Posts Tagged ‘ιστορία

03
Φεβ.
14

Blue Monday: ποιος είναι ο φίλος σου;

Κάθε βράδυ πριν ξαπλώσουμε για ύπνο με ρωτούσε, αν αγαπώ περισσότερο τον ήλιο ή το φεγγάρι και κάθε βράδυ έπαιρνε διαφορετική απάντηση. Εκείνη που δεν περίμενε. Πάντα το κάνω αυτό. Όταν έχω να διαλέξω ανάμεσα σε δύο πράγματα επιλέγω ένα τρίτο, γιατί έτσι δεν πρόκειται να πληγώσω κανένα από τα δύο με την απόρριψη μου. Έτσι λοιπόν, το ένα βράδυ ήταν το καλάμι ψαρέματος, το επόμενο το γιουκαλίλι, το τρίτο το χρυσόψαρο στη γυάλα, με την ευφάνταστη λίστα μου να μακραίνει μέρα με την ημέρα. Πείσμωνε όμως, γιατί ήμουν αγύριστο κεφάλι. Ήθελε μόνο να ξέρει, αν ήταν ο ήλιος ή το φεγγάρι και εγώ πάντα τον άφηνα με το παράπονο.

Ένα βράδυ του Ιούλη μου κράτησε μούτρα, όταν του είπα πως αγαπώ περισσότερο τον βάτραχο που ξεπηδά τη στιγμή που ανοίγω το αγαπημένο μου βιβλίο στη σελίδα 127. Δεν απάντησε. Σταύρωσε τα χέρια και βγήκε στο μπαλκόνι. Η ατμόσφαιρα ήταν ζεστή μα όχι αποπνικτική. Ένα ελαφρύ αεράκι χτυπούσε το πρόσωπο του και εκνευριζόταν ακόμη περισσότερο, γιατί του μπέρδευε τα μαλλιά. Γίνονταν κόμποι και πονούσε πολύ όταν τα ξεμπέρδευε. Του είχε πει η μαμά του πως πρέπει να τα έχει πάντα καλοχτενισμένα, όπως όλα τα φρόνιμα παιδιά του κόσμου. Έτσι έπρεπε να τα έχει κι αυτός για να τον θέλουν.

Βγήκα έξω στο μπαλκόνι για να τον αγκαλιάσω. Πάντα έπιανε. Ένα μικρό χαμόγελο και μια αγκαλιά αρκούσε για να κερδίσω πάλι την εμπιστοσύνη του -μέχρι το επόμενο βράδυ φυσικά.
– Γιατί δε μου απαντάς μια φορά όπως θέλω; Τόσο δύσκολο σου είναι; Και μη με πλησιάζεις, δεν πιάνουν πλέον αυτά!
– Δε σου απαντώ, γιατί κρυώνουν τα πόδια μου.
– Τι σχέση έχει αυτό που λες τώρα; Και φόρα παντόφλες αν κρυώνεις. Μην περπατάς ξυπόλητη.
– Μα μου αρέσει. Έτσι μπορώ να νιώθω τον παλμό του δέντρου.
– Πραγματικά, ώρες ώρες δε σε καταλαβαίνω… Ποιο δέντρο μού λες πάλι;
– Αυτό πάνω στο οποίο πατάς. Δεν είναι ούτε χώμα, ούτε χαλίκια. Είναι σανίδι. Ξέρεις τι είναι το σανίδι;
– Φυσικά και ξέρω. Τι με πέρασες; Ξύλο είναι.
– Ακριβώς. Ξύλο. Ξύλο που κάποτε ήταν δέντρο. Τι κι αν άλλαξε μορφή; Παύει να είναι δέντρο στην ουσία του; Κι αν δεν σταματά να είναι δέντρο, τότε πως γίνεται να μην έχει ακόμη ζωή; Κι αν έχει ζωή πώς γίνεται να μη χτυπά η καρδιά του; Αν κάνεις λίγη ησυχία θα την ακούσεις πλάι στη δική σου.
– Ακόμη κι αν έχεις δίκιο σε όλα αυτά που λες, πού σχετίζονται με το ότι δε μου δίνεις επιτέλους την απάντηση που θέλω;
– Επειδή ακριβώς τη θέλεις. Κι αν σου τη δώσω και την έχεις, αύριο τι θα ‘χεις να προσμένεις; Αν σου πω ένα μυστικό θα με αφήσεις να σε πάρω αγκαλιά;
– Θα το σκεφτώ…
– Θέλω να το υποσχεθείς, όχι να το σκεφτείς.
– Εντάξει. Το υπόσχομαι.
– Δεν μπορώ να διαλέξω, γιατί αν πω τη σελήνη θα τη στεναχωρήσω κι αν πω τον ήλιο πάλι θα τον στενοχωρήσω.
– Μπερδεύτηκες μου φαίνεται. Πώς είναι δυνατόν να στεναχωρηθεί ο ήλιος αν πεις πως τον αγαπάς περισσότερο;
– Εκεί κρύβεται το μυστικό όλου του σύμπαντος. Ο ήλιος αγαπά τόσο πολύ τη σελήνη που θα έκανε τα πάντα για ‘κείνη. Θα έδινε όλη του την ομορφιά και όλη την αποδοχή του κόσμου μόνο για να την κάνει ευτυχισμένη. Είναι καταδικασμένοι να μη συναντιούνται ποτέ, μα να κοιτιούνται πάντα από μακρυά. Η μόνη στιγμή που μπορεί να αγγίξει ο ένας τον άλλον είναι η αυγή και το σούρουπο. Έχεις παρατηρήσει τον ουρανό εκείνη την ώρα; Έχει τα ομορφότερα χρώματα του κόσμου και ξέρεις γιατί; Γιατί είναι τα χρώματα της αγάπης. Πώς γίνεται να διαλέξει κανείς μέσα σε τόση ομορφιά; Εμένα μου είναι αδύνατο! Εσύ που συνεχώς με ρωτάς επίμονα, πες μου, τι σου αρέσει πιο πολύ; Το φεγγάρι ή ο ήλιος;
– Τα κοχύλια και τ’ αρμυρόξυλα στην άκρη του κύματος. Έλα, αγκάλιασέ με.

«And we laughed and it was alright»

Ο Mark Kozelek ως Sun Kil Moon σε συνεργασία με άλλους καλλιτέχνες (πρβλ. Steve Shelley, Jen Wood, Will Oldham, Owen Ashworth) κυκλοφορεί στις 11 Φεβρουαρίου τον καινούριο του δίσκο με το όνομα Benji από την Caldo Verde. Όποιος ενδιαφέρεται να διαβάσει την κριτική του Ian Cohen μπορεί να το κάνει εδώ.

09
Ιαν.
14

Δεν αντέχω τον ήχο της βροχής

Κάθε που βρέχει κουρνιάζω σαν παιδί και αγκαλιάζω τα μαξιλάρια για να προφυλαχτώ. Έτσι όπως χτυπούν οι στάλες τα τζάμια κι ο αέρας μαστιγώνει ό,τι βρεθεί στο διάβα του νιώθω να αναταράσσονται τα εσώψυχά μου. Ο ήλιος μένει κρυμμένος πίσω από μια στρατιά σύννεφα κι εγώ ψάχνω με αγωνία ένα σημάδι του μέσα στη μουντίλα τ’ ουρανού.

Δεν αντέχω τον ήχο της βροχής χωρίς εσένα. να ‘σαι πλάι μου και να μου σιγοτραγουδάς στιχάκια για το ουράνιο τόξο που θα ξεπροβάλει σύντομα. Να μου λες το ψέμα που τόσο ποθώ ν’ ακούσω. Ότι δε θα με ξαναφήσεις μόνο μου να υπομένω τη βροχή.

Το απέραντο μπλε μιας χαμένης αγάπης

Μια ιστορία εμπνευσμένη από το «I Love You» για τη Blogovision 2013

23
Οκτ.
13

Everything is Alright

Του άρεσε να κοιτά έξω από το παράθυρο για ώρες. Κολλούσε το πρόσωπό του στο τζάμι για να θολώσει με την ανάσα του το νόημα της ζωής που προσπαθούσε με αγωνία να βρει. Όταν είχε κέφια μάλιστα ζωγράφιζε με το δάχτυλό του σχήματα ακαθόριστα παριστάνοντας τον χαρισματικό μάντη, που όλα τα έβλεπε και όλα τα ήξερε. Πίστευε πως παρατηρώντας τον κόσμο μέσα από αυτά κάποια άκρη θα έβγαζε. «Τόσοι άνθρωποι περνούν κάθε μέρα από μπροστά μου. Δεν μπορεί. Κάποιος θα το ‘χει βρει και θα μου το δείξει. Κι αν ακόμη δε μου το δείξει, ίσως βρω κάπου εκεί μέσα τον δικό μου Ματ».

Divine-Comedy-about-loveΕκείνο το πρωί έβρεχε. Του δημιουργήθηκε λοιπόν η επιθυμία να ακουμπήσει με τη γλώσσα του τις σταγόνες για να δει τι γεύση έχουν. Μα πως, ήταν το τζάμι πάντα στο μέσο. Ανάμεσα σε αυτόν και τον έξω κόσμο. Η ασπίδα προστασίας του, αφού τίποτε δεν μπορούσε να τον βλάψει και τίποτε δεν μπορούσε να πάει στραβά. Κάτι έπρεπε να κάνει όμως. Έπρεπε να δοκιμάσει έστω και μία μικρή σταγόνα για να ξεδιψάσει την περιέργειά του. «Θεέ μου! Θα το τολμήσω…». Αναρίγησε πνιγμένος μέσα σε ηδονή, φόβο και χαρά για την απόφασή του. «Πότε ήταν αλήθεια η τελευταία φορά που έζησα αυτό που ήθελα; Πότε βούτηξα στο είναι μου και πότε αναδύθηκα ελευθερωμένος από αυτό; Πάει καιρός… Γιατί; Θα το κάνω! Στ΄ αλήθεια αυτήν τη φορά. Δε θα λιγοψυχήσω αγγίζοντας το χερούλι της πόρτας».

Με μια βαθιά ανάσα αποφάσισε και μετακινήθηκε ένα βήμα από το παράθυρο. Κοντοστάθηκε. Κοίταξε πίσω του και ο κόσμος απ΄ έξω μίκρυνε. Πόσο παράλογο! Όσο περισσότερο απομακρυνόταν από αυτόν, τόσο περισσότερο ερχόταν πιο κοντά του και τον άγγιζε. Ένα ακόμη βήμα και η καρδιά του χτυπούσε δυνατά. «Μα αν συνεχίσω έτσι θα σπάσει σε χίλια κομμάτια. Η βροχή όμως με περιμένει. Περιμένει να μπει μέσα μου και να ξεπλύνει όλες τις θύμησες που άφησε φεύγοντας, όλα τα τυπογραφικά στίγματα από τα λόγια που δεν άφησε να πετάξουν. Θα πάω κι αν σπάσει θα τα μαζέψω ένα ένα και θα τα κολλήσω. Αν βραχούν όμως πώς θα μπορέσω να τα ενώσω;».

Έμεινε ακίνητος για μερικά λεπτά έχοντας ανάγκη να αφουγκραστεί τι θα ήθελε εκείνη. Εκείνη… που όταν τον έβλεπε τα μάτια της έλαμπαν. Η καρδιά της φτερούγιζε. Τα μέλη της μούδιαζαν. Έκλεινε τα μάτια και με ένα άγγιγμά του πετούσε ντυμένη στα λευκά πλάι στα πουλιά κοροϊδεύοντάς τα, αφού εκείνη δεν είχε καν φτερά. Ένα άγγιγμα στο μάγουλο και αρκούσε να είναι ευτυχισμένη. Ένα άγγιγμα στο μάγουλο και αρκούσε για να αλλάξει το βλέμμα του, για να γίνει όλος εκείνη.

Regentag-Paul Klee

«Θα πάω. Θα το ήθελε, το νιώθω». Ένα βήμα και ακόμη ένα τον έφτασαν μπροστά στην πόρτα. Πρώτη φόρα τόσο κοντά από τότε που έφυγε. Βίωνε τόσο έντονα την ανάμνηση, που αισθάνθηκε την αύρα της να τον χτυπάει δίνοντάς του κουράγιο στον ώμο. Χαμογέλασε, γιατί σκέφτηκε, πως το μόνο που χρειάζεται κανείς είναι ένας μικρός αναγραμματισμός και ένα μικρό ρ και ο απών γίνεται αμέσως παρών. Άπλωσε το χέρι και αγκάλιασε με ολόκληρη τη χούφτα του το πόμολο. Πήρε μια βαθιά αναπνοή και συγκατένευσε στη μηχανική του πράξη. Βρισκόταν στο σημείο που ήθελε καιρό τώρα. Και να σκεφτείς πως όλα ξεκίνησαν από μια μικρή ιδέα και επιθυμία.

Δεν έβαλε σακάκι. Δεν τον ένοιαζε τίποτα. Η στιγμή που έσπαγε τα δεσμά του ήταν τόσο απελευθερωτική που τίποτε δεν μπορούσε να την κατανικήσει. Κατέβηκε τόσο γρήγορα τις σκάλες που στραβοπάτησε και κόντεψε να φάει τα μούτρα του. Και τι θα γινόταν; Μήπως δεν τα ‘χε ξαναφάει; Ακόμα αυτά τα σημάδια πλήρωνε. Με το που έφτασε στην είσοδο του ξενοδοχείου κατάλαβε πως η βροχή πια ήταν τόσο δυνατή που μαστίγωνε με μανία τα δέντρα. Χαμογέλασε. Χαμογέλασε και βγήκε έξω. Πόσο λυτρωτικό ήταν! Άρχισε να περπατά και να γελά σα μεθυσμένος από την ευτυχία, γιατί η βροχή δεν ήταν αλμυρή όπως νόμιζε, αλλά γλυκιά. Γλυκιά σαν το χαμόγελό της το βράδυ που την είδε για πρώτη φορά, σαν το πρώτο αμήχανο μειδίαμα που του ‘σκασε κλεφτά κοιτώντας τον αδιάφορα. Πόσο θα ήθελε να ήταν δίπλα του, να την πιάνει από το χέρι και να μπλέκουν τα δάκρυα τους. Να στέκονται κάτω από τη βροχή αγκαλιασμένοι και όλοι να τους περνάνε για τρελούς. Αυτό ήταν. Ζωή.

25
Σεπτ.
13

Πως τα πέρασα στην κατασκίνοση

Ιστορία δημοσιευμένη στη σελίδα του Διεθνούς Φεστιβάλ Κόμικς Αθήνας στο facebook

Θέμα έκθεσης: Πως τα πέρασα στην κατασκίνοση

Εγώ φέτο πήγα στη κατασκίνοση μαζή με το φίλο μου το Θανάση γιατί ήξερε ο Θανάσης κάτι πεδιά που του ήπανε έλα στη κατασκίνοσι θα περάσουμε ορέα θα κάνουμε αγόνες και θα έχουμε και όπλα και ασπίδες και θα ανάβουμε και φωτιές και θα πέξουμε και πόλεμο και μου ήπε ο Θανάσης πάμε ρε μαλάκα και εγώ ήπα εντάξη.

Και πήγαμε και τιν πρωτη μέρα κάναμε αγόνες στο τρέξιμο και βγίκα προτελεφτέος και μου είπε ο Γιώργος ο Μιχαλογιανναρονικόλας που ήτανε αρχιγός κουνίσου ρε κρεας, έτσι θα πάμε να πάρουμε τιν πόλη; Και ο Θανάσης βγικε δέφτερος και του ήπε μπράβο ο Γιώργος ο αρχιγός και πρότος βγίκε ένας που δεν ίξερε ελληνικά αλλα ούτε και καμία άλλη γλώσσα.

nomimi-nazistikiΚαι τι δέφτερη μέρα πέξαμε πιός θα πετάξει πιο μακριά την πέτρα και βγίκα πάλι προτελεφτέος και μου είπε ο αρχιγός ο Γιώργος ο Μιχαλογιανναρονικόλας βάλε δίναμη ρε, έτσι θα τιν πετάξεις τη χηροβομβίδα στον τούρκο άμα χρειαστεί; Και ο Θανάσης βγήκε τρίτος, και πάλι του είπε μπράβο ο αρχιγός, και πρότος βγίκε ένας που είχε κάνει τατουάζ έναν εγκέφαλο πάνω στο κρανίο του, πολύ γαμάτο. Και αφού τελιώσαμε τον πήρε ο αρχιγός τον Θανάση πιο πέρα μαζί με δυο τρεις άλλους και κάτι λέγανε και πήγα και εγώ να ακούσω και με διόξανε και μετά ρωτάω το Θανάση τι λέγατε ρε Θανάση και μου λεει να μη σε νιάζει. Και το βράδυ μας μάζεψε ο αρχιγός και μας μίρασε κάτι σα λαμπάδες που τις αναψαμε και τραγουδίσαμε τον εθνικό ύμνο και ήταν και γαμώ τις φάσεις και μετά ήπαμε την προσευχή μας, κάναμε τον αγκυλωτό σταυρό μας και πέσαμε για ύπνο

Και την τριτη μέρα μας είπαν ότι θα κάνουμε πόλεμο απέναντι στους Πέρσες, και θα είναι λέει η μάχη του Μαραθόνα και μας μάζεψε ο αρχιγός και είπε ότι σήμερα να τον φωνάζουμε Μιλτιάδη και ποιος θέλει να κάνει τους Πέρσες, και κανίς δεν ήθελε για να μιν προδόσει την πατρίδα και τελικά είπε ο αρχιγός εντάξει θα κάνουμε ότι υπάρχουν Πέρσες στην άλλη άκρη τις παραλίας και θα τους επιτεθούμε και ότι ο αρχιγός των Πέρσες είναι ο Ξέρξης και πήρε ένα σκουπόξιλο και το έμπηξε στην άμμο και είπε να αυτος εδώ είναι ο Ξέρξης εντάξει; Εντάξει ήπαμε εμεις και μαζευτήκαμε στην άλλη μεριά της παραλίας για να ετοιμαστούμε και μας δόσανε κοντάρια και ασπίδες και βγάλαμε όλοι τις μπλούζες και τότε είπε ο αρχιγός όταν φονάξω αέρααααα χιμάμε και τότε ο Θανάσης του λέει ρε Γιώργο, αέρα λέγανε η τσολιάδες και ο αρχιγός τον κύταξε άγρια και του είπε Μιλιτιάδης. Τι Μιλτιάδης είπε ο Θανάσης, που δεν πρόσεχε στο μάθιμα Γιώργο δε σε λένε; και ο αρχιγός τον πλησιάσε άγρια το Θανάση και του γρίλισε Μιλτιάδη με λένε ρε μαλακισμένο και ο Θανάσης έξισε το κεφάλι του και είπε έλα ρε μας δουλεύεις χτες δε μας ειπες ότι σε λενε Γιώργο και ο αρχιγός άφρισε από το κακό του και ουρλιαξε Μιλτιάδηηηηης και του έχοσε ένα μπουκετο του Θαναση που τον ξάπλωσε χάμο. Μετά γύρισε σε εμένα, με έπιασε από το λεμό και φόναξε λέγε πως με λενε και εγώ είπα Μιλτιάδη και μου είπε μπράβο εσύ είσαι έξιπνος. Και μετά φόναξε αέεεεερα και αρχίσαμε να τρέχουμε όλοι να σκοτόσουμε τον Ξέρξη, εκτός από το Θανάση που ήταν τάβλα στην άμμο και στο τέλος τους νικίσαμε τους πούστηδες τους Πέρσες και τους πετάξαμε στη θάλασσα.

Έτσι τα πέρασα στη κατασκίνοση. Ο Θανάσης λέει αντε μωρε τους μαλάκες ουτε γκόμενες έχει ούτε τίποτα εγώ δεν ξαναπάω αλλά μάλλον τσαντίστηκε που τονε βάρεσε ο Μιλτιάδης μπροστά σε όλο τον κόσμο. Α, ξέχασα, το τελευταίο βράδι πέξαμε και ποδόσφερο Ελλαδα – Εξωγήινοι, αλλά χάσαμε ρε γαμώτο 4 – 0. Του χρόνου πάντος εγώ θα ξαναπάω σίγουρα, δεν το σιζιτάω.

Στυλιανός Παττακούλης, αδρεφός του Αλέκου, μετεξεταστέος στη πρώτη λικείου

ka8aro-koutelo

Τα σκίτσα είναι του Τάσου Αναστασίου και του Πάνου Ζαχάρη και προέρχονται από τη συλλογή «Οι Έλληνες σκιτσογράφοι για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα«

10
Αυγ.
13

Musikträume: Το βλαστάρι μου

Ήταν το πρώτο ξημέρωμα μετά από βαθύ σκοτάδι. Αντικρίζοντας το φως να ξεπροβάλλει πίσω από τις γρίλιες ξέχασα μεμιάς την αγανάκτηση και απελπισία μέσα στις οποίες ζούσα τόσα χρόνια. Έτρεξα να σηκώσω το παντζούρι. Οι μεντεσέδες είχαν σκουριάσει από την αχρηστία, μα τα δυνατά μου μπράτσα δε χρειάστηκαν παρά ελάχιστες στιγμές για να το ξεμπλοκάρουν. Άνοιξα το παράθυρο και ο ήλιος με χτύπησε αμέσως καταπρόσωπο. Τα σύννεφα είχαν παραμερίσει, τα δέντρα είχαν χαμηλώσει κι εγώ ρουφούσα ζωή αναπνοή με την αναπνοή. Στη γλάστρα που βρισκόταν στο περβάζι από το περασμένο καλοκαίρι – πήγαινε πια καμιά δεκαετία πίσω – έχασκε καχεκτικός ένας βλαστός. Πράσινο δεν τον έλεγες, μα ούτε και ξερό. Είχε ζωή μέσα του και μπορούσες να την ψηλαφήσεις. Τον χάιδεψα προσεκτικά και τον ξεσκέπασα από τα χώματα που είχαν ρίξει τα πουλιά ψάχνοντας για τροφή. Το βλαστάρι ξεδιπλώθηκε και στάθηκε ολόρθο με περηφάνια. Ένα πράγμα έλειπε πια και η φύση θα έκανε τη δουλειά της.

Έψαξα στο ντουλαπάκι δίπλα στο νιπτήρα και βρήκα ένα παλιό ποτιστήρι. Μου το ‘χε δώσει η μάνα μου όταν έφυγα, μετά τον πρώτο εκείνο μεγάλο χειμώνα, «για να περιποιείσαι τα λουλούδια σου. Νερό κι αγάπη τούς φτάνουν». Σπάνια το χρησιμοποιούσα. Συνήθως αρκούσε κάποιο νεροπότηρο που βρισκόταν στο νεροχύτη. Αυτή τη φορά όμως ήθελα να το κάνω σωστά, όπως θα το ‘κανε εκείνη. Η βρύση έτριξε και το νερό άρχισε να τρέχει χλιαρό. Το δοκίμασα με το χέρι κι όταν πια δρόσισε για τα καλά, έβαλα μια γερή δόση στο ποτιστήρι και κέρασα το διψασμένο χώμα. Τώρα πια η φύση θα έκανε τη δουλειά της. Από εμένα χρειαζόταν μονάχα η αγάπη. Κι απ’ αυτή είχα πλούσιο απόθεμα.

Κάθε Σάββατο ο clandestino κάνει μουσικά όνειρα και ξεχωρίζει έναν ήχο που χαρακτήρισε την εβδομάδα του.

Διαβάστε ακόμα:
– Εγκλωβισμένος στο Υπόγειο του Ντοστογιέφσκι,
– Ο ανοιξιάτικος κήπος του Ράδιο Patchanka γεμάτος λουλούδια
– Για το υπέροχο νυχτολούλουδο του τίτλου του τραγουδιού

15
Μάι.
13

Letras españolas.2: Το γαλατικό χωριό

Κάποτε ήταν ένα μικρό χωριό στο Νότο. Οι κάτοικοί του ποτέ δεν ησύχαζαν. Βρίσκονταν πάντα στο μάτι του κυκλώνα: σταυροδρόμι πολιτισμών, σταθμός εμπορίου, πεδίο πολέμων. Δεν μπορούμε να πούμε ότι χαρακτηρίζονταν από εθνική ή όποια άλλη ενότητα. Ίσως φταίει που λίγο-πολύ προτιμούσαν να ετεροκαθορίζονται και να ταυτίζονται με πρωτοφανή εμμονή και ξεροκεφαλιά με έννοιες και ιδεολογίες που ελάχιστα κατανοούσαν. Όχι, μη βιαστείτε να συμπεράνετε ότι έλειπαν τα «καλά μυαλά». Απλώς, ήταν τόσος πολύς ο θόρυβος που ακουγόταν ανά πάσα στιγμή ώστε ακόμα και οι ξεχωριστές φωνές μετατρέπονταν σε ασυγχώρητη ηχητική παρεμβολή.

Σε αυτό το χωριό γνώριζαν οι πάντες για τα πάντα. Οι συζητήσεις μεταξύ των κατοίκων σπάνια κατέληγαν σε κάτι διαφορετικό από διαφωνία και αντιδικία. Και τότε ερχόταν ο φεουδάρχης, ή καλύτερα ο ισχυρότερος από τους γύρω, και επέβαλε το δίκιο… το δίκιο του.

galatiko-xwrio
Κάπως έτσι κυλούσαν τα χρόνια. Κι αν περιμένετε κάποια συγκλονιστική εξέλιξη στην ιστορία μας καλύτερα να την ξεχάσετε! Αυτό που θέλουμε να αναφέρουμε είναι μονάχα μια από αυτές τις περιπτώσεις διαφωνιών. Για την ακρίβεια την τελευταία.

Μια μέρα λοιπόν, ο φεουδάρχης, ή καλύτερα ο ισχυρότερος από τους γύρω, απαίτησε να στήσει ένα λατομείο σε μια γωνιά του χωριού. Όσοι ζούσαν εκεί κοντά θορυβήθηκαν για τη μόλυνση. Όσοι θεώρησαν ότι έμεναν σε ασφαλή (άραγε από τι;) απόσταση μιλούσαν για ανάπτυξη. Η δεύτερη κατηγορία αριθμούσε περισσότερους κι έτσι το έργο προχώρησε χάριν της δημοκρατίας.

Λίγο αργότερα ο φεουδάρχης αποφάσισε επέκταση της επένδυσης. Πληροφορήθηκε για καλής ποιότητας κοίτασμα σε κάποιον κήπο στην άλλη άκρη του χωριού και οι κάτοικοι ενθουσιάστηκαν με τις νέες θέσεις εργασίας που δημιουργήθηκαν.

Για να μην μακρηγορούμε, μετά από ελάχιστα χρόνια το χωριό γέμισε εργοτάξια, για λιγνίτη, βωξίτη, μάρμαρο… μέχρι και καθαρό χρυσό εντόπισαν κάποια ξεφτέρια. Οι θέσεις εργασίας αυξήθηκαν εκθετικά. Το χωριό ερήμωσε. Οι κάτοικοι είχαν ανταλλάξει τα σπίτια και τις ζωές τους με μια θέση εργασίας.

Και κάπως έτσι τελειώνει η ιστορία αυτού του μικρού χωριού στο Νότο. Οι κάτοικοί του βρέθηκαν να αναζητούν νέα στέγη και έπαψαν μια και καλή να διαμαρτύρονται ότι είναι ξένοι στον τόπο τους.

ΤΕΛΟΣ.


Κι επειδή αντίστοιχα χωριά υπάρχουν σε ολόκληρο τον κόσμο, το τραγούδι που ακούμε αυτή την εβδομάδα προέρχεται από τους Ondatrópica (μτφ. τροπικό κύμα), το πιο πρόσφατο εγχείρημα του Βρετανού παραγωγού Quantic (κατά κόσμον Will Holland) με τη σύμπραξη του Κολομβιανού Mario Galeano. Το Traigan la Batea, γραμμένο και τραγουδισμένο από τη Nidia Góngora, περιλαμβάνεται στη Deluxe έκδοση της πρώτης ομώνυμης δισκογραφικής δουλειάς τους που κυκλοφόρησε το 2012. Όπως αναφέρει η δημιουργός του και εξιστόρησε ο Viajero σε μια προηγούμενη εκπομπή του, το τραγούδι αναφέρεται στην εξόρυξη του φυσικού πλούτου της Κολομβίας που επιφέρει αλλαγές στην περιοχή, κάποιες φορές προς το καλύτερο αλλά τις περισσότερες προς το χειρότερο. Τα κρουστά μιμούνται τον ήχο από τις αξίνες και τα φτυάρια, τα πνευστά αναπαριστούν τα χέρια των μεταλλωρύχων και το μπάσο ηχεί σαν το νερό που ρέει μέσα στα χαντάκια.

Οι Ondatrópica έρχονται στην Αθήνα για δύο εμφανίσεις στο gazARTE το διήμερο 17 και 18 Μαΐου.

Ioulios-DendiasΓελοιογραφία του Soloup από το «Ποντίκι», 11/04/2013.
synaylia-Ierissos
  
Συναυλία αλληλεγγύης στον αγώνα ενάντια στον χρυσό διοργανώνεται το Σάββατο 25 Μαΐου στην Ιερισσό, το δικό μας «γαλατικό χωριό», όπως την αποκάλεσε ο υπουργός ΠΡΟ.ΠΟ. Η συναυλία θα είναι ταυτόχρονα μια εκδήλωση συμπαράστασης και στους δύο προφυλακισμένους κατοίκους της Ιερισσού. Στην συναυλία θα τραγουδήσουν οι Δημήτρης Ζερβουδάκης, Θανάσης Παπακωνσταντίνου, Παύλος Παυλίδης, Γιάννης Αγγελάκας και οι Active Member. Πηγή: alterthess.gr

Ierissos-galatiko-xwrioΦωτογραφία από την «Εφημερίδα των Συντακτών».

Viajeros Banner 
 
Αυτή την Πέμπτη και κάθε Πέμπτη από τις οχτώ ως τις δέκα το βράδυ, το Letras españolas συντονίζεται στο ifeelradio για να περιηγηθεί μουσικά με τους Viajeros του ispania.gr. σε ισπανόφωνα «γαλατικά» χωριά.
 

Για το Mixgrill, 08.05.2013

21
Μαρ.
13

ζητείται άνοιξις*

Κάποτε: αγουροξυπνημένη και με το σημάδι του μαξιλαριού ακόμα φρέσκο στο μάγουλό της προσπαθεί να σηκωθεί, αλλά ο ήλιος εκτυφλωτικός, μέσα από τις σταγόνες της φρέσκιας βροχής, τη ζαλίζει και χάνει τα βήματά της. Ένας βόμβος, όμως, και κυρίως η χνουδωτή πηγή του που κάθισε πάνω στη χωρίστρα των μαλλιών της και άρχισε να κάνει τσουλήθρα από το κούτελό της μέχρι τη μύτη της, την ξετάραξε τελείως και με δύο πήδους βρέθηκε όρθια στη μέση του ολάνθιστου δάσους. Η μυρωδιά της υγρασίας την οδήγησε σε μια λίμνη όπου μπόρεσε να δει τον εαυτό της. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή όπου και αν ξυπνούσε πάντα ήθελε να βλέπει το πρόσωπό της και να απολαμβάνει το εφήμερο της ομορφιάς της. Αυτή τη φορά είχε καστανά μαλλιά με πράσινα μάτια, μπόλικες φακίδες στη μύτη που γεφύρωναν τα κατακόκκινα μάγουλά της και μαύρα χείλη. Το κεφάλι της ήταν συνέχεια ενός μικροκαμωμένου, σφιχτού κορμιού, με χέρια γεμάτα φουντωτά κλαδιά, στήθη δροσερά, ανθισμένο εφήβαιο που το πολιορκούσαν έντομα και πουλιά και κατά καιρούς κάρπιζε κεράσια, βερίκοκα, και άλλα της όρεξής της, ενώ τα πόδια της ήταν γεμάτα κοπριά. Ξαφνικά κάτι αλλόκοτο ήχησε στα αυτιά της. Ένας άνθρωπος με κατακόκκινα μαλλιά κάτοικος μιας υδάτινης πολιτείας προσπαθούσε να τραγουδήσει το ξύπνημά της. Τον ένιωθε που ματαιοπονούσε και σκέφτηκε να τον βοηθήσει. Και έγινε άνεμος δυνατός για να φτάσει γρήγορα στη πόλη του και μετά ρεύμα πάνω από τα υδάτινα της πόλης και τέλος μελωδία που κύλησε ανάμεσα από τα δάχτυλα και τις χορδές˙ και το τραγούδι του Βενετσιάνου και της Άνοιξης έλεγε αυτό:


Σήμερα: το κορίτσι – γύρω στα 14 – καθόταν στη βεράντα της γιαγιάς της και κοιτούσε τη γειτονιά με απορία. Κάτι είχε αλλάξει, αλλά τί; Το μοναδικό που μπορούσε με σιγουριά να πει είναι ότι τα σκουπίδια μύριζαν πολύ πιο έντονα μετά από αυτή τη κωλοβροχή που την ανάγκασε να ακυρώσει το ραντεβού της με τα κορίτσια για skate στο Πεδίον του Άρεως. Μέσα σ’ όλα αυτά είχε και τη γιαγιά της να τραγουδά κάτι ακατανόητα για ένα άσπρο τριαντάφυλλο που φορά, κάνοντάς την να μασάει με μεγαλύτερη μανία την τσίχλα της. Ξαφνικά η γιαγιά τής γυρνάει την καρέκλα και πριν προλάβει να φέρει αντίρρηση αρχίζει να της βάζει κραγιόν στα χείλη, γιατί λέει, σήμερα μπαίνει η άνοιξη και πρέπει να το γιορτάσουν και κάτι άλλα ασυνάρτητα. Το μόνο που κατάλαβε ήταν ότι στο τέλος η γιαγιά της είχε εκνευριστεί πολύ για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο με το κραγιόν και πήγε να φέρει ένα καινούργιο. Το κορίτσι κοιτάχτηκε με περιέργεια στο τζάμι του τραπεζιού και είδε με θαυμασμό ότι τα χείλη της είχαν γίνει μαύρα!(μάλλον από τη σύμμειξη των χρωστικών της τσίχλας με αυτών του κραγιόν) Χωρίς να περιμένει, βγάζει το mp3 από το laptop, αφήνει το skate να γλιστρήσει από τα χέρια και την επόμενη στιγμή βρίσκεται στο δρόμο με τον αέρα να της χτυπάει το πρόσωπο και τα μανίκια να παίζουν τις σερπαντίνες με τα τεντωμένα άκρα της. Σκέφτηκε να κόψει δρόμο από την πλατεία Ελευθερίας και βρέθηκε στη Domplatz της Karlsruhe. Συνέχισε να τρέχει όλο και πιο γρήγορα και στο τέλος της πλατείας βρέθηκε στη Rue de la Gare του Παρισιού, έναν κατηφορικό δρόμο που την έβγαλε στη κορυφή του Λυκαβηττού. Κάθισε σε ένα παγκάκι να απολαύσει τον ήλιο που έδυε. Λίγη γύρη από τα πεύκα κόλλησε γύρω από τη μύτη της που είχε ιδρώσει, ενώ το μαβί φως του δειλινού πρασίνιζε το εφηβικό της βλέμμα. Σήκωσε τα μαλλιά για να δροσιστεί ο αυχένας της και ένα απαλό αεράκι γλίστρησε γύρω από το λαιμό της και ταξίδεψε μέσα στο φόρεμα ανάμεσα από τα άγουρα στήθη της για να βρει έξοδο κάτω από τα πόδια της – αφήνοντας έτσι και μια γλυκιά υπόδειξη για την άνοιξη που την περίμενε, όποτε την επιζητούσε. Γέλασε δυνατά και έκανε και τα δέντρα γύρω της να γελάσουν κι αυτά. Πήρε να ακούσει mp3, μα πριν προλάβει, ένα δεύτερο αεράκι της τραβάει τα χέρια μακριά και τα τοποθετεί με τέτοιο τρόπο σα να κρατάει βιολί. Πρώτο βιολί το κορίτσι, ορχήστρα ο Λυκαβηττός, διευθυντής η Άνοιξη και η μουσική αυτή:

*ο τίτλος είναι του clandestino

23
Φεβ.
13

Στον παράδεισο

Στεκόμουν σιωπηλός για ώρα απέναντί της. Την επεξεργαζόμουν προσεκτικά. Κοίταζα τις γραμμές των χειλιών της. Κολλούσα στους λοβούς των αυτιών της που μόλις που φαίνονταν κάτω από τα πυκνά μαλλιά της. Έψαχνα το βλέμμα της εναγωνίως, αλλά όταν μου το χάριζε το απέφευγα φοβούμενος μήπως έτσι διακρίνει τον πόθο μου. Τα χέρια της ήταν ήσυχα κουρνιασμένα μεταξύ τους. Ένιωθα ένα δυνατό κύμα ενέργειας να με διαπερνά. Όποτε άλλαζε στάση τιναζόμουν για να την ακολουθήσω. Μα αυτή έμενε εκεί. Ήθελε να την κοιτάζω. Τώρα είμαι σίγουρος. Της άρεσε να την κοιτάζω. Κι εγώ, υποταγμένος στη θέλησή της, την επεξεργαζόμουν προσεκτικά. Στεκόμουν σιωπηλός για ώρα απέναντί της. Κι αυτό ήταν ο παράδεισος.

28
Ιαν.
13

Ενωμένοι στεκόμαστε, χωρισμένοι πέφτουμε

Σήμερα στεκόμαστε σε μια ακόμα από τις ιστορίες που κυκλοφορούν με αλυσίδες e-mails, υπό τους ήχους των Pink Floyd από το The Wall του 1979.
Θυμηθείτε «Τα μπισκότα«.

Ένας ανθρωπολόγος πρότεινε το ακόλουθο παιχνίδι στα παιδιά μιας Αφρικάνικης φυλής: Τοποθέτησε ένα καλάθι γεμάτο ζουμερά φρούτα δίπλα σ’ ένα δέντρο και είπε στα παιδιά ότι όποιο από αυτά φτάσει πρώτο στο καλάθι θα πάρει όλα τα φρούτα. Όταν τους έδωσε το σινιάλο για να τρέξουν, πιάστηκαν χέρι χέρι και ξεκίνησαν να τρέχουν όλα μαζί. Ύστερα κάθισαν σ’ έναν κύκλο για να φάνε τα φρούτα.
Όταν ρώτησε τα παιδιά γιατί το έκαναν αυτό αφού κάποιο από αυτά θα μπορούσε να είχε καρπωθεί όλα τα φρούτα, τα παιδιά απάντησαν «UBUNTU» που σημαίνει «δεν μπορούμε να είμαστε χαρούμενοι αν έστω ένας από εμάς είναι στενοχωρημένος!» Η λέξη «UBUNTU«στην γλώσσα τους σημαίνει «Υπάρχω γιατί υπάρχουμε».

Έγινε λοιπόν το αντίστοιχο παίγνιο και σε ένα Γυμνάσιο χώρας-μέλους της Ευρωζώνης με την διαφορά ότι το καλάθι δίπλα στο δένδρο περιείχε ένα γυαλιστερό iPod, ένα iPad και ένα iPhone, πάλι με την εξήγηση ότι ο πρώτος τα παίρνει όλα. Όταν λοιπόν δόθηκε το σινιάλο για να τρέξουν, έπεσαν αγκωνιές, τρικλοποδιές, μπουνιές και τελικά το πιο μεγαλόσωμο παιδάκι έφτασε πρώτο και πήρε και τα τρία gadgets. Ύστερα, μερικά παιδάκια κάθισαν γύρω από τον μεγαλόσωμο συμμαθητή τους και τον παρακολουθούσαν να χειρίζεται τα ηλεκτρονικά καλούδια με θαυμασμό, κάποια άλλα είχαν περικυκλώσει τον ανθρωπολόγο και διαμαρτύρονταν για τους άδικους κανόνες του παιγνίου απειλώντας τον ότι θα τον καταγγείλουν στον Διευθυντή του Σχολείου και στον τοπικό τηλεοπτικό σταθμό, ενώ κάποια άλλα δέχθηκαν μοιρολατρικά την τύχη τους, ψελλίζοντας ότι το όλο παίγνιο ήταν στημένο από ξένα κέντρα εξουσίας.

Όταν ο ανθρωπολόγος συνήλθε και επέβαλε την δέουσα τάξη, πλησίασε το παιδάκι που νίκησε και το ρώτησε γιατί κράτησε και τα τρία gadgets αντί να σκεφτεί να κρατήσει το ένα και να μοιράσει τα υπόλοιπα σε δυο φίλους του. Εκείνο, του απάντησε μονολεκτικά «ZBOUTSAM», που σημαίνει ‘Στην Πούτσα μου’. Η λέξη «ZBUTSAM» στην γλώσσα της εν λόγω χώρας/φυλής σημαίνει «υπάρχω για να ζω σε βάρος των υπολοίπων, συγγενών, συμμαθητών, ντόπιων ή ξένων και το βρίσκω απολύτως φυσικό».

Το σχολείο του πειράματος ήταν το 2ο Γυμνάσιο/Λύκειο Ελασσόνας και η χώρα του σχολείου, η Ελλάδα, έχει ήδη επίσημα χρεοκοπήσει από τις 19.05.2010. Ανεπίσημα δε, πολλά χρόνια πριν.

Together we stand, Divided we fall

15
Ιαν.
13

Ο γκουρού του… έρωτα (Παρτ Θρι), Ένα τραγούδι αγάπης

Θέλω να σου γράψω ένα τραγούδι αγάπης. Κοιτάζω ώρα τώρα το χαρτί. Λευκό σαν τη σκέψη μου. Τίποτα δε δουλεύει. Οι σκέψεις γυρνούν γύρω από τη μορφή σου, μα οι λέξεις δε σχηματίζονται. Σκέφτομαι να σου πω κάτι διαφορετικό, να σου τραγουδήσω μια μελωδία καινούργια. Οτιδήποτε που θα μπορούσε να εκφράσει έστω και ένα μικρό μέρος από όσα νιώθω για σένα. Ο Ελύτης μπλέκει με τον Morrissey κι ο Verlaine μπερδεύεται με το Χατζιδάκι. Μα τίποτα δε δουλεύει. Και το μόνο που ήθελα είναι να σου γράψω ένα τραγούδι αγάπης.

Ξεχνιέμαι για λίγο. Κοιτάζω από το παράθυρο. Ζευγάρια κρατιούνται σφιχτά ο ένας στον άλλο, χέρια ενωμένα, χείλια σε σχηματισμό φιλιού περιμένουν να ενωθούν, βλέμματα και λόγια ερωτικά. Μα όλα αυτά δε φτάνουν ένα τραγούδι αγάπης για να σου γράψω. Η ματιά μου πηγαίνει πιο μακριά. Εκεί που βρίσκεσαι εσύ…

Διαβάστε ακόμα:

Ο γκουρού του… έρωτα, με τον Κόρτο Μαλτέζε

Ο γκουρού του… έρωτα (Παρτ Του), τραγουδώντας Marvin Gaye στα αλαμπουρνέζικα

Οι Kraftklub στην 9η θέση του Clandestino για τη Blogovision 2012




indiego

Sternenwandler

Αρχείο δημοσιεύσεων

Το Lagrimas de oro στο Mixcloud

Το ραδιόφωνο του Lagrimas de oro

Το αρχείο της Blogovision 2012

Το αρχείο της Blogovision 2013


Book In magazine

We love books and reading

cheworldtour

nine months around the world with the che brothers

Kollect-news

ενημέρωση και ειδησεογραφία

guteshoerenistwichtig

das gehört gehört

ΣΙΝΕ ΜΕΛΙΝΑ

ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΘΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 65, ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ

Punk Archaeology

A collaborative exploration of the links between archaeology and the musical underground of Punk and New Wave

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Sunday Freakshow

Radio show & Music blog

η Λέσχη

φτιάχνοντας τα τετράδια της ανυπότακτης θεωρίας

nemmblog

Music For Everyone - a North East England based 'all genre' music blog

Santa Sangre

blissful nightmares & mechanical dreams

Το σχολείο της φύσης και των χρωμάτων..

Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο Φουρφουρά

Stavros Mavroudeas Blog

The personal blog of S.Mavroudeas

n o w h e r e

no/where or now/here?

ΓΙΑΝΗΣ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ

Υποψήφιος Β' Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ: ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΡΙΝ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ ΤΗΣ 25ης ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Yanis Varoufakis

thoughts for the post-2008 world

a closer listen

A home for instrumental and experimental music.

OMADEON

Creative Work of Multiple Forms

FRACTURED AIR

The universe is making music all the time

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΑΤΟΙΚΩΝ Ν.Φ.-Ν.Χ.

Για την υπεράσπιση του Άλσους και της πόλης

Lumen

Audio / Visual artist. Based in Bristol UK

ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ

Μια εκδοτική προσπάθεια από τους εργαζόμενους στο χώρο του βιβλίου

Η Μαγική Φωνή

“There is no greater agony than bearing an untold story inside you.”

πολύφημος 2.0

στους τυφλούς βασιλεύουν οι μονόφθαλμοι

iphigeneia panetsou

A fine WordPress.com site

Sound Advice

Music Reviews

Ο μΙκρος Μιχαλης

...σκέφτηκε και έγραψε...

Σύλλογος Ιντιφάντα

Για την Αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό Λαό

Χρονοντούλαπο

Παύλου Παπανότη, συνταξιούχου εκπαιδευτικού.

Blackspin

" ...and still spinning with the times"

JailGoldenDawn

Για την Πολιτική Αγωγή του αντιφασιστικού κινήματος

A Plus Authors

Book Blogging from a Guy's Perspective

AIXMH

έκδοση αναρχικού λόγου

Βασιλική Σιούτη

Δημοσιογραφικό ημερολόγιο

valuewhatworths

Just another WordPress.com site

Ε.Λ.Σ.Α.Λ.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Dimitris Melicertes

I don't write, I touch without touching.

Redflecteur

About Art and Politics

histoires_μinimales

ιστορίες μινιμάλ καθημερινής τρέλας

Snippets of Suomi

pensieri, parole, opere e omissioni di un italiano ad Helsinki

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Αρέσει σε %d bloggers: