Archive Page 2

20
Απρ.
15

Blue Monday: νοσταλγικό

Από καιρό πια δεν μπορούσε να περπατήσει. Ένα ατύχημα με το ποδήλατο τον είχε καθηλώσει για πάντα πλέον σε μια καρέκλα δίπλα στο παράθυρο να χαζεύει τους περαστικούς γεμάτος νοσταλγία στο βλέμμα. Σα χθες ήταν που μπορούσε να τρέξει ανέμελος κυνηγώντας τον Μπάρνεϊ, τη μικρή λευκή πατσαβούρα που κατ’ ευφημισμόν και μόνο χαρακτηριζόταν σκυλί, παίζοντας και γελώντας δίχως να υπάρχει αύριο. Καιρός πάει που κι ο Μπάρνεϊ έχει να βγει βόλτα. Η πίστη αυτού του ζωντανού είναι απερίγραπτη. Εκεί καθηλωμένος κι εκείνος στο δικό του συναισθηματικό αναπηρικό καρότσι να αρνείται πεισματικά κάθε πρόταση της Κατερίνας για περίπατο. Ήθελε μόνο μαζί του, κι αφού δεν μπορούσε εκείνος, δε θα έβγαινε ούτε κι αυτός.

Η αλήθεια είναι, πως ο σωματικός πόνος είχε πλέον ιαθεί. Το σημάδι όμως στην ψυχή του θα μείνει για πάντα κι ας προσποιείται πως δεν το βλέπει. Αν ήταν δική του στραβοτιμονιά, ίσως μπορούσε κάποια στιγμή να την ξεπεράσει, μαστιγώνοντας τον εαυτό του ξανά και ξανά. Έφταιγε όμως η Κατερίνα, και πώς να της κρατήσει κακία; Πώς να της θυμώσει, να της κακιώσει και να λυτρωθεί μέσα από το μίσος του; Την αγαπούσε τόσο πολύ, που ξεχνούσε τα πάντα μόνο κοιτώντας την. Ξεχνούσε και την πληγή, αλλά δεν μπορούσε να τη γιατρέψει. Επανερχόταν κάθε φορά που εκείνη έκλεινε την πόρτα πίσω της, ακόμη κι αν πήγαινε μόνο στη δουλειά.

Η νοσταλγία, λένε, είναι κάτι που εφηύρε ο Όμηρος για να μπορέσει να γράψει ολόκληρο έπος για τον ήρωα του. Η αγάπη για τη χαμένη πατρίδα που προσπαθούσε εναγωνίως να ξαναδεί. Για τους απλούς καθημερινούς ανθρώπους όμως, όπως ο Μιχάλης, ήταν η προσμονή για όλα όσα δεν πρόφτασε να ολοκληρώσει, για όσα ονειρεύτηκε, για όσα επιθύμησε. Παραδόθηκε στη νοσταλγία του μετατρέποντάς την στην ίδια του τη ζωή. Μπορεί να μην πρόφτασε να της δείξει το φεγγάρι, όσο κι αν το καρτερούσε, μα της το σιγοτραγουδούσε κάθε βράδυ μόλις την έπαιρνε ο ύπνος. Για να μην τον ακούει. Για να προσμένει κι εκείνη την επόμενη νύχτα. Για να σουφρώνει τα χείλη της από ανυπομονησία κι εκείνος απλώς να τη φαντάζεται με όλο του το είναι.

«Νύχτωσε κι απόψε, Κατερίνα. Βάλε έναν δίσκο να παίζει κι έλα κάθισε δίπλα μου. Θα προσποιηθούμε ότι ποτέ δεν έγινε τίποτα, ότι ποτέ δε χρειάστηκε να φύγεις από κοντά μου. Σ’ αγαπώ».

«On the sheet I see your horizon
All of me pressed onto you
But in this light you look like Poseidon
I’m just a ghost you walk right through»

Στις 31 Μαρτίου του ενιαυτού ο Sufjan Stevens κυκλοφόρησε τη νέα του δισκογραφική δουλειά με τίτλο Carrie & Lowell και δισκογραφική την Asthmatic Kitty. Βαθιά συναισθηματικός δίσκος με τη χαρακτηριστική ταυτότητα του είδους του. Τον προτείνω ανεπιφύλακτα σε όποιον νιώθει έντονη την ανάγκη να εμπλακεί στον κυκεώνα της νοσταλγίας.

Καλημέρα!

Advertisements
06
Απρ.
15

Blue Monday: i feel your love

Κάθε πρωί που ξυπνούσε το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να ανοίγει τα μάτια του κι έπειτα το ραδιόφωνο. Συνήθεια παλιά, προέκταση του ίδιου του τού εαυτού. Με ένα μόνο στίχο μπορούσες να τον χαρακτηρίσεις: there’s a song playing on the radio και -ω! τι σύμπτωση- ήταν το πρώτο τραγούδι που άκουσε σήμερα. Είχαν περάσει χρόνια πολλά από την τελευταία φορά και αναρωτιόταν το λόγο που το είχε ξεχάσει. «Μάλλον πέρασαν τα χρόνια και μεγάλωσα», σκέφτηκε δυνατά, «και το πάθος μου καταλάγιασε μαζί τη δική τους άγρια ορμή». Σηκώθηκε νωχελικά από την καρέκλα και κατευθύνθηκε προς τη δισκοθήκη του. Δεν είχε ξημερώσει ακόμα καλά καλά κι ήταν εκείνη η πρώτη αχτίδα που τον τύφλωσε και τον έκανε μια στιγμή να κοντοσταθεί. Για λίγα κλάσματα μόνο, αφού το αντανακλαστικό ασυνείδητο έκρυψε τα μάτια του χρησιμοποιώντας το χέρι του μόνο ως εκτελεστικό όργανο.

Κοίταξε δεξιά, κοίταξε αριστερά, μα δεν έβρισκε αυτό που ήθελε. «Αυτό που τακτοποιεί τα πράγματά μου για να μην τα βρίσκω στο τέλος με ξεπερνά! Κι αυτό λάθος το κάνει». Σώπασε. «Το έκανε», σιγοψιθύρισε λίγα λεπτά αργότερα. «Ας ήταν εδώ και δε θα γκρίνιαζα. Να μπορούσε να με ακούει να το λέω…» Άρχισε να χαϊδεύει με αγάπη τα παλιά του βινύλια. Συλλέκτης από τους λίγους, που όμως είχε πλέον χρόνια να αγοράσει κάποιον καινούριο δίσκο. Του αρκούσε το ραδιόφωνο. Του θύμιζε τα τραγούδια της, όταν έβαζε στο φούρνο τα λογής λογής κουλουράκια και μοσχοβόλαγε όλο το σπίτι. Από τότε που έφυγε εκείνη δεν έφαγε ποτέ ξανά μπισκότα βουτύρου μη τυχόν και ξεχάσει τη γεύση που είχαν. «Το βρήκα!», αναφώνησε κι ας μην ήταν εκεί κανείς να τον ακούσει. «Πού είχες κρυφτεί…» 21 χρόνια είχαν περάσει από τη στιγμή που τον αγόρασε κι όμως μπορούσε να φέρει στο νου του με κάθε λεπτομέρεια το χαμόγελό της εκείνη τη μέρα στο δισκοπωλείο. Τις κλεφτές γεμάτες ντροπή ματιές της, εκείνες τις ερωτευμένες, τις γεμάτες ανασφάλεια. Εκείνες που τον έκαναν να την ερωτευτεί παράφορα και να χάνει τη γη κάτω από τα πόδια του.

Πάνε εφτά χρόνια από τότε που άκουσε τελευταία φορά τη φωνή της. Όταν κάνεις όνειρα, η ίδια η ζωή είναι αυτή που σε ξεπερνάει. «Γιατί δεν πρόσεχες;», αναστέναξε και έβαλε πάλι το δίσκο στην ίδια θέση. Του αρκούσε που άκουγε ραδιόφωνο.

«Keep your love around me
Keep your love around me so I can’t be alone»

Η Laura Marling κυκλοφόρησε στις 23 Μαρτίου τον πέμπτο κατά σειρά προσωπικό της δίσκο με τίτλο Short Movie από την Virgin. Αιθέρια φωνητικά για ώρες χαλάρωσης και ηρεμίας.

Καλημέρα και καλό Πάσχα να έχουμε! Καλή Ανάσταση!

30
Μαρ.
15

Blue Monday: μεσημεριανό

Μεσημέριασε κι ακόμα να με ψάξεις. Από χθες έχεις να μου μιλήσεις και η ώρα είναι τρεις. Δεν είχες τίποτα να μου πεις; Βρήκα επάνω στο τραπέζι τα σχήματα που ζωγράφιζες εχθές μιλώντας στο τηλέφωνο. Έχεις ταλέντο, σου το έχω ξαναπεί. Αυθαίρετα μέσα στην απλότητά τους κι αν είναι, βγάζουν μιαν ένταση που με ξεπερνά. Γιατί δε τη διοχετεύεις κι αλλού; Ίσως σε 50 χρόνια από τώρα να σε εκθέτουν στο καρφί κάποιου μουσείου, καθώς δεκάδες επισκέπτες είτε θα σε προσπερνούν βιαστικά αδιαφορώντας, είτε με μύτη σουβλερή και ύφος καρδιναλίου θα κρίνουν την έμπροσθέν τους έκθετη ψυχή σου. Πονάνε τα μάτια σου μου λες κοιτώντας τόσο άσπρο. Ζαλίζεσαι και θέλεις να λιποθυμήσεις. Τόσο σε πειράζει ο καμβάς; Γιατί τα σκίτσα σου έχουν γεμίσει τις χαρτοπετσέτες όλου του σπιτιού. Πας κόντρα στο φορμαλιστικό κατεστημένο. Κάτι είναι κι αυτό. Όλα τα άλλα μας έχουν καταπιεί. Κοίτα τον εαυτό σου κατάματα χωρίς δισταγμό. Αν η καρδιά σου είναι ειλικρινής το μεγάλο κήτος του φόβου θα σε ξεράσει τρεις μέρες αργότερα σε όρμο γαληνό. Γιατί δε μου τηλεφωνείς;

«Stop listen to new words from around as you’re round
And all the captives you burn, is burning out»

Ο Patrick Watson κυκλοφορεί στις 12 Μαΐου τον καινούριο του δίσκο με τίτλο Love Songs For Robots και εταιρεία τη συμπαθή μου Domino. Το άλμπουμ αναμένεται να έχει δέκα τραγούδια, ενώ το ομώνυμό του που μας κρατάει συντροφιά σήμερα είναι το πρώτο κατά σειρά. Περιμένω με ενδιαφέρον να ακούσω και τα υπόλοιπα.

Καλημέρα και καλή εβδομάδα σάς εύχομαι!

23
Μαρ.
15

Blue Monday: το ρολόι

– Τικ, τακ, τικ, τακ: ακούς ή έχει πολύ θόρυβο έξω;
– Ακούω. Καθαρά.
– Δεν ακούς. Αλλιώς θα με ρωτούσες.
– Ακούω, σου λέω. Πεντακάθαρα. Τι να σε ρωτήσω. Εμπιστεύομαι τ΄ αυτιά μου.
– Εμπιστοσύνη = εν + πίστη, πίστη δηλαδή σε κάτι συγκεκριμένο, ἐν προκειμένῳ στο αισθητήριο της ακοής.
– Ακριβώς. Τι παραλογισμός σε έχει πιάσει σήμερα; Πιστεύω στα αυτιά μου, σ’ εμένα κατ’ επέκταση. Τον ίδιο μου τον εαυτό.
– Και για πες μου. Τι είναι αυτό που ακούς;
– Ο μετρονόμος τής από κάτω. Έχει μάθημα πιάνου σε λίγο.
– (Σιωπή κι ένα γλυκό χαμόγελο).
– Γιατί χαμογελάς; Τι είπα;
– Το σωστό. Ήθελα να με διαψεύσεις. Τζάμπα σε κατηγόρησα.
– Τι περίμενες να ακούσεις δηλαδή;
– Ότι ακούς το δικό μου ρολόι.
– Με κοροϊδεύεις σήμερα νομίζω. Ο καρπός σου είναι άδειος!
– Το ξέρω.
– Αλλά;
– Μιλάω για το άλλο ρολόι. Αυτό που έχουμε όλοι μέσα μας. Αυτό που παράδοξα χτυπά όλη μέρα, κάθε μέρα, δίχως να χάνει στιγμή.
– Την καρδιά εννοείς;
– Ακριβώς. Σκέψου. Με κάθε χτύπο της σου χαρίζει ζωή και συγχρόνως σου την αφαιρεί.
– Δεν καταλαβαίνω τι λες. Πώς σου την αφαιρεί;
– Λειτουργεί ως ρολόι. Με κάθε της χτύπο περνά και ο χρόνος που σου έλαχε να ζήσεις πάνω σε αυτήν τη γη. Όσο περισσότεροι χτύποι, τόσο λιγότερο σου έχει μείνει. Είναι κι αυτοί σαν τα καλοκαίρια. Νομίζουμε ότι είναι πολλά και όλο αφήνουμε τα σχέδια μας για το επόμενο. Αναλογίσου, πόσα τελικά έχουμε στη διάθεση μας.
– Θεέ μου, έχουν περάσει σχεδόν τα μισά από αυτά που δικαιούμαι! Και τι έκανα γι’ αυτό;
– Μη στεναχωριέσαι για όσα δεν έκανες, αλλά γι’ αυτά που δεν πρέπει να αφήσεις ξανά να χαθούν. Ζήσε! Όσο ακόμη χτυπά δυνατά το ρολόι σου και σου το υπενθυμίζει.

«You got my heart straight pulling in the wrong direction
You got me all along with my own affections»

Ο Twin Shadow κυκλοφόρησε στις 17 Μαρτίου τον καινούριο του δίσκο με τίτλο Eclipse στην Warner Bros. Οι κριτικές γενικότερα δεν είναι και οι καλύτερες, εμένα όμως μου αρέσει η ευαισθησία του. Προσωπικά γούστα θα μου πεις και θα έχεις και δίκιο. Μία όμως ακρόαση του αξίζει. Για να αποκτήσεις τη δική σου άποψη. Οι δικές μου ακροάσεις είναι σίγουρα περισσότερες.

Καλημέρα!

17
Μαρ.
15

Το μαύρο πανί

Κοιτάχτηκα σήμερα το πρωί στον καθρέφτη κι είδα το Βαγγέλη μες στα μάτια μου. Στην αρχή τρόμαξα. Τραβήχτηκα. Γύρισα ξανά δισταχτικά και μ’ ένα δάκρυ τον αποχαιρέτισα. Έπειτα, κάλυψα τον καθρέφτη μ’ ένα μαύρο πανί.

Δεν είναι η πρώτη φορά που μου συμβαίνει. Πριν κάμποσους μήνες είχα δει εκείνο τον έρμο μετανάστη (Khorany τον εβάφτισαν, λαθραίο τον ελέγανε) που είχε πνιγεί στο Αιγαίο. Το πρόσωπό του ήτανε παραμορφωμένο από τη σήψη. Τότε δεν είχα αντιδράσει τόσο ψύχραιμα. Τον έσπασα τον καθρέφτη. Δεν άντεχα να τον βλέπω. Δεν άντεχα να θυμάμαι.

Το συζήτησα με τη γιαγιά μου. Σοφοί οι μεγάλοι άνθρωποι. Όταν έχουμε πένθος, μου ‘πε, καλύπτουμε τους καθρέφτες μ’ ένα μαύρο πανί. Έτσι δεν βλέπουμε τις ψυχές που τριγυρνάνε, βασανισμένες ακόμα, ανάμεσά μας. Ακολούθησα τη συμβουλή της όταν σκοτώσανε τον Παύλο. Και πολλές ακόμα φορές από τότε…

ida

Φοβάμαι να κοιταχτώ στον καθρέφτη. Φοβάμαι κάθε φορά τι θ’ αντικρίσω… Μα δε μ’ αρέσει αυτό το μαύρο πανί. Δε μ’ αρέσει να ξεχνάω. Και δε μ’ αρέσει να φοβάμαι.

Θα το συζητήσω ξανά με τη γιαγιά μου. Θα της πω να γεμίσουμε το διάδρομο καθρέφτες ώστε να βλέπουμε σε καθέναν κι ένα κομμάτι από τον εαυτό μας, όπως υπήρξε σ’ έναν άνθρωπο που έφυγε. Θα της πω ότι θα πετάξω τη μάσκα που φοράω κάθε πρωί που βγαίνω από το σπίτι και με κάνει να μοιάζω ο ίδιος. Ο ίδιος με χθες, ο ίδιος με τους άλλους. Θα της πω ότι δεν αμφισβητώ τη σοφία και την εμπειρία της, αλλά πρέπει να κάνω τα πράγματα με τον δικό μου τρόπο. Θα της πω ότι θέλω να πάψω να φοβάμαι. Θα της πω ότι θέλω να πάψω να φοβάμαι να θυμάμαι.

under-the-skin

Θα της πω ότι πρέπει να πάψουμε επιτέλους να ψάχνουμε δικαιολογίες για την απόκλιση από το μέσο όρο.

Η γιαγιά μου, μες στη σοφία της, θα καταλάβει. Εγώ θα το αντέξω;

16
Μαρ.
15

Blue Monday: what color is love?

Γνωρίζω ότι σε έχω ρωτήσει πολλές φορές, όπως άλλες τόσες ξέρω, πώς μου έχεις απαντήσει. Η αναζήτηση είναι τόσο γλυκιά όμως. Αναρωτιέσαι, ψάχνεις και βυθίζεσαι στα άδυτα της ψυχής σου. Θα βγεις; Σίγουρα. Πότε; Άγνωστο. Γιατί να σε νοιάζει όμως; Κλισέ η Ιθάκη μαζί με την Ταορμίνα. Δεν παύουν όμως να είναι αληθινές. Για ‘σενα, για ‘μενα, για ‘κεινον. Υπάρχει άραγε χρώμα που να περιγράφει τα συναισθήματα; Μου έχεις απαντήσει δεκάδες φορές. Απλώς, να, πάντα αναρωτιόμουν, αν βλέπουμε όλοι το ίδιο. Η μάνα μου από μικρή μου έμαθε να κοιτώ το γαλάζιο ουρανό. Έτσι ξέρω ότι αυτό που βλέπω ονομάζεται γαλάζιο. Βλέπουμε όμως σίγουρα το ίδιο χρώμα; Κι αν εκείνη βλέπει γαλάζιο εκείνο που εγώ ονομάζω κόκκινο, μόνο και μόνο επειδή η δική της μάνα τής έμαθε ότι λέγεται έτσι κι ας ήταν στα δικά της μάτια αυτό, που λέω εγώ πράσινο;

Κάθε μέρα που ξυπνώ η αγάπη έχει διαφορετικό χρώμα. Σήμερα είναι το έντονο ίντιγκο, ενώ εχθές το γλυκό φούξια. Έχω ένα ημερολόγιο και καταγράφω. Θέλω να ξέρω στο τέλος της ζωής μου, πριν κλείσω για πάντα τα μάτια που, πόσο φωτεινό ήταν το ουράνιο τόξο της ύπαρξης μου.

«Why are you denying the truth
I might I might I might be boring you
Although its not clear as the morning due
When my ways are not happening i won’t underestimate
who i am capable of becoming»

Ακούγοντας τη μαύρη φωνή του Benjamin Clementine ήρθε στη σκέψη ο αγαπημένος μου Terry Callier. Η χροιά, η ερμηνεία, η έκφραση που τόσο μου είχαν λείψει μετά το θάνατό του. Δεν είναι όμως μόνο αυτό· είναι η ευγένεια της φύσης του -πόσο σπάνιο σήμερα! Ο Άγγλος μουσικός Benjamin Sainte-Clementine, αν και σε νεαρή ακόμη ηλικία, εκφράζεται με ποικίλους τρόπους: πιάνο, τραγούδι, ποίηση. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο -πιθανόν προφανή ασυνείδητα- που κέντρισε την προσοχή. Για όλα τα ανωτέρω και για όλα όσα δε δύναμαι με λέξεις να αναφέρω. Στις 12 Ιανουαρίου κυκλοφόρησε την πρώτη του ολοκληρωμένη δουλειά με τίτλο At Least for Now και δισκογραφική τη Behind Records / Barclay. Δίσκος πολυεπίπεδος και ουσιαστικός. Αξίζει σίγουρα να του αφιερώσετε χρόνο. Προσωπικά, με κέρδισε αυτή η διάχυτη μελαγχολία του.

Καλημέρα!

11
Μαρ.
15

Τίτλοι τέλους

Μετά και τα ωραία τα σημερινά μπήκε οριστικά ταφόπλακα. Δεν υπάρχει σωτηρία για αυτή την ομάδα. Διοίκηση, παράγοντες, οπαδοί. Από τον ηλίθιο στον πανηλίθιο. Από τον μικροκακοποιό στον αρχιμαφιόζο.
Μπορούσαμε όμως να περιμένουμε κάτι καλύτερο;

Κάποτε ήταν χόμπυ και διασκέδαση. Τώρα τι νιώθετε στ’ αλήθεια όταν σκέφτεστε το ελληνικό ποδόσφαιρο;

09
Μαρ.
15

Blue Monday: γυναικείο

Καλημέρα και καλή εβδομάδα to everyone! Υποτονική Δευτέρα σήμερα που ακόμη τινάζει από πάνω της τον κονιορτό ενός υπερπλήρους σαββατοκύριακου. Πόσο μουδιασμένη είναι αυτή η σιωπή έπειτα από τόση βαβούρα… Πέρα από τον καθιερωμένο πρωινό καφέ, που αποτελεί πλέον ιεροτελεστία και όχι ανάγκη, οι στιγμές χρειάζονται και την απαραίτητη μουσική επένδυση. Και βρίσκομαι σε δίλημμα: πρέπει να είναι κάτι που θα συνεχίσει να θρέφει τους χαμηλούς τόνους ή κάτι που θα τους πυροδοτήσει και θα ανάψει λίγο τα αίματα; Δύο οι σημερινές επιλογές και ποιο χέρι να διαλέξω; Και να που τυχερή είναι η Κοκό και όχι η Κική, που μεταφέρεται σε κάποια επόμενη εβδομάδα. Έχω ανάγκη από ηλεκτρικές κιθάρες να δονήσουν τα κύτταρα μου. Όταν αυτές προέρχονται και από μαγκιόρα γυναίκα η καλύτερη μου. Έχω ξαναπεί άλλωστε πόσο μου αρέσουν κάτι τέτοιες τύπισσες που δεν έχουν τίποτε να ζηλέψουν από το σαρωτικό ανδρικό τσουνάμι της διεθνούς ροκ σκηνής.

«you, my sweet, are a fool
you, my sweet, are plain and weak»

Η Βρετανή Nadine Shah κυκλοφορεί στις 6 Απριλίου καινούριο δίσκο με τίτλο Fast Food, εταιρία την Apollo Records και παραγωγό τον Ben Hillier. Τα μέσα την κατατάσσουν στην ίδια κατηγορία με καλλιτέχνες όπως η PJ Harvey (άντε να βγάλει κι αυτή το δίσκο της φέτος να έχουμε να ακούμε μουσική της προκοπής) και τον Nick Cave, αλλά θεωρώ ότι είναι πάρα πολύ νωρίς για να υποστηριχθεί κάτι τέτοιο. Συμπαθής, δε λέω, αλλά μην υπερβάλλουμε κιόλας. Με τέτοια σχόλια θα πέσει τίποτα να μας πλακώσει. Ας αναγνωρίσουμε το γεγονός ότι έχει δυνατότητες. Το αν τις εκμεταλλευτεί, θα το δείξει μόνο το μέλλον.

02
Μαρ.
15

Blue Monday: το πρώτο της άνοιξης

Καλημέρα, καλό μήνα και καλή εβδομάδα! Επιτέλους μπήκε η άνοιξη -επίσημα τουλάχιστον- και ο τόπος θα αρχίσει ν’ ανθίζει και να πρασινίζει. Παρότι γενικότερα είμαι παιδί του χειμώνα δεν παύει να με γοητεύει μοναδικά η αναγέννηση της φύσης. Έχοντας αντέξει βροχές, καταιγίδες, χιόνι και χαλάζι οι σπόροι βρίσκουν και πάλι το σκοπό τους: να μας αποδείξουν ότι όποιος έφτιαξε αυτόν τον κόσμο το έκανε με μεγάλο μεράκι. Αναλογιστείτε πόση έμπνευση έδωσε στον Boticelli για να ζωγραφίσει την Primavera του.

Στο θέμα μας: παρά τη χειμωνιάτικη κυκλοφορία του (26 Ιανουαρίου) το The English Ruse σήμερα θα μας γεμίσει με την ποπ του ενέργεια για να μπούμε δυναμικά και να δούμε θετικά το ξεκίνημα μιας ακόμη εβδομάδας.

«I take my suitcase,
I’m cutting loooooooose»

Έχοντας αφήσει πλέον πίσω του τη δεκαεπτάχρονη πορεία του με τους Supergrass ο Gaz Coombes κυκλοφόρησε φέτος το δεύτερο προσωπικό του δίσκο από την Hot Fruit Records με τίτλο Matador. Σε όποιον αρέσουν οι αγγλικές κιθάρες και ο γεμάτος παλμό ρυθμός τότε πρέπει να ακούσει το άλμπουμ. Πειραματικό, ποπ, ονειρικό είναι μόνο τρία από τα επίθετα που μπορούν να του αποδοθούν. 40 λεπτά διαρκεί. Τι λέτε;

23
Φεβ.
15

Blue Monday: 3 σε 1

Καλημέρα, καλή εβδομάδα, καλή Σαρακοστή και όλα τα καλά του κόσμου σάς εύχομαι! Με υγεία, αγάπη και καλοσύνη. Ελπίζω να μη με διαβάζετε και να βρίσκεστε κάπου στην εξοχή πετώντας αετό. Εδώ δυστυχώς ούτε αργία είναι, ούτε καλό καιρό μάς κάνει. Οπότε αρκούμαστε σε τούτο το χαρταετό που ανακινεί τις θύμησες. Σας έλειψα το ξέρω, γι’ αυτό δε ρωτώ. Είχα ανάγκη όμως προσωπικού χρόνου και διακοπής από την καθημερινότητα. Μιας που ανήκω όμως στο κίνημα «πληρώνω» σήμερα θα έχει όλα τα χρωστούμενα των προηγούμενων εβδομάδων, έτσι, γιατί μπορεί να μην έγραφα, δε σταμάτησα όμως να ακούω.

Το ποδαρικό θα μας το κάνει η γλυκύτατη Natalie Prass με τα αιθέρια φωνητικά της τοποθετημένα κάπου ανάμεσα στην εκφραστικότητα των Fleetwood Mac, τη χροιά της Ane Brun και την ερμηνεία της Dusty Springfield. Γεννημένη το 1986 στη Βιρτζίνια των Η.Π.Α. κυκλοφόρησε στις 27 Ιανουαρίου το υπό τη δική της επωνυμία τιτλοφορούμενο ντεμπούτο της από την Columbia, Spacebomb Records. 9 τραγούδια που αξίζει να ακούσεις, ειδικά με έναν τέτοιο καιρό. Ο δίσκος μάλιστα ήδη έπιασε το top 50 των αγγλικών charts. Μην περιμένετε, πατήστε το play!

«Where do you go, when the only home that you know
Is with a stranger»

Την σκυτάλη παίρνει από το χέρι της ο Matthew E. White που διεκδικεί από τους Charlatans εφέτος το βραβείο κόμμωσης. Πόσο κουλ μπορεί να είναι αυτός ο τυπάκος; Αξίζει να τον βλέπεις έστω και μόνο για να σου φτιάχνει τη μέρα με τις «θεσσαλονικιές» καταβολές του. Παίζει να ήταν ο συμμαθητής που είχες στο σχολείο και καθόταν πάντα στο τελευταίο θρανίο για να κοιμάται χωρίς καμία ενόχληση. Από τη Βιρτζίνια κι αυτός, ενάμιση χρόνο μόνο μεγαλύτερος μου, και ιδρυτής της ανωτέρω Spacebomb (2012), όπου και κυκλοφόρησε ένα χρόνο μετά τον πρώτο του δίσκο με τίτλο Big Inner. Στις 9 Μαρτίου κυκλοφορεί τη δεύτερη κατά σειρά δουλειά του με τίτλο Fresh Blood για τη Domino, ενώ η εμφάνισή του την επομένη ακριβώς στο St. Luke’s είναι ήδη sold out. 10 τραγούδια για να ανεβάσουν τη διάθεση. Πάμε γερά!

«You said you found the soul of rock and roll
Hey hey, rock and roll it don’t have no soul
Everyone knows that rock and roll is cold»

Και το καλύτερο το κράτησα για το τέλος: χωρίς συστάσεις, χωρίς σχόλια, χωρίς διευκρινίσεις. Η είδηση έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία σε όλη την υφήλιο. Έπειτα από 12 χρόνια οι Blur κυκλοφορούν καινούριο δίσκο. Ευσεβείς πόθοι και φόβοι λαμβάνουν σάρκα και οστά. Στις 27 Απριλίου η υπομονή τελειώνει και κυκλοφορεί στα δισκοπωλεία το άλμπουμ με τίτλο Magic Whip και εταιρία την Parlophone. Το εξώφυλλο και τη λίστα των τραγουδιών μπορείτε να τα δείτε εδώ.

«I’m gettin’ sad alone, dancing with myself
Greedy go-getter goal, the luxury of stealth»

Και με αυτό το μουσικό μούδιασμα σάς χαιρετώ προς το παρόν και σας δίνω ραντεβού για την επόμενη εβδομάδα, πρώτα ο Θεός. Καλημέρα!




indiego

Sternenwandler

Αρχείο δημοσιεύσεων

Το Lagrimas de oro στο Mixcloud

Το ραδιόφωνο του Lagrimas de oro

Το αρχείο της Blogovision 2012

Το αρχείο της Blogovision 2013


griechenlandsolidarität

Aktuelle Informationen über Griechenland und Vernetzung deutschsprachiger Solidaritätsgruppen

Book In magazine

We love books and reading

cheworldtour

nine months around the world with the che brothers

guteshoerenistwichtig

das gehört gehört

ΣΙΝΕ ΜΕΛΙΝΑ

ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΘΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 65, ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ

Punk Archaeology

A collaborative exploration of the links between archaeology and the musical underground of Punk and New Wave

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Sunday Freakshow

Radio show & Music blog

η Λέσχη

φτιάχνοντας τα τετράδια της ανυπότακτης θεωρίας

nemmblog

Music For Everyone - a North East England based 'all genre' music blog

Santa Sangre

blissful nightmares & mechanical dreams

Το σχολείο της φύσης και των χρωμάτων..

Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο Φουρφουρά

Stavros Mavroudeas Blog

The personal blog of S.Mavroudeas

n o w h e r e

no/where or now/here?

ΓΙΑΝΗΣ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ

Υποψήφιος Β' Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ: ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΡΙΝ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ ΤΗΣ 25ης ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Yanis Varoufakis

THOUGHTS FOR THE POST-2008 WORLD

a closer listen

A home for instrumental and experimental music.

OMADEON

Creative Work of Multiple Forms

FRACTURED AIR

The universe is making music all the time

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΑΤΟΙΚΩΝ Ν.Φ.-Ν.Χ.

Για την υπεράσπιση του Άλσους και της πόλης

Lumen

Audio / Visual artist. Based in Bristol UK

ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ

Μια εκδοτική προσπάθεια από τους εργαζόμενους στο χώρο του βιβλίου

Η Μαγική Φωνή

“There is no greater agony than bearing an untold story inside you.”

πολύφημος 2.0

στους τυφλούς βασιλεύουν οι μονόφθαλμοι

iphigeneia panetsou

A fine WordPress.com site

Sound Advice

Music Reviews

Ο μΙκρος Μιχαλης

...σκέφτηκε και έγραψε...

Σύλλογος Ιντιφάντα

Για την Αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό Λαό

Χρονοντούλαπο

Παύλου Παπανότη, συνταξιούχου εκπαιδευτικού.

Blackspin

" ...and still spinning with the times"

JailGoldenDawn

Για την Πολιτική Αγωγή του αντιφασιστικού κινήματος

A Plus Authors

Book Blogging from a Guy's Perspective

AIXMH

έκδοση αναρχικού λόγου

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ

Δημοσιογραφικό ημερολόγιο

valuewhatworths

Just another WordPress.com site

Ε.Λ.Σ.Α.Λ.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Dimitris Melicertes

I don't write, I touch without touching.

Redflecteur

About Art and Politics

histoires_μinimales

ιστορίες μινιμάλ καθημερινής τρέλας

Snippets of Suomi

pensieri, parole, opere e omissioni di un italiano ad Helsinki

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Αρέσει σε %d bloggers: