Archive for the 'Λογοτεχνία' Category

23
Αυγ.
14

«Στη ζωή μου έκαμα αυτό που θεωρούσα καθήκον μου»

Είμαστε τραγικές μορφές. Το γεγονός ότι έχουμε συνείδηση δεν νομίζω ότι είναι στοιχείο ουσιαστικής ευτυχίας. Ο άνθρωπος ζει πιο ευτυχισμένα όταν δεν έχει συνείδηση της τραγικότητας της ζωής του. Εγώ – δυστυχώς – την έχω. Επιθυμία μου είναι πλέον να μη ζήσω. Είναι βάρος πια η ζωή μου.

Έρωτας είναι η επιδίωξη του ιδανικού. Σε όλες του τις εκφάνσεις. Ξεχωρίζω δύο: τον σαρκικό- πνευματικό έρωτα προς τη- τον σύντροφο και τον έρωτα προς την εργασία. Αυτό που λέμε φιλεργία. Ο έρωτας είναι το αντίδοτο του θανάτου. Είναι ίσως η ίδια η ζωή. Μόνο όταν είσαι ερωτευμένος ζεις. Ειδάλλως είσαι… πέτρα…

Κρατώ ακόμα ψήγματα έρωτα και προς τη μνήμη της γυναίκας μου και προς την εργασία. Ζω. Νιώθω. Εργάζομαι ακόμα, αλλά με δυσκολία. Δεν δίδει η ζωή χωρίς έρωτα- ευτυχία.

Να λέτε πάντα αυτό που πιστεύετε… Και να πληροφορείτε σωστά. Μη δέχεσθε να γίνετε όργανα του οποιουδήποτε. Εξαγοράζονται πλέον εύκολα οι άνθρωποι… Πριν από λίγα χρόνια διάβαζα καθημερινά και μάλιστα εμβριθώς δυο, τρεις εφημερίδες. Τώρα πια με κουράζει αυτή η ελαφρότητα… Το μόνο ιδανικό που απέμεινε είναι ίσως ο Έρωτας. Υπό την έννοια της αέναης επιδίωξης του ιδανικού…

Τα Νέα, 22.7.2009

kriaras

Αντίο, δάσκαλε! Είχες και θα έχεις πάντα ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου.

Advertisements
11
Ιον.
14

Φοβάσαι τι;

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

prosklisi-xilwn

Ο εκδοτικός οίκος Χίλων σάς προσκαλεί στην παρουσίαση του βιβλίου «Τι φοβάσαι;» της ψυχοθεραπεύτριας Σοφίας Γιαννοπούλου

Πέμπτη 19 Ιουνίου 2014 στις 20:00 στο βιβλιοπωλείο-καφέ Booktalks (Αρτέμιδος 47 & Αγίου Αλεξάνδρου 58, Παλαιό Φάληρο)

Συντονιστής της παρουσίασης:
Παύλος Λαουτάρης, οικονομολόγος

Ομιλητές:
Ευάγγελος Κουσιάδης, Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας-Ψυχοθεραπευτής
Κούλα Πλέρου, Ενεργειακή Θεραπεύτρια

ti-fovasai-cover

Ο φόβος είναι από αυτά που μας καίνε και μας τρώνε την ψυχή. Κι όλα αυτά, μια μόνο κατάληξη πρέπει να έχουν!

10
Μαρ.
14

Blue Monday: ο δαίμονας της μοναξιάς

«Όπως κάθε άνθρωπος, εγώ είμαι ο εχθρός του εαυτού μου. Αλλά σε αντίθεση με τους πιο πολλούς, ξέρω επίσης ότι εγώ είμαι και ο λυτρωτής μου. Ξέρω ότι ελευθερία σημαίνει υπευθυνότητα. Και ναι, ξέρω πόσο εύκολα η επιθυμία μπορεί να μεταστραφεί σε πράξη. Ακόμα κι όταν κλείνω τα μάτια μου, πρέπει να προσέχω πώς ονειρεύομαι και τι, γιατί τώρα μονάχα ένα αραχνοΰφαντο πέπλο χωρίζει το όνειρο από την πραγματικότητα.

Το πόσο μεγάλο ή μικρό ρόλο διαδραματίζει το σεξ στη ζωή ενός ανθρώπου μοιάζει σχετικά άνευ σημασίας. Ορισμένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα σημειώθηκαν από ανθρώπους που είχαν φτωχή ή ανύπαρκτη σεξουαλική ζωή. Μολοντούτο, γνωρίζουμε από το βίο ορισμένων καλλιτεχνών -άντρες πρώτης τάξεως όλοι τους- ότι τα επιβλητικά τους έργα δε θα είχαν ποτέ δημιουργηθεί, εάν οι ίδιοι δεν είχαν καταδυθεί στο σεξ. Στην περίπτωση αυτών των ορισμένων λίγων, οι περίοδοι εξαιρετικής δημιουργικότητας συνέπιπταν με υπερβολικές σεξουαλικές απολαύσεις. Μήτε η εγκράτεια, μήτε η πλούσια απόλαυση εξηγούν το παραμικρό. Στην επικράτεια του σεξ, όπως και σε άλλες επικράτειες, μιλάμε περί κανονικού -αλλά το κανονικό δεν ισοδυναμεί με τίποτε περισσότερο από ό,τι ισχύει ως αληθές, στατιστικά, για τη μεγάλη μάζα των αντρών και των γυναικών. Αυτό που είναι ενδεχομένως κανονικό, φρόνιμο, υγιές για τη συντριπτική πλειονότητα δε μας παρέχει το παραμικρό κριτήριο συμπεριφοράς, όταν έχουμε να κάνουμε με τον ξεχωριστό εξαιρετικό άνθρωπο. Ο ιδιοφυής, είτε με το έργο του είτε με το προσωπικό του παράδειγμα, μοιάζει πάντα να διαλαλεί εκτυφλωτικά την αλήθεια ότι ο καθένας είναι ένας νόμος ως προς τον εαυτό του, και ότι ο δρόμος προς την πληρότητα περνάει από την αναγνώριση και τη συνειδητοποίηση του γεγονότος ότι είμαστε ο καθένας και όλοι μας μοναδικοί.

Οι νόμοι μας και τα έθιμά μας σχετίζονται με την κοινωνική ζωή, τη ζωή μας από κοινού, που είναι η ελάσσων πλευρά της ύπαρξης. Η αληθινή ζωή αρχίζει όταν είμαστε μόνοι, αντιμέτωποι με τον άγνωστο εαυτό μας. Αυτό που συμβαίνει όταν συνευρισκόμαστε καθορίζεται από τους εσώτερούς μας μονολόγους Τα ουσιώδη και στ’ αλήθεια ζωτικά γεγονότα που μας σημαδεύουν στο δρόμο μας είναι οι καρποί της σιωπής και της μοναξιάς. Αποδίδουμε πολλά στις τυχαίες συναντήσεις, τις μνημονεύουμε ως κρίσιμες καμπές στη ζωή μας, αλλά τα συναπαντήματα αυτά δε θα πραγματοποιούνταν αν δεν είχαμε ήδη προετοιμάσει τον εαυτό μας γι’ αυτά. Εάν είχαμε μεγαλύτερη επίγνωση, αυτές οι συμπτωματικές συναντήσεις θα παρείχαν ακόμα πλουσιότερες ανταμοιβές. Μονάχα σε ορισμένες απροσδόκητες στιγμές είμαστε πλήρως συντονισμένοι με την προσδοκία, και έτσι σε θέση να δεξιωθούμε τις εύνοιες και τις χαρές της τύχης. Ο άνθρωπος που είναι σε πλήρη εγρήγορση γνωρίζει ότι κάθε συμβάν είναι φορτωμένο με σημασία. Γνωρίζει ότι δεν αλλάζει μονάχα η ζωή του, αλλά εντέλει ολόκληρος ο κόσμος θα πρέπει να έχει επηρεαστεί.»

Henry Miller, Ο κόσμος του σεξ (The World of Sex), (1957)
μτφ. Γ.Ι. Μπαμπασάκης, Μεταίχμιο, 2004

«When I’m lonely I press play
Swimming in blue»

Στις 28 Απριλίου ο Damon Albarn θα κυκλοφορήσει τον πρώτο του σόλο δίσκο με το όνομα Everyday Robots από την Parlophone. Στις 27 Φεβρουαρίου βγήκε το δεύτερο κατά σειρά single του άλμπουμ στο οποίο είναι και αφιερωμένη η σημερινή ανάρτηση. Να σημειωθεί ότι το βίντεο που μόλις παρακολουθήσατε το έχει τραβήξει ο ίδιος ο Albarn με το tablet του και περιλαμβάνει εικόνες από τις επισκέψεις του σε Τόκιο, Λονδίνο, Ντάλας, Ούτα, Κολτσέστερ, Βόρεια Κορέα, Ισλανδία και Ντέβον.

If you are lonely, press play. Καλή εβδομάδα!

04
Δεκ.
13

Blogovision 2013 #17

indiego

Arctic_Monkeys_AM17. Arctic Monkeys – AM

Δίσκος-είσοδος και αυτός της τελευταίας στιγμής θα έλεγα, γιατί εκτός του ότι κυκλοφορεί μόλις δύο μήνες και κάτι, δεν είχα προλάβει να του δώσω το απαραίτητο, μην πω πρώτο, άκουσμα μέχρι τέλη Οκτώβρη. Για να είμαι ειλικρινής βαριόμουν κιόλας. Δεν είναι και ιδιαίτερα ελκυστικός ο τίτλος για να σε μπριζώσει. Και μιας που τα λέω και όλα, δεν θα τον άκουγα αν δεν έπεφταν στην αντίληψή μου τα δύο πρώτα singles (R U Mine και Do I Wanna Know?) που αποτελούν μία από τις καλύτερες ενάρξεις δίσκου στη φετινή παραγωγή. Με το που τα ακούς γίνονται Ohrwurm, που λένε και οι συμπαθείς Γερμανοί. Δεν ξεκολλάν και παίζουν ακατάπαυστα μέσα στο κεφάλι σου. Προσπαθείς μάταια να ξεμπερδέψεις με δαύτους, αλλά -να πάρει- αυτή η φωνή έχει κάτι που σε μαγνητίζει και σε ταξιδεύει σε μιαν άλλη εποχή. Σε κάνει να νοσταλγείς αυτό που δεν έχεις ζήσει. Πόσο παράλογο.. Έτσι, με βαριά καρδιά και με μεγάλη λύπη απέσυρα τους Prefab Sprout από τα κιτάπια μου και παραχώρησα το νούμερο 18 στα αλητάκια από την Αγγλία.

“Secrets I have held in my heart
Are harder to hide than I thought
Maybe I just wanna be yours”



 

clandestino

17. Crime And The City Solution – American Twilight

Crime_And_The_City_Solution_American_TwilightΌταν το παιδί ήταν παιδί,
ήταν ώρα για τις ακόλουθες ερωτήσεις:

Γιατί εγώ είμαι εγώ και όχι εσύ;

Γιατί είμαι εδώ και όχι εκεί;

Πότε ξεκίνησε ο χρόνος και πού τελειώνει ο χώρος;

Μήπως δεν είναι η ζωή κάτω από τον ήλιο παρά ένα όνειρο;

Μήπως δεν είναι ό,τι βλέπω και ακούω και μυρίζω
παρά μια ψευδαίσθηση ενός κόσμου πριν τον κόσμο;

Υπάρχει στ’ αλήθεια το Κακό και άνθρωποι
που είναι πραγματικά κακοί;

Πώς γίνεται εγώ που είμαι εγώ,
να μην ήμουν εγώ πριν γίνω,
και εγώ που είμαι εγώ, μια μέρα
να μην είμαι πια αυτός που είμαι;

Μετάφραση από το ποίημα «Lied Vom Kindsein» του Αυστριακού λογοτέχνη Peter Handke.

Στην αντίστοιχη θέση το 2012 ήταν…

Blogovision 2013 #20
Blogovision 2013 #19
Blogovision 2013 #18

Αναλυτικά η εξέλιξη της Blogovision

26
Αυγ.
13

Blue Monday: Κράτα με για πάντα

Η Blue Monday αποχαιρετά νοσταλγικά το καλοκαίρι που δεν πρόλαβε καλά καλά να νιώσει στην ουσία του. Ας είναι και έτσι. Στην καρδιά φωλιάζει, ούτως ή άλλως, μέσα βαθιά. Τα λόγια θα είναι ελάχιστα. Ένα αγαπημένο απόσπασμα που μου θύμισαν κατά λάθος και ένας ήχος που μοιάζει να γίνεται αγαπημένος…

«Εγώ όμως ειλικρινά πιστεύω πως με τη βοήθεια του, προσπαθώντας να αναλύσω και να μελετήσω την ψυχή μου, στο τέλος της φόρτωσα καινούριες αρρώστιες. Είμαι αποφασισμένος να γιατρευτώ από τη θεραπεία του. Αποφεύγω τα όνειρα και τις αναμνήσεις. Εξαιτίας τους το καημένο μου το κεφάλι έπαψε να νιώθει σίγουρο πάνω στο λαιμό του. Έχω τρομερές αφηρημάδες. Μιλώ με τους ανθρώπους κι ενώ λέω κάτι προσπαθώ άθελα μου να θυμηθώ κάτι άλλο που είπα ή έκανα πριν λίγο και που ξέχασα ή κάποια σκέψη που μου φαίνεται πολύ σημαντική, τόσο σημαντική όσο και οι σκέψεις που έκανε ο πατέρας μου πριν πεθάνει χωρίς και εκείνος να καταφέρνει να τις θυμηθεί. Αν δε θέλω να καταλήξω στο τρελοκομείο, πρέπει να δώσω τέλος σ’ αυτά τα παιχνίδια».

Ίταλο Σβέβο, Η Συνείδηση του Ζήνωνα (1923)

I look to the sea and shining stars above

21
Αυγ.
13

Άφησέ με να ‘ρθω μαζί σου, τι φεγγάρι απόψε…

Η αυγουστιάτικη πανσέληνος θεωρήθηκε μέσα στους χρόνους ως η ομορφότερη και πιο ρομαντική σε σύγκριση με κάθε άλλη μέσα στο χρόνο. Ίσως η νοσταλγική διάθεση του καλοκαιριού που εκπνέει σιγά σιγά να συνέβαλε το λιθαράκι της στο επικρατές αυτό κοινό αίσθημα. Μολαταύτα δεν παύει να συγκινεί ακόμη και τους πιο σκληροτράχηλους ορθολογιστές, όταν σηκώνουν ένα τέτοιο βράδυ το βλέμμα τους στον ξάστερο ουρανό για να νιώσουν λίγη από την ασημόσκονή της να πέφτει επάνω στο πρόσωπο τους. Σε μας που μας λείπει ο ελληνικός ουρανός χαρίζω τη Σονάτα του σεληνόφωτος για να βρέξουμε λίγο τα μάτια μας με ποιητικές εικόνες. Σε σας που τον χαίρεστε και μπορείτε να τον κοιτάξετε να στέκει πάνω από το κεφάλι σας χαρίζω τη μελωδία για να χορτάσετε όλες σας τις αισθήσεις.

Ἀνοιξιάτικο βράδι. Μεγάλο δωμάτιο παλιοῦ σπιτιοῦ. Μιὰ ἡλικιωμένη γυναίκα ντυμένη στὰ μαῦρα μιλάει σ᾿ ἕναν νέο. Δὲν ἔχουν ἀνάψει φῶς. Ἀπ᾿ τὰ δυὸ παράθυρα μπαίνει ἕνα ἀμείλικτο φεγγαρόφωτο. Ξέχασα νὰ πῶ ὅτι ἡ γυναίκα μὲ τὰ μαῦρα ἔχει ἐκδώσει δυό-τρεῖς ἐνδιαφέρουσες ποιητικὲς συλλογὲς θρησκευτικῆς πνοῆς. Λοιπόν, ἡ Γυναίκα μὲ τὰ μαῦρα μιλάει στὸν νέο.

Ἄφησέ με ναρθῶ μαζί σου. Τί φεγγάρι ἀπόψε! Εἶναι καλὸ τὸ φεγγάρι, – δὲ θὰ φαίνεται ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου. Τὸ φεγγάρι θὰ κάνει πάλι χρυσὰ τὰ μαλλιά μου. Δὲ θὰ καταλάβεις. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Ὅταν ἔχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οἱ σκιὲς μὲς στὸ σπίτι, ἀόρατα χέρια τραβοῦν τὶς κουρτίνες, ἕνα δάχτυλο ἀχνὸ γράφει στὴ σκόνη τοῦ πιάνου λησμονημένα λόγια – δὲ θέλω νὰ τ᾿ ἀκούσω. Σώπα.

Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου λίγο πιὸ κάτου, ὡς τὴ μάντρα τοῦ τουβλάδικου, ὡς ἐκεῖ ποὺ στρίβει ὁ δρόμος καὶ φαίνεται ἡ πολιτεία τσιμεντένια κι ἀέρινη, ἀσβεστωμένη μὲ φεγγαρόφωτο τόσο ἀδιάφορη κι ἄϋλη, τόσο θετικὴ σὰν μεταφυσικὴ ποὺ μπορεῖς ἐπιτέλους νὰ πιστέψεις πὼς ὑπάρχεις καὶ δὲν ὑπάρχεις πὼς ποτὲ δὲν ὑπῆρξες, δὲν ὑπῆρξε ὁ χρόνος κ᾿ ἡ φθορά του. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Θὰ καθίσουμε λίγο στὸ πεζούλι, πάνω στὸ ὕψωμα, κι ὅπως θὰ μᾶς φυσάει ὁ ἀνοιξιάτικος ἀέρας μπορεῖ νὰ φαντάζουμε κιόλας πὼς θὰ πετάξουμε, γιατί, πολλὲς φορές, καὶ τώρα ἀκόμη, ἀκούω τὸ θόρυβο τοῦ φουστανιοῦ μου, σὰν τὸ θόρυβο δυὸ δυνατῶν φτερῶν ποὺ ἀνοιγοκλείνουν, κι ὅταν κλείνεσαι μέσα σ᾿ αὐτὸν τὸν ἦχο τοῦ πετάγματος νιώθεις κρουστὸ τὸ λαιμό σου, τὰ πλευρά σου, τὴ σάρκα σου, κι ἔτσι σφιγμένος μὲς στοὺς μυῶνες τοῦ γαλάζιου ἀγέρα, μέσα στὰ ρωμαλέα νεῦρα τοῦ ὕψους, δὲν ἔχει σημασία ἂν φεύγεις ἢ ἂν γυρίζεις οὔτε ἔχει σημασία ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου, δὲν εἶναι τοῦτο ἡ λύπη μου – ἡ λύπη μου εἶναι ποὺ δὲν ἀσπρίζει κ᾿ ἡ καρδιά μου. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Τὸ ξέρω πὼς καθένας μοναχὸς πορεύεται στὸν ἔρωτα, μοναχὸς στὴ δόξα καὶ στὸ θάνατο. Τὸ ξέρω. Τὸ δοκίμασα. Δὲν ὠφελεῖ. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.
 

 
Φορές-φορές, τὴν ὥρα ποὺ βραδιάζει, ἔχω τὴν αἴσθηση πὼς ἔξω ἀπ᾿ τὰ παράθυρα περνάει ὁ ἀρκουδιάρης μὲ τὴν γριὰ βαριά του ἀρκούδα μὲ τὸ μαλλί της ὅλο ἀγκάθια καὶ τριβόλια σηκώνοντας σκόνη στὸ συνοικιακὸ δρόμο ἕνα ἐρημικὸ σύννεφο σκόνη ποὺ θυμιάζει τὸ σούρουπο καὶ τὰ παιδιὰ ἔχουν γυρίσει σπίτια τους γιὰ τὸ δεῖπνο καὶ δὲν τ᾿ ἀφήνουν πιὰ νὰ βγοῦν ἔξω μ᾿ ὅλο ποὺ πίσω ἀπ᾿ τοὺς τοίχους μαντεύουν τὸ περπάτημα τῆς γριᾶς ἀρκούδας -κ᾿ ἡ ἀρκούδα κουρασμένη πορεύεται μὲς στὴ σοφία τῆς μοναξιᾶς της, μὴν ξέροντας γιὰ ποῦ καὶ γιατί -ἔχει βαρύνει, δὲν μπορεῖ πιὰ νὰ χορεύει στὰ πισινά της πόδια δὲν μπορεῖ νὰ φοράει τὴ δαντελένια σκουφίτσα της νὰ διασκεδάζει τὰ παιδιά, τοὺς ἀργόσχολους τοὺς ἀπαιτητικοὺς καὶ τὸ μόνο ποὺ θέλει εἶναι νὰ πλαγιάσει στὸ χῶμα ἀφήνοντας νὰ τὴν πατᾶνε στὴν κοιλιά, παίζοντας ἔτσι τὸ τελευταῖο παιχνίδι της, δείχνοντας τὴν τρομερή της δύναμη γιὰ παραίτηση, τὴν ἀνυπακοή της στὰ συμφέροντα τῶν ἄλλων, στοὺς κρίκους τῶν χειλιῶν της, στὴν ἀνάγκη τῶν δοντιῶν της, τὴν ἀνυπακοή της στὸν πόνο καὶ στὴ ζωὴ μὲ τὴ σίγουρη συμμαχία τοῦ θανάτου -ἔστω κ᾿ ἑνὸς ἀργοῦ θανάτου- τὴν τελική της ἀνυπακοὴ στὸ θάνατο μὲ τὴ συνέχεια καὶ τὴ γνώση τῆς ζωῆς ποὺ ἀνηφοράει μὲ γνώση καὶ μὲ πράξη πάνω ἀπ᾿ τὴ σκλαβιά της.

Μὰ ποιὸς μπορεῖ νὰ παίξει ὡς τὸ τέλος αὐτὸ τὸ παιχνίδι; Κ᾿ ἡ ἀρκούδα σηκώνεται πάλι καὶ πορεύεται ὑπακούοντας στὸ λουρί της, στοὺς κρίκους της, στὰ δόντια της, χαμογελώντας μὲ τὰ σκισμένα χείλια της στὶς πενταροδεκάρες ποὺ τὶς ρίχνουνε τὰ ὡραῖα καὶ ἀνυποψίαστα παιδιὰ ὡραῖα ἀκριβῶς γιατί εἶναι ἀνυποψίαστα καὶ λέγοντας εὐχαριστῶ. Γιατί οἱ ἀρκοῦδες ποὺ γεράσανε τὸ μόνο ποὺ ἔμαθαν νὰ λένε εἶναι: εὐχαριστῶ, εὐχαριστῶ. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Συχνὰ πετάγομαι στὸ φαρμακεῖο ἀπέναντι γιὰ καμιὰν ἀσπιρίνη ἄλλοτε πάλι βαριέμαι καὶ μένω μὲ τὸν πονοκέφαλό μου ν᾿ ἀκούω μὲς στοὺς τοίχους τὸν κούφιο θόρυβο ποὺ κάνουν οἱ σωλῆνες τοῦ νεροῦ, ἢ ψήνω ἕναν καφέ, καί, πάντα ἀφηρημένη, ξεχνιέμαι κ᾿ ἑτοιμάζω δυὸ – ποιὸς νὰ τὸν πιεῖ τὸν ἄλλον;- ἀστεῖο ἀλήθεια, τὸν ἀφήνω στὸ περβάζι νὰ κρυώνει ἢ κάποτε πίνω καὶ τὸν δεύτερο, κοιτάζοντας ἀπ᾿ τὸ παράθυρο τὸν πράσινο γλόμπο τοῦ φαρμακείου σὰν τὸ πράσινο φῶς ἑνὸς ἀθόρυβου τραίνου ποὺ ἔρχεται νὰ μὲ πάρει μὲ τὰ μαντίλια μου, τὰ σταβοπατημένα μου παπούτσια, τὴ μαύρη τσάντα μου, τὰ ποιήματά μου, χωρὶς καθόλου βαλίτσες – τί νὰ τὶς κάνεις; – Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

«Α, φεύγεις; Καληνύχτα.» Ὄχι, δὲ θἄρθω. Καληνύχτα. Ἐγὼ θὰ βγῶ σὲ λίγο. Εὐχαριστῶ. Γιατί ἐπιτέλους, πρέπει νὰ βγῶ ἀπ᾿ αὐτὸ τὸ τσακισμένο σπίτι. Πρέπει νὰ δῶ λιγάκι πολιτεία, -ὄχι, ὄχι τὸ φεγγάρι – τὴν πολιτεία μὲ τὰ ροζιασμένα χέρια της, τὴν πολιτεία τοῦ μεροκάματου, τὴν πολιτεία ποὺ ὁρκίζεται στὸ ψωμὶ καὶ στὴ γροθιά της τὴν πολιτεία ποὺ ὅλους μας ἀντέχει στὴν ράχη της μὲ τὶς μικρότητές μας, τὶς κακίες, τὶς ἔχτρες μας, μὲ τὶς φιλοδοξίες, τὴν ἄγνοιά μας καὶ τὰ γερατειά μας,-ν᾿ ἀκούσω τὰ μεγάλα βήματα τῆς πολιτείας, νὰ μὴν ἀκούω πιὰ τὰ βήματά σου μήτε τὰ βήματα τοῦ Θεοῦ, μήτε καὶ τὰ δικά μου βήματα. Καληνύχτα.

Τὸ δωμάτιο σκοτεινιάζει. Φαίνεται πὼς κάποιο σύννεφο θἄκρυβε τὸ φεγγάρι. Μονομιᾶς, σὰν κάποιο χέρι νὰ δυνάμωσε τὸ ραδιόφωνο τοῦ γειτονικοῦ μπάρ, ἀκούστηκε μία πολὺ γνώστη μουσικὴ φράση. Καὶ τότε κατάλαβα πὼς ὅλη τούτη τὴ σκηνὴ τὴ συνόδευε χαμηλόφωνα ἡ «Σονάτα τοῦ Σεληνόφωτος», μόνο τὸ πρῶτο μέρος. Ὁ νέος θὰ κατηφορίζει τώρα μ᾿ ἕνα εἰρωνικὸ κ᾿ ἴσως συμπονετικὸ χαμόγελο στὰ καλογραμμένα χείλη του καὶ μ᾿ ἕνα συναίσθημα ἀπελευθέρωσης. Ὅταν θὰ φτάσει ἀκριβῶς στὸν Ἅη-Νικόλα, πρὶν κατεβεῖ τὴ μαρμαρίνη σκάλα, θὰ γελάσει, -ἕνα γέλιο δυνατό, ἀσυγκράτητο. Τὸ γέλιο του δὲ θ᾿ ἀκουστεῖ καθόλου ἀνάρμοστα κάτω ἀπ᾿ τὸ φεγγάρι. Ἴσως τὸ μόνο ἀνάρμοστο νἆναι τὸ ὅτι δὲν εἶναι καθόλου ἀνάρμοστο. Σὲ λίγο, ὁ Νέος θὰ σωπάσει, θὰ σοβαρευτεῖ καὶ θὰ πεῖ «Ἡ παρακμὴ μιᾶς ἐποχῆς». Ἔτσι, ὁλότελα ἥσυχος πιά, θὰ ξεκουμπώσει πάλι τὸ πουκάμισό του καὶ θὰ τραβήξει τὸ δρόμο του. Ὅσο γιὰ τὴ γυναίκα μὲ τὰ μαῦρα, δὲν ξέρω ἂν βγῆκε τελικὰ ἀπ᾿ τὸ σπίτι. Τὸ φεγγαρόφωτο λάμπει ξανά. Καὶ στὶς γωνιὲς τοῦ δωματίου οἱ σκιὲς σφίγγονται ἀπὸ μίαν ἀβάσταχτη μετάνοια, σχεδὸν ὀργή, ὄχι τόσο γιὰ τὴ ζωὴ ὅσο γιὰ τὴν ἄχρηστη ἐξομολόγηση. Ἀκοῦτε; τὸ ραδιόφωνο συνεχίζει.

Γιάννης Ρίτσος – Ἡ σονάτα τοῦ σεληνόφωτος
Πηγή

19
Αυγ.
13

Blue Monday: Ο Αύγουστος

Ο Αύγουστος ελούζονταν
λούζοντας την αστροφεγγιά
κι από τα γένια του έσταζαν
άστρα και γιασεμιά.

Αύγουστε μήνα και Θεέ
σε σένανε ορκιζόμαστε
πάλι του χρόνου να μας βρεις
στο βράχο να φιλιόμαστε.

Ο Αύγουστος ελούζονταν
λούζοντας την αστροφεγγιά
κι από τα γένια του έσταζαν
άστρα και γιασεμιά.

Απ’ την Παρθένο στο Σκορπιό
χρυσή κλωστή να ράψουμε
κι έναν θαλασσινό σταυρό
στη χάρη σου ν’ ανάψουμε.

Οδυσσέας Ελύτης

12
Αυγ.
13

Blue Monday: Όνειρο καλοκαιρινού μεσημεριού

Ouranoupolis1962ΤΩΡΑ έχουν κλείσει τα σχολεία. Έχουμε καλοκαίρι.
Μαζεύουμε λουλούδια και τζιτζίκια και γεμίζουμε το γραφείο του
πατέρα και τα τραπέζια όπου σκύβαμε τις νύχτες του χειμώνα
διαβάζοντας λατινικά.
Αντί για αλάτι ρίχνουμε κρυφά δυό φούχτες ήλιο και φαί που
μαγερεύει η μάνα μας.
Το μεσημέρι δε θα φάει κανένας.
Μέσα στα πιάτα θα γυαλίζει ο ήλιος.
Ο πατέρας θα ‘ναι σοβαρός.
Η μητέρα λυπημένη.
Εμείς θα κάνουμε πως δεν ξέρουμε τίποτα.
Θα κοιτάμε απ’ το παράθυρο τον ήλιο και θα κρυφογελάμε.
Εμείς θα φάμε το φαί μας.
Κι όταν έρθει μεθαύριο ο χειμώνας, ακόμα ο ήλιος θα φέγγει στην
καρδιά μας.

Γ. Ρίτσος Όνειρο καλοκαιρινού μεσημεριού (1980) και Ν.Γ. Πεντζίκης Ουρανούπολις (1962)

05
Αυγ.
13

Blue Monday: Σώμα του καλοκαιριού

Πάει καιρός που ακούστηκεν η τελευταία βροχή
Πάνω από τα μυρμήγκια και τις σαύρες
Τώρα ο ουρανός καίει απέραντος
Τα φρούτα βάφουνε το στόμα τους
Της γης οι πόροι ανοίγουνται σιγά σιγά
Και πλάι απ’ το νερό που στάζει συλλαβίζοντας
Ένα πελώριο φυτό κοιτάει κατάματα τον ήλιο!

Ποιος είναι αυτός που κείτεται στις πάνω αμμουδιές
Ανάσκελα φουμέρνοντας ασημοκαπνισμένα ελιόφυλλα
Τα τζιτζίκια ζεσταίνονται στ’ αυτιά του
Τα μυρμήγκια δουλεύουνε στο στήθος του
Σαύρες γλιστρούν στη χλόη της μασχάλης
Κι από τα φύκια των ποδιών του αλαφροπερνά ένα κύμα

Σταλμένο απ’ τη μικρή σειρήνα που τραγούδησε:

Ω σώμα του καλοκαιριού γυμνό καμένο
Φαγωμένο από το λάδι κι από το αλάτι
Σώμα του βράχου και ρίγος της καρδιάς
Μεγάλο ανέμισμα της κόμης λυγαριάς
Άχνα βασιλικού πάνω από το σγουρό εφηβαίο
Γεμάτο αστράκια και πευκοβελόνες
Σώμα βαθύ πλεούμενο της μέρας!

Οδυσσέας Ελύτης – Σώμα του καλοκαιριού

06
Ιον.
13

Βραστά καρότα αντί για… σκατά

Β-ολική ΑναισθησίαΦαντάσου μια φυλακή, όπου οι κρατούμενοι τρώνε κάθε μέρα διαφορετικό φαγητό, μακαρόνια τη Δευτέρα, τυρόπιτα την Τρίτη, φασόλια την Τετάρτη και ούτω καθεξής. Επιπλέον, κάθε Κυριακή, τους φέρνουνε μπουζούκια και γίνεται στο προαύλιο της φυλακής γλέντι μέχρι πρωίας. Μέχρι που μια μέρα, η διοίκηση της φυλακής συνειδητοποιεί ότι δεν υπάρχει σάλιο, τα λεφτά έχουν τελειώσει, και ο μόνος τρόπος για να συνεχίσει να υπάρχει η φυλακή είναι να ταΐζουν τους κρατούμενους βραστά καρότα κάθε μέρα, πρωί-μεσημέρι-βράδυ. “Μα θα γίνει εξέγερση, κύριε διευθυντά, θα μας λιντσάρουν οι τρόφιμοι, και με το δίκιο τους”, λέει ένα τσιράκι στο διευθυντή. Οπότε τι κάνει ο τελευταίος; Φωνάζει στο γραφείο του δέκα τσάτσους κρατούμενους και τους λέει να αρχίσουν να διαδίδουν ότι η κατάσταση είναι τόσο τραγική, που από την άλλη βδομάδα όλοι οι κρατούμενοι θα τρώνε σκατά, κυριολεκτικά όμως. Και ότι δεν είναι απλά φήμη, αλλά αναπόφευκτο και δεδομένο, θα ακουμπάς το δίσκο σου στον πάγκο και ο μάγειρας θα σου βάζει μέσα κουράδες, τέλος.

Οι τσάτσοι αρχίζουν λοιπόν να κάνουν την δουλειά τους, το νέο κυκλοφορεί αμέσως παντού και το σοκ φυσικά είναι τεράστιο. Υπάρχουν βέβαια αντιδράσεις, όχι όμως σε πολύ μεγάλο βαθμό, γιατί όσο ο άλλος δεν βλέπει ακόμα τη σβουνιά στο πιάτο του, κάπου μέσα ελπίζει ότι μπορεί και να τη γλιτώσει.

Όσο οι μέρες περνάνε και οι αντιδράσεις ψιλοφουντώνουν, οι τσάτσοι αρχίζουν να παίζουν τεχνηέντως το παιγνίδι της ενοχής: “Εδώ που τα λέμε, βέβαια, καλά να πάθουμε, που θέλαμε και μπουζούκια κάθε Κυριακή, να τα λέμε και όλα”.

Κάποιοι λίγοι τρόφιμοι αντιδρούν και λένε ότι εμείς ρε παιδιά δεν γουστάραμε ποτέ μπουζούκια, ούτε ποτέ συμμετείχαμε στο γλέντι. Δεν φτάνει που ανεχόμασταν κάθε Κυριακή βράδυ τα σκυλάδικα σας, πρέπει τώρα να την πληρώσουμε και εμείς μαζί με όλους; Φυσικά, κανείς δεν τους δίνει σημασία.

Προς το τέλος της εβδομάδας, έχει πια επικρατήσει κλίμα μοιρολατρίας, την αντίδραση έχει διαδεχθεί η απάθεια και την απείθεια η αδράνεια. Ο ξεθωριασμένος από τις συνεχείς πλύσεις εγκέφαλος των κρατουμένων είναι έτοιμος πλέον να δεχθεί το χειρότερο, ως δικαιολογημένα αναπόφευκτο.

Και έτσι φτάνει η Κυριακή, και αργά το απόγευμα παίρνει το μικρόφωνο ο διευθυντής και ανακοινώνει: “Κύριοι, σας έχω ευχάριστα νέα. Ύστερα από κοπιώδεις προσπάθειες της διεύθυνσης και εμού προσωπικά, το μενού από αύριο δεν θα είναι σκατά, αλλά βραστά καρότα!!!” Και από κάτω φυσικά γίνεται της πουτάνας, αγκαλιασμένοι οι κρατούμενοι κλαίνε από χαρά, οι τσάτσοι ξελαρυγγιάζονται “ζήτω ο διευθυντής!”, το πλήθος αγάλλεται για το θαύμα της τελευταίας στιγμής.

Και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς χειρότερα.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Κωστάκη Ανάν “Β-ολική Αναισθησία”

Καλή μας όρεξη!




indiego

Sternenwandler

Αρχείο δημοσιεύσεων

Το Lagrimas de oro στο Mixcloud

Το ραδιόφωνο του Lagrimas de oro

Το αρχείο της Blogovision 2012

Το αρχείο της Blogovision 2013


griechenlandsolidarität

Aktuelle Informationen über Griechenland und Vernetzung deutschsprachiger Solidaritätsgruppen

Book In magazine

We love books and reading

cheworldtour

nine months around the world with the che brothers

guteshoerenistwichtig

das gehört gehört

ΣΙΝΕ ΜΕΛΙΝΑ

ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΘΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 65, ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ

Punk Archaeology

A collaborative exploration of the links between archaeology and the musical underground of Punk and New Wave

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Sunday Freakshow

Radio show & Music blog

η Λέσχη

φτιάχνοντας τα τετράδια της ανυπότακτης θεωρίας

nemmblog

Music For Everyone - a North East England based 'all genre' music blog

Santa Sangre

blissful nightmares & mechanical dreams

Το σχολείο της φύσης και των χρωμάτων..

Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο Φουρφουρά

Stavros Mavroudeas Blog

The personal blog of S.Mavroudeas

n o w h e r e

no/where or now/here?

ΓΙΑΝΗΣ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ

Υποψήφιος Β' Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ: ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΡΙΝ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ ΤΗΣ 25ης ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Yanis Varoufakis

THOUGHTS FOR THE POST-2008 WORLD

a closer listen

A home for instrumental and experimental music.

OMADEON

Creative Work of Multiple Forms

FRACTURED AIR

The universe is making music all the time

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΑΤΟΙΚΩΝ Ν.Φ.-Ν.Χ.

Για την υπεράσπιση του Άλσους και της πόλης

Lumen

Audio / Visual artist. Based in Bristol UK

ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ

Μια εκδοτική προσπάθεια από τους εργαζόμενους στο χώρο του βιβλίου

Η Μαγική Φωνή

“There is no greater agony than bearing an untold story inside you.”

πολύφημος 2.0

στους τυφλούς βασιλεύουν οι μονόφθαλμοι

iphigeneia panetsou

A fine WordPress.com site

Sound Advice

Music Reviews

Ο μΙκρος Μιχαλης

...σκέφτηκε και έγραψε...

Σύλλογος Ιντιφάντα

Για την Αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό Λαό

Χρονοντούλαπο

Παύλου Παπανότη, συνταξιούχου εκπαιδευτικού.

Blackspin

" ...and still spinning with the times"

JailGoldenDawn

Για την Πολιτική Αγωγή του αντιφασιστικού κινήματος

A Plus Authors

Book Blogging from a Guy's Perspective

AIXMH

έκδοση αναρχικού λόγου

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ

Δημοσιογραφικό ημερολόγιο

valuewhatworths

Just another WordPress.com site

Ε.Λ.Σ.Α.Λ.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Dimitris Melicertes

I don't write, I touch without touching.

Redflecteur

About Art and Politics

histoires_μinimales

ιστορίες μινιμάλ καθημερινής τρέλας

Snippets of Suomi

pensieri, parole, opere e omissioni di un italiano ad Helsinki

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Αρέσει σε %d bloggers: