Archive for the 'στιγμές' Category

22
Ιον.
15

Blue Monday: καλειδοσκοπικό

Κοιτάω το πρόσωπό μου επίμονα στον καθρέφτη τόσο έντονα, που θέλω να βγω από το σώμα μου. Τα καταφέρνω και βλέπω με τα ίδια μου τα μάτια το κορμί μου να στέκεται στην ίδια θέση που ήταν και πριν. Εγώ όμως ίπταμαι, στροβιλίζομαι και περιφέρομαι γύρω του. Τα σάρκινα μάτια μου γυάλινα. Καρφωμένα επίμονα στο ίδιο σημείο. Χαϊδεύω την αύρα μου κι αλλάζει χρώματα, με καίει σαν πυρακτωμένο ατσάλι κι όμως εθιστικά συνεχίζω. Ακολουθώ με το δάχτυλό το σχήμα της φιγούρας μου. Πρώτη φορά την αντικρίζω τρισδιάστατη. Την περιεργάζομαι μα αδυνατώ να αντιληφθώ αυτό που συμβαίνει. Δε λυπάμαι, νιώθω ελεύθερη από τις ανάγκες, τις επιθυμίες και τα σημάδια του. Κοιτάω τα χέρια μου και με κάθε κίνηση αλλάζουν χρώμα κι αυτά, με κάθε ανοιγόκλεισμα των βλεφάρων μεταμορφώνονται. Οι τρεις διαστάσεις έχουν μετατραπεί σε τέσσερις, πέντε, έξι… Οι αισθήσεις προοδεύουν αριθμητικά. Στις επιθυμίες ξαφνικά κυριαρχεί μόνο μία: βουτιά στο κενό. Στο κενό βλέμμα αψηφώντας τις συνέπειες. Το παίρνω απόφαση. Γραμμώνω οριζόντια το κορμί μου, τεντώνω τα χέρια και με όλο μου το είναι, σαν ανθρώπινο βέλος, τοξεύομαι με στόχο εμένα.

Η στιγμή της βουτιάς… ω, αυτή η στιγμή! Χίλια κύματα σε βαθυγάλανα νερά, ελεύθερη πτώση χωρίς αλεξίπτωτο, η στιγμή της γέννησης και του θανάτου συγχρόνως. Η απόλυτη σιωπή. Ίσως ο βόμβος του βυθού κάπου στο βάθος να διακρίνεται περιστασιακά. Περπατώ πάνω στα κύτταρα του εγκεφάλου μου και βάφω τα πέλματα με έντονο κόκκινο. Επικρατεί ταραχή, υπερδιέγερση, μια ασταμάτητη επεξεργασία πληροφοριών παντός είδους. Αεικινησία. Πως αντέχω; Βάζω το μάτι μου στην άκρη του νευρικού σωλήνα και από την άλλη μεριά αναπαράγονται καλειδοσκοπικά οι παρατημένες επιθυμίες μου. Πετάγομαι από την ταραχή και μου πέφτει κάτω. Τα κάτοπτρά του σπάνε σε χίλια κομμάτια και τότε συμβαίνει αυτό ακριβώς που ήθελα και δε γνώριζα: ωστική εγκεφαλική έκρηξη και τα αυτιά μου γέμισαν μουσική. Και η μύτη μου μυρωδιές. Και τα χέρια μου χάδια. Και τα χείλη μου αρμύρα. Και τα μάτια μου χρώμα. Ο καθρέφτης έγινε χίλια κομμάτια κι εγώ πάλι μπορώ και με αγγίζω, όπως παλιά.

Πρέπει κάποιες στιγμές να πατάω παύση στις σκέψεις μου.

Ο Jamie xx κυκλοφόρησε στις 29 Μαΐου το δεύτερο προσωπικό του δίσκο με τίτλο In Colour και εταιρεία την Young Turks. Τον τελευταίο καιρό έχει μονοπωλήσει τα μουσικά μου ακούσματα διεγείροντας πολλαπλώς τα εγκεφαλικά μου κύτταρα. Κάθε φορά και διαφορετικό ταξίδι. Από τους καλύτερους δίσκους που έχω ακούσει φέτος. Πραγματικά.

Καλημέρα και καλή εβδομάδα!

Advertisements
21
Ιον.
15

Sunday morning: R(andom) A(ccessed) M(usic)

Θεωρούσε την Κυριακή πάντα την ωραιότερη μέρα της εβδομάδας. Απογυμνωμένη από τον ορυμαγδό της νυχτερινής διασκέδασης, από την κούραση της δουλειάς και το θόρυβο των ανοιχτών καταστημάτων. Σηκωνόταν νωρίς το πρωί για ν’ ανοίξει στο φρέσκο αέρα που χτυπούσε επίμονα το παράθυρό του. Μα εκείνο που ολοκλήρωνε το ιδανικό σκηνικό ήταν τα αγουροξυπνημένα τιτιβίσματα των πουλιών, που με την επιμονή τους ξεσήκωναν τον τόπο. Κατέβαινε γρήγορα-γρήγορα στο απέναντι περίπτερο να αγοράσει το καθιερωμένο κυριακάτικο φύλλο για να επιστρέψει και να το απολαύσει με τον αχνιστό καφέ του.

Κάθε Κυριακή η ίδια ιεροτελεστία με χαρακτηριστική ευλάβεια. Σήμερα όμως ήταν διαφορετικά. Το χθεσινοβραδινό τηλεφώνημα από τον εκδοτικό οίκο τού έφερε τα πάνω κάτω. «Η νουβέλα πρέπει να βρίσκεται ολοκληρωμένη στο γραφείο μας μέχρι το τέλος της εβδομάδας». Η φράση γυρνούσε ξανά και ξανά στο μυαλό, κάνοντας ακόμη πιο δύσκολο το σκοπό του. Το τελευταίο κεφάλαιο είχε μόνο απομείνει, μα δεν είχε ιδέα ποιο θα μπορούσε να είναι το περιεχόμενό του. Πήρε λοιπόν μολύβι και χαρτί και κάθισε στο μπαλκόνι. Της παλιάς σχολής, βλέπεις, απολάμβανε τη δημιουργία σαν το ζωγράφο. Την έβλεπε να ξετυλίγεται σα σκίτσο: με τις μουτζούρες, τα διπλοπατημένα γράμματα και τις ζωγραφιές στις γωνίτσες τις στιγμές της απόλυτης αδρανούς έμπνευσης. Έτσι, κουβαλούσε πάντα μαζί του ένα σημειωματάριο κι ένα μολύβι, τα είδη πρώτης ανάγκης, όπως τα χαρακτήριζε γελώντας.

ΤΥΧΑΙΟΤΗΤΑ

Σε όσα λεξικά κι αν έψαξα, πάντα για τον όρο συνάντησα την ίδια ετυμολογία και προέλευση. Δεν αμφισβητώ την ορθότητα των επιστημόνων, αλλά δε με καλύπτει. Υπάρχει πάντα η x ποσοστιαία πιθανότητα τυχαιότητας στη νοηματοδότηση των λέξεων και κατά συνέπεια στην αναγωγή της ετυμολογικής ρίζας τους. Από την άλλη, ανέκαθεν με μπέρδευε το πώς φτάσαμε να θεωρούμε σήμερα κατά πολύ την τύχη, δηλαδή τη γραμματική ονοματοποίηση του ρήματος τυγχάνω, συνώνυμο της ευ-τυχίας, δηλαδή της θετικής έκβασης μίας κατάστασης.

Ένας φίλος κάποτε σε κατάσταση ευδαιμονικής κρασοκατάνυξης μού φώναξε από τα μύχια της λογικής του «έχεις τύχη, ρε φίλε! Μακάρι να μπορούσα να τα καταφέρω κι εγώ σαν εσένα…». Από εκείνη τη στιγμή η φράση αυτή με στιγμάτισε, με στοίχειωσε κι αναζητώ αενάως, τι άραγε να εννοούσε. Δεν τόλμησα ποτέ να ρωτήσω. Για ποιο λόγο; Δεν ξέρω να απαντήσω με ακρίβεια. Ίσως γιατί με ιντριγκάρει να διαβάζω τις σκέψεις των ανθρώπων ή, για να το θέσω ακόμη καλύτερα, να νομίζω ότι τις διαβάζω, να φαντασιώνομαι τα ένοχα μυστικά τους και να γελώ συνωμοτικά τις ώρες που απομένω μονάχος μου.

Φιλολογικά, λοιπόν, η απάντηση βρίσκεται στα λεξικά, μαθηματικά στις πιθανότητες, φυσικά στις εξισώσεις και μεταφυσικά στο θεό. Πραγματικά, όμως, πού υπάρχει; Πόσο τυχαίες είναι οι καταστάσεις που βιώνουμε καθημερινά; Οι άνθρωποι που γνωρίζουμε, που δεν γνωρίζουμε, που ερωτευόμαστε, που αποφεύγουμε, που προσπερνάμε; Ποια είναι η βαθμίδα της τυχαιότητας με την οποία εγώ έγινα συγγραφέας και η Αμαλία γιατρός; Πόσες πιθανότητες συνωμότησαν για να τη γνωρίσω και να την αγαπήσω; Ήταν οι ίδιες που με έκαναν να την κρατήσω μακριά μου, παρόλο το χείμαρρο συναισθημάτων που έπνιγε τη λογική μου; Με ποιο κριτήριο μπορώ να αξιολογήσω όλη τη ζωή μου που από το ξεκίνημά της κιόλας, μέσα στη μήτρα της μάνας μου, ήταν το αποτέλεσμα μιας τυχαίας σμίξης και επιβίωσης κατά φυσική επιλογή;

Στη τελευταία μας συνάντηση με την Αμαλία δε μιλούσα πολύ, καθόλου θα έλεγα. Την άφησα να ελαφρώσει την ψυχή της για να μην κουβαλάει το βάρος μου στην επόμενη τυχαία συνάντηση. Γνώριζα ότι δε θα την ξαναέβλεπα κι ενσυνείδητα πλέον άκουγα για τελευταία φορά τη φωνή της κι έβλεπα την ένσαρκη εικόνα της. Αυτό δεν ήταν τυχαίο. Το είχα επιλέξει. Την αγαπούσα περισσότερο από όσο μπορούσε να αντέξει και γι’ αυτό έπρεπε να την αφήσω να φύγει. Ακόμα θυμάμαι το πολύβουο καφέ που συναντηθήκαμε. Δεν πήγα ποτέ ξανά. Η στιγμή που σηκώθηκε κι απομακρύνθηκε μια για πάντα από εμένα έχει τυπωθεί ανεξίτηλα στη μνήμη μου. Ενσυνείδητα, όχι τυχαία. Από επιλογή, όχι από τύχη, για να μπορώ να θυμάμαι, τις στιγμές που έχω ανάγκη, τον αέρα που ανέμιζε το κόκκινό της φόρεμα. Ήταν η μοναδική στιγμή στη ζωή μου που πάτησα παύση στην τυχαία αναπαραγωγή γεγονότων.

Όταν πια είχε χαθεί από τα μάτια μου, άναψα ένα τσιγάρο, φόρεσα τα ακουστικά μου και πάτησα για πρώτη και τελευταία φορά το shuffle. Έπρεπε με κάποιον τρόπο να επαναφέρω τη φυσική τάξη των πραγμάτων.

ΤΕΛΟΣ

Pollock

Η σημερινή λίστα αποτελεί την πρώτη τυχαία αναπαραγωγή της μουσικής μου οντότητας. Από τα 1113 τραγούδια κατέληξα τυχαία στα 20. Όλα προέρχονται από αγαπημένους δίσκους του διαστήματος 2010-2015. Τη συγκεκριμένη λίστα δε θα την έφτιαχνα ποτέ με αυτή τη μορφή. Καμιά φορά, όμως, και η τυχαιότητα έχει το ενδιαφέρον της!

Τα τραγούδια

01. Florence + the Machine – Breaking Down
02. Feist – A Commotion
03. Foo Fighters – Bridge Burning
04. St. Vincent – Bring Me Your Loves
05. Linda Perhacs – Daybreak
06. Queens of the Stone Age – …Like Clockwork
07. Rhye – Open
08. The Black Keys – I’m Not The One
09. Bon Iver – Perth
10. Modest Mouse – Be Brave
11. David Bowie – Where Are We Now?
12. Jessie Ware – You & I (Forever)
13. Brett Anderson – Possession
14. Paul Buchanan – A Movie Magazine
15. Sharon Van Etten – Every Time the Sun Comes Up
16. Woodkid – Boat Song
17. Gruff Rhys – The Swamp
18. R.E.M. – ÜBerlin
19. Radiohead – Lotus Flower
20. Bonobo – Know You

* Η εικόνα του άρθρου είναι πίνακας του Jackson Pollock. Όσο κι αν σε μερικούς μπορεί να φαίνονται τυχαίες μουτζούρες, μάλλον για τον ίδιο δεν ήταν. Περισσότερες πληροφορίες για το έργο μπορείτε να βρείτε εδώ.

Για το Mixgrill

18
Μάι.
15

Blue Monday: πέρα από τα συνηθισμένα

Βρίσκομαι μπροστά σε έναν πίνακα και τον κοιτώ με μανιώδη αποχαύνωση. Ο τόπος και ο χρόνος μου είναι πλήρως αδιάφοροι. Το κοσμικό momentum μάς ανήκει και στο σύμπαν υπάρχουμε μόνο εγώ κι εκείνος. Οι διαστάσεις του 2,5m x 2. Το παρολίγον τετράγωνο σχήμα του λίγο έλειψε να τετραγωνίσει και το δικό μου στρογγυλό μυαλό. Και τότε θα είχαμε πετύχει το ακατόρθωτο. Ολόκληρος μαύρος έτοιμος να καταπιεί την ύπαρξή μου στην άβυσσο του πουθενά. Δεν το κάνει όμως, γιατί δεν είναι αυτός ο στόχος του. Η στοχευμένη τέχνη δεν τον αφορά, παρά μόνο η ελευθερία της έκφρασης.

Βρίσκεται μόνος του σε έναν τεράστιο εκθεσιακό χώρο πολλών τετραγωνικών και μόνη μου βρίσκομαι κι εγώ απέναντι του με τα χέρια μουδιασμένα κι ακίνητα. Με ρουφά στο άδυτό του και φτύνει ένα ένα τα κόκαλά μου στο πάτωμα. Όταν κινδυνεύεις, λένε, περνάει όλη η ζωή σου μπροστά από τα μάτια σου σε κλάσματα δευτερολέπτου. Εμένα με χτυπά αλύπητα το μέλλον. Έχω το χάρισμα και το βλέπω ή κυλούν σα σκηνές από κινηματογραφική ταινία ευσεβείς και ανομολόγητοι πόθοι; Όταν τους βλέπω ζωντανούς αποδεικνύονται τρομακτικοί.

Νιώθω την κάθε βουρτσιά του πινέλου να μου χαστουκίζει το μάγουλο και σαν καλή χριστιανή γυρνώ αδηφάγα και το άλλο. Κάθε μία της είναι καμωμένη μελετημένα. Καμία αστοχία κίνησης. Ο ζωγράφος κομψοτέχνης. Μεταχειρίστηκε το καμβά του σα τις χορδές επιβλητικού τσέλου. Καμία παραφωνία, καμία λάθος νότα. Με μαύρο επάνω στο μαύρο δημιούργησε την απόλυτη αρμονία. Ο κόσμος σε γνωρίζει ως Kazimir, εγώ απλώς σαν εκείνον που μαστίγωσε τις αισθήσεις μου.

Το ANTI αποτελεί τη σόλο δουλειά του The Eye of Time για το 2015. Εταιρία η γερμανική Denovali Records. Γνωρίζω ότι η σημερινή ανάρτηση ξεφεύγει κατά πολύ από το ύφος της στήλης, η χθεσινή όμως ζωντανή εμφάνιση του Marc με έκανε να αναθεωρήσω κάποια πράγματα. Κι ας είχε σοβαρά προβλήματα ο ήχος. Ήταν το τελευταίο που με απασχόλησε τελικά. Όπως και τα υπόλοιπα 20 άτομα που βρέθηκαν στο χώρο για να τον ακούσουν.

Σ’ευχαριστώ.

11
Μάι.
15

Blue Monday: το πρώτο φως

Κάθε μέρα μια λευκή σελίδα. Προσπαθώ να τη γεμίσω, αλλά τα καταφέρνω πάντοτε με το σωστό τρόπο; Όταν είναι ξεκάθαρη η απάντηση είναι πλέον αργά. Την έχω ολοκληρώσει ήδη, άλλοτε μόνο με απλά γράμματα, άλλοτε με νερομπογιές κι άλλοτε με μουτζούρες. Για ποιο από όλα να με θυμούνται άραγε; Η πρώτη αχτίδα της ημέρας είναι πάντα ξεχωριστή, γιατί με μεταμορφώνει. Ανάμεσα στον ύπνο και τον ξύπνιο είναι το σημείο που νιώθω ολοκληρωτικά ελεύθερη: ονειρεύομαι, γιατί κοιμάμαι ακόμη, αλλά ενσυνείδητα, καθώς το φως που χτυπά τα βλέφαρά μου πυροδοτεί εκρηκτικά στις αισθήσεις μου. Κάθε τέτοια στιγμή αισθάνομαι πως είμαι κάτι διαφορετικό. Σήμερα, ας πούμε, βίωνα την απόλυτη γαλήνη που νιώθει ένα καρυδότσουφλο, όταν αρμενίζει σε ατάραχο αυγουστιάτικο ρυάκι. Ή εχθές, στη σκέψη και μόνο της ηλιόλουστης Κυριακής, μεταμορφώθηκα σε υπερδύναμη καμπάνα που ήθελε να βροντοφωνάξει στον κόσμο τη χαρά και μόνο που ξημέρωσε η πρώτη μέρα της εβδομάδος. Μη γελάς, αυτή είναι. Μην κοιτάς που μας έχουν πείσει ότι είναι η Δευτέρα. Δεν πρόσεξες ποτέ το όνομά της; Αύριο θα ήθελα να είμαι ένα βιβλιόπουλο. Ένα πουλί που για φτερά θα έχω τις σελίδες από το αγαπημένο μου βιβλίο να μου κρατά συντροφιά την ώρα που θα πεταρίζω πάνω από το σπίτι σου.

«First light, the fields are ablaze
Cuts through the maze, light it up quicker
Each day, never the same
Never again, get in in the picture»

Οι Λονδρέζοι Django Django κυκλοφόρησαν στις 4 Μαΐου το δεύτερο άλμπουμ της καριέρας τους έπειτα από 3+ χρόνια με τίτλο Born Under Saturn, ενώ παραμένουν σταθερά στην ίδια δισκογραφική, την Because Music. Ενδιαφέρον δίσκος, αλλά μέχρι εκεί. Είναι ακόμα άλλωστε στην αρχή της καριέρας τους. Να μην έχουμε κάτι να περιμένουμε στην πορεία;

Καλημέρα και καλή εβδομάδα!

27
Απρ.
15

Blue Monday: every age

Από ποια στιγμή κι έπειτα ξεκινούν οι θύμησες; Στο βάθος ποιου χρόνου ανάγονται οι πρώτες; Στο βιβλίο που διαβάζει η μαμά λέει ότι οι σημαντικές δεν ξεκινούν παρά μόνο μετά τον πέμπτο χρόνο ζωής. Μα, πώς είναι δυνατόν; Τούτο το λεπτό που αναρωτιέμαι βιώνω το παρόν μου. Σε κλάσματα θα ανήκει πλέον δικαιωματικά στο παρελθόν κι όμως εγώ δε γίνεται να το ξεχάσω. Είναι τόσο έντονο που χαράζεται στο ενσυνείδητό μου.

Όλα γύρω μου αλλάζουν, με πρώτο και καλύτερο εμένα τον ίδιο. Κάθε μέρα είμαι διαφορετικός, με την ουσιαστική σημασία της λέξεως. Συνυπάρχω με εκείνη, μεγαλώνω μαζί της, με φροντίζει, γελά και τραντάζομαι ολόκληρος. Ώρες ώρες, όταν βαριέται να σηκωθεί, αφήνει και το μπολ με τα ποπ κορν επάνω μου. Κοροϊδεύει λέγοντας πως χρησιμεύω και κάπου! Όταν κλαίει -γιατί είναι κι ευσυγκίνητη τελευταία-, σπαράζει η μικρή μου καρδιά. Γεύομαι τα καυτά της δάκρυα ρουφώντας όλη τους την αρμύρα. Βέβαια, ακόμη κι εκείνες τις στιγμές αισθάνομαι σε κάθε κύτταρό μου ότι είναι ευτυχισμένη. Ο δεσμός που υπάρχει ανάμεσά μας δε θα σπάσει ποτέ, ακόμη κι αν κόψεις τον ομφάλιο λώρο. Είμαστε ένα, θα είμαστε ένα.

Νιώθω τα χάδια της κάθε πρωί τις ώρες που το έχω ανάγκη. Αντιλαμβάνεται ανά πάσα στιγμή την ανησυχία μου και σπεύδει να με ηρεμήσει. Όταν πάλι έχω τα κέφια μου και είμαι παιχνιδιάρης, της προκαλώ ζαλάδα με τα καπρίτσια μου. Κι όμως ποτέ δεν την άκουσα να παραπονιέται. Αντίθετα, παρότι δείχνει να μου κάνει μούτρα, αναγνωρίζω στους παλμούς της καρδιάς της ότι χαίρεται κατά βάθος. Αφελές να πιστεύει πως μπορεί να μου κρυφτεί! Ό,τι νιώθει, το νιώθω. Είπαμε, είμαστε ένα και θα είμαστε για πάντα ένα. Είναι το μόνο σίγουρο «πάντα», μαζί με αυτό του θανάτου. Ακόμη κι αν έρθει η μεγαλύτερη καταστροφή, ακόμη κι αν την προδώσω, την ξεχάσω, σταματήσω να της μιλώ. Αυτή θα είναι πάντοτε εκεί για μένα.

Πώς είναι δυνατόν να τα ξεχάσω όλα αυτά μόνο και μόνο επειδή είμαι τόσο μικρός; Αρνούμαι να πνίξω στη λήθη τις πιο ευτυχισμένες στιγμές της πρώτης μου ύπαρξης. Αν προσευχηθώ στο Θεό που πιστεύει εκείνη, άραγε να εισακουσθούν τα παρακάλια μου; Από το βάθος της μικρής μου καρδιάς εύχομαι το βιβλίο να κάνει λάθος. Όταν μετά από χρόνια θα ξαπλώνω στην καρέκλα του ψυχολόγου, θέλω να είναι αυτές οι πρώτες μου διηγήσεις.

Μα… τι συμβαίνει; Φως! Βλέπω ένα φως! Έφτασε η ώρα. Καλώς ήρθες, ζωή…

«Every age has its turn
Every branch of the tree has to learn
Learn to grow, find its way,
Make the best of this short-lived stay»

Στις 17 Φεβρουαρίου ο José González κυκλοφόρησε τον τρίτο προσωπικό του δίσκο έπειτα από οκτώ ολόκληρα χρόνια. Το όνομα αυτού Vestiges & Claws και εταιρεία η Mute. Τους δύο τελευταίους μήνες με έχει συντροφεύσει σε πολλές στιγμές μου. Ειδικά εκείνες που είχα ανάγκη την προσωπική γαλήνη. Ευχάριστος δίσκος, παρότι δεν είναι εξαίρετης σύλληψης. Ο González άλλωστε δε διεκδικεί να μπει στο πάνθεον για το καλύτερο άλμπουμ όλων των εποχών. Αφήνει τους άλλους να πασχίζουν γι’ αυτό. Εκείνος εξακολουθεί να βαδίζει στο δρόμο που χάραξε.

Καλημέρα!

20
Απρ.
15

Blue Monday: νοσταλγικό

Από καιρό πια δεν μπορούσε να περπατήσει. Ένα ατύχημα με το ποδήλατο τον είχε καθηλώσει για πάντα πλέον σε μια καρέκλα δίπλα στο παράθυρο να χαζεύει τους περαστικούς γεμάτος νοσταλγία στο βλέμμα. Σα χθες ήταν που μπορούσε να τρέξει ανέμελος κυνηγώντας τον Μπάρνεϊ, τη μικρή λευκή πατσαβούρα που κατ’ ευφημισμόν και μόνο χαρακτηριζόταν σκυλί, παίζοντας και γελώντας δίχως να υπάρχει αύριο. Καιρός πάει που κι ο Μπάρνεϊ έχει να βγει βόλτα. Η πίστη αυτού του ζωντανού είναι απερίγραπτη. Εκεί καθηλωμένος κι εκείνος στο δικό του συναισθηματικό αναπηρικό καρότσι να αρνείται πεισματικά κάθε πρόταση της Κατερίνας για περίπατο. Ήθελε μόνο μαζί του, κι αφού δεν μπορούσε εκείνος, δε θα έβγαινε ούτε κι αυτός.

Η αλήθεια είναι, πως ο σωματικός πόνος είχε πλέον ιαθεί. Το σημάδι όμως στην ψυχή του θα μείνει για πάντα κι ας προσποιείται πως δεν το βλέπει. Αν ήταν δική του στραβοτιμονιά, ίσως μπορούσε κάποια στιγμή να την ξεπεράσει, μαστιγώνοντας τον εαυτό του ξανά και ξανά. Έφταιγε όμως η Κατερίνα, και πώς να της κρατήσει κακία; Πώς να της θυμώσει, να της κακιώσει και να λυτρωθεί μέσα από το μίσος του; Την αγαπούσε τόσο πολύ, που ξεχνούσε τα πάντα μόνο κοιτώντας την. Ξεχνούσε και την πληγή, αλλά δεν μπορούσε να τη γιατρέψει. Επανερχόταν κάθε φορά που εκείνη έκλεινε την πόρτα πίσω της, ακόμη κι αν πήγαινε μόνο στη δουλειά.

Η νοσταλγία, λένε, είναι κάτι που εφηύρε ο Όμηρος για να μπορέσει να γράψει ολόκληρο έπος για τον ήρωα του. Η αγάπη για τη χαμένη πατρίδα που προσπαθούσε εναγωνίως να ξαναδεί. Για τους απλούς καθημερινούς ανθρώπους όμως, όπως ο Μιχάλης, ήταν η προσμονή για όλα όσα δεν πρόφτασε να ολοκληρώσει, για όσα ονειρεύτηκε, για όσα επιθύμησε. Παραδόθηκε στη νοσταλγία του μετατρέποντάς την στην ίδια του τη ζωή. Μπορεί να μην πρόφτασε να της δείξει το φεγγάρι, όσο κι αν το καρτερούσε, μα της το σιγοτραγουδούσε κάθε βράδυ μόλις την έπαιρνε ο ύπνος. Για να μην τον ακούει. Για να προσμένει κι εκείνη την επόμενη νύχτα. Για να σουφρώνει τα χείλη της από ανυπομονησία κι εκείνος απλώς να τη φαντάζεται με όλο του το είναι.

«Νύχτωσε κι απόψε, Κατερίνα. Βάλε έναν δίσκο να παίζει κι έλα κάθισε δίπλα μου. Θα προσποιηθούμε ότι ποτέ δεν έγινε τίποτα, ότι ποτέ δε χρειάστηκε να φύγεις από κοντά μου. Σ’ αγαπώ».

«On the sheet I see your horizon
All of me pressed onto you
But in this light you look like Poseidon
I’m just a ghost you walk right through»

Στις 31 Μαρτίου του ενιαυτού ο Sufjan Stevens κυκλοφόρησε τη νέα του δισκογραφική δουλειά με τίτλο Carrie & Lowell και δισκογραφική την Asthmatic Kitty. Βαθιά συναισθηματικός δίσκος με τη χαρακτηριστική ταυτότητα του είδους του. Τον προτείνω ανεπιφύλακτα σε όποιον νιώθει έντονη την ανάγκη να εμπλακεί στον κυκεώνα της νοσταλγίας.

Καλημέρα!

06
Απρ.
15

Blue Monday: i feel your love

Κάθε πρωί που ξυπνούσε το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να ανοίγει τα μάτια του κι έπειτα το ραδιόφωνο. Συνήθεια παλιά, προέκταση του ίδιου του τού εαυτού. Με ένα μόνο στίχο μπορούσες να τον χαρακτηρίσεις: there’s a song playing on the radio και -ω! τι σύμπτωση- ήταν το πρώτο τραγούδι που άκουσε σήμερα. Είχαν περάσει χρόνια πολλά από την τελευταία φορά και αναρωτιόταν το λόγο που το είχε ξεχάσει. «Μάλλον πέρασαν τα χρόνια και μεγάλωσα», σκέφτηκε δυνατά, «και το πάθος μου καταλάγιασε μαζί τη δική τους άγρια ορμή». Σηκώθηκε νωχελικά από την καρέκλα και κατευθύνθηκε προς τη δισκοθήκη του. Δεν είχε ξημερώσει ακόμα καλά καλά κι ήταν εκείνη η πρώτη αχτίδα που τον τύφλωσε και τον έκανε μια στιγμή να κοντοσταθεί. Για λίγα κλάσματα μόνο, αφού το αντανακλαστικό ασυνείδητο έκρυψε τα μάτια του χρησιμοποιώντας το χέρι του μόνο ως εκτελεστικό όργανο.

Κοίταξε δεξιά, κοίταξε αριστερά, μα δεν έβρισκε αυτό που ήθελε. «Αυτό που τακτοποιεί τα πράγματά μου για να μην τα βρίσκω στο τέλος με ξεπερνά! Κι αυτό λάθος το κάνει». Σώπασε. «Το έκανε», σιγοψιθύρισε λίγα λεπτά αργότερα. «Ας ήταν εδώ και δε θα γκρίνιαζα. Να μπορούσε να με ακούει να το λέω…» Άρχισε να χαϊδεύει με αγάπη τα παλιά του βινύλια. Συλλέκτης από τους λίγους, που όμως είχε πλέον χρόνια να αγοράσει κάποιον καινούριο δίσκο. Του αρκούσε το ραδιόφωνο. Του θύμιζε τα τραγούδια της, όταν έβαζε στο φούρνο τα λογής λογής κουλουράκια και μοσχοβόλαγε όλο το σπίτι. Από τότε που έφυγε εκείνη δεν έφαγε ποτέ ξανά μπισκότα βουτύρου μη τυχόν και ξεχάσει τη γεύση που είχαν. «Το βρήκα!», αναφώνησε κι ας μην ήταν εκεί κανείς να τον ακούσει. «Πού είχες κρυφτεί…» 21 χρόνια είχαν περάσει από τη στιγμή που τον αγόρασε κι όμως μπορούσε να φέρει στο νου του με κάθε λεπτομέρεια το χαμόγελό της εκείνη τη μέρα στο δισκοπωλείο. Τις κλεφτές γεμάτες ντροπή ματιές της, εκείνες τις ερωτευμένες, τις γεμάτες ανασφάλεια. Εκείνες που τον έκαναν να την ερωτευτεί παράφορα και να χάνει τη γη κάτω από τα πόδια του.

Πάνε εφτά χρόνια από τότε που άκουσε τελευταία φορά τη φωνή της. Όταν κάνεις όνειρα, η ίδια η ζωή είναι αυτή που σε ξεπερνάει. «Γιατί δεν πρόσεχες;», αναστέναξε και έβαλε πάλι το δίσκο στην ίδια θέση. Του αρκούσε που άκουγε ραδιόφωνο.

«Keep your love around me
Keep your love around me so I can’t be alone»

Η Laura Marling κυκλοφόρησε στις 23 Μαρτίου τον πέμπτο κατά σειρά προσωπικό της δίσκο με τίτλο Short Movie από την Virgin. Αιθέρια φωνητικά για ώρες χαλάρωσης και ηρεμίας.

Καλημέρα και καλό Πάσχα να έχουμε! Καλή Ανάσταση!

30
Μαρ.
15

Blue Monday: μεσημεριανό

Μεσημέριασε κι ακόμα να με ψάξεις. Από χθες έχεις να μου μιλήσεις και η ώρα είναι τρεις. Δεν είχες τίποτα να μου πεις; Βρήκα επάνω στο τραπέζι τα σχήματα που ζωγράφιζες εχθές μιλώντας στο τηλέφωνο. Έχεις ταλέντο, σου το έχω ξαναπεί. Αυθαίρετα μέσα στην απλότητά τους κι αν είναι, βγάζουν μιαν ένταση που με ξεπερνά. Γιατί δε τη διοχετεύεις κι αλλού; Ίσως σε 50 χρόνια από τώρα να σε εκθέτουν στο καρφί κάποιου μουσείου, καθώς δεκάδες επισκέπτες είτε θα σε προσπερνούν βιαστικά αδιαφορώντας, είτε με μύτη σουβλερή και ύφος καρδιναλίου θα κρίνουν την έμπροσθέν τους έκθετη ψυχή σου. Πονάνε τα μάτια σου μου λες κοιτώντας τόσο άσπρο. Ζαλίζεσαι και θέλεις να λιποθυμήσεις. Τόσο σε πειράζει ο καμβάς; Γιατί τα σκίτσα σου έχουν γεμίσει τις χαρτοπετσέτες όλου του σπιτιού. Πας κόντρα στο φορμαλιστικό κατεστημένο. Κάτι είναι κι αυτό. Όλα τα άλλα μας έχουν καταπιεί. Κοίτα τον εαυτό σου κατάματα χωρίς δισταγμό. Αν η καρδιά σου είναι ειλικρινής το μεγάλο κήτος του φόβου θα σε ξεράσει τρεις μέρες αργότερα σε όρμο γαληνό. Γιατί δε μου τηλεφωνείς;

«Stop listen to new words from around as you’re round
And all the captives you burn, is burning out»

Ο Patrick Watson κυκλοφορεί στις 12 Μαΐου τον καινούριο του δίσκο με τίτλο Love Songs For Robots και εταιρεία τη συμπαθή μου Domino. Το άλμπουμ αναμένεται να έχει δέκα τραγούδια, ενώ το ομώνυμό του που μας κρατάει συντροφιά σήμερα είναι το πρώτο κατά σειρά. Περιμένω με ενδιαφέρον να ακούσω και τα υπόλοιπα.

Καλημέρα και καλή εβδομάδα σάς εύχομαι!

23
Μαρ.
15

Blue Monday: το ρολόι

– Τικ, τακ, τικ, τακ: ακούς ή έχει πολύ θόρυβο έξω;
– Ακούω. Καθαρά.
– Δεν ακούς. Αλλιώς θα με ρωτούσες.
– Ακούω, σου λέω. Πεντακάθαρα. Τι να σε ρωτήσω. Εμπιστεύομαι τ΄ αυτιά μου.
– Εμπιστοσύνη = εν + πίστη, πίστη δηλαδή σε κάτι συγκεκριμένο, ἐν προκειμένῳ στο αισθητήριο της ακοής.
– Ακριβώς. Τι παραλογισμός σε έχει πιάσει σήμερα; Πιστεύω στα αυτιά μου, σ’ εμένα κατ’ επέκταση. Τον ίδιο μου τον εαυτό.
– Και για πες μου. Τι είναι αυτό που ακούς;
– Ο μετρονόμος τής από κάτω. Έχει μάθημα πιάνου σε λίγο.
– (Σιωπή κι ένα γλυκό χαμόγελο).
– Γιατί χαμογελάς; Τι είπα;
– Το σωστό. Ήθελα να με διαψεύσεις. Τζάμπα σε κατηγόρησα.
– Τι περίμενες να ακούσεις δηλαδή;
– Ότι ακούς το δικό μου ρολόι.
– Με κοροϊδεύεις σήμερα νομίζω. Ο καρπός σου είναι άδειος!
– Το ξέρω.
– Αλλά;
– Μιλάω για το άλλο ρολόι. Αυτό που έχουμε όλοι μέσα μας. Αυτό που παράδοξα χτυπά όλη μέρα, κάθε μέρα, δίχως να χάνει στιγμή.
– Την καρδιά εννοείς;
– Ακριβώς. Σκέψου. Με κάθε χτύπο της σου χαρίζει ζωή και συγχρόνως σου την αφαιρεί.
– Δεν καταλαβαίνω τι λες. Πώς σου την αφαιρεί;
– Λειτουργεί ως ρολόι. Με κάθε της χτύπο περνά και ο χρόνος που σου έλαχε να ζήσεις πάνω σε αυτήν τη γη. Όσο περισσότεροι χτύποι, τόσο λιγότερο σου έχει μείνει. Είναι κι αυτοί σαν τα καλοκαίρια. Νομίζουμε ότι είναι πολλά και όλο αφήνουμε τα σχέδια μας για το επόμενο. Αναλογίσου, πόσα τελικά έχουμε στη διάθεση μας.
– Θεέ μου, έχουν περάσει σχεδόν τα μισά από αυτά που δικαιούμαι! Και τι έκανα γι’ αυτό;
– Μη στεναχωριέσαι για όσα δεν έκανες, αλλά γι’ αυτά που δεν πρέπει να αφήσεις ξανά να χαθούν. Ζήσε! Όσο ακόμη χτυπά δυνατά το ρολόι σου και σου το υπενθυμίζει.

«You got my heart straight pulling in the wrong direction
You got me all along with my own affections»

Ο Twin Shadow κυκλοφόρησε στις 17 Μαρτίου τον καινούριο του δίσκο με τίτλο Eclipse στην Warner Bros. Οι κριτικές γενικότερα δεν είναι και οι καλύτερες, εμένα όμως μου αρέσει η ευαισθησία του. Προσωπικά γούστα θα μου πεις και θα έχεις και δίκιο. Μία όμως ακρόαση του αξίζει. Για να αποκτήσεις τη δική σου άποψη. Οι δικές μου ακροάσεις είναι σίγουρα περισσότερες.

Καλημέρα!

17
Μαρ.
15

Το μαύρο πανί

Κοιτάχτηκα σήμερα το πρωί στον καθρέφτη κι είδα το Βαγγέλη μες στα μάτια μου. Στην αρχή τρόμαξα. Τραβήχτηκα. Γύρισα ξανά δισταχτικά και μ’ ένα δάκρυ τον αποχαιρέτισα. Έπειτα, κάλυψα τον καθρέφτη μ’ ένα μαύρο πανί.

Δεν είναι η πρώτη φορά που μου συμβαίνει. Πριν κάμποσους μήνες είχα δει εκείνο τον έρμο μετανάστη (Khorany τον εβάφτισαν, λαθραίο τον ελέγανε) που είχε πνιγεί στο Αιγαίο. Το πρόσωπό του ήτανε παραμορφωμένο από τη σήψη. Τότε δεν είχα αντιδράσει τόσο ψύχραιμα. Τον έσπασα τον καθρέφτη. Δεν άντεχα να τον βλέπω. Δεν άντεχα να θυμάμαι.

Το συζήτησα με τη γιαγιά μου. Σοφοί οι μεγάλοι άνθρωποι. Όταν έχουμε πένθος, μου ‘πε, καλύπτουμε τους καθρέφτες μ’ ένα μαύρο πανί. Έτσι δεν βλέπουμε τις ψυχές που τριγυρνάνε, βασανισμένες ακόμα, ανάμεσά μας. Ακολούθησα τη συμβουλή της όταν σκοτώσανε τον Παύλο. Και πολλές ακόμα φορές από τότε…

ida

Φοβάμαι να κοιταχτώ στον καθρέφτη. Φοβάμαι κάθε φορά τι θ’ αντικρίσω… Μα δε μ’ αρέσει αυτό το μαύρο πανί. Δε μ’ αρέσει να ξεχνάω. Και δε μ’ αρέσει να φοβάμαι.

Θα το συζητήσω ξανά με τη γιαγιά μου. Θα της πω να γεμίσουμε το διάδρομο καθρέφτες ώστε να βλέπουμε σε καθέναν κι ένα κομμάτι από τον εαυτό μας, όπως υπήρξε σ’ έναν άνθρωπο που έφυγε. Θα της πω ότι θα πετάξω τη μάσκα που φοράω κάθε πρωί που βγαίνω από το σπίτι και με κάνει να μοιάζω ο ίδιος. Ο ίδιος με χθες, ο ίδιος με τους άλλους. Θα της πω ότι δεν αμφισβητώ τη σοφία και την εμπειρία της, αλλά πρέπει να κάνω τα πράγματα με τον δικό μου τρόπο. Θα της πω ότι θέλω να πάψω να φοβάμαι. Θα της πω ότι θέλω να πάψω να φοβάμαι να θυμάμαι.

under-the-skin

Θα της πω ότι πρέπει να πάψουμε επιτέλους να ψάχνουμε δικαιολογίες για την απόκλιση από το μέσο όρο.

Η γιαγιά μου, μες στη σοφία της, θα καταλάβει. Εγώ θα το αντέξω;




indiego

Sternenwandler

Αρχείο δημοσιεύσεων

Το Lagrimas de oro στο Mixcloud

Το ραδιόφωνο του Lagrimas de oro

Το αρχείο της Blogovision 2012

Το αρχείο της Blogovision 2013


griechenlandsolidarität

Aktuelle Informationen über Griechenland und Vernetzung deutschsprachiger Solidaritätsgruppen

Book In magazine

We love books and reading

cheworldtour

nine months around the world with the che brothers

guteshoerenistwichtig

das gehört gehört

ΣΙΝΕ ΜΕΛΙΝΑ

ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΘΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 65, ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ

Punk Archaeology

A collaborative exploration of the links between archaeology and the musical underground of Punk and New Wave

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Sunday Freakshow

Radio show & Music blog

η Λέσχη

φτιάχνοντας τα τετράδια της ανυπότακτης θεωρίας

nemmblog

Music For Everyone - a North East England based 'all genre' music blog

Santa Sangre

blissful nightmares & mechanical dreams

Το σχολείο της φύσης και των χρωμάτων..

Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο Φουρφουρά

Stavros Mavroudeas Blog

The personal blog of S.Mavroudeas

n o w h e r e

no/where or now/here?

ΓΙΑΝΗΣ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ

Υποψήφιος Β' Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ: ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΡΙΝ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ ΤΗΣ 25ης ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Yanis Varoufakis

THOUGHTS FOR THE POST-2008 WORLD

a closer listen

A home for instrumental and experimental music.

OMADEON

Creative Work of Multiple Forms

FRACTURED AIR

The universe is making music all the time

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΑΤΟΙΚΩΝ Ν.Φ.-Ν.Χ.

Για την υπεράσπιση του Άλσους και της πόλης

Lumen

Audio / Visual artist. Based in Bristol UK

ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ

Μια εκδοτική προσπάθεια από τους εργαζόμενους στο χώρο του βιβλίου

Η Μαγική Φωνή

“There is no greater agony than bearing an untold story inside you.”

πολύφημος 2.0

στους τυφλούς βασιλεύουν οι μονόφθαλμοι

iphigeneia panetsou

A fine WordPress.com site

Sound Advice

Music Reviews

Ο μΙκρος Μιχαλης

...σκέφτηκε και έγραψε...

Σύλλογος Ιντιφάντα

Για την Αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό Λαό

Χρονοντούλαπο

Παύλου Παπανότη, συνταξιούχου εκπαιδευτικού.

Blackspin

" ...and still spinning with the times"

JailGoldenDawn

Για την Πολιτική Αγωγή του αντιφασιστικού κινήματος

A Plus Authors

Book Blogging from a Guy's Perspective

AIXMH

έκδοση αναρχικού λόγου

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ

Δημοσιογραφικό ημερολόγιο

valuewhatworths

Just another WordPress.com site

Ε.Λ.Σ.Α.Λ.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Dimitris Melicertes

I don't write, I touch without touching.

Redflecteur

About Art and Politics

histoires_μinimales

ιστορίες μινιμάλ καθημερινής τρέλας

Snippets of Suomi

pensieri, parole, opere e omissioni di un italiano ad Helsinki

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Αρέσει σε %d bloggers: