Posts Tagged ‘αυτοκτονία

28
Οκτ.
12

Στην Αθήνα της κρίσης

Ένα νέο ντοκιμαντέρ για την κρίση «Αθήνα: Κοινωνική κατάρρευση»

Athens: Social Meltdown – Greek subtitles from Ross Domoney on Vimeo.

Dr Dimitris Dalakoglou explains the social meltdown which took place in Greece between May 2010 & June 2012 that is on going. This film contains videos and photos shot on the streets, often containing violence and paints a portrait of widespread economic hardship endured by a cities inhabitants. This film is part of an ongoing research project, which looks at the rapid structural changes which Greece is undergoing.

Produced & Directed by Ross Domoney
Interview: Dimitris Dalakoglou
Filmed, Photographed & Edited by Ross Domoney

aletheiaphotos.com

Advertisements
18
Μάι.
12

Gracias España!

22
Απρ.
12

Δεν έχει τέλος

Άλλη μία αυτοκτονία. Από αυτές που μαθαίνουμε, γιατί σίγουρα υπάρχουν πολλές ακόμα που αποσιωπούνται. Άλλη μία αυτοκτονία με πρόδηλη την απογοήτευση του αυτόχειρα από το διαρκή αγώνα επιβίωσης στο δυσοίωνο πολιτικό σκηνικό της Ελλάδας. Ο 44χρονος δάσκαλος Σάββας Μετοικίδης έβαλε τέλος στη ζωή του το Σάββατο 21 Απριλίου δια απαγχονισμού στη Σταυρούπολη της Ξάνθης. Άφησε πίσω του πολυσέλιδη επιστολή για να ρυθμίσει προσωπικές υποθέσεις και με πολιτικό περιεχόμενο. Παρακάτω παρουσιάζεται ένα κείμενό του, μια πραγματεία για τη βία, όπως τη βίωσε ο ίδιος κατά τα επεισόδια του Δεκεμβρίου του 2008, και με προφανείς προεκτάσεις στη σύγχρονη πραγματικότητα του ΔΝΤ και της τρόικας.

Βία είναι…

«ΒΙΑ είναι να δουλεύεις 40 χρόνια για ψίχουλα και να αναρωτιέσαι αν ποτέ θα βγεις στη σύνταξη.

ΒΙΑ είναι τα ομόλογα, τα κλεμμένα ασφαλιστικά ταμεία, η χρηματιστηριακή απάτη.

ΒΙΑ είναι να αναγκάζεσαι να παίρνεις ένα στεγαστικό δάνειο που τελικά το πληρώνεις χρυσό.

ΒΙΑ είναι το διευθυντικό δικαίωμα του εργοδότη να σε απολύει όποια στιγμή θέλει.

ΒΙΑ είναι η ανεργία, η προσωρινότητα, τα 700 ευρώ με ή χωρίς ένσημα.

ΒΙΑ είναι τα εργατικά «ατυχήματα», επειδή τα αφεντικά περιορίζουν τα εξόδά τους εις βάρος της ασφάλειας των εργαζομένων.

ΒΙΑ είναι να παίρνεις ψυχοφάρμακα και βιταμίνες για να ανταπεξέλθεις στα εξαντλητικά ωράρια.

ΒΙΑ είναι να είσαι μετανάστρια, να ζεις με το φόβο ότι θα σε πετάξουν ανά πάσα στιγμή έξω από τη χώρα και να βιώνεις μια διαρκή ανασφάλεια.

ΒΙΑ είναι να είσαι ταυτόχρονα μισθωτή, νοικοκυρά και μάνα.

ΒΙΑ είναι να σου πιάνουν το κώλο στη δουλειά και να σου λένε «Χαμογέλα ρε τι σου ζητάμε;»

Αυτό που ζήσαμε εγώ το ονομάζω εξέγερση. Κι όπως κάθε εξέγερση μοιάζει με πρόβα εμφυλίου, μυρίζει καπνιά, δακρυγόνα και αίμα. Δεν τιθασεύεται εύκολα και δεν καπελώνεται. Πυρπολεί συνειδήσεις, αναδεικνύει και πολώνει αντιθέσεις, υπόσχεται στιγμές, έστω, συντροφικότητας και αλληλεγγύης. Ιχνηλατεί ατραπούς για την κοινωνική απελευθέρωση.

Κυρίες και κύριοι, καλώς ήρθατε στις μητροπόλεις του χάους! Βάλτε πόρτες ασφαλείας και συστήματα συναγερμού στα σπίτια σας, ανοίξτε την tv και απολαύστε το θέαμα. Η επόμενη εξέγερση θα είναι σίγουρα σφοδρότερη, όσο θα προχωράει η σαπίλα αυτής της κοινωνίας… Ή βγείτε στους δρόμους δίπλα στα παιδιά σας, απεργήστε, τολμήστε να διεκδικήσετε τη ζωή που σας κλέβουν, να θυμηθείτε ότι κάποτε υπήρξατε νέοι που θελήσατε ν’ αλλάξετε τον κόσμο».

Σάββας Μετοικίδης

Το κείμενο αναδημοσιεύεται από την e-Πύλη Εκπαίδευσης

07
Απρ.
12

Ερμηνεύεται πολιτικά ο θάνατος;

Για άλλα πράγματα ήθελα να γράψω και άλλα τελικά γράφω. Όμως έτσι είναι η ζωή, απρόβλεπτη και απρογραμμάτιστη. Όπως λέει και μια ρήση «όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελάει» το οποίο είναι πνευματώδες είτε πιστεύεις στην ύπαρξη του Θεού είτε όχι.

Πριν λίγο καιρό είχα διατυπώσει την εκτίμηση ότι όλα είναι πολιτική. Κάθε μας πράξη, συνειδητή ή ασυνείδητη, κάθε απόφαση ξεκινά και εκφράζει τελικά την άποψή μας περί ζωής, την ουσία δηλαδή της πολιτικής. Οι επιδιώξεις, τα όνειρά μας και τα μέσα που διαχειριζόμαστε για να τα πετύχουμε εκπορεύονται και (συν)διαμορφώνουν την πολιτική μας στάση και μας καθιστούν πολιτικά όντα σε μια κοινωνία πολιτικών όντων.
Πριν αλέκτωρ λαλήσει τρεις, έρχομαι να προσθέσω μια εξαίρεση, που ενδεχομένως στο βάθος απλώς να ενισχύει τον παραπάνω συλλογισμό. Το θάνατο. Είτε είναι από ασθένεια, από ατύχημα, από δολοφονία, από επιλογή, είτε από «φυσικά» αίτια (τα εισαγωγικά γιατί συνήθως εντάσσουμε σε αυτά ό,τι δεν εμπίπτει σε καμία από τις υπόλοιπες κατηγορίες και γιατί αμφιβάλλω ζωηρά για το ποια αίτια μπορεί να θεωρηθούν φυσικά ή αφύσικα), ο θάνατος ρίχνει ένα ιδιαίτερα βαρύ πέπλο στο περιβάλλον όπου συνέβη – παρότι ο άνθρωπος γεννιέται με τη συνειδητότητά του και ελάχιστες αυταπάτες τρέφει πως μπορεί να την ανατρέψει. Αγωνίζεται, κοπιάζει, στην ουσία του ζεί και αναπνέει, και κάθε του βήμα τον φέρνει πιο κοντά. Ο θάνατος αποτελεί βασικό άξονα των περισσότερων θρησκειών που κυριαρχούν τούτην τη στιγμή στη Γη, και ο φόβος και το αναπόφευκτό του γίνονται μηχανισμοί προσέλκυσης πιστών. Ωστόσο, είναι διαφορετικό πράγμα η θεώρηση περί θανάτου, που μπορεί να είναι θρησκευτική, κοινωνική ή ψυχολογική, και διαφορετικό το ίδιο το γεγονός του. Ακόμα και αν στηριχθούμε στα «αισιόδοξα» σενάρια περί μετά θάνατον ζωής ή μετεμψύχωσης, ο θάνατος συμβολίζει το πέρασμα στη λήθη για τη ζωή όπως την ξέρουμε και παραμένει το ίδιο ντετερμινιστικός με αυτή.
Πριν δυο εβδομάδες περίπου πέθανε ένας από τους βασικούς συντάκτες του Mixgrill, site με το οποίο συνεργάζομαι τελευταία. Το πρωί της 4ης Απριλίου ο Δημήτρης Χριστούλας αυτοκτονεί στο Σύνταγμα. Γεγονότα άσχετα μεταξύ τους με μοναδικό συνδετικό στοιχείο το θάνατο. Η αυτοκτονία του Δ. Χριστούλα βέβαια θέτει πολλαπλά πολιτικά ερωτήματα, όμως ο σκοπός μου επί του παρόντος δεν είναι να ασκήσω πολιτική. Ήθελα να μιλήσω για το φαινόμενο του θανάτου από τις 20 Οκτωβρίου και το θάνατο του διαδηλωτή Δημήτρη Κοτσαρίδη μετά από επεισόδια σε πορεία. Πλέον μαζεύτηκαν πολλά. Θυμάμαι τη φρίκη που είχα νιώσει το Μάιο του 2010 με τους νεκρούς της Μαρφίν. Αλήθεια πώς νιώθετε στο άκουσμα της είδησης κάποιου θανάτου; Σίγουρα ρωτάτε πώς έγινε, λες και έχει μεγάλη σημασία. Εν συνεχεία, αν όχι νωρίτερα, αναρωτιέστε πόσο χρονών να ήταν, λες και αυτό θα προσφέρει κάποιου είδους ανακούφιση. Είναι απλώς μια αδέξια προσπάθεια να αποτινάξουμε από πάνω μας την απειλή του θανάτου και το φόβο μας. Σπάνια τα καταφέρνουμε. Κι όταν ακόμα γίνεται, φτάνει περισσότερο στο σημείο να απαξιώνει την έννοια της ζωής παρά να υποβαθμίζει το θάνατο.
Ίσως η πράξη της γέννησης, της δημιουργίας δηλαδή ζωής, να είναι η μοναδική νικηφόρος μάχη (κι όχι πύρρειος νίκη) στην αέναη διαμάχη με το θάνατο. Πρέπει να προσπαθήσουμε περισσότερο. Κι αυτή η προσπάθεια μόνο πολιτική μπορεί να είναι. Όσο η ιατρική δεν ανακτά τον ανθρωποκεντρικό της χαρακτήρα (αν είχε ποτέ) και όσο μαίνονται πόλεμοι, μεγάλοι και μικροί, με όπλα ή οικονομικοί, ο θάνατος θα επικρατεί. Εν τέλει, η διαφύλαξη του πολύτιμου αγαθού της ζωής περνά μέσα από κάθε καθημερινή μας πράξη.
Για να φτάσουμε στο μετά όπου, παραφράζοντας τον Καβάφη, κι αν δεν μπορούμε να κάμουμε την ζωή μας όπως την θέλουμε, θα έχουμε τουλάχιστον καταφέρει να μην την εξευτελίζουμε.
Καλό ταξίδι Στέργιο.
Μέχρι να αποχωρήσει και ο τελευταίος, ξένος ή μη, εκπρόσωπος
της κάθε τρόικας η Ελλάδα είναι μια χώρα υπό κατοχή.
05
Απρ.
12

Στο Σύνταγμα

Το όνομα αυτού Δημήτρης Χριστούλας. Αυτοκτόνησε το πρωί της Τετάρτης 04/04/2012 με πιστόλι στην πλατεία Συντάγματος, θύμα των πολιτικών και του συστήματος που συντηρούμε όλοι. Παρακάτω το ιδιόχειρο – σύμφωνα με την κόρη του – γράμμα που άφησε.

08
Απρ.
11

Kurt Cobain… Παραμύθι με λυπημένο τέλος

8 Απριλίου 1994. Ένας ηλεκτρολόγος επισκέπτεται ένα εξοχικό σπίτι στη λίμνη Ουάσινγκτον του Σιάτλ για να εγκαταστήσει ένα σύστημα ασφαλείας. Σε ένα από τα δωμάτια ανακαλύπτει το σώμα ενός νεαρού ξανθομάλλη αγκαλιά με ένα κυνηγετικό όπλο. Είναι ήδη κάμποσες μέρες νεκρός – ο ιατροδικαστής αποφαίνεται από τις 5 Απριλίου.

Η επίσημη εκδοχή, όπως δείχνουν τα στοιχεία, είναι αυτοκτονία. Αντίθετα με τα ποπ είδωλα (E.Presley, M.Jackson), το γεγονός του θανάτου του ηγέτη των Nirvana δεν αμφισβητείται. Όχι, ο Cobain δε μετοίκησε σε κάποιο ερημονήσι ούτε απήχθη από φιλόμουσους εξωγήινους. Ωστόσο γύρω από τις συνθήκες θανάτου του αναπτύχθηκε έντονη πολεμική. Ήταν όντως αυτοκτονία ή μήπως δολοφονία; Τι ρόλο έπαιξε η γυναίκα του, Courtney Love; Tον βοήθησε ή τον έσπρωξε ακόμα βαθύτερα στην ήδη προβληματική κατάσταση που βρισκόταν;

Ο Cobain ήταν εθισμένος στα ναρκωτικά και είχε εκδηλώσει συμπτώματα κατάθλιψης. Η γέννηση της κόρης του τον Αύγουστο του ‘92 τον έκανε ακόμα πιο μελαγχολικό και αρνητικό, από φόβο ίσως ότι δε θα μπορέσει να ανταποκριθεί στις ευθύνες ενός πατέρα. Και πράγματι δεν τα κατάφερε. Έφυγε (είτε το επέλεξε είτε όχι – μικρή σημασία έχει πια) χωρίς να δει την κόρη του να μεγαλώνει. Η έντονη πίεση της ξαφνικής δημοσιότητας, η εξάρτηση από την ηρωίνη, η ιδιόρρυθμη γυναίκα του τον απορρύθμισαν.

Ο ίδιος δεν έφτασε καν τα τριάντα και οι Nirvana δε συμπλήρωσαν ούτε μια δεκαετία ζωής. Πρόλαβαν να κυκλοφορήσουν μόλις τρεις στούντιο δίσκους (Bleach 1989, Nevermind 1991, In Utero 1993) καθώς και κάποιες συλλογές και ζωντανές ηχογραφήσεις μετά το θάνατο του Cobain. Μα έμειναν στην ιστορία ως ένα σημαντικό κεφάλαιο της ροκ μουσικής, σίγουρα από τα πιο επιδραστικά συγκροτήματα του αποκαλούμενου εναλλακτικού ροκ και του grunge που άνθισαν στις αρχές του ’90. Οι ομοιότητές τους με το φαινόμενο των Doors κάποιες δεκαετίες πριν είναι αξιοσημείωτες. Άλλωστε κι ο Jim Morrison πέθανε στα 27 του χρόνια όπως και ο Cobain. Ωστόσο τα εναπομείναντα μέλη των Nirvana επέλεξαν να αφήσουν ήσυχο το όνομα του συγκροτήματος να φτιάξει το μύθο του στα χρόνια που ακολούθησαν (αντίθετα με τους Doors). Και πράγματι έτσι έγινε. Ο μπασίστας των Nirvana, K.Novoselic, ακολούθησε το δρόμο του με συμμετοχή σε διάφορα συγκροτήματα, συνεργαζόμενος αρκετές φορές με τους Foo Fighters που ίδρυσε το έτερο μέλος των Nirvana, ο ντράμερ D.Grohl (που συμμετέχει επίσης στους Them Crooked Vultures).

Ο Kurt πέθανε. Ίσως να ήταν πολύ νέος. Ίσως να μην άξιζε στο ταλέντο του τέτοιο τέλος. Μα τα κατορθώματά του μένουν ζωντανά μια εικοσαετία μετά να θυμίζουν αυτόν, τη σπαρακτική του φωνή, την απόλυτα δοτική σκηνική του παρουσία. Ο Kurt είναι στο πάνθεον των ηρώων της μουσικής. Σαν σήμερα (8/4) πριν 17 χρόνια βρέθηκε νεκρός.

*        Οι Foo Fighters κυκλοφορούν σε λίγες μέρες τον έβδομο στούντιο δίσκο τους (Wasting Light) και κάνουν περιοδεία ανά τον κόσμο. Η Ελλάδα δυστυχώς δε βρίσκεται ως τώρα στη λίστα τους, ωστόσο θα παρεβρεθούν σε αρκετά από τα μεγάλα μουσικά φεστιβάλ της κεντρικής Ευρώπης (Hurricane, Rock en Seine). Είναι μια ευκαιρία να δούμε ό,τι απέμεινε από τους Nirvana.




indiego

Sternenwandler

Αρχείο δημοσιεύσεων

Το Lagrimas de oro στο Mixcloud

Το ραδιόφωνο του Lagrimas de oro

Το αρχείο της Blogovision 2012

Το αρχείο της Blogovision 2013


griechenlandsolidarität

Aktuelle Informationen über Griechenland und Vernetzung deutschsprachiger Solidaritätsgruppen

Book In magazine

We love books and reading

cheworldtour

nine months around the world with the che brothers

guteshoerenistwichtig

das gehört gehört

ΣΙΝΕ ΜΕΛΙΝΑ

ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΘΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 65, ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ

Punk Archaeology

A collaborative exploration of the links between archaeology and the musical underground of Punk and New Wave

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Sunday Freakshow

Radio show & Music blog

η Λέσχη

φτιάχνοντας τα τετράδια της ανυπότακτης θεωρίας

nemmblog

Music For Everyone - a North East England based 'all genre' music blog

Santa Sangre

blissful nightmares & mechanical dreams

Το σχολείο της φύσης και των χρωμάτων..

Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο Φουρφουρά

Stavros Mavroudeas Blog

The personal blog of S.Mavroudeas

n o w h e r e

no/where or now/here?

ΓΙΑΝΗΣ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ

Υποψήφιος Β' Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ: ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΡΙΝ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ ΤΗΣ 25ης ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Yanis Varoufakis

THOUGHTS FOR THE POST-2008 WORLD

a closer listen

A home for instrumental and experimental music.

OMADEON

Creative Work of Multiple Forms

FRACTURED AIR

The universe is making music all the time

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΑΤΟΙΚΩΝ Ν.Φ.-Ν.Χ.

Για την υπεράσπιση του Άλσους και της πόλης

Lumen

Audio / Visual artist. Based in Bristol UK

ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ

Μια εκδοτική προσπάθεια από τους εργαζόμενους στο χώρο του βιβλίου

Η Μαγική Φωνή

“There is no greater agony than bearing an untold story inside you.”

πολύφημος 2.0

στους τυφλούς βασιλεύουν οι μονόφθαλμοι

iphigeneia panetsou

A fine WordPress.com site

Sound Advice

Music Reviews

Ο μΙκρος Μιχαλης

...σκέφτηκε και έγραψε...

Σύλλογος Ιντιφάντα

Για την Αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό Λαό

Χρονοντούλαπο

Παύλου Παπανότη, συνταξιούχου εκπαιδευτικού.

Blackspin

" ...and still spinning with the times"

JailGoldenDawn

Για την Πολιτική Αγωγή του αντιφασιστικού κινήματος

A Plus Authors

Book Blogging from a Guy's Perspective

AIXMH

έκδοση αναρχικού λόγου

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ

Δημοσιογραφικό ημερολόγιο

valuewhatworths

Just another WordPress.com site

Ε.Λ.Σ.Α.Λ.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Dimitris Melicertes

I don't write, I touch without touching.

Redflecteur

About Art and Politics

histoires_μinimales

ιστορίες μινιμάλ καθημερινής τρέλας

Snippets of Suomi

pensieri, parole, opere e omissioni di un italiano ad Helsinki

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Αρέσει σε %d bloggers: