Posts Tagged ‘δίσκος

27
Νοέ.
13

Travis – Where You Stand

Travis_Where_You_Stand

1. Τι θα ακούσεις
Παλιομοδίτικη brit-pop

2. Τραγούδια που πρέπει να ακούσεις
Warning Sign, Where You Stand, New Shoes, A Different Room

3. Βαθμολογία
7 / 10

Οι Travis έχουν ντύσει μουσικά ορισμένες από τις πιο όμορφες αναμνήσεις μου. Είναι από εκείνα τα συγκροτήματα που τα αγαπά κανείς παθολογικά χωρίς να νιώθει την ανάγκη να ερμηνεύσει το πώς και το γιατί.

Ακόμα κι έτσι, η επανεμφάνισή τους το 2013, πέντε χρόνια μετά το “Ode to J. Smith”, έφερε απορίες. Και η περιέργεια κάποιες φορές αποδεικνύεται καλός σύμβουλος. Το “Where You Stand” δεν είναι δίσκος με μεγάλες επιτυχίες (όπως το Closer που έβγαλε το εν πολλοίς πια ξεχασμένο “The Boy with No Name” του 2007), ούτε αναβιώνει στιγμές του ένδοξου παρελθόντος τους. Παρόλα αυτά, καταφέρνει να αναγνωριστεί ως ένας δίσκος που αξίζει στους Travis μετά από καριέρα 20+ ετών, για τον οποίο δε θα χρειαστεί να απολογηθούν.

Ελάχιστες στιγμές προσπαθούν να καινοτομήσουν στον ήχο τους (New Shoes). Σε κάποια τραγούδια νιώθεις ότι δανείζονται στοιχεία από τους Coldplay και τους Keane (A Different Room). Όμως ποιο από αυτά τα – νεότερα – συγκροτήματα μπορεί στ’ αλήθεια να διεκδικήσει την πατρότητά τους;  Τελικά οι παλιομοδίτες Travis ακούγονται πιο κοντά στους θεμελιωτές της Brit pop (Blur, Suede, Pulp) από τους πιο σύγχρονους μιμητές τους. Και κάπως έτσι τους συγχωρούμε και τις όποιες ομοιότητες με τους U2…

Μια γλυκιά μελαγχολία πλανιέται πάνω από κάθε ήχο. Αν κάποια στιγμή στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας τραγούδησες το “Sing”, έστω κι όταν νόμιζες ότι δεν σε άκουγε κανένας, δώσε μια ευκαιρία στο “Where You Stand”. Ίσως βρεις εδώ μέσα ένα κομμάτι της αθωότητας που ψάχνεις εναγωνίως σε καιρούς χαλεπούς και μαζί την ώθηση να φύγεις για νέες περιπέτειες.

Οι Travis ανέβασαν ολόκληρο το Where You Stand στο YouTube. Ακούστε το εδώ.

Για το Mixgrill, 23.11.2013

01
Οκτ.
13

Νατάσσα Μποφίλιου – Άνω τελεία

Ως μέλος της συντακτικής ομάδας του Mixgrill, είχα να χαρά να συμμετάσχω στην προακρόαση του νέου δίσκου της Νατάσσας Μποφίλιου με τίτλο «Άνω τελεία«. Οι γνώμες μας συγκεντρώθηκαν και πακεταρίστηκαν σε ένα κομψό άρθρο όπου χωρούν οι πιο αντικρουόμενες απόψεις. Παρακάτω, εκφράζεται σκέτη η απογοήτευση του υπογράφοντα…

ano-teleiaΉδη από τα «Εισιτήρια διπλά» η Νατάσσα Μποφίλιου ακολουθεί πτωτική πορεία. Αυτό λίγο-πολύ το ξέραμε Αυτό που μαθαίνουμε πια με την «Άνω Τελεία» είναι ότι η πτώση αυτή γίνεται με εκθετικό ρυθμό. Στο νέο της δίσκο η Νατάσσα εκτός από την αντικατάσταση του Θέμη Καραμουρατίδη από το Στάμο Στέμση προσπαθεί να στριμώξει όλες τις καινοτομίες που δεν είχε δοκιμάσει δισκογραφικά ως σήμερα: αγγλόφωνο τραγούδι (διόρθωση: προηγήθηκε το «Belle Reve» από τα «Εισιτήρια διπλά» και η συμμετοχή της στα «Feel me», «Take me higher» του Tareq), καθαρή ποπ και ροκ (ή έστω “ροκίζον”) χαρακτήρα. Δυστυχώς όμως δεν μπορεί όλοι να είναι καλοί σε όλα. Πόσο μάλλον όταν αυτά τα πειράματα ακολουθούν το ένα μετά το άλλο.

Άνω Τελεία: Έλεος πια με την παρισινή μελαγχολία! Λες και όλοι ξημεροβραδιαζόμαστε στη Μονμάρτη και τα Ηλύσια Πεδία.

Stellar Romance: Όσο κι αν το δελτίο τύπου επικαλείται τη jazz και την Ella Fitzgerald, το μόνο που ακούω κάθε φορά είναι το Love Me των Raining Pleasure.

Ο Μάγος Βιολιστής: Μια από τις λιγοστές προσπάθειες του Γ. Ευαγγελάτου να διηγηθεί ένα παραμύθι. Όσο κι αν η θεματική του δεν είναι ιδιαίτερα πρωτότυπη, το αποτέλεσμα χαρακτηρίζεται ικανοποιητικό. Η ενορχήστρωση του Σ. Στέμση κλείνει το μάτι στις δουλειές του Λάντσια.

Πάμε Ξανά: Η πιο αξιόλογη ερμηνεία της Μποφίλιου και πιο ισορροπημένη στιγμή του δίσκου.

Wrong Way: Το ναυάγιο. Μπορεί ο Στέμσης να συνθέσει μουσική για τους Depeche Mode; Μπορεί ο Ευαγγελάτος να γράψει στίχους για τους Depeche Mode; Και πάνω απ’ όλα, μπορεί η Μποφίλιου να τραγουδήσει Depeche Mode;

Unfinished Song: Θυμήθηκα το «Ευχαριστήριο» που έκλεινε τα «Τρία μυστικά» του 2009. Οι ευδιάκριτες διαφορές ανάμεσα στα δυο τραγούδια είναι δηλωτικές της μετάλλαξης της Μποφίλιου μέσα σε αυτά τα χρόνια. Και οι στιχουργικές τους ομοιότητες την πιστοποιούν.

Στο σύνολό του ένας δίσκος απρόσμενα ασύνδετος, τόσο μουσικά και στιχουργικά όσο και ερμηνευτικά. Αν έμπαινε μια τελεία στις υπερβολές, όλα θα είχανε σωθεί…

Η «Άνω τελεία» αναμένεται να κυκλοφορήσει σύντομα από τη Feelgood Records.

04
Ιολ.
13

Devendra Banhart – Mala

Ο Devendra είναι ένας θεός των Βουδιστών – ή των Ινδουιστών, δε το θυμάμαι με ακρίβεια. Το σίγουρο είναι ότι σε αυτό το δίσκο ο συνονόματός του, Banhart, παίρνει λίγη «θεία φώτιση» και παρουσιάζει ένα πραγματικό κομψοτέχνημα.

Mala

1. Τι θα ακούσεις:
ας την πούμε Indie Folk

2. Τραγούδια που αξίζει να ακούσεις: ΟΛΑ

για να πάρεις μια γεύση: Your Fine Petting Duck, Won’t You Come Over, Mi Negrita, Never Seen Such Good Things

3. Βαθμολογία:
8,5/10

Το ξέραμε ότι ο τύπος έχει ταλέντο. Είχε διαφανεί ακόμα και σε όσους είχαν επιφανειακά προσεγγίσει τις δουλειές του και άκουσαν μόνο το «I Feel Just Like A Child» που έγινε μεγάλη επιτυχία στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας. Οι υπόλοιποι όμως δε μπορεί παρά να έμεναν πάντα με μια προσμονή για κάτι μεγαλύτερο. Ο Devendra έδωσε hits τα ραδιόφωνα. Δεν έδινε ωστόσο κάποιο ολοκληρωμένο δίσκο. Τώρα που έφτασε το Mala και το εμπεδώσαμε όσο γίνεται, μπορούμε να ισχυριστούμε – με σχετική σιγουριά – ότι ο, νεαρός ακόμα, Βενεζουελανο-αμερικάνος βρήκε το δρόμο του. Ο όγδοος (!) δίσκος του δεν είναι αριστουργηματικός. Ενδεχομένως όμως σε κάποια χρόνια να μνημονεύεται ως το έναυσμά του, ως το σημείο πραγματικής εκκίνησής του για να γίνει μια μεγάλη μουσική προσωπικότητα. Όλα αυτά βέβαια θα ισχύσουν μόνον αν δεν παρατήσει τη μουσική για χάρη κάποιας άλλης εικαστικής τέχνης. Είναι και πολυτάλαντος, βλέπετε!

Για το Mala, το εξώφυλλο του οποίου είναι σχεδιασμένο από τον ίδιο τον Banhart, είναι δύσκολο να βρεθεί ακριβής «μουσικός» όρος που να το περιγράφει χωρίς να το περιορίζει. Έχει ένα ιδιόμορφο και πολυσυλλεκτικό στίγμα, μείγμα από τις διάφορες επιρροές του δημιουργού του και πιθανότατα καθρέφτη των εμπειριών του. Ένα παιδί που μεγάλωσε ανάμεσα σε δυο πατρίδες τόσο διαφορετικές μεταξύ τους. Ένας νεαρός που περιπλανήθηκε πολύ, κυριολεκτικά και μεταφορικά, ώσπου να βρει τους τρόπους έκφρασης που του ταιριάζουν. Ένας έμπειρος πλέον μουσικός με μια δύσκολα ανιχνεύσιμη, αλλά απολαυστική στο άκουσμά της ταυτότητα.

Το ξεκίνημα του δίσκου είναι κάπως υποτονικό, ίσως και άνευρο. Μα πρόκειται για μια αναζήτηση και μάλιστα από τις δύσκολες. Από αυτές χωρίς συγκεκριμένο σκοπό. Ήδη όμως από το τρίτο κιόλας τραγούδι η μελωδία σε κερδίζει και δε σε αφήνει ξανά. Γερμανικοί τίτλοι με αγγλικούς στίχους. Τα αγγλικά εναλλάσσονται με γερμανικά μέσα στο ίδιο τραγούδι. Ισπανικά με προφορά Τόμι Λι Τζόουνς. Αλλαγή τονισμού στις λέξεις για να βγει το μέτρο στους στίχους. Όλα φαίνονται παράδοξα εκ πρώτης. Όλα δένουν τόσο αρμονικά στο τελικό αποτέλεσμα. Η ένταση δεν ανεβαίνει ποτέ. Δε χρειάζεται. Το απαλό λίκνισμα του «Mi Negrita» γίνεται για μια στιγμή ηλεκτρονικός χορός σε κάποιο βερολινέζικο κλαμπ στο φινάλε του «Your Fine Petting Duck»  κι επιστρέφει σε ρυθμικό σουλατσάρισμα με το «Won’t You Come Over«.

Hildegard+von+BingenΤο «Für Hildegard von Bingen» περιγράφει μια μικρή ταινία που εμπνεύστηκε ο Banhart βγαλμένη από ένα παράλληλο σύμπαν στο οποίο η Hildegard von Bingen (Γερμανίδα θεολόγος, συνθέτης και συγγραφέας που έζησε τον 12ο αιώνα και έγινε Αγία για τους Καθολικούς) απομονωμένη στο κελί της λαμβάνει μια βιντεοκασέτα με τις πρώτες εκπομπές του νεοσύστατου MTV. Η ιδέα την τρελαίνει! Έτσι αποφασίζει να εγκαταλείψει το μοναστήρι, να γίνει τηλεοπτική παραγωγός στο MTV και να διαδώσει το μήνυμα της Πίστης.

Όσο δύσκολα θα ξεχωρίσεις κάποιο τραγούδι, άλλο τόσο δύσκολα θα σταματήσεις το δίσκο. Κι αν δεν έβαλες να τον ακούσεις ακόμα, ίσως να έχασες κάτι σημαντικό από τη μουσική του 2013.

devendra

Η φωτογραφία του Devendra σε μια στιγμή χαλάρωσης από το Φεβρουάριο του 2013 αλιεύθηκε από εδώ.

Μπορείτε να δείτε το σύνολο των συναυλιών του Devendra Banhart σε Αμερική και Ευρώπη στο επίσημο site του. Από αυτές ξεχωρίζουν οι δύο εμφανίσεις του τον Ιούλιο στην Ιταλία, σε Λούκκα (Τοσκάνη) και Ρώμη, ως support στο μέγιστο Neil Young.

Για το Mixgrill, 22.06.2013

14
Απρ.
13

Dido – Girl Who Got Away

Πάνε οι παλιές αγάπες στον Παράδεισο;

1. Τι θα ακούσεις:
Ποπ με ελεγχόμενες δόσεις ηλεκτρονικής μουσικής και trip hop

2. Τραγούδια που αξίζει να ακούσεις:
End of Night, No Freedom, Love to Blame, Let Us Move On

3. Βαθμολογία:
6/10

Δεν πίστευα ότι η περίπτωση της Dido θα μπορούσε να με απασχολήσει ξανά. Θεωρούσα ότι θα έμενε για πάντα μια πανέμορφη κοπέλα που έδωσε ένα πρώτο δίσκο-διαμάντι την εποχή ακριβώς που χρειαζόταν. Για κάποιο λόγο όμως  – που παραμένει αδιευκρίνιστος ακόμα και τώρα – μπήκα στη διαδικασία να ακούσω το νέο της πόνημα και να προσφερθώ οικειοθελώς να γράψω για αυτό. Τα λάθη πληρώνονται όμως…

Ο τέταρτος δίσκος της έφτασε στις αρχές Μαρτίου. Αποτελεί την επανεμφάνιση της Αγγλίδας τραγουδοποιού μετά από πέντε χρόνια απουσίας. Από την πρώτη της κυκλοφορία, το No Angel του 1999, οι παύσεις ανάμεσα στις δισκογραφικές δουλειές της υπήρξαν πάντα τόσο μεγάλες που στο μεσοδιάστημα απλώς ξεχνούσες την ύπαρξή της. Και σε εκείνο ακριβώς το σημείο, επέστρεφε, σκάρωνε ένα τραγούδι για την αγάπη, σε έβαζε να το ακούς στο repeat για κάποιο καιρό και αποσυρόταν ξανά στη λήθη.

Dido-Girl-Who-Got-Away

Ελάχιστα διαφοροποιείται το Girl Who Got Away από όσα κλισέ μπορεί κανείς να σκεφτεί και να γράψει για τη Dido. Ένας δίσκος που στάζει μέλια από όλες της μεριές, που προορίζεται να σε συντροφεύσει κυρίως εκείνες τις βραδιές ερωτικής απογοήτευσης λίγο πριν πέσεις στην αγκαλιά του «στα ‘δωσα όλα κι έμεινα στον άσο«. Τα γνώριμα μελωδικά της τοπία έχουν βέβαια εξελιχθεί και διανθιστεί με περισσότερες ηλεκτρονικές και χορευτικές πινελιές. Σε αρκετά σημεία ο δίσκος έχει ομοιότητες με το περσινό Devotion παραμένοντας ωστόσο υποτονικότερος και λιγότερο επιτηδευμένος από το ντεμπούτο της Jessie Ware.

Το εναρκτήριο τραγούδι και πρώτο single «No Freedom» φανερώνει κάποια δείγματα από τη Dido του παρελθόντος και φέρει ένα ρεφρέν εύκολο στη σύλληψη και στην απομνημόνευση. Ναι, δεν υπάρχει αγάπη χωρίς ελευθερία και δεν υπάρχει ελευθερία χωρίς αγάπη. Από εκεί και πέρα, αδυνατώ να κατανοήσω πώς νοείται αυτό το τραγούδι να γίνει «ύμνος» των εξεγερμένων στη Συρία κατά τις εμφύλιες συγκρούσεις που μαστίζουν εδώ και αρκετούς μήνες τη χώρα. Η ίδια η Dido δήλωσε έκπληκτη σε συνέντευξή της στο BBC. Άλλωστε το συγκεκριμένο τραγούδι γράφτηκε το Μάρτιο του 2011 πριν ξεκινήσουν οι συγκρούσεις στη Συρία – όταν η κοντινή στη Συρία Βόρεια Αφρική βρισκόταν ήδη σε αναταραχή. Εκείνο τον καιρό, όπως μαθαίνουμε από την ίδια συνέντευξη, η Dido ήταν έγκυος και μάλιστα βρισκόταν στο στούντιο ηχογραφώντας μέχρι που γέννησε. «Δεν υπάρχει τίποτα ομορφότερο από το να τραγουδάς και να έχεις ένα μικρό χορευταρά μέσα σου», δήλωσε με νόημα.

Tο ντουέτο με τον Kendrick Lamar «Let Us Move On» έχει δύο όψεις και συνδυάζει με αρκετή επιτυχία τα μουσικά είδη των δύο καλλιτεχνών. Το «End of Night» που προορίζεται να κυκλοφορήσει ως το δεύτερο single του δίσκου δίνει μια ευχάριστη χορευτική νότα ανάμεσα σε μπαλάντες απελπισίας και προσμονής.

Στιχουργικά η Dido μένει αταλάντευτη στη μετριοπάθεια και τη μεμψιμοιρία για την οποία την αγαπήσαμε. Συνεχίζει να ονειρεύεται και να ελπίζει σε ένα καλύτερο κόσμο που θα έρθει με λίγη περισσότερη προσπάθεια από όλους μας. Δεν της αρέσουν οι αλλαγές, ούτε οι διαφοροποιήσεις (I don’t want to be different/ I just want to fit in) και πολλές φορές της αρκεί να παρασύρεται από το ρεύμα (I wanna move with the seasons / Go with the flow).

Η Dido τελικά παραμένει μια ειλικρινής δημιουργός και το Girl Who Got Away μάλλον έγινε ο δίσκος που ήθελε. Χωρίς να διαφοροποιείται, ταιριάζει απολύτως σε ό,τι περιμέναμε από αυτή. Καμία έκπληξη λοιπόν!

04
Απρ.
13

Letras españolas.2: Bajofondo – Presente

Presente-coverΈχεις περιμένει πολύ για αυτό το δίσκο. Είσαι ανυπόμονος. Έχεις χορτάσει τους δύο προηγούμενους, έχεις ακούσει ακόμα και τα ρεμίξ και τις προσωπικές δουλειές των μελών του συγκροτήματος, μα πάλι δεν παρηγοριέσαι. Το νέο υλικό φτάνει επιτέλους κι είσαι έτοιμος να απογειωθείς.

1. Τι θα ακούσεις:
Σύγχρονο ηλεκτρονικό τάνγκο

2. Τραγούδια που πρέπει να ακούσεις:
Circular, Nocturno, Cuesta Arriba, Código de Barra

3. Βαθμολογία:
5/10

Ο τρίτος δίσκος των Bajofondo (τέταρτος αν συνυπολογίσουμε το Bajofondo Remixed), πρώτος έξι χρόνια μετά το αριστουργηματικό Mar Dulce, δύσκολα καταφέρνει να σταθεί αντάξιο των προσδοκιών που έχει δημιουργήσει αυτή η ομάδα των βιρτουόζων μουσικών. Το Presente ευαγγελίζεται ότι αποτελεί τον καθρέφτη των Bajofondo. Ότι συγκεντρώνει στοιχεία από το παρελθόν τους και μας δίνει μια ιδέα για τη μελλοντική κατεύθυνση του συγκροτήματος. Αυτό το τελευταίο σηκώνει βέβαια μεγάλη συζήτηση. Οι πρώτες ακροάσεις δημιουργούν την αίσθηση ότι πράγματι το Presente, εκτός του ότι είναι δίσκος των Bajofondo, παρουσιάζει ενδιαφέρον. Μπαίνοντας ωστόσο βαθύτερα, ακρόαση με την ακρόαση, ανακαλύπτεις πολύ απλά ότι δεν υπάρχει τίποτα να ανακαλύψεις. Όλα είναι πολύ εύκολα, πολύ επιφανειακά.

Το πρώτο single “Pide Piso” που είχε κυκλοφορήσει ως προπομπός του δίσκου το Δεκέμβριο προειδοποίησε: επαναλαμβανόμενα μοτίβα και ξεπούλημα της τάνγκο παράδοσης ώστε να καταφέρει σώνει και καλά να εισβάλλει σε lounge χώρους εστίασης και να αποτελέσει γέφυρα ανάμεσα στον Justin (διαλέξτε επίθετο) και τη Rihanna.

Ο δίσκος έχει επιτηδευμένα άψογο περιτύλιγμα. Άλλωστε οι γερές πλάτες της Sony Masterworks εγγυώνται πρότυπη παραγωγή. Μήπως όμως ευθύνεται και για το πομπώδες όσο και εντελώς ανέμπνευστο αποτέλεσμα; Μεγάλη κουβέντα κι αυτή!

Η διάρθρωση των τραγουδιών – υποτίθεται ότι – προσομοιώνει μια συναυλία των Bajofondo. Ειλικρινά ελπίζω σε μια τέτοια συγκυρία να έχω θέση κοντά στην πόρτα. Οι συνθέσεις εναλλάσσονται χωρίς κανένα ειρμό και σχέδιο. Μέσα στο ίδιο τραγούδι το μουσικό θέμα εξαντλείται σε ένα επαναλαμβανόμενο, λειψό κύριο μέρος και μένεις να αναρωτιέσαι όχι ΤΙ ήθελε να «πει ο ποιητής» αλλά ΑΝ είχε να πει το οτιδήποτε. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το “La trufa y el sifón” που βγήκε λες από μια πρόβα του “Pide Piso” διεκδικώντας την αυθυπαρξία του και έμεινε μετέωρο ανάμεσα σε καλές προθέσεις και επιδέξια γυρίσματα…
Bajofondo-press-photo
Στο δίσκο υπερισχύουν τα ορχηστρικά θέματα, χωρίς να μπορούμε να πούμε ότι θυμίζουν τις μουσικές που έχει κατά καιρούς συνθέσει ο Gustavo Santaolalla για ταινίες. Ξεχωρίζει το “Nocturno” που βρίσκεται χαμένο στον πόλεμο του beat. Ακόμα και τεχνάσματα που σε άλλη περίπτωση θα απογείωναν το δίσκο μοιάζουν περισσότερο με παρωδία, όπως για παράδειγμα το a cappella “Oigo Voces” και η βροχή του “Noviembre”. Χαρακτηριστικότερο όλων είναι το φινάλε του “Sabelo” στο οποίο ακούμε φωνές Ελλήνων διαδηλωτών χωρίς να μπορούμε να διακρίνουμε τα συνθήματα (!). Ο Cave υπήρξε πιο άμεσος και δηλωτικός στη λυρικότητά του. Τελικά, μέσα σε όλα αυτά, αναδεικνύεται το “Circular”, όχι μόνο για την πιο ολοκληρωμένη μελωδία του δίσκου και τα υπέροχα φωνητικά, αλλά κυρίως γιατί – παρότι δε γράφτηκε από μέλη των Bajofondo – περιγράφει με τον πιο γλαφυρό και αυτοσαρκαστικό τρόπο την πορεία ολόκληρου του Presente:

“Voy dando vueltas/ Aunque no dejo de caminar/ no voy a ningún lugar.”

Φέρνω βόλτες από ‘δω κι από ‘κει/ Παρότι περπατώ συνέχεια/ δε φτάνω πουθενά.

Το παγώνι είναι ένα πτηνό με μεγάλα, πανέμορφα φτερά. Κρίμα που δε μπορεί να πετάξει.

Viajeros Banner 
Αυτή την Πέμπτη και κάθε Πέμπτη από τις οχτώ ως τις δέκα το βράδυ, το Letras españolas συντονίζεται στο ifeelradio για να περιηγηθεί μουσικά με τους Viajeros του ispania.gr. Στην παρέα εκτός από τους Bajofondo έρχονται οι Orishas, η Luz Casal και πολλοί άλλοι ισπανόφωνοι και μη.

 

Για το Mixgrill, 27.03.2013

05
Μαρ.
13

Nick Cave & The Bad Seeds – Push The Sky Away

nick-cave«Αν ήταν να χρησιμοποιήσω αυτήν την ξεφτισμένη μεταφορά για τους δίσκους, ότι είναι δηλαδή σαν παιδιά, τότε το Push The Sky Away αποτελεί το μωρό-φάντασμα μέσα στη θερμοκοιτίδα», δηλώνει στην επίσημη σελίδα του ο Nick Cave αναφερόμενος στην τελευταία του δουλειά, η οποία κυκλοφόρησε επίσημα πλέον στις 18 Φεβρουαρίου. Φέροντας στη μουσική του πορεία 14 άλμπουμ με τους Bad Seeds αποφασίζει να γιορτάσει το 15ο ως ιωβηλαίο (jubilee) για τα 30 χρόνια ύπαρξης της μπάντας και να χαρίσει στο κοινό του ένα αποπαίδι που καμία σχέση δεν έχει με την τελευταία δυναμική τρέλα των Grinderman.

Παρόλο που ο ίδιος του προσπαθεί να στήσει το σκηνικό με τις δηλώσεις του, αυτοαποδομείται με τους στίχους του και τοποθετεί το περιβάλλον δράσης υπό της θάλασσας με φιγούρες που κάποιες φορές θα ζήλευε ο Tim Burton. Με το εξώφυλλο να αναπαριστά τον ίδιο του να υποδεικνύει τον ουρανό, ενώ παράλληλα τη μούσα του να σκύβει το κεφάλι κοιτώντας το βυθό, αποδίδει ανάγλυφα την ολόγυμνη αλήθεια της, που δεν είναι άλλη από την αλήθεια του δίσκου. Την προτρέπει να σηκώσει το βλέμμα, να ανοίξει τους ορίζοντες της και να τολμήσει να δει τον ουρανό, να τον σπρώξει μακριά.
Σα γνήσιος Ρωμαίος ελεγειακός ποιητής δεν περιορίζεται μόνο στη μελωδία, μα περνά σε ένα ανώτερο λογοτεχνικό επίπεδο που χρήζει ποιητολογικής ανάλυσης. Φαντάζει αδιανόητη η μελωδία αποσυνδεδεμένη από το στίχο. Αποτελούν ένα αδιάσπαστο όλον, που κάθε προσπάθεια υπερεξήγησης το μόνο που θα κατάφερνε θα ήταν η συνολική υποτίμηση του έργου. Με σαπφικό βιολί παρηχεί το “w“ κατά μήκος των τίτλων επιτείνοντας το σκοτεινό υγρό στοιχείο, όπως επίσης τα “l“ και “r“ θυμίζοντας εποχές από Murder Ballands και Where The Wilde Roses Grow, με την ηχητική μεστότητα όμως του The Boatman’s Call. Η τεράστια μουσική ενότητά του αποτυπώνεται με τα ηχητικά σύνολα να μεταπηδούν από το ένα τραγούδι στο άλλο τις περισσότερες φορές μεταμφιεσμένα. Δε γίνονται αντιληπτά με την πρώτη προσέγγιση, όμως τούτο αποτελεί ένα βασικό συστατικό της ανεπανάληπτης πληρότητάς του. Απόλυτα ταιριάζει εδώ αυτό που είπε πετυχημένα ο Βίκτωρ Ουγκώ: «μια φωτιά είναι κρυμμένη πίσω από κάθε τι που βλέπεις».

Push-The-Sky-Away
We No Who U R: Ξεκινά στήνοντας το τοπίο μέσα στο δάσος, ενώ παράλληλα παίζει με το φως (morning light) και την αναπνοή (we breathe it in), που αποτελούν τα βασικά στοιχεία της ζωής μαζί με το νερό.

Wide Lovely Eyes: Αποκαλύπτεται σιγά σιγά η εσωτερική νοηματική συνοχή, σαν πλέγμα που συνδέει ενδοαναφορικά τα κομμάτια με αλληλουχία εικόνων και όρων (π.χ. mermaids). Τα εξαιρετικά δεύτερα φωνητικά θυμίζουν τις γοργόνες του έκτου τραγουδιού, ενώ οι στίχοι down the tunnel that leads to the sea/ step on the beach beneath the iron sky και crystal waves and waves of love προετοιμάζουν τον ακροατή για το επόμενο κομμάτι. Αντιστάθμισμα του φωτός η νύχτα ταυτίζεται με τον τραγουδιστή (the night expands, I am expanding).

Water’s Edge: Όπως αποκάλυψε ο ίδιος σε συναυλία στα πλαίσια προώθησης του δίσκου, το συγκεκριμένο τραγούδι είναι γραμμένο για τη γυναίκα του. Καθώς το προδίδει και ο τίτλος, το σημείο αναφοράς δε θα μπορούσε παρά να είναι το νερό: where the stones meet the sea, down by the water, and search for the word on the water’s edge, who dance at the water’s edge, shaking their asses, who shriek at the edge of the water. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι αποτελεί κάποιου είδους νοηματικής ζευγαρωτής ομοιομορφίας που εκτυλίσσεται στίχο παρά στίχο και ολοκληρώνεται με το εξαιρετικό βιολί, το οποίο παίζει πάντα σε δεύτερο πλάνο, άλλοτε κυριαρχικά και άλλοτε υποστηρικτικά, πάντα όμως ως βασικό στοιχείο της μελωδίας.

Jubilee street: Αν και είναι ένα από τα πρώτα τραγούδια που γνωστοποιήθηκαν πριν από την κυκλοφορία του δίσκου, παρόλα αυτά δεν αποκόπτεται από το σύνολο συνεχίζοντας το παιχνίδι ενδοαυτοαναφορικότητας με φράσεις, όπως I’m pushing my own wheel of love. Η Bee που θα μπορούσε να είναι και το κορίτσι του εξωφύλλου ηχητικά ταυτίζεται με τη Jubilee street, βασικό πυλώνα ολόκληρης της δουλειάς, μιας που εμφανίζεται στους δύο από τους εννέα τίτλους. Άξιο ιδιαίτερης μνείας είναι το τελευταίο τρίστιχο του τραγουδιού: I’m transforming, I’m vibrating, I’m glowing/I’m flying, look at me/I’m flying, look at me now. Αποδυόμενος όλες τις εγκλωβίστικες νόρμες μεταμορφώνεται, μετουσιώνεται και προετοιμάζεται για το επερχόμενο μυθολογικό ταξίδι του. Με αφορμή τις λέξεις girl και book παρεκκλίνει παρεμβάλλοντας δύο εγκιβωτισμένες αφηγήσεις (Mermaids και We Real Cool) για να επιστρέψει στο τι ακολούθησε τη σύνθεση του Jubilee Street.

Mermaids: Με οβιδιανού τύπου στίχο που θα μπορούσε να είναι επηρεασμένος από την Ερωτική Τέχνη ξεκινά την αφήγηση του: she was a catch/we were a match/I was the match/that would fire up her snatch. Παρόλη την προκλητικότητα των λέξεων καταφέρνει και περνά σε ένα ανώτερο μεταποιητικό επίπεδο, όπου πλέον οι λέξεις αποδεσμεύονται της κυριολεκτικής τους σημασίας και απολυτοποιούν την έννοια της αυθαιρεσίας του γλωσσικού σημείου (που θα έλεγε και ο Saussure). Οι συγκεκριμένοι στίχοι θα μπορούσαν να αποτελέσουν εξαιρετικό παράδειγμα της λογοτεχνικής φύσης του Nick Cave, καθώς ξεπερνά τα όρια της απλής στιχουργικής και σύνθεσης. Στα πλαίσια λοιπόν αυτής της άρτιας λογοτεχνικότητας θα μπορούσε άραγε ο στίχος down to the water να αποτελεί διακειμενική-διαμουσική αναφορά στο τραγούδι της PJ Harvey Down By The Water; Γιατί δεν είναι μόνο ο προφανής τίτλος που μπορεί να προδίδει κάτι τέτοιο, αλλά και η μουσική σύνθεση που προσιδιάζει κατά πολύ στο μουσικό ύφος του καλλιτέχνη. Τα φωνητικά από τις θαλάσσιες θεότητες (for I ‘ve seen your face/on the floor of the ocean) σιγοντάρουν με μυθολογικές καταβολές το ρεφρέν και μαγεύουν εκείνους που πηγαινοέρχονταν και τελικά «βυθίζονταν» down to the sea πλανημένοι από την ομορφιά τους. Ως άλλος Οδυσσέας δεμένος στο κατάρτι ακούει το τραγούδι των σειρήνων, ενώ η επιθυμία και αγωνία του να υποκύψει στη μαγική φωνή τους μεταφέρεται στο We Real Cool.

We Real Cool: Η δεύτερη αφήγηση που πυροδοτείται από τη λέξη book στο Jubilee street εγκολπώνει ένα ευρύτερο πλαίσιο αναφορών πέρα από τους μύθους. Ξεκινά με δύο χριστολογικούς στίχους (who was it you called the good shepherd, rounding up the kids for their meal), συνεχίζει με αστρονομικούς όρους (who measured the distance from the planets, Sirius is 8,6 light years away, Arcturus is 37) και περνώντας από το παρελθόν στο παρόν (the past is the past and it’s here to stay) καταλήγει στον «παράδεισο» της τεχνολογίας (Wikipedia’s heaven).

Finishing Jubilee Street: Έπειτα από τη σύντομη παράκαμψή του επιστρέφει και αφηγείται τις συνθήκες που ακολουθούν την παραγωγή του Jubilee Street. Δε θα μπορούσε να λείπει η γυναικεία μορφή, κατά παράξενο τρόπο όμως αυτήν δεν είναι πια η Bee, αλλά κάποια άλλη. Με τη φράση you draw lightning from the sky δεν το συνδέει μόνο με το προηγούμενο τραγούδι, μα και με τη βασική ιδέα του δίσκου και το δεύτερο bonus track.

Higgs Boson Blues: Αλλάζει εντελώς θεματολογία και μεταφέρει τον ακροατή σε ζεστές ερήμους και στο μακρινό Memphis, όπου η φωτιά (flame trees on fire) αντικαθιστά το υγρό στοιχείο, το οποίο εμφανίζεται μόνο με δύο μικρές αναφορές (and cries with the dolphins, Miley Cyrus floats in a swimming pool in Toluca Lake).

Push The Sky Away: Το σπουδαιότερο για την ολότητα και σύλληψή του τραγούδι το φύλαξε για το τέλος, χαρίζοντάς του την ηρωική fama μέσω της ομωνυμίας. Σαν ορατιανή σφραγίδα κερδίζει τη μάχη με τη λήθη για να αντέξει σαν αριστούργημα μέσα στο χρόνο αδιαφορώντας για τη θέση του κόσμου (and if your friends think that you should do it different / and if they think that you should do it the same). Δεν είναι απλή μουσική, είναι ποίηση, είναι ελεγεία που πηγάζει από την εσωτερική ανάγκη για δημιουργία (and some people say it’s just rock ‘n’ roll/aw, but it gets you right down to your soul). Μόνο αν καταφέρει και υπερβεί κανείς την καθεστηκυία πραγματικότητα θα επιτύχει την ολοκληρωτική λύτρωση των συμβάσεων. Ο μόνος τρόπος είναι να σπρώξει μακριά τον ουρανό (just keep on pushing and, keep on pushing and/push the sky away), εκεί που δεν υπάρχουν σύνορα παρά μόνο το πραγματικό φως.

Επιμύθιο: Αμφιβάλλω πολύ αν είχε όλα αυτά μέσα στο μυαλό του ο Nick Cave, όταν συνέθετε τη μουσική του. Δε με ενδιαφέρει άλλωστε κιόλας να μπω σε μια διαδικασία προθετικής πλάνης (που θα έλεγαν και οι Άγγλοι Νέοι Κριτικοί) που ως μοναδικό αποτέλεσμα θα έχει να κυνηγώ μάγισσες και χίμαιρες. Γιατί εν τέλει η αξία ενός καλού δίσκου δεν έγκειται μόνο στην ποιότητα δημιουργίας, παραγωγής και ακρόασής του, αλλά ουσιαστικά στη μετέπειτα συνεχή ανατροφοδότηση θυμικού και λογικού με μεταποιητικά ερεθίσματα έτοιμα να εκραγούν στο κεφάλι σου ανά πάσα στιγμή. Και ναι, η καινούρια δουλειά του Nick Cave είναι πολύ καλή.

Για το Mixgrill, 24.02.2013

18
Φεβ.
13

Camper Van Beethoven – La Costa Perdida

Η φολκ και country ροκ στο σήμερα. Επανεμφάνιση με έμπνευση αλλά κι ένα… κόμπιασμα.

Camper Van Beethoven

Ένας δίσκος που είναι και δεν είναι

1. Τι θα ακούσεις:
Ροκ με φολκ και country στοιχεία

2. Τραγούδια που πρέπει να ακούσεις
A Love For All Time, Summer Days, Northern California Girls

3. Βαθμολογία
6,5/10

Για ένα συγκρότημα που επιστρέφει μετά από δέκα χρόνια δισκογραφικής απουσίας είναι σίγουρα αναμενόμενο ένα κόμπιασμα και μια δυσκολία προσανατολισμού, σε καμία περίπτωση όμως έλλειψη έμπνευσης που δε θα δικαιολογούσε την επανεμφάνιση. Στην περίπτωση των Camper Van Beethoven επιβεβαιώνονται και οι δύο πλευρές του νομίσματος. Η έμπνευση δίνει το παρόν σε κάθε στίχο, σε κάθε ήχο από το πρώτο ακόμα τραγούδι που ανοίγει τον όγδοο δίσκο τους, La Costa Perdida. Η «χαμένη ακτή», από την άλλη, δεν έχει συνοχή και βρίσκεται συχνά να χάνεται σε μουσικά μονοπάτια άνευ συγκεκριμένης ταυτότητας. Από φολκ κιθάρες αλά Van Morisson περνά σε μονοπάτια Calexico, χωρίς όμως να μπορείς να πεις με σιγουριά ότι είναι το ένα ή το άλλο. Αναμφίβολα, ο δρόμος που επιλέγουν να κινηθούν δεν είναι εύκολος. Από καιρό η φολκ και country μουσική αργοπεθαίνουν – τουλάχιστον σε περιοχές μακριά του Μισσισσιππή – και δεν αρκεί ένας Neil Young για να ξαναφέρει την άνοιξη ενός μουσικού ρεύματος που φαίνεται ότι έκανε τον κύκλο του. Οι Camper Van Beethoven πάντως προτάσσουν τα στοιχεία που τους ξεχωρίζουν φροντίζοντας να διατηρούν τους εμπνευσμένους στίχους τους σε πρώτο πλάνο και με τις κιθάρες να δίνουν πάντοτε τις απαντήσεις σε όποια ερωτήματα μένουν μετέωρα.

Το εναρκτήριο Come Down The Coast γεμίζει προσδοκίες με την απλότητά του. Είναι ένα κάλεσμα προς μια γυναίκα που έχει όνομα και δεν έχει. Που μπορεί κάλλιστα να τη λένε Εσμεράλντα, Γκαμπριέλα ή Ιζαμπέλα, αλλά δε θα ξαφνιαστούμε σε καμιά περίπτωση αν μας συστηθεί ως Τζοζεφίνα, Μανταλένα ή Ροζαλίνα. Κι αφού μαζευτήκαμε στην παραλία και ακούμε το αιθέριο τραγούδι της θάλασσας, έρχονται οι κιθάρες και γκρεμίζουν το ρυθμό στην προσπάθειά τους να πρωτοτυπήσουν. Το πέρασμα στο You Got To Roll ανεβάζει την ένταση με κρυστάλλινους ήχους και δυναμικά φωνητικά. Και πάλι όμως το σκωτσέζικο ντους συνεχίζεται στο Someday Our Love Will Sell Us Out το οποίο κοντοροχτυπήθηκε με το Too High For The Love-in για την πιο αδύναμη στιγμή του δίσκου χάνοντας στα σημεία. Το μικρό σε διάρκεια Peaches In The Summertime ακούγεται ως ιρλανδική φολκ διασκευή των Beach Boys και εκπλήσσει ευχάριστα ακριβώς λόγω της ειλικρίνειάς του.

Επιτέλους κάπου μετά τη μέση του δίσκου έρχεται το ζενίθ με την τριπλέτα Northern California Girls, Summer Days και La Costa Perdida. Είναι οι στιγμές που το συγκρότημα ακούγεται συνειδητοποιημένο, αποφασισμένο και ξεχειλίζει αυτοπεποίθηση. Εξαιρετικές μελωδίες ντύνουν όμορφες ιστορίες και επιβραβεύουν τους υπομονετικούς που παρά τις αντιξοότητες έφτασαν ως εκεί. Το αποχαιρετιστήριο A Love For All Time κλείνει με τον πιο γλυκερό (!) τρόπο το ταξίδι μας στον αμερικάνικο Νότο, με φωνητικά που θυμίζουν τις στιγμές μεγαλείου του Albarn στο Tender. Η μουσική ενώνεται με το κύμα και εξαφανίζεται αφήνοντας πίσω… την αγάπη.

It’s a love, a love for all time…

Για το Mixgrill, 11.02.2013

10
Ιαν.
13

Pop Eye – Almost Dead, Still Alive

Πώς κρίνεις στ’ αλήθεια έναν δίσκο; Πώς συμπεραίνεις αν και πόσο σου άρεσε; Ένα κριτήριο που αποδεικνύεται αλάνθαστο για μένα είναι η ταχύτητα με την οποία παράγει σκέψεις και εικόνες μέσα μου και η επακόλουθη ταχύτητα με την οποία τρέχει το στυλό μου στο χαρτί.

1. Τι θα ακούσεις;
Αγγλόφωνη ποπ

2. Τραγούδια που πρέπει να ακούσεις;
The Night Falls, A Better Day, You, Already Dead

3. Βαθμολογία;
8/10

Ο δεύτερος δίσκος των Pop Eye έφτασε στ’ αυτιά μου (ως σύνολο, γιατί είχα ακούσει αποσπασματικά τραγούδια) μαζί με τα χιόνια. Δεν μπορώ να είμαι σίγουρος τι εικόνες είχαν τα παιδιά στο μυαλό τους όταν τον ετοίμαζαν. Φαντάζομαι ήταν φωτεινές και πιθανότατα ηλιόλουστες, ωστόσο και η δική μου η ψυχή, παρά την εξωτερική μουντάδα, διατηρείται ολόφωτη τούτη τη στιγμή. Κι αν ξεκίνησα να γράφω είναι πρωτίστως για να πω ένα ευχαριστώ. Δε συνηθίζω να αποθεώνω τους Έλληνες που γράφουν ακρίτως στα αγγλικά. Όχι για λόγους εθνικισμού, μα καθαρά συναισθηματικά. Ένα «Σ’αγαπώ» παραμένει ανώτερο από το πιο καλοτραγουδισμένο «I love you». Ούτε προτιμώ τις ανάλαφρες, feel-good με το στανιό μουσικές.

Pop Eye - Almost Dead, Still Alive

Όμως το “Almost Dead, Still Alive” είναι τόσο χαρούμενο που δεν μπόρεσα να του αντισταθώ. Ακόμα κι αν περιέχει τραγούδια λιγότερο χορευτικά, με στίχους πιο συννεφιασμένους απ’ όσο περιμένεις όταν τελειώνει το “The Night falls”. Ρυθμός, μελωδικότητα, απλές κιθάρες. Απλώς χαλάρωσε και άσε τη μουσική να σε ταξιδέψει σε μέρες καλύτερες. Σε μέρες που θα ξυπνάς με κέφι και θα τινάζεσαι από το κρεβάτι για να μη χάσεις στιγμή από τη νέα πρόκληση που ξημέρωσε. Σε μέρες που θα λες τραγουδιστά την «καλημέρα» στο γείτονα και θα σφιχταγκαλιάζεις τους πάντες στο ασανσέρ, παρόλο που το επόμενο event του free hugs απέχει πολύ ακόμα.

Άλλωστε λένε ότι ακόμα και στο πιο καταχωνιασμένο μπουντρούμι μπορείς να νιώσεις ευτυχισμένος αν καταφέρεις να βρεις το φεγγίτη που βλέπει στον ουρανό. Οι Pop Eye σού απλώνουν ένα χέρι να τον ψάξετε μαζί.

Ακούστε ολόκληρο το δίσκο εδώ.

PopEye – Line Up:
Δημήτρης Καμπούρης | vocals, lyrics
Γιάννης Καλατής | drums, keyboards, programming
Μάρκος Καλατής | guitar, programming
Μάνος Αναγνωστάκης | bass
Έφη Θεολόγου | vocals, keyboards, guitar

Για το Mixgrill, 13.12.2012




Μέχρι να αποχωρήσει και ο τελευταίος, ξένος ή μη, εκπρόσωπος κάθε τρόικας, η Ελλάδα είναι μια χώρα υπό κατοχή.

indiego

Sternenwandler

Αρχείο δημοσιεύσεων

Το Lagrimas de oro στο Mixcloud

Το ραδιόφωνο του Lagrimas de oro

Το αρχείο της Blogovision 2012

Το αρχείο της Blogovision 2013


cheworldtour

nine months around the world with the che brothers

Kollect-news

ενημέρωση και ειδησεογραφία

guteshoerenistwichtig

das gehört gehört

ΣΙΝΕ ΜΕΛΙΝΑ

ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΘΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 65, ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ

Punk Archaeology

A collaborative exploration of the links between archaeology and the musical underground of Punk and New Wave

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Sunday Freakshow

Radio show & Music blog

η Λέσχη

φτιάχνοντας τα τετράδια της ανυπότακτης θεωρίας

nemmblog

Music For Everyone - a North East England based 'all genre' music blog

Santa Sangre

blissful nightmares & mechanical dreams

Το σχολείο της φύσης και των χρωμάτων..

Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο Φουρφουρά

Stavros Mavroudeas Blog

The personal blog of S.Mavroudeas

n o w h e r e

no/where or now/here?

ΓΙΑΝΗΣ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ

Υποψήφιος Β' Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ: ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΡΙΝ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ ΤΗΣ 25ης ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Yanis Varoufakis

thoughts for the post-2008 world

a closer listen

A home for instrumental and experimental music.

OMADEON

Creative Work of Multiple Forms

FRACTURED AIR

The universe is making music all the time

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΑΤΟΙΚΩΝ Ν.Φ.-Ν.Χ.

Για την υπεράσπιση του Άλσους και της πόλης

Lumen

Audio / Visual artist. Based in Bristol UK

ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ

Μια εκδοτική προσπάθεια από τους εργαζόμενους στο χώρο του βιβλίου

Η Μαγική Φωνή

“There is no greater agony than bearing an untold story inside you.”

πολύφημος 2.0

στους τυφλούς βασιλεύουν οι μονόφθαλμοι

iphigeneia panetsou

A fine WordPress.com site

Sound Advice

Music Reviews

Ο μΙκρος Μιχαλης

...σκέφτηκε και έγραψε...

Σύλλογος Ιντιφάντα

Για την Αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό Λαό

Χρονοντούλαπο

Παύλου Παπανότη, συνταξιούχου εκπαιδευτικού.

Blackspin

" ...and still spinning with the times"

JailGoldenDawn

Για την Πολιτική Αγωγή του αντιφασιστικού κινήματος

A Plus Authors

Book Blogging from a Guy's Perspective

AIXMH

έκδοση αναρχικού λόγου

Βασιλική Σιούτη

Δημοσιογραφικό ημερολόγιο

valuewhatworths

Just another WordPress.com site

Ε.Λ.Σ.Α.Λ.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Dimitris Melicertes

I don't write, I touch without touching.

Redflecteur

About Art and Politics

histoires_μinimales

ιστορίες μινιμάλ καθημερινής τρέλας

Snippets of Suomi

pensieri, parole, opere e omissioni di un italiano ad Helsinki

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Τα Νέα του Βελγίου

Σουρεαλιστική Επιθεώρηση Πολιτισμού

Αρέσει σε %d bloggers: