολιτικών επιλογών τους μεγαλώνει ακόμα περισσότερο ο συμβολισμός της.

Ίσως γιατί αυτό που εξελίχθηκε σε φορέα έκφρασης ενός σημαντικού κομματιού του λαού – τουλάχιστον της πρωτεύουσας – ξεκίνησε ως κατάληψη αναρχικών που αποκηρύχτηκε από ευρύ φάσμα των πολιτικών κομμάτων της εποχής, της Αριστεράς συμπεριλαμβανομένης.

Ίσως γιατί η πλειοψηφία των σημερινών κοινοβουλευτικών σχηματισμών συνεχίζει ακρίτως και αδιακρίτως να καταδικάζει τη βία από όπου κι αν προέρχεται και όπου κι αν στοχεύει. Εκτός βέβαια αν πρόκειται για τη «νόμιμη» κρατική βία…

polytexneio-3

Πριν 40 χρόνια η κάνη του άρματος μάχης που οδηγούσε ο έφεδρος στρατιώτης A. Σκευοφύλαξ στόχευε και τελικά γκρέμισε την πύλη του Πολυτεχνείου.

Πριν 10 ημέρες τα ΜΑΤ έκλεισαν την ΕΡΤ των εργαζομένων με εισαγγελική απόφαση.

Την ώρα που γράφονται τούτες οι γραμμές, το πρόγραμμα της ΕΡΑ ετοιμάζεται να εκπέμψει από το Πολυτεχνείο της οδού Πατησίων μετά από πρόταση της συντονιστικής επιτροπής του εορτασμού της επετείου, παρά τη στάση ουδετερότητας των πρυτανικών αρχών και τις συστάσεις – αν όχι απειλές – από τη ΓΑΔΑ που προοικονόμησε άλλη μια εισβολή.

Ακόμα και αν δε τα καταφέρουν οι φοιτητές και οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ (όχι ακόμα απολυμένοι), ο συμβολισμός των ημερών ξεπερνά κάθε ενδεχόμενο παραλληλισμό και εξουδετερώνει κάθε μέτρο καταστολής από την πιο απονομιμοποιημένη κυβέρνηση (κι ας έχει «φρέσκια» κοινοβουλευτική έγκριση) αυτού που μάθαμε να αποκαλούμε «Μεταπολίτευση».

(σημ: Τελικά το βράδυ της Παρασκευής 15 Νοεμβρίου στις 8 ξεκίνησε η εκπομπή του ραδιοφωνικού σήματος από το Πολυτεχνείο. Το Σάββατο 16 Νοεμβρίου το ζωντανό πρόγραμμα διήρκεσε για εννιά ώρες από τις 12 το μεσημέρι. Μπορείτε να ακούσετε την Ελληνική Ραδιοφωνία και να ενημερώνεστε για το καθημερινό πρόγραμμα, εάν και εφόσον υπάρξει, μέσω του ertopen.com και του thepressproject.gr.)

Ψυχή βαθιά

31
Ιαν.
13

Letras españolas.2 Για μια κατάληψη: Zea Mays – Kukutza III

Ένα σύντομο ταξίδι στο Μπιλμπάο κι ένα μακρύτερο σε μέρες που οι οργανωμένες συλλογικότητες δε θα απολογούνται για ξένα εγκλήματα

l_lelas

Πολλά έχουν ακουστεί τον τελευταίο καιρό για τις καταλήψεις. Δε θα προσπαθήσω να εξωραΐσω καταστάσεις που δεν γνωρίζω εκ των έσω, δεν μπορώ όμως να μην σταθώ στις πρόδηλες πολιτικές διεργασίες που οδηγούν σε αυτό τον «πόλεμο κατά των καταλήψεων». Όπου η ηθική αρκείται στη νομιμοφάνεια, η συλλογική δράση στήνεται στο εδώλιο.

Αυτή την εβδομάδα πάμε λοιπόν μια βόλτα μέχρι το Μπιλμπάο και την κατάληψη της Kukutza, η οποία ήταν ενεργή και ακμαία για πολλά χρόνια, χαρίζοντας ζωντάνια και ανθρωπιά σε ολόκληρη την περιοχή.

Σε αυτόν το δυναμικό οργανισμό συμμετείχαν άνθρωποι όλων των ηλικιών και διαφόρων επαγγελμάτων διαμορφώνοντας ένα κτίριο πολύμορφο που προσέφερε σωρεία ευκαιριών για διασκέδαση, μάθηση και εν γένει υπηρεσίες που παρέχονται πλέον μόνο μετά -σημαντικού- οικονομικού αντιτίμου. Η συγκεκριμένη κατάληψη βρέθηκε σε κίνδυνο στα μέσα του 2011, γιατί ο δήμος διεκδίκησε την ιδιοκτησία του και απείλησε να κατεδαφίσει το κτίριο. Μπροστά σε αυτή την απειλή η ομάδα της Kukutza δημιούργησε το εξαιρετικό βίντεο που βλέπουμε παρακάτω για να παρουσιάσει το σύνολο των δραστηριοτήτων τους και να καλέσει σε κινητοποίηση που θα απέτρεπε τα σχέδια των άσωτων και μέχρι πρότινος αδιάφορων ιδιοκτητών. Το ομώνυμο τραγούδι που έντυσε μουσικά αυτό το κάλεσμα ανήκει στο βασκικό συγκρότημα Zea Mays, προέρχεται από τον δίσκο τους Era του 2010 και γράφτηκε ακριβώς για αυτή την κατάληψη.

Το τραγούδι μιλά για την Kukutza που πέρασε από το όνειρο στην πραγματικότητα. Για την Kukutza, μια καρδιά μπροστά μας, που γεμίζει το κενό. Μια καρδιά μπροστά μας που μας γεμίζει με δύναμη.

Δυστυχώς η έκβαση δεν ικανοποίησε τις προσδοκίες των χιλιάδων ανθρώπων που διαδήλωσαν στις 16 Ιουλίου 2011 για να διατηρήσουν στη ζωή την Kukutza. Όταν επισκέφτηκα το Μπιλμπάο τον περασμένο Ιούλιο για το BBK Live απέμενε μονάχα μια ομάδα υποστήριξης των συλληφθέντων. Γιατί, όπως και σε αντίστοιχες περιπτώσεις ανά τον κόσμο, όπου το κράτος δείχνει το «κοινωνικό» του πρόσωπο, πολλοί από τους συμμετέχοντες στην ιδέα και την εφαρμογή της Kukutza βρέθηκαν διωκόμενοι.

Οι προσωπικές μου σκέψεις για τις καταλήψεις της Villa Amalias, Σκαραμαγκά και Λέλας Καραγιάννη δε χωρούν εδώ. Μια προτροπή μονάχα, αν μου επιτρέπεται/επιτρέπετε: Μην εμπιστεύεστε κανένα παπαγαλάκι που σας μιλά από το Μέγκα, μπλογκς ή το Mixgrill. Η ζωή είναι εκεί έξω και μας καλεί να την ανακαλύψουμε, μαζί με την αλήθεια που συχνά απέχει πολύ από οποιαδήποτε δημοσιογραφική ή μη προσέγγιση. Τουλάχιστον σε όσες καταλήψεις έχω βρεθεί ως τώρα, βρήκα πόρτες ανοιχτές και μυαλά σε λειτουργία. Στοιχεία που τις διαφοροποιούν σε μεγάλο βαθμό από ανενεργούς ή δυσλειτουργικούς θεσμούς της κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας. Για παράδειγμα, θέλετε να μάθετε τι έχει μέσα η κατάληψη Σκαραμαγκά;

Η διαδικτυακή στέγη της Kukutza με πληροφορίες και το χρονικό (δυστυχώς μόνο στα βασκικά με ορισμένες αναρτήσεις και στα ισπανικά).

Οι Zea Mays (μτφ. καλαμπόκι) δημιουργήθηκαν στο Μπιλμπάο το 1997. Μέχρι σήμερα έχουν κυκλοφορήσει έξι δίσκους κινούμενοι κυρίως στο χώρο της ροκ μουσικής με ποπ και ραπ επιρροές. Δισκογραφία: “Zea mays” 1998, “Elektrizitatea” 2000, “Harrobian” (Στην Ακαδημία) 2002, “Sortuz, grabitatearen aurka” (Δημιουργώντας ενάντια στη βαρύτητα) 2005, “Morphina” 2007, “Era” 2010.

Zea Mays @ Myspace

Estia anomias

Στην αρχική εικόνα του άρθρου, το σήμα της κατάληψης Λέλας Καραγιάννης.
Το γκράφιτι αλιεύθηκε από το facebook group «Γιατί πάντα οι μεγαλύτερες αλήθειες γράφονται στους τοίχους«.

Για το Mixgrill, 23.01.2013

23
Δεκ.
12

Κείμενο των συλληφθένων της Villa Amalias μέσα από τη ΓΑΔΑ

Αναδημοσίευση από το μπλογκ της Villa Amalias

Η Κατάληψη Villa Amalias εδώ και 23 χρόνια αποτελεί έναν ανοιχτό πολιτικό πολιτιστικό και κοινωνικό χώρο, καθώς και στεγαστική κολεκτίβα. Όλα αυτά τα χρόνια σε αυτή δραστηριοποιούνται πολλές ομάδες όπως: θεατρική ομάδα, συναυλιακή ομάδα, studio, ομάδα βιτρό, παιδικό στέκι, ομάδα χορού, γυμναστικής, ξένων γλωσσών, Η/Υ, τυπογραφική κολεκτίβα, ομάδα προβολών, δανειστική βιβλιοθήκη, ανταλλακτήριο δίσκων και cd και επίσης έχουν φιλοξενηθεί πολιτικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις άλλων ομάδων. Επιπλέον, η Κατάληψη Villa Amalias, πέραν των εσωτερικών δραστηριοτήτων έχει συμβάλει στην επίλυση προβλημάτων της γειτονιάς, συμμετέχοντας τόσο στη συνέλευση κατοίκων πλατείας Βικτωρίας, όσο και πραγματοποιώντας ανοιχτές και εξωστρεφείς δράσεις στην περιοχή, όπως μικροφωνικές παρεμβάσεις,χαριστικά παζάρια, συλλογικές κουζίνες και παιδικές εκδηλώσεις στην πλατεία.

Όλα αυτά τα 23 χρόνια, η Κατάληψη Villa Amalias, μέσα από την πολύμορφη σύνθεση των υποκειμένων και των ομάδων που την απαρτίζουν έχει διαμορφώσει πολιτικά χαρακτηριστικά εξίσου πολύπλευρα, που πηγάζουν από το ευρύτερο κίνημα των καταλήψεων, από τον Αναρχικό και Αντιεξουσιαστικό χώρο και από το κίνημα του ταξικού και εργατικού ανταγωνισμού. Χαρακτηριστικά τα οποία έχουν αποκτήσει υλική υπόσταση μέσα από τη συνδιοργάνωση και συμμετοχή σε πορείες, παρεμβάσεις και κινητοποιήσεις, που αφορούν σε εργατικούς, αντιφασιστικούς-αντιρατσιστικούς αγώνες, αλληλεγγύη σε διωκόμενες καταλήψεις, στους μετανάστες και σε διωκόμενους συντρόφους, σε φοιτητικούς και μαθητικούς αγώνες καθώς και για την επανοικιοποίηση ανοιχτών δημόσιων χώρων.

Το κτίριο της Κατάληψης ήταν εγκαταλελλειμένο από το 1973 και σε άθλια κατάσταση. Από το ’90 που καταλήφθηκε, ζει και συντηρείται από την οικονομική συνεισφορά και την προσωπική εργασία τόσο των ίδιων των καταληψιών όσο και όλων των αλληλέγγυων συντρόφων.
Ο φερόμενος ως ιδιοκτήτης του κτιρίου, δήμος Αθηναίων, ο οποίος είναι κάτοχος τεράστιας ακίνητης περιουσίας, καθώς και ο οργανισμός σχολικών κτηρίων είναι γνωστοί για υποθέσεις απαλλοτριώσεων ιδιωτικής περιουσίας και παράνομων αποχαρακτηρισμών, με αποκορύφωμα την περίπτωση του μεγαθηρίου κτιρίου Χαραγκιώνη στη συμβολή των οδών 3ης Σεπτεμβρίου και Ιουλιανού, που εν μια νυκτί, από οικόπεδο με σκοπό την ανέγερση σχολικού κτηρίου μετατράπηκε σε εμπορικό κέντρο.

Σε αντίθεση με αυτούς, που βλέπουν κτήρια και χώρους ως ένα ακόμη τρόπο κερδοσκοπίας, η Κατάληψη Villa Amalias και η δράση της είναι ένα έμπρακτο παράδειγμα του προτάγματός της για τη δημιουργία ελεύθερων κοινωνικών χώρων, αντιθετικών προς κάθε είδους οικονομική εκμετάλλευση, βασιζόμενοι σε αντιεραρχικές, αυτοοργανωμένες, αλληλέγγυες και οριζόντιες δομές, σεβόμενοι τον άνθρωπο και στηρίζοντας πάντα τους από κάτω της ταξικής πυραμίδας, των οποίων κομμάτι αποτελούμε και εμείς.

Για αυτό και η συντήρηση του κτηρίου, όπως προαναφέρθηκε, γίνεται από τους καταληψίες και τους αλληλέγγυους, ιδίως τα τελευταία 4 χρόνια έπειτα από τις δύο δολοφονικές εμπρηστικές επιθέσεις που δέχτηκε η Κατάληψη από παρακρατικούς έμμισθους ή μη. Οι συγκεκριμένες επιθέσεις προκάλεσαν μεγάλες υλικές φθορές που δεν αποτέλεσαν όμως εμπόδιο στο να συνεχίσει η Villa τη δράση της ως εγχείρημα, αλλά αντιθέτως ενδυνάμωσαν το ηθικό των ανθρώπων που την απαρτίζουν και με τη βοήθεια όλων των συντρόφων ανακαινίστηκε η πρόσοψη του κτηρίου από την οδό Χέυδεν και ξεκίνησε η αποκατάσταση και η περαιτέρω βελτίωση εσωτερικά του κτηρίου με τη συμβουλευτική βοήθεια αρχιτεκτόνων και πολιτικών μηχανικών.

Οι συνεχόμενες επιθέσεις δεν είναι οι μόνες που έχει δεχτεί το εγχείρημα, όλα αυτά τα χρόνια. Η Villa και λόγω της τοπογραφικής της θέσης αλλά και λόγω των αξιακών και πολιτικών της χαρακτηριστικών, έχει βρεθεί πολλές φορές στο στόχαστρο επιθέσεων από το κράτος και το παρακράτος. Σε όλες τις επιθέσεις απαντούσαμε πάντα με το λόγο μας, δημοσιοποιώντας τα γεγονότα και προπαγανδίζοντας τις θέσεις και τις αρχές μας μέσα από ανοιχτές κοινωνικές παρεμβάσεις.

Στις 20/12/12 και ώρα 7.00 πμ, εισέβαλαν στην Κατάληψη άντρες της κρατικής ασφάλειας με το πρόσχημα της διενέργειας έρευνας «περί ναρκωτικών» και «εκρηκτικών υλών» κατόπιν μιας δήθεν ανώνυμης καταγγελίας και συνέλαβαν 8 άτομα που βρίσκονταν εντός της Κατάληψης, εκ των οποίων οι τρεις ήταν φιλοξενούμενοι. Από την Κατάληψη κατασχέθηκαν αντικείμενα τα οποία η κρατική ασφάλεια χρησιμοποίησε ως πειστήρια για την κατασκευή κατηγοριών πλημμεληματικού και κακουργηματικού χαρακτήρα, κατηγορίες τις οποίες δεν αποδεχόμαστε. Πόσο μάλλον όταν η κακουργηματική μας πράξη στηρίζεται σε κενές φιάλες μπύρας και σε ελάχιστη ποσότητα πετρελαίου που βρέθηκε δίπλα σε σόμπα.

Για εμάς, αποτελεί σαφή πολιτική επιλογή του κράτους αυτή η κίνηση. Σε καιρό οικονομικής και συστημικής κρίσης, το κράτος εξαπολύει επίθεση προς πάσα κατεύθυνση υποβαθμίζοντας τη ζωή των από κάτω και προσπαθώντας να εξαφανίσει κάθε πυρήνα αντίστασης και δημιουργίας αρνήσεων. Είτε αυτό μεταφράζεται σε καταπάτηση εργασιακών κεκτημένων είτε στην προπαγάνδιση ρατσιστικών ιδεωδών που προάγουν τον κοινωνικό εκφασισμό είτε στη δημιουργία συνθηκών ανασφάλειας με σκοπό την αποδοχή της διαρκούς επιτήρησης των ζωών μας, είτε στη δίωξη και σπίλωση πολιτικών χώρων και υποκειμένων αντιτιθέμενων σε όλα αυτά.

ΑΡΝΟΥΜΑΣΤΕ ΚΑΘΕ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΜΑΣ

ΤΟ ΕΙΠΑΜΕ ΚΑΙ ΤΟ ΞΑΝΑΛΕΜΕ:
«ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΜΠΑΛΑ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΟ ΤΕΡΜΑ…»

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ (ΚΑΙ ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΜΑΣ)

22/12/12
Οι συλληφθέντες της Villa Amalias

Villa Amalias

30
Νοέ.
12

Οι φοιτητικές κινητοποιήσεις στη Χιλή (ή τα αποτελέσματα της ιδιωτικοποίησης της Παιδείας)

Ο φάκελος «Εκπαίδευση και Ιδιωτικοποίηση» είναι σίγουρα τεράστιος. Σκοπός αυτού του άρθρου δεν είναι να εξετάσει όλες τις πλευρές του, αλλά να καταδείξει κάποιες επιπτώσεις που αποδεικνύονται επιζήμιες, αν όχι καταστροφικές, για ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας. Ως παράδειγμα εξετάζεται η Χιλή, στην οποία η ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης ξεκίνησε υπό προεδρίας του δικτάτορα Α. Πινοσέτ. Τονίζω το παράδειγμα, καθώς στη θέση της θα μπορούσε κάλλιστα να βρίσκεται οποιαδήποτε άλλη χώρα στην οποία έχει επιτραπεί με τουλάχιστον αμφίβολη επιτυχία η είσοδος ιδιωτών και επενδυτών στην εκπαίδευση.

Στη Χιλή λοιπόν επικρατεί εδώ και σχεδόν δύο χρόνια ένας διαρκής αναβρασμός στο σύνολο της εκπαιδευτικής κοινότητας και ειδικότερα στην τριτοβάθμια. Μάλιστα δεν έχουν λείψει οι σφοδρές συμπλοκές με τις αστυνομικές δυνάμεις, που έχουν το ελεύθερο να εισέρχονται χωρίς ειδική άδεια σε όλους τους εκπαιδευτικούς χώρους. Τα αιτήματα του κινήματος μπορούν να συνοψιστούν στην κρατική πρόνοια και την αύξηση των δαπανών για την παιδεία.

Παρότι φέτος οι κινητοποιήσεις παραμένουν δυναμικές, δεν έχουν την ίδια ένταση με πέρυσι. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στα παρακάτω:

1. Κούραση, ειδικότερα από τη μεριά των πανεπιστημιακών φοιτητών. Για την ακρίβεια, οι κινητοποιήσεις της φετινής χρονιάς χαρακτηρίζονται από μια μεγαλύτερη συμμετοχή μαθητών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, καθώς οι κινητοποιήσεις αποδεικνύονται ιδιαίτερα επιζήμιες για τους σπουδαστές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Αρχιτεκτονική του Πανεπιστημίου της Χιλής που έχασε ένα ακαδημαϊκό έτος και παρόλα αυτά οι φοιτητές υποχρεώθηκαν να πληρώσουν το σύνολο των διδάκτρων (περίπου 4.000€) για να παραμείνουν εγγεγραμμένοι.

2. Ένας πρόσθετος παράγοντας που οδήγησε στην εξασθένηση του φοιτητικού κινήματος σχετίζεται με τις πολιτικές βλέψεις όσων ηγούνται. Μόλις πριν λίγο καιρό ανακοινώθηκε η πρόθεση της Camila Vallejo, αντιπροέδρου του συλλόγου φοιτητών του Πανεπιστημίου της Χιλής (Federación de Estudiantes de la Universidad de Chile, Fech) να βάλει υποψηφιότητα στις βουλευτικές εκλογές, ενώ ο Camilo Ballesteros, έτερος εκ των πρωτοστατών ως πρόεδρος του συλλόγου φοιτητών του Πανεπιστημίου του Σαντιάγο (Federación de Estudiantes de la Universidad de Santiago, Feusach), κατέβηκε ως υποψήφιος δήμαρχος στις εκλογές του Οκτωβρίου. Ένα σημαντικό κομμάτι του κόσμου θεωρεί πλέον ότι οι επικεφαλής του προωθούν κομματικές πρακτικές και εξυπηρετούν κομματικά συμφέροντα, γεγονός μάλιστα που επιβεβαιώνεται με την παρουσία τους σε πολιτικές εκδηλώσεις.

Όσον αφορά τις κυβερνητικές αποφάσεις, μάλλον έχει σημειωθεί κάποια πρόοδος, ωστόσο φαίνεται ότι ούτε η παρούσα κυβέρνηση είναι διατεθειμένη να δώσει λύση και απλώς θα μεταθέσει χρονικά τα προβλήματα, κάτι αντίστοιχο με όσα επιχειρούν τα τελευταία χρόνια οι ελληνικές κυβερνήσεις με όσα βαφτίζουν «εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις».

Ενδεικτικά κάποια από τα κυβερνητικά μέτρα:

1. Μείωση του επιτοκίου για τα φοιτητικά δάνεια από 8% σε 2%. Στη Χιλή υπάρχουν τέσσερις βασικές μορφές χρηματοδότησης της ανώτατης εκπαίδευσης (κρατικής και ιδιωτικής):

Υποτροφίες για μαθητές με άριστες σχολικές επιδόσεις.
• Ειδικό Δάνειο (Fondo Solidario de Crédito Universitario) που μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο στα «παραδοσιακά» πανεπιστήμια, στα οποία ανήκουν τα κρατικά ιδρύματα, τρία ιδιωτικά (Universidad Austral de Chile, Universidad de Concepción και Universidad Técnica Federico Santa María) και οι σχολές της καθολικής εκκλησίας. Αυτό το δάνειο έχει ετήσιο επιτόκιο 2% και η αποπληρωμή του πρέπει να ξεκινήσει δύο χρόνια μετά την αποφοίτηση.
Τραπεζικά δάνεια με εγγύηση από το κράτος ή τον Οργανισμό Παραγωγικής Ανάπτυξης (Corporación de Fomento de la Producción de Chile, CORFO). Προορίζονται τόσο για τα κρατικά, όσο και τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Η μοναδική διαφορά μεταξύ τους αφορά τον εγγυητή, που στη δεύτερη περίπτωση μπορεί να είναι οποιοδήποτε φυσικό πρόσωπο (πατέρας, αδερφός κτλ.). Το ετήσιο επιτόκιο είναι 8%. Με λίγα απλά μαθηματικά, ένα δάνειο ύψους 10.000€ (που θεωρείται οριακά μη επαρκές) διπλασιάζεται σε 20 χρόνια (συνήθης διάρκεια για πλήρη αποπληρωμή). Σύμφωνα με τη νέα ρύθμιση, το επιτόκιο και σε αυτά τα δάνεια θα κατέβει στο 2%, οπότε το συνολικό ποσό αποπληρωμής θα φθάνει περίπου στα 12.000€.

2. Αύξηση των εξόδων του προϋπολογισμού του 2013 για την εκπαίδευση. Το μεγαλύτερο μέρος της αύξησης προορίζεται για την προσχολική εκπαίδευση (ηλικία 1-5 ετών). Το ποσοστό επί του Α.Ε.Π. που διατίθεται στην εκπαίδευση στη Χιλή είναι παρόλα αυτά υψηλότερο από το ελληνικό (πάνω από 4%, ενώ στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια κινείται γύρω στο 3% και ο προϋπολογισμός του 2013 προβλέπει να πέφτει στο 2,5%).

Όπως είναι προφανές, απέχουμε πολύ ακόμα από τη λύση των προβλημάτων. Οι κυβερνητικές προτάσεις αποβλέπουν μόνο σε κάποιες βασικές λειτουργίες, αλλά και σε αυτήν την περίπτωση δεν μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει κάποιο ολοκληρωμένο σχέδιο για τη βελτίωση του συνόλου της εκπαίδευσης στη Χιλή. Και αν συζητώντας για τη Χιλή και για άλλες χώρες με αντίστοιχο σύστημα, επικεντρωνόμαστε στα φοιτητικά δάνεια, δεν πρέπει να ξεχνάμε καμιά στιγμή θέματα, όπως η ανισότητα που δημιουργεί η ταξικότητα στην εκπαίδευση με τη λειτουργία μη κρατικών και ιδιωτικών σχολείων και πανεπιστημίων. Για παράδειγμα, στη Χιλή υπάρχουν πλέον μόνο 4 σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που παραμένουν υπό κρατικό έλεγχο και διατηρούνται σε υψηλό επίπεδο. Η πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση συχνά περνάει μέσα από τη φοίτηση σε ιδιωτικά γυμνάσια και αυτό με τη σειρά του σημαίνει ένα μηνιαίο έξοδο τουλάχιστον 400€ για κάθε παιδί. Σίγουρα στη Χιλή το σύνθημα για δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλους ηχεί πιο επιτακτικά.

Κλείνοντας να εκφράσω τη βαθιά αλληλεγγύη μου σε εκείνους που συνεχίζουν να αγωνίζονται για όσα πριν από λίγα χρόνια θεωρούνταν αυτονόητα και παράλληλα να παροτρύνω τους όψιμους θιασώτες των ιδιωτικοποιήσεων που «θα επιλύσουν διά μαγείας τα προβλήματα που δημιουργεί ο κρατισμός» να δουν το ντοκιμαντέρ Καταστρόικα. Στο κάτω κάτω ας μην ξεχνάμε ότι το κράτος είμαστε εμείς και ότι οι ιδιωτικές επιχειρήσεις από σύστασής τους αποσκοπούν στο κέρδος (χωρίς απαραίτητα αυτό να είναι επιλήψιμο). Με ποια μεριά θα ταχθείς;

*Με θερμές ευχαριστίες στη Feña για όλες τις χρήσιμες πληροφορίες που μου έστειλε από τη Χιλή. Αυτό το άρθρο είναι δικό της.

*Φωτογραφίες από τις πορείες και συγκεντρώσεις των Χιλιανών φοιτητές και μαθητών. Οι περισσότερες προέρχονται από το 2011.

Περισσότερες πληροφορίες:

Τελικά ο Camilo Ballesteros, εκπροσωπώντας το Κομμουνιστικό Κόμμα (Partido Comunista de Chile, PCCh) σε έναν εκ των μεγαλύτερων δήμων της πρωτεύουσας της Χιλής, έλαβε ποσοστό 45,21%, χάνοντας στο νήμα από τον Rodrigo Delgado, υποψήφιο της Ανεξάρτητης Δημοκρατικής Ένωσης (Unión Democrata Independiente, UDI), που εκλέχθηκε δήμαρχος με 46,51%.
Federación de Estudiantes de la Universidad de Chile, Fech
Federación de Estudiantes de la Universidad de Santiago, Feusach
Camila Vallejo Dowling @ blogspot
Catastroika
Ολόκληρο το ελληνικό νομοσχέδιο για την Παιδεία που συζητήθηκε ως κατεπείγον και ψηφίστηκε το καλοκαίρι του 2012.

Για το “Σχολιαστή“, Νοέμβριος 2012

17
Νοέ.
12

39 χρόνια μετά

Μην ξεχάσεις… Όσα χρόνια κι αν περάσουν, μην ξεχάσεις.

Αααα.. Και μέσα στο Πολυτεχνείο προφανώς δεν ήταν όλοι. Υπήρχαν και τότε οι αδιάφοροι, οι καλοπερασάκηδες και οι φασίστες. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι όσοι ήταν πράγματι μέσα, διατηρούν για πάντα το ακαταλόγιστο. Άλλωστε, κάθε μέρα εξετάσεις δίνουμε. Και αρκετοί από τους «διάσημους καταληψίες» έχουν μείνει προ πολλού μετεξεταστέοι…

23
Σεπτ.
11

Κλειστά μυαλά για ανοιχτές σχολές

* ο τίτλος εμπνεύστηκε από το άρθρο του Θάνου Ανδρίτσου για την εφημερίδα ΠΡΙΝ την Κυριακή 18 Σεπτέμβρη.

Το θέμα της νέας εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης απασχολεί τη νεολαία που αποτελεί ένα σημαντικό ποσοστό της ελληνικής κοινωνίας. Οι πρυτάνεις λένε ήξεις αφήξεις, οι φοιτητές αντιδρούν με καταλήψεις αγωνιώντας έτσι κι αλλιώς για τις σπουδές και το εργασιακό τους μέλλον, οι γονείς απορούν, η κοινωνία στέκεται αμήχανη. Η αλήθεια είναι ότι οι φοιτητικές κινητοποιήσεις έχουν κουράσει. Πολλά σύντομα ανέκδοτα κυκλοφορούν για τις αφορμές που μπορούν να βρεθούν για να κλείσουν οι σχολές. Οι «σοφοί», πολιτικοί και γλάστρες, καταδικάζουν τους καλοπερασάκηδες, μακρυμάλληδες και με όχι καλή αίσθηση της υγιεινής. Οι γραφιάδες, γνωστικοί και μη, με άποψη επί παντός επιστητού, συγγράφουν κείμενα αρίστης δομής με δοκιμιακό χαρακτήρα περί παραβίασης της ελευθερίας της έκφρασης. Στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης ξεφυτρώνουν ομάδες υπέρ ‘ανοιχτών σχολών’ με ύλη που δεν απέχει πολύ από την απλή παπαγαλία των κυβερνητικών θέσεων και σχεδόν αυτούσια αντιγραφή όλων των παραπάνω.

Ας πιάσουμε όμως το ζήτημα από το προηγούμενο επίπεδό του. Είμαστε σίγουροι ότι όποιος μιλάει, γράφει, συμφωνεί, διαμαρτύρεται, αποθεώνει ή αναθεματίζει γνωρίζει τι συμβαίνει; Δεν επικαλούμαι γνώση που δεν έχω ούτε το αλάθητο του Πάπα, αλλά οφείλω να υπενθυμίσω ότι ιδίως τα τελευταία χρόνια τα πράγματα είναι διαφορετικά από ότι μας τα λέει η εκάστοτε κυβέρνηση και, δυστυχώς, συνήθως χειρότερα. Τα λεφτά που υπήρχαν έγιναν λεφτά που χάσαμε αλλά θα τα βρούμε και στο τέλος λεφτά που απαιτούνται ληστρικά με ό,τι πιο ευφάνταστο και ξεδιάντροπο τρόπο από τους Έλληνες πολίτες. Επομένως, οποιαδήποτε τοποθέτηση επί των πρακτέων και των λεγομένων της κυβέρνησης πρέπει να λαμβάνει υπόψιν τον πρότερο μη έντιμο βίο της. Κρατούμενο πρώτο: έλλειψη αξιοπιστίας νομοθετικής εξουσίας.

Οι παρούσες κινήσεις γίνονται με το δεδομένο ενός ψηφισμένου νόμου. Αυτό αποδυναμώνει ενδεχομένως τους διαφωνούντες γιατί εναντιώνονται σε μια απόφαση που πλέον έχει ενσωματωθεί στη νομοθεσία του κράτους. Καθίσταται όμως αυτομάτως κάθε νόμος δίκαιος κοινωνικά και πολύ περισσότερο ηθικά; Αναμφίβολα όχι! Βέβαια σύμφωνα με το  πολίτευμα με το οποίο έστω και κατ’επίφαση λειτουργεί το ελληνικό κράτος δεν απαιτείται σε κάθε απόφαση η συμφωνία της κοινωνίας, διότι πώς αλλιώς θα ένιωθαν ότι κυβερνούν οι συχνάζοντες στο καφενείο της Βουλής; Τα θέματα της παιδείας αποτελούν τρανό παράδειγμα αναζήτησης κοινωνικής συναίνεσης, με αυτό που ονομάζουν ‘διάλογο’, η οποία μεταλλάσσεται μεμιάς στο σύστημα ‘αποφασίζω και διατάσσω’. Κρατούμενο δεύτερο: το ότι είναι νόμος δεν τον καθιστά δίκαιο.

Αποδομώντας το νόμο οφείλουμε να απαντήσουμε σε κάποια θεμελιώδη ερωτήματα όπως το ποιος, πότε και πώς τον ψήφισε και θα κληθεί να τον εφαρμόσει. Η απάντηση στο ποιος είναι η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου με τη σύμπραξη μιας ισχυρής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Σε συνδυασμό όμως με τη χρονική συγκυρία (το πότε) μπορούμε να διαπιστώσουμε τα παρακάτω. Καταρχάς, οι πολιτικοί συσχετισμοί του κοινοβουλίου ανήκουν στο παρελθόν, σε μια στιγμή που πλέον φαίνεται να απέχει έτη φωτός από τη σημερινή πραγματικότητα της, όχι μόνο οικονομικής, κρίσης. Δεύτερον, η κατ’επανάληψη ψήφιση νόμων αμφιβόλου συνταγματικότητας και η ριζική αλλαγή δομών της οργάνωσης της κοινωνίας σε πλαίσια που απέχουν παρασάγγας ακόμα κι από αυτές τις προεκλογικές εξαγγελίες της πιο νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης που είχε ποτέ η Ελλάδα θα απαιτούσε την άμεση διεξαγωγή εθνικών εκλογών πολύ πριν αρχίσει να κραυγάζει ψηφοθηρικά υπέρ αυτών η αντιπολίτευση. Επιπροσθέτως, η παρούσα κυβέρνηση δέχεται και αποδέχεται διαρκώς αυξανόμενες εξωτερικές παρεμβάσεις από θεσμικούς και εξωθεσμικούς παράγοντες, από πολιτικούς και τραπεζίτες, από Ευρωπαίους και Αμερικάνους και κάθε καρυδιάς καρύδι. Το αποτέλεσμα είναι να δημιουργείται μια περίεργη αίσθηση στους πολίτες, μια μίξη ακυβερνησίας και δικτατορίας. Μέσα σε αυτό το κλίμα πολλές επαγγελματικές ομάδες διαμαρτύρονται. Τα ΜΜΕ χειροκροτούν μεν για «τα αποστήματα που σπάνε» αλλά δε μας λένε πού πάει όλο το πύον. Έχουμε λοιπόν ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας που αντιδρά ακόμα και χωρίς κομματικές σημαίες και συντεχνιακή λογική και έχουμε ένα σίγουρα ακόμα μεγαλύτερο που απελπίζεται περισσότερο μέρα με τη μέρα και φοβάται να κρυφοκοιτάξει στο περίπτερο για να μην πέσει το βλέμμα του στα νέα αναγκαία και επιβεβλημένα αλλά οπωσδήποτε τελευταία μέτρα. Δεν ισχυρίζομαι πως η κοινωνική διαμαρτυρία αρκεί για να βάλει φρένο σε κυβερνητικές αποφάσεις. Δηλώνει όμως κυρίως με την ένταση και τη διάρκειά της με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο την πεποίθηση των κυβερνωμένων ότι οι κυβερνώντες έχουν αποτύχει. Κρατούμενο τρίτο: απουσία λαϊκού ερείσματος.

Το σημαντικότερο στοιχείο που πρέπει να ληφθεί υπόψιν είναι η ίδια η ουσία της νέας εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης. Με ξεκάθαρα επιχειρηματικούς όρους προσεγγίζεται ένα αγαθό που προστατεύεται συνταγματικά και θα έπρεπε να περιφρουρείται πρώτο και κύριο σε εποχές κρίσης. Λαός χωρίς παιδεία ή ακόμα χειρότερα με λανθασμένο προσανατολισμό στην παιδεία καταδικάζεται νομοτελειακά σε εξάρτηση και υποταγή. Ανάμεσα σε όλα όσα μας δίδαξαν οι προηγούμενες μεταρρυθμίσεις, μαθαίνουμε τώρα ότι το πανεπιστημιακό άσυλο προστατεύει εγκληματίες. Όσοι όμως είμαστε μέσα και γύρω από τον κόσμο των πανεπιστημίων γνωρίζουμε ότι το ποσοστό εγκληματικότητας είναι, αν όχι μικρότερο, ίσο με αυτό στην υπόλοιπη πολιτεία στην οποία η αστυνομία έχει την άδεια αλλά πολλές φορές όχι τη διάθεση να δράσει. Συνεπώς η εξίσωση των πανεπιστημιακών χώρων με μια πλατεία ή ένα δημόσιο κτίριο, όχι μόνο δε θα τους προστατεύσει, αλλά θα τους παραδώσει εν λευκώ στις δυνάμεις, ‘σκοτεινές’ ή μη, που λυμαίνονται την κοινωνία, καθώς η αποδυναμωμένη ακαδημαϊκή κοινότητα δε θα μπορεί να αυτοϊαθεί. Νομικά ακόμα και πριν το τελευταίο νομοθέτημα υπήρχε η πρόβλεψη για άρση του ασύλου στην περίπτωση που συντελούνται εγκλήματα κατά της ζωής, η οποία αγνοήθηκε ηθελημένα ή απλώς δε χρειάστηκε να εφαρμοστεί αρκετές φορές. Ως εκ τούτου, η πλήρης κατάργησή του καθίσταται εκ του περισσού και αποσκοπεί στον περιορισμό του αυτοδιοίκητου των πανεπιστημίων, την πλήρη εμπορευματοποίηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης (Κρατούμενο τέταρτο). Όσο για τον καταγγέλλοντα αναχρονισμό του ασύλου και την ανάγκη εξευρωπαϊσμού απλώς να υπενθυμίσω ότι η άκριτη ‘εξέλιξη’ συχνά οδηγεί σε αποτελέσματα αντίθετα από τα επιδιωκόμενα.

Πέραν όμως του μέγα θέματος του ασύλου, ο νέος ‘νέος νόμος πλαίσιο’ περιλαμβάνει επιπλέον επαίσχυντα σημεία που δείχνουν τη σαφή διάθεση της κυβέρνησης να πάψει να ενισχύει την παιδεία και να την παραδώσει βορά στα επιχειρηματικά συμφέροντα. Οι αρμοδιότητες των πρυτάνεων περιορίζονται, η διαχείριση περνά στα χέρια εξωπανεπιστημιακών παραγόντων και η κρατική χρηματοδότηση μειώνεται σε επίπεδα που θέτουν σε κίνδυνο ακόμα και αυτή τη λειτουργία των πανεπιστημίων χωρίς έξωθεν παρέμβαση.

Οι φοιτητές παρά τα όσα για τα οποία έχουν κατά καιρούς κατηγορηθεί έχουν ευαίσθητα αντανακλαστικά και αντίληψη των καταστάσεων. Βοηθά σε αυτό η σχετική απόσταση τους από τη διαφθορά της εργασιακής πραγματικότητας. Τα μέσα πίεσης που διαθέτουν λόγω αυτής ακριβώς της απόστασης είναι περιορισμένα, με την κατάληψη, όσο εκφυλισμένη και ανεπαρκής μορφή κι αν είναι, να αποτελεί την κορωνίδα όλων.

Ένα πράγμα είναι αν οι φοιτητές που διαμαρτύρονται κάνουν λάθος, ένα δεύτερο αν η κατάληψη είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος διαμαρτυρίας και ένα τρίτο αν οι καταλήψεις αποφασίζονται ως πρέπει. Ευτυχώς τα καταστατικά των γενικών συνελεύσεων των πανεπιστημίων ορίζουν τον τρόπο ψήφισης των προτάσεων που είναι εγγύτερα στην έννοια της δημοκρατίας από το θεσμό των εκλογών. Η μαζικότητα της συμμετοχής στις γενικές συνελεύσεις και η σχεδόν καθολική αποδοχή της κατάληψης ως μέσου πίεσης και αγώνα απαντά τουλάχιστον στο ερώτημα περί των διαδικασιών λήψης της απόφασης. Για τα υπόλοιπα οι έχοντες επιφυλάξεις μπορούν να συνεχίσουν την αναζήτησή τους.

Αν όμως αφορά φοιτητές ή σπουδαστές, είναι πιο ουσιώδες να τιμήσουν με την παρουσία τους μια γενική συνέλευση στη σχολή τους από το να αρκούνται σε ένα απλό ‘μου αρέσει’ στο facebook ή σε γενικόλογους εύκολους αναθεματισμούς. Το σλόγκαν που κυριαρχεί τελευταία στα ΜΜΕ περί ‘ανοιχτών σχολών’, πέραν του ότι είναι αποκομμένο από το γενικό πλαίσιο των εξελίξεων που περιγράφησαν παραπάνω, θέτει ένα κενό και αποπροσανατολιστικό ψευτοδίλημμα – ανοιχτή ή κλειστή σχολή –  και για το λόγο αυτό καθίσταται επικίνδυνο. Είναι τελικά θέμα άποψης αν ενδιαφέρεται κανείς για τη μόδα ή αν θέλει να συζητήσει, να διαφωνήσει και εν τέλει να συναποφασίσει.




indiego

Sternenwandler

Αρχείο δημοσιεύσεων

Το Lagrimas de oro στο Mixcloud

Το ραδιόφωνο του Lagrimas de oro

Το αρχείο της Blogovision 2012

Το αρχείο της Blogovision 2013


griechenlandsolidarität

Aktuelle Informationen über Griechenland und Vernetzung deutschsprachiger Solidaritätsgruppen

Book In magazine

We love books and reading

cheworldtour

nine months around the world with the che brothers

guteshoerenistwichtig

das gehört gehört

ΣΙΝΕ ΜΕΛΙΝΑ

ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΘΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 65, ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ

Punk Archaeology

A collaborative exploration of the links between archaeology and the musical underground of Punk and New Wave

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Sunday Freakshow

Radio show & Music blog

η Λέσχη

φτιάχνοντας τα τετράδια της ανυπότακτης θεωρίας

nemmblog

Music For Everyone - a North East England based 'all genre' music blog

Santa Sangre

blissful nightmares & mechanical dreams

Το σχολείο της φύσης και των χρωμάτων..

Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο Φουρφουρά

Stavros Mavroudeas Blog

The personal blog of S.Mavroudeas

n o w h e r e

no/where or now/here?

ΓΙΑΝΗΣ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ

Υποψήφιος Β' Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ: ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΡΙΝ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ ΤΗΣ 25ης ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Yanis Varoufakis

THOUGHTS FOR THE POST-2008 WORLD

a closer listen

A home for instrumental and experimental music.

OMADEON

Creative Work of Multiple Forms

FRACTURED AIR

The universe is making music all the time

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΑΤΟΙΚΩΝ Ν.Φ.-Ν.Χ.

Για την υπεράσπιση του Άλσους και της πόλης

Lumen

Audio / Visual artist. Based in Bristol UK

ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ

Μια εκδοτική προσπάθεια από τους εργαζόμενους στο χώρο του βιβλίου

Η Μαγική Φωνή

“There is no greater agony than bearing an untold story inside you.”

πολύφημος 2.0

στους τυφλούς βασιλεύουν οι μονόφθαλμοι

iphigeneia panetsou

A fine WordPress.com site

Sound Advice

Music Reviews

Ο μΙκρος Μιχαλης

...σκέφτηκε και έγραψε...

Σύλλογος Ιντιφάντα

Για την Αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό Λαό

Χρονοντούλαπο

Παύλου Παπανότη, συνταξιούχου εκπαιδευτικού.

Blackspin

" ...and still spinning with the times"

JailGoldenDawn

Για την Πολιτική Αγωγή του αντιφασιστικού κινήματος

A Plus Authors

Book Blogging from a Guy's Perspective

AIXMH

έκδοση αναρχικού λόγου

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ

Δημοσιογραφικό ημερολόγιο

valuewhatworths

Just another WordPress.com site

Ε.Λ.Σ.Α.Λ.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Dimitris Melicertes

I don't write, I touch without touching.

Redflecteur

About Art and Politics

histoires_μinimales

ιστορίες μινιμάλ καθημερινής τρέλας

Snippets of Suomi

pensieri, parole, opere e omissioni di un italiano ad Helsinki

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Αρέσει σε %d bloggers: