Posts Tagged ‘θάνατος

17
Μαρ.
15

Το μαύρο πανί

Κοιτάχτηκα σήμερα το πρωί στον καθρέφτη κι είδα το Βαγγέλη μες στα μάτια μου. Στην αρχή τρόμαξα. Τραβήχτηκα. Γύρισα ξανά δισταχτικά και μ’ ένα δάκρυ τον αποχαιρέτισα. Έπειτα, κάλυψα τον καθρέφτη μ’ ένα μαύρο πανί.

Δεν είναι η πρώτη φορά που μου συμβαίνει. Πριν κάμποσους μήνες είχα δει εκείνο τον έρμο μετανάστη (Khorany τον εβάφτισαν, λαθραίο τον ελέγανε) που είχε πνιγεί στο Αιγαίο. Το πρόσωπό του ήτανε παραμορφωμένο από τη σήψη. Τότε δεν είχα αντιδράσει τόσο ψύχραιμα. Τον έσπασα τον καθρέφτη. Δεν άντεχα να τον βλέπω. Δεν άντεχα να θυμάμαι.

Το συζήτησα με τη γιαγιά μου. Σοφοί οι μεγάλοι άνθρωποι. Όταν έχουμε πένθος, μου ‘πε, καλύπτουμε τους καθρέφτες μ’ ένα μαύρο πανί. Έτσι δεν βλέπουμε τις ψυχές που τριγυρνάνε, βασανισμένες ακόμα, ανάμεσά μας. Ακολούθησα τη συμβουλή της όταν σκοτώσανε τον Παύλο. Και πολλές ακόμα φορές από τότε…

ida

Φοβάμαι να κοιταχτώ στον καθρέφτη. Φοβάμαι κάθε φορά τι θ’ αντικρίσω… Μα δε μ’ αρέσει αυτό το μαύρο πανί. Δε μ’ αρέσει να ξεχνάω. Και δε μ’ αρέσει να φοβάμαι.

Θα το συζητήσω ξανά με τη γιαγιά μου. Θα της πω να γεμίσουμε το διάδρομο καθρέφτες ώστε να βλέπουμε σε καθέναν κι ένα κομμάτι από τον εαυτό μας, όπως υπήρξε σ’ έναν άνθρωπο που έφυγε. Θα της πω ότι θα πετάξω τη μάσκα που φοράω κάθε πρωί που βγαίνω από το σπίτι και με κάνει να μοιάζω ο ίδιος. Ο ίδιος με χθες, ο ίδιος με τους άλλους. Θα της πω ότι δεν αμφισβητώ τη σοφία και την εμπειρία της, αλλά πρέπει να κάνω τα πράγματα με τον δικό μου τρόπο. Θα της πω ότι θέλω να πάψω να φοβάμαι. Θα της πω ότι θέλω να πάψω να φοβάμαι να θυμάμαι.

under-the-skin

Θα της πω ότι πρέπει να πάψουμε επιτέλους να ψάχνουμε δικαιολογίες για την απόκλιση από το μέσο όρο.

Η γιαγιά μου, μες στη σοφία της, θα καταλάβει. Εγώ θα το αντέξω;

Advertisements
14
Νοέ.
14

Musikträume: Για το Γιάννη

Δε χωνεύω τα κλισέ για το θάνατο. Δε χωνεύω τον ίδιο το θάνατο…

Να περνάς καλά εκεί πάνω, Γιάννη…

22
Ιον.
14

Να μη χαλάσουμε την εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό

Σε ένα σύντομο πέρασμά μου από την ολλανδική πόλη του Αϊντχόφεν έτυχε να γίνω μάρτυρας ενός δείγματος της εικόνας που έχει η χώρα μας στο εξωτερικό. Ήταν μάλιστα ίσως η πρώτη φορά μετά από καιρό που μπορώ να αποδώσω σε αυτή την εικόνα ρεαλιστικά χαρακτηριστικά. Μέχρι πρόσφατα, είχε σφηνωθεί στο μυαλό μου μια διαφήμιση σε ένα γερμανικό ταξιδιωτικό γραφείο που αφορούσε την Ελλάδα, «τη χώρα της σοφίας». Οι εμπνευστές της είχαν ξεχάσει βεβαίως να θέσουν κάποιο χρονικό προσδιορισμό, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία…

Στο Αϊντχόφεν λοιπόν, στην Catharinakerk, τη κεντρικότερη εκκλησία της πόλης γίνεται αυτές τις ημέρες μια έκθεση φωτογραφίας του Piet den Blanken με τίτλο «Grensgevallen Europa«. Τι απεικονίζουν οι φωτογραφίες; Όπως ενδεχομένως να φανταστήκατε, στιγμές από τα πάθη προσφύγων και μεταναστών σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όχι μόνο. Στιγμές ζωής και στιγμές θανάτου. Θανάτου, σαν αυτό του Αφγανού Khorany Abdulhabib, του οποίου το κορμί ξεβράστηκε στις ακτές της Λέσβου το 2001 στην προσπάθειά του να φτάσει στη δικιά του «Γη της Επαγγελίας».

eur-09-wtb

Η φωτογραφία του Abdulhabib φέρει τον αριθμό 2 στην εν λόγω έκθεση. Αν και η αρίθμηση δεν ήταν αξιολογική, στο νούμερο 1 βρίσκεται μια κατά τ’ άλλα εξαιρετική φωτογραφία από την παραλία της Tarifa στη Νότια Ισπανία το 2002, στην οποία ένας τοπικός μπάτσος συλλαμβάνει έναν παράνομο Μαροκινό. Κι αν σας ξένισε ο χαρακτηρισμός «μπάτσος» για τον αστυφύλακα, ελπίζω να αντιδράσετε το ίδιο έντονα στο χαρακτηρισμό «παράνομος» για το μετανάστη. Εκτός αν ανήκετε κι εσείς σε αυτούς που διαχωρίζουν τις ανθρώπινες ζωές, τις προσδιορίζουν γεωγραφικά και τις κοστολογούν.

eur-12-wtb

Μάλλον όμως ξέφυγα από το θέμα. Συγχωρέστε με. Βρισκόμαστε, λοιπόν, στα τέλη Ιουνίου και το ελληνικό κράτος μπορεί να υπερηφανεύεται ότι η προετοιμασία του για την υποδοχή των τουριστών θα πιάσει τόπο. Τώρα, το πόσα καρυδότσουφλα θα βυθίσουν τα καιρικά φαινόμενα -για τα οποία, αλίμονο, δε φέρουμε καμιά ευθύνη- και πόσους ανθρώπους β’ διαλογής που δεν ταξιδεύουν με γιοτ θα πνίξουν τα σαΐνια του λιμενικού στην προσπάθειά τους να τους διασώσουν είναι επίσης μια άλλη ιστορία…

Ας ζήσουμε το μύθο μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ας ζήσουμε το μύθο μας στην Ελλάδα.

Υ.Γ.: Σαν από ειρωνεία, σε μια πλατεία της πόλης, λίγα μέτρα πέρα από την εκκλησία, είχαν στήσει τα περίπτερά τους οι Ολλανδοί Γιατροί Χωρίς Σύνορα, για να ενημερώσουν τους χρηματοδότες τους σχετικά με τα προγράμματά τους και την στήριξη ανθρώπων στις χώρες του Τρίτου Κόσμου. Δε γνωρίζω αν έγινε κάποια νύξη για τις συνθήκες διαβίωσης των ομοεθνών τους στις αναπτυγμένες και πολιτισμένες χώρες της Δύσης.

Η επίσημη ιστοσελίδα του Piet den Blanken περιέχει το μεγαλύτερο μέρος της έκθεσης, ενώ εάν βρίσκεστε ή πρόκειται να βρεθείτε στο Αϊντχόφεν μπορείτε να βρείτε πληροφορίες για την έκθεση εδώ (δυστυχώς μόνο στα ολλανδικά).

08
Σεπτ.
12

Στην αγκαλιά της γης

Μην την ξεχάσεις αυτή τη φρίκη. Ούτε παράνομοι, ούτε εισβολείς. Ψυχές μονάχα που αναζητούν ό,τι κι εσύ… μια γωνιά του κόσμου με λιγάκι ανθρωπιά.

Ανάμεσα στις 61 ψυχές που πνίγηκαν ανοιχτά της Σμύρνης το πρωί της Πέμπτης 6 Σεπτεμβρίου ήταν και το κοριτσάκι της φωτογραφίας. Το όνομά της βέβαια ποτέ δε θα το μάθουμε.

Ένα αντίο κι ένα συγγνώμη, Περσεφόνη!

07
Απρ.
12

Ερμηνεύεται πολιτικά ο θάνατος;

Για άλλα πράγματα ήθελα να γράψω και άλλα τελικά γράφω. Όμως έτσι είναι η ζωή, απρόβλεπτη και απρογραμμάτιστη. Όπως λέει και μια ρήση «όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελάει» το οποίο είναι πνευματώδες είτε πιστεύεις στην ύπαρξη του Θεού είτε όχι.

Πριν λίγο καιρό είχα διατυπώσει την εκτίμηση ότι όλα είναι πολιτική. Κάθε μας πράξη, συνειδητή ή ασυνείδητη, κάθε απόφαση ξεκινά και εκφράζει τελικά την άποψή μας περί ζωής, την ουσία δηλαδή της πολιτικής. Οι επιδιώξεις, τα όνειρά μας και τα μέσα που διαχειριζόμαστε για να τα πετύχουμε εκπορεύονται και (συν)διαμορφώνουν την πολιτική μας στάση και μας καθιστούν πολιτικά όντα σε μια κοινωνία πολιτικών όντων.
Πριν αλέκτωρ λαλήσει τρεις, έρχομαι να προσθέσω μια εξαίρεση, που ενδεχομένως στο βάθος απλώς να ενισχύει τον παραπάνω συλλογισμό. Το θάνατο. Είτε είναι από ασθένεια, από ατύχημα, από δολοφονία, από επιλογή, είτε από «φυσικά» αίτια (τα εισαγωγικά γιατί συνήθως εντάσσουμε σε αυτά ό,τι δεν εμπίπτει σε καμία από τις υπόλοιπες κατηγορίες και γιατί αμφιβάλλω ζωηρά για το ποια αίτια μπορεί να θεωρηθούν φυσικά ή αφύσικα), ο θάνατος ρίχνει ένα ιδιαίτερα βαρύ πέπλο στο περιβάλλον όπου συνέβη – παρότι ο άνθρωπος γεννιέται με τη συνειδητότητά του και ελάχιστες αυταπάτες τρέφει πως μπορεί να την ανατρέψει. Αγωνίζεται, κοπιάζει, στην ουσία του ζεί και αναπνέει, και κάθε του βήμα τον φέρνει πιο κοντά. Ο θάνατος αποτελεί βασικό άξονα των περισσότερων θρησκειών που κυριαρχούν τούτην τη στιγμή στη Γη, και ο φόβος και το αναπόφευκτό του γίνονται μηχανισμοί προσέλκυσης πιστών. Ωστόσο, είναι διαφορετικό πράγμα η θεώρηση περί θανάτου, που μπορεί να είναι θρησκευτική, κοινωνική ή ψυχολογική, και διαφορετικό το ίδιο το γεγονός του. Ακόμα και αν στηριχθούμε στα «αισιόδοξα» σενάρια περί μετά θάνατον ζωής ή μετεμψύχωσης, ο θάνατος συμβολίζει το πέρασμα στη λήθη για τη ζωή όπως την ξέρουμε και παραμένει το ίδιο ντετερμινιστικός με αυτή.
Πριν δυο εβδομάδες περίπου πέθανε ένας από τους βασικούς συντάκτες του Mixgrill, site με το οποίο συνεργάζομαι τελευταία. Το πρωί της 4ης Απριλίου ο Δημήτρης Χριστούλας αυτοκτονεί στο Σύνταγμα. Γεγονότα άσχετα μεταξύ τους με μοναδικό συνδετικό στοιχείο το θάνατο. Η αυτοκτονία του Δ. Χριστούλα βέβαια θέτει πολλαπλά πολιτικά ερωτήματα, όμως ο σκοπός μου επί του παρόντος δεν είναι να ασκήσω πολιτική. Ήθελα να μιλήσω για το φαινόμενο του θανάτου από τις 20 Οκτωβρίου και το θάνατο του διαδηλωτή Δημήτρη Κοτσαρίδη μετά από επεισόδια σε πορεία. Πλέον μαζεύτηκαν πολλά. Θυμάμαι τη φρίκη που είχα νιώσει το Μάιο του 2010 με τους νεκρούς της Μαρφίν. Αλήθεια πώς νιώθετε στο άκουσμα της είδησης κάποιου θανάτου; Σίγουρα ρωτάτε πώς έγινε, λες και έχει μεγάλη σημασία. Εν συνεχεία, αν όχι νωρίτερα, αναρωτιέστε πόσο χρονών να ήταν, λες και αυτό θα προσφέρει κάποιου είδους ανακούφιση. Είναι απλώς μια αδέξια προσπάθεια να αποτινάξουμε από πάνω μας την απειλή του θανάτου και το φόβο μας. Σπάνια τα καταφέρνουμε. Κι όταν ακόμα γίνεται, φτάνει περισσότερο στο σημείο να απαξιώνει την έννοια της ζωής παρά να υποβαθμίζει το θάνατο.
Ίσως η πράξη της γέννησης, της δημιουργίας δηλαδή ζωής, να είναι η μοναδική νικηφόρος μάχη (κι όχι πύρρειος νίκη) στην αέναη διαμάχη με το θάνατο. Πρέπει να προσπαθήσουμε περισσότερο. Κι αυτή η προσπάθεια μόνο πολιτική μπορεί να είναι. Όσο η ιατρική δεν ανακτά τον ανθρωποκεντρικό της χαρακτήρα (αν είχε ποτέ) και όσο μαίνονται πόλεμοι, μεγάλοι και μικροί, με όπλα ή οικονομικοί, ο θάνατος θα επικρατεί. Εν τέλει, η διαφύλαξη του πολύτιμου αγαθού της ζωής περνά μέσα από κάθε καθημερινή μας πράξη.
Για να φτάσουμε στο μετά όπου, παραφράζοντας τον Καβάφη, κι αν δεν μπορούμε να κάμουμε την ζωή μας όπως την θέλουμε, θα έχουμε τουλάχιστον καταφέρει να μην την εξευτελίζουμε.
Καλό ταξίδι Στέργιο.
Μέχρι να αποχωρήσει και ο τελευταίος, ξένος ή μη, εκπρόσωπος
της κάθε τρόικας η Ελλάδα είναι μια χώρα υπό κατοχή.



indiego

Sternenwandler

Αρχείο δημοσιεύσεων

Το Lagrimas de oro στο Mixcloud

Το ραδιόφωνο του Lagrimas de oro

Το αρχείο της Blogovision 2012

Το αρχείο της Blogovision 2013


griechenlandsolidarität

Aktuelle Informationen über Griechenland und Vernetzung deutschsprachiger Solidaritätsgruppen

Book In magazine

We love books and reading

cheworldtour

nine months around the world with the che brothers

guteshoerenistwichtig

das gehört gehört

ΣΙΝΕ ΜΕΛΙΝΑ

ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΘΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 65, ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ

Punk Archaeology

A collaborative exploration of the links between archaeology and the musical underground of Punk and New Wave

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Sunday Freakshow

Radio show & Music blog

η Λέσχη

φτιάχνοντας τα τετράδια της ανυπότακτης θεωρίας

nemmblog

Music For Everyone - a North East England based 'all genre' music blog

Santa Sangre

blissful nightmares & mechanical dreams

Το σχολείο της φύσης και των χρωμάτων..

Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο Φουρφουρά

Stavros Mavroudeas Blog

The personal blog of S.Mavroudeas

n o w h e r e

no/where or now/here?

ΓΙΑΝΗΣ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ

Υποψήφιος Β' Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ: ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΡΙΝ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ ΤΗΣ 25ης ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Yanis Varoufakis

THOUGHTS FOR THE POST-2008 WORLD

a closer listen

A home for instrumental and experimental music.

OMADEON

Creative Work of Multiple Forms

FRACTURED AIR

The universe is making music all the time

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΑΤΟΙΚΩΝ Ν.Φ.-Ν.Χ.

Για την υπεράσπιση του Άλσους και της πόλης

Lumen

Audio / Visual artist. Based in Bristol UK

ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ

Μια εκδοτική προσπάθεια από τους εργαζόμενους στο χώρο του βιβλίου

Η Μαγική Φωνή

“There is no greater agony than bearing an untold story inside you.”

πολύφημος 2.0

στους τυφλούς βασιλεύουν οι μονόφθαλμοι

iphigeneia panetsou

A fine WordPress.com site

Sound Advice

Music Reviews

Ο μΙκρος Μιχαλης

...σκέφτηκε και έγραψε...

Σύλλογος Ιντιφάντα

Για την Αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό Λαό

Χρονοντούλαπο

Παύλου Παπανότη, συνταξιούχου εκπαιδευτικού.

Blackspin

" ...and still spinning with the times"

JailGoldenDawn

Για την Πολιτική Αγωγή του αντιφασιστικού κινήματος

A Plus Authors

Book Blogging from a Guy's Perspective

AIXMH

έκδοση αναρχικού λόγου

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ

Δημοσιογραφικό ημερολόγιο

valuewhatworths

Just another WordPress.com site

Ε.Λ.Σ.Α.Λ.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Dimitris Melicertes

I don't write, I touch without touching.

Redflecteur

About Art and Politics

histoires_μinimales

ιστορίες μινιμάλ καθημερινής τρέλας

Snippets of Suomi

pensieri, parole, opere e omissioni di un italiano ad Helsinki

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Αρέσει σε %d bloggers: