Archive for the 'Η 7η Τέχνη' Category

22
Ιολ.
20

«Περιπλανώμενη Γη»: Είναι κάτι περισσότερο από «κινέζικο Χόλιγουντ»;

Η κινέζικη ταινία επιστημονικής φαντασίας «Περιπλανώμενη Γη» (διεθνής τίτλος:“The Wandering Earth”) διαθέτει όλα τα προαπαιτούμενα ενός χολιγουντιανού μπλοκμπάστερ με μια επίγευση κινέζικης πρωτοπορίας. Από τα τέλη Απριλίου 2019 είναι διαθέσιμη στο Netflix. Άραγε αξίζει να της αφιερώσετε δύο ώρες από τη ζωή σας;
Λίγα λόγια για την υπόθεση
Βρισκόμαστε στο έτος 2061 και ο Ήλιος έχει πάψει να είναι σύμμαχος της ζωής μας όπως τον γνωρίζουμε. Η παγκόσμια κυβέρνηση έχει θέσει σε εφαρμογή ένα φιλόδοξο σχέδιο για την μετακίνηση του πλανήτη μας στο Άλφα Κενταύρου μέσω υπερκινητήρων. Κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού καταστροφικά καιρικά φαινόμενα μαστίζουν την επιφάνεια της Γης, που υποχρεώνουν τον πληθυσμός να βρει καταφύγιο σε υπόγειες πολιτείες.
Τα τελευταία δεκαεφτά χρόνια ο αστροναύτης Liu Peiqiang βρίσκεται στον διαστημικό σταθμό που φροντίζει για την σωστή πλοήγηση του πλανήτη μας. Πίσω στη Γη, ο γιος του Peiqiang αποφασίζει να γιορτάσει τον κινέζικο νέο χρόνο με ένα ταξίδι στην επιφάνεια. Όμως, καθώς η Γη πλησιάζει τον Δία, παγιδεύεται στο βαρυτικό του πεδίο και αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση για να αποφευχθεί η σύγκρουση που θα σημάνει το οριστικό της τέλος.
Wandering Earth Rockets
Αν έπρεπε να κατονομάσω σύγχρονους Κινέζους σκηνοθέτες, δύσκολα θα έφτανα πέρα από τον Ang Lee και τον Zhang Yimou. Παλιές καραβάνες κι οι δυο τους. Ο μεν Lee βρίσκεται εδώ και χρόνια στο Χόλιγουντ, ενώ το “The Great Wall” του 2016 μού γέννησε αμφιβολίες, αν ο Yimou μπορεί να ξαναφτάσει στο επίπεδο παλαιότερων ταινιών του. Ίσως το φετινό του “Shadow” να με κάνει να αλλάξω γνώμη.
Ο νεαρός Frant Gwo σίγουρα δεν ανήκει στα μεγάλα ονόματα της κινεζικής κινηματογραφικής βιομηχανίας. Η «Περιπλανώμενη Γη» αποτέλεσε ένα στοίχημα τόσο για τον ίδιο, όσο και για όσους τον εμπιστεύτηκαν. Ο Gwo παρέλαβε ένα σενάριο βασισμένο σε έργο ενός από τους σπουδαιότερους σύγχρονους συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας και ένα αξιοσέβαστο μπάτζετ 50 εκατομμυρίων δολαρίων. Παρέδωσε μια ταινία που κατέγραψε ιστορικά νούμερα όχι μόνο στο κινέζικο, αλλά και στο παγκόσμιο box office. Κάπως έτσι, το Netflix, που παρεμπιπτόντως δεν λειτουργεί –τουλάχιστον όχι νόμιμα– στην Κίνα, αγόρασε τα δικαιώματα της ταινίας και την σέρβιρε στους θεατές ανά την Γη.

Wandering_Earth_Chinese_Poster

Ενδεχομένως να έχετε ακουστά το βιβλίο επιστημονικής φαντασίας «Το πρόβλημα των τριών σωμάτων» του Κινέζου συγγραφέα Liu Cixin, το οποίο κυκλοφορεί στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Sελίνι (και αναμένεται να δούμε στον κινηματογράφο). Η «Περιπλανώμενη Γη» βασίζεται στο ομώνυμο διήγημα του Cixin. Ωστόσο, η υπόθεση έχει υποστεί τόσο ριζικές αλλαγές που την καθιστούν σχεδόν αγνώριστη. Το σενάριο είναι ελαφρώς ακατανόητο έως σαχλό, καθώς οι ήρωες ωθούνται σε αψυχολόγητες επιλογές με μοναδικό στόχο να προαχθεί η δράση. Επίσης, το μοντάζ παρουσιάζει κενά και λογικά άλματα, αποκαλύπτοντας σεναριακές προσαρμογές της τελευταίας στιγμής. Σε ορισμένες σκηνές μοιάζει απλώς με ακόμα μια χολιγουντιανή ταινία καταστροφής και το μόνο που τη διαφοροποιεί είναι η εξωτερική εμφάνιση των πρωταγωνιστών της και η γλώσσα που μιλούν.
Κατά τη γνώμη μου, άλλο ένα σοβαρό μειονέκτημα της ταινίας αποτελεί η αίσθηση του χρόνου. Σίγουρα δεν περιμένουμε απόλυτη επιστημονική πιστότητα, γι’ αυτό δεν θα μπω καν στη συζήτηση περί σωστού και λάθους. Ωστόσο, τα γεγονότα που περιγράφονται δεν γίνεται να λάβουν χώρα στις παρουσιαζόμενες χρονικές κλίμακες. Και ξεπερνώ το ότι ο Ήλιος χρειάζεται ακόμα περί τα 5 δισεκατομμύρια χρόνια ζωής μέχρι να μετατραπεί σε Κόκκινο Γίγαντα και να πυροδοτήσει όσα περιγράφονται. Στέκομαι κυρίως στο γεγονός που βρίσκεται στο επίκεντρο της ταινίας, δηλαδή στην χρήση του βαρυτικού πεδίου του Δία για να μπορέσει η Γη να ξεφύγει από το Ηλιακό μας Σύστημα. Η ιδέα δεν είναι καινούργια. Για την ακρίβεια, τα διαστημόπλοια Voyager 1 και 2, οι ανθρώπινες δημιουργίες που έχουν ταξιδέψει μακρύτερα από κάθε άλλη στην ιστορία της ανθρωπότητας, χρησιμοποίησαν αυτή την τεχνική την δεκαετία του 1970. Ωστόσο, η τεχνική απαιτεί μέρες, αν όχι εβδομάδες, για ταχύτητες διαστημοπλοίων, ενώ στην ταινία δίνεται η εντύπωση ότι ολόκληρος ο πλανήτης μας παγιδεύεται μέσα σε μερικά λεπτά. Η διαχείριση του κινηματογραφικού χρόνου αποτελεί πάντα μια πρόκληση για έναν δημιουργό. Ο αγαπημένος μου Alfred Hitchcock είχε παραδώσει μαθήματα στο “Rope” (ελληνικός τίτλος: «Ο Βρόχος») για το πώς μπορεί να «απλωθεί» ο κινηματογραφικός χρόνος. Ο Frant Gwo σίγουρα δεν χρησιμοποιεί τέτοιες «φαντεζί» τεχνικές, όπως έκανε ο Iñárritu στο “Birdman”. Ο κινηματογράφος της ψυχαγωγίας δεν χρειάζεται να γίνεται τεχνικά περίπλοκος. Παρόλα αυτά, οφείλει να μεταδίδει την αίσθηση της επιτακτικότητας στα γεγονότα που πυροδοτούν την πλοκή του. Για να το εκφράσω πιο απλά, δεν γίνεται ο αγώνας ταχύτητας μιας χελώνας να εξομοιώνεται με τη φόρμουλα 1.
Wandering Earth Astronaut
Μετά από τα παραπάνω, δικαίως θα υποθέσατε ότι απαντάω αρνητικά στο αρχικό ερώτημα. Κι όμως όχι. Η «Περιπλανώμενη Γη» αξίζει κάθε λεπτό που θα της αφιερώσετε. Καταρχάς, αποτελεί ξεκάθαρα μια προσεγμένη «ταινία για τις μάζες» χωρίς συμπλέγματα ενοχής. Συχνά βλέπουμε ταινίες που θα ήθελαν να είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι. Θα ήταν ακριβές να χαρακτηρίσουμε την «Περιπλανώμενη Γη» ως «κινέζικο Χόλιγουντ», αλλά θα αποτελούσε μόνο την μία όψη του νομίσματος. Η άλλη όψη αποκαλύπτει μια ιδέα που σπανίως απαντάται στην αμερικάνικη κινηματογραφική βιομηχανία του θεάματος: την αίσθηση της συλλογικότητας. Τα προβλήματα που θα αντιμετωπίσει η ανθρωπότητα στο κοντινό μέλλον δεν θα κάνουν διαχωρισμούς ανάμεσα σε έθνη και κράτη. Ήδη η κλιματική αλλαγή έχει κινητοποιήσει πρωτοβουλίες που, πέρα από την αναγκαιότητα άμεσης δράσης, προσπαθούν να αναδείξουν την υποχρέωσή μας να σταθούμε ενωμένοι. Στα λόγια είναι εύκολο και συνάμα το «όλοι μαζί μπορούμε» ακούγεται συχνά γελοίο –ανάλογα με το ποιοι το επικαλούνται–, μα εν τέλει είναι η απόλυτη πραγματικότητα. Η «Περιπλανώμενη Γη» οραματίζεται μια ανθρωπότητα ενωμένη και μια λύση που δεν θα βασίζεται σε υπερήωες και από μηχανής θεούς, αλλά σε κάθε μικρό λιθαράκι κάθε ανθρώπου ανεξάρτητα από την καταγωγή, την ηλικία και το φύλο του. Ουτοπικό; Μάλλον ναι, μα αυτός είναι ένας από τους λόγους που λατρεύουμε τον κινηματογράφο.
Όπως οι περισσότερες ταινίες επιστημονικής φαντασίας, η «Περιπλανώμενη Γη» έχει αναφορές στο «2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος». Αμφισβητεί ανοιχτά την καθολική υποταγή στην τεχνητή νοημοσύνη, η οποία ήδη ελέγχει τα σπίτια μας και σύντομα ενδεχομένως να ελέγχει και την μοίρα μας. Τα οπτικά εφέ, τα οποία επαίνεσε και ο James Cameron, αποδεικνύονται άξια της εποχής τους και θα σας κάνουν να εύχεστε να τα απολαμβάνατε σε μεγαλύτερη οθόνη.
Wandering Earth
Σε μια χρονιά που ξεκίνησε με την Κίνα να γίνεται η πρώτη χώρα που προσγειώνει επιτυχώς σκάφος της στην «σκοτεινή» πλευρά της Σελήνης (δηλαδή στην πλευρά της Σελήνης που δεν είναι ποτέ ορατή από τη Γη) και να αποκαλύπτει τα σχέδιά της για αποστολή στον Άρη, μόνο τυχαία δεν θεωρώ την κυκλοφορία της «Περιπλανώμενης Γης». Η σύγχρονη κούρσα του διαστήματος δεν αποτελεί παιχνίδι δύο μόνο αντιπάλων και οι ισορροπίες είναι ιδιαιτέρως λεπτές, κυρίως λόγω της εμπλοκής του ιδιωτικού τομέα (π.χ. η SpaceX του Elon Musk και η Blue Sky του Jeff Bezos). Η Κίνα εξαπλώνεται, σχεδιάζει στρατηγικές κινήσεις και επενδύει εκεί που άλλοι υποχωρούν. Για παράδειγμα, ενώ οι ΗΠΑ πρόκειται μετά το 2024 να σταματήσουν την χρηματοδότηση του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού (στον οποίο δεν συμμετέχει η Κίνα), η Κίνα βρίσκεται στα τελευταία στάδια υλοποίησης ενός νέου διαστημικού σταθμού, που αναμένεται να είναι έτοιμος το 2022. Μάλιστα ο Κινέζικος Διαστημικός Σταθμός θα στεγάσει πειράματα από 17 διαφορετικά έθνη, υποστηρίζοντας εμπράκτως την εικόνα της «ενωμένης ανθρωπότητας» που προβάλλει η «Περιπλανώμενη Γη».
Wandering Earth Heroes
Μάλλον η ανθρωπότητα θα χρειαστεί να εγκαταλείψει τη Γη, αντί να την μετακινήσει. Και πιθανότατα οι προκλήσεις που θα αντιμετωπίσει στο εγγύς μέλλον θα οφείλονται περισσότερο σε δικές της ολέθριες αβλεψίες παρά σε φυσικές καταστροφές. Η «Περιπλανώμενη Γη» δεν συζητά ούτε τις ανθρώπινες ευθύνες ούτε κάποιο ρεαλιστικό σενάριο διαφυγής. Ας μη την κρίνουμε όμως για όσα δεν είναι. Περισσότερο από το «κινέζικο Armageddon», η «Περιπλανώμενη Γη» είναι μια μοντέρνα Sci-Fi εκδοχή του «Τίγρης και Δράκος».

Για το Mixgrill, 02.07.2019

17
Μάι.
15

Φεστιβάλ στα ερείπια

Μια μόλις μέρα πριν ξεκινήσει το περίφημο φεστιβάλ των Καννών, με πολλούς αστέρες του κινηματογράφου και της σόουμπιζ(ζζζζ) και μια παρέλαση στο κόκκινο χαλί που έδωσε στιγμές σαν κι αυτή…

Czech model Petra Nemcova poses for a selfie as she arrives for the screening of the film "Deux Jours, Une Nuit (Two Days, One Night) at the 67th edition of the Cannes Film Festival in Cannes, southern France, on May 20, 2014.    AFP PHOTO / VALERY HACHE        (Photo credit should read VALERY HACHE/AFP/Getty Images)

Το μοντέλο Petra Nemcova στο κόκκινο χαλί των Καννών για σέλφι και όχι μόνο. Φωτογραφία: Valery Hache/AFP/Getty Images

στην ανατολική Γάζα, για την ακρίβεια στη γειτονιά Shuja’iyya (που μπορεί να την απαντήσετε και ως Shejaiya), ξεκινούσε ένα άλλο κινηματογραφικό φεστιβάλ. Το όνομα αυτού Karama Gaza Human Rights Film Festival, όπου Karama σημαίνει αξιοπρέπεια στα αραβικά. Ο διοργανωτής του, Saud Aburamadan, αποφάσισε φέτος να το μεταφέρει από την Ιορδανία όπου έχει την έδρα του, στη Γάζα, η οποία δεν έχει ούτε έναν κινηματογράφο από την έναρξη της πρώτης Intifada το 1987.

«Όταν αναζητούσαμε τοποθεσίες για τις προβολές, φτάσαμε στη Shuja’iyya στην ανατολική Γάζα, ένα μεγάλο τμήμα της οποία είχε μετατραπεί σε χαλάσματα. Σταθήκαμε εκεί, πλάι στο κατεστραμμένο τζαμί, περιτριγυρισμένοι από κατεστραμμένα σπίτια σε κάθε κατεύθυνση και έγινε ξεκάθαρο ότι ήταν το κατάλληλο μέρος για τη διεξαγωγή ενός κινηματογραφικού φεστιβάλ για τα ανθρώπινα δικαιώματα«, δήλωσε ο Aburamadan σε συνέντευξή του στο +972 Magazine.

Karama1

Παρακάτω μπορείτε να δείτε ένα βίντεο από το κόκκινο χαλί της διοργάνωσης. Ένα χαλί που ξεδιπλώθηκε στα μέρη που μόλις το περασμένο καλοκαίρι ο ισραηλινός στρατός χρησιμοποίησε ως πεδίο δοκιμών για τα όπλα του. Το κόκκινο, λοιπόν, έχει τη δικιά του συνυποδηλωτική σημασία.

Και αφού στρώθηκε το χαλί, όλοι οι προσκεκλημένοι και οι θεατές του φεστιβάλ περπάτησαν πάνω του, χωρίς διακρίσεις και χωρίς πλήθος παπαράτσι να παρακολουθούν το κάθε τους βήμα, ως ένα άνοιγμα μέσα στα ερείπια. Κι εκεί, ίσως να ένιωσαν -έστω και για μια στιγμή- ότι ο κινηματογράφος μπορεί να προσφέρει κάτι περισσότερο στην ανθρωπότητα από ποπ κορν και έντονη αδρεναλίνη.

Το κινηματογραφικό φεστιβάλ για τα ανθρώπινα δικαιώματα Karama Human Rights Film Festival διεξήχθη από τις 12 ως τις 14 Μαΐου, με προβολές 28 ταινιών (από σύνολο 180 συμμετοχών) από χώρες όπως η Συρία, το Ιράκ, η Αίγυπτος, η Ιορδανία και η Ρωσία. Ανάμεσα στις ταινίες βρέθηκαν τα «I’m Human» (της Razan Haikal, Ιορδανία/Γερμανία, η οποία βρέθηκε και στην Ελλάδα στα τέλη Μαρτίου για το Athens Animfest), «Baghdad Messi» (του Sahim Omar Kalifa, Ιράκ) and «Roshmia» (του Salim Abu
Jabal, Παλαιστίνη).

Φωτογραφία: Tamer Hamam

Φωτογραφία: Tamer Hamam

Karama2

Karama3

Με πληροφορίες από τα +972 Magazine, RT.com, Global Voices, The Guardian και τη σελίδα facebook της διοργάνωσης.

Για το Mixgrill, 16.05.2015

31
Μάι.
14

Get Well Soon & Le Grand Ensemble: Συμβαίνει τώρα

Αυτή τη στιγμή πραγματοποιείται επιτέλους το πολυαναμενόμενο ξαναντάμωμα.

You must change your life,
in order to change your destiny

Get Well Soon & Le Grand Ensemble
Maifeld Derby 2014
SA 31.05.14 / 21:05 – 22:10Uhr / Palastzelt

30
Μάι.
14

Get Well Soon & Le Grand Ensemble: 1 day to go

Αύριο θα πραγματοποιηθεί επιτέλους το πολυαναμενόμενο ξαναντάμωμα, όταν όλες οι αισθήσεις θα χρησιμοποιηθούν πια για το σωστό λόγο…

«With your eyes you spill tears,
With your nose you smell fear,
With your mouth you say so,
And with your heart you smile like me.

With your ears you hear springs,
With your hands you touch thongs,
And with your heart you smile like me.»

Get Well Soon & Le Grand Ensemble
Maifeld Derby 2014
SA 31.05.14 / 21:05 – 22:10Uhr / Palastzelt

29
Μάι.
14

Get Well Soon & Le Grand Ensemble: 2 days to go

Σε δύο ημέρες θα πραγματοποιηθεί επιτέλους το πολυαναμενόμενο ξαναντάμωμα.

«There’s no excuse, let’s try and fail
And be winning still

And then if we fall, let’s fall so hard
Right on the face, that we won’t recover
Nor get back up, we’ll proudly lie
Or we will succeed»

Get Well Soon & Le Grand Ensemble
Maifeld Derby 2014
SA 31.05.14 / 21:05 – 22:10Uhr / Palastzelt

28
Μάι.
14

Get Well Soon & Le Grand Ensemble: 3 days to go

Σε τρεις ημέρες θα πραγματοποιηθεί επιτέλους το πολυαναμενόμενο ξαναντάμωμα και… βαδίζουμε πια με σιγουριά προς την ανάκαμψη:

Baby, we’re heading for profit
We’ll have no worries no more
We’ll be the first of a move, and
We’re reaching out for the stars, and
We’ll be told the people are for you.

Get Well Soon & Le Grand Ensemble
Maifeld Derby 2014
SA 31.05.14 / 21:05 – 22:10Uhr / Palastzelt

27
Μάι.
14

Get Well Soon & Le Grand Ensemble: 4 days to go

Σε τέσσερις ημέρες θα πραγματοποιηθεί επιτέλους το πολυαναμενόμενο ξαναντάμωμα και Tick Tack! Goes My Automatic Heart.

Get Well Soon & Le Grand Ensemble
Maifeld Derby 2014
SA 31.05.14 / 21:05 – 22:10Uhr / Palastzelt

22
Μάι.
14

«Παίρνουμε θέση» ενάντια στον ρατσισμό και την ξενοφοβία;

Με μια ταινία μικρού μήκους σε σκηνοθεσία Θοδωρή Παπαδουλάκη και με πρωταγωνιστές τους Τάσο Νούσια, Τιτίκα Σαριγκούλη και Stefania Sholla, η ActionAid δείχνει να έχει αντιληφθεί τον πυρήνα του προβλήματος του ρατσισμού στις σύγχρονες, δυτικές και (δήθεν) ανεπτυγμένες κοινωνίες.

Μέσα από το 4λεπτο βίντεο που μπορείτε να δείτε παρακάτω δε ζητά για ακόμη μία φορά χρηματοδότες, ούτε εθελοντές. Στ’ αλήθεια, έχουμε κουραστεί να ακούμε για μη-κυβερνητικές-οργανώσεις, για την ανάγκη τους για χρηματοδότηση ώστε να αναπτύξουν το -αναμφίβολα θεάρεστο- έργο τους. Και κόβουμε το τσεκ -όποιοι φυσικά διαθέτουμε το σχετικό κονδύλι- και καθαρίζουμε τη συνείδησή μας.

Υπάρχει βεβαίως και ο άλλος δρόμος: αυτός της ενεργής συμμετοχής σε κάποια ΜΚΟ, ή τέλος πάντων σε κάποια ομάδα δράσης μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Χωρίς να θέλω να τσουβαλιάσω, ελοχεύει ο κίνδυνος έτσι όχι απλώς να βρεθούμε άθελά μας μπλεγμένοι σε πολιτικά παιχνίδια που μας ξεπερνούν, αλλά να καταλήξουμε να βάφουμε τα σκαλοπάτια του Λυκαβηττού ενώ ο δήμαρχος της γειτονιάς μας ξηλώνει τα παγκάκια για να μην κοιμούνται οι άστεγοι.

Την ActionAid την γνωρίζουμε κυρίως μέσα από το πρόγραμμα της αναδοχής παιδιών. Θεωρώ, ωστόσο, ότι η επικοινωνία του μηνύματος της συγκεκριμένης ταινίας μικρού μήκους ξεπερνά κατά πολύ κάθε δράση της ως τώρα. Δε χρειάζεται να φτάσουμε στην άκρη του κόσμου για να τον αλλάξουμε. Τα πράγματα είναι απλά. Και δε στέκουν δικαιολογίες του τύπου «δεν ξέρω», «δεν είδα», «δεν άκουσα». Συμβαίνει ακόμα. Και δυστυχώς συμβαίνει παντού. Θα πάρουμε θέση;

Για το Mixgrill, 10.05.2014

22
Δεκ.
13

Η αιματηρή εκδίκηση των δέντρων

treevengeΒρισκόμαστε πια για τα καλά μέσα στο Δεκέμβρη και μαζί στις γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς˙ στην πλέον «μοδάτη» γιορτή του Χριστιανισμού σε συνδυασμό με τις εκδηλώσεις για την αλλαγή του ημερολογιακού έτους. Ήδη οι δρόμοι έχουν γεμίσει φωτεινά λαμπάκια, τα παράθυρα γιρλάντες και τα μαγαζιά μικρά και μεγαλύτερα παιδιά που θα αναζητούν τα δώρα τους. Άλλους τους πιάνει η μανία του καταναλωτισμού, άλλοι βουτούν στη γιορτινή μελαγχολία ή τη θρησκευτική κατάνυξη και κάποιοι ψάχνουν το δίκανο για να εξοντώσουν καθετί που τους θυμίζει την Coca-Cola – επίσημο και αποκλειστικό χορηγό του Σάντα Κλάους – και το διακοσμητικό κιτς.

Αναμφίβολα, σήμα κατατεθέν των Χριστουγέννων αποτελεί ο στολισμός του δέντρου, και δη ελάτου. Στις αρχές Νοεμβρίου ακόμα συνάντησα τα πρώτα φορτηγά φορτωμένα με έλατα που αφού μπήκαν στο σφαγείο των ξυλοκόπων, διακοσμούν κάποιο σαλόνι για ένα μήνα κι έπειτα θα πεταχθούν ξεραμένα στη χωματερή. Σπατάλη; Ανούσια οικολογία; Όπως και να ‘χει, το θέμα μπορεί να ιδωθεί και από την άλλη μεριά. Πώς θα ήταν αν τα δέντρα εξεγείρονταν; Αν ανακτούσαν τη ζωή που τους αφαιρέθηκε σαν να επρόκειτο απλώς για ένα μπουκέτο λουλούδια;

Το Treevenge περιγράφει αυτή ακριβώς την ιστορία εκδίκησης των δέντρων, όπως δηλώνει και το λογοπαίγνιο του τίτλου. Πρόκειται για μια ταινία μικρού μήκους του Jason Eisener, παραγωγής 2008 με σημαντική πορεία σε φεστιβάλ φανταστικού κινηματογράφου.

Όταν ξεσπάει η επανάσταση των δέντρων, το λουτρό αίματος είναι αναπόφευκτο.

Προειδοποίηση: Κάποιες σκηνές μπορεί να θεωρηθούν ιδιαίτερα σκληρές – ή αστείες, αυτό παίζεται!!

12
Σεπτ.
13

Τοπία Γερμανίας: Η γειτονιά του Ήλιου

Τοπίο Τρίτο: Sonnealle, ταινία του Leander Haußmann, παραγωγής 1999

sonnealle

Η ιστορία ξεκινά σε μια γειτονιά του Ανατολικού Βερολίνου, δίπλα ακριβώς στο Τείχος.

Πρώτο πλάνο

Νεολαία. Γείτονες και φίλοι που ψάχνουν την αγάπη, τη μουσική και τα όνειρά τους. Συχνά παραμερίζουν όσα τους ενοχλούν: το μέλλον, το σχολείο, τη FDJ (οργάνωση του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος της Ανατολικής Γερμανίας). Μια ντίσκο μέσα στο καταμεσήμερο γίνεται τόπος για φλερτ και επίδειξη. Δυο κορίτσια, η Miriam και η Sabrina, προστίθενται στην παρέα. Η πρώτη είχε φίλο από το Δυτικό Βερολίνο, αλλά θα ήταν κρίμα να μην απολαμβάνει τα κάλλη της ένα σωστό παλικάρι από την Ανατολή. Η δεύτερη είχε μπλεξίματα με ναρκωτικά και παράξενους τύπους. Παρόλα αυτά, ό,τι βαθιά μέσα της θέλει είναι να βρει κάποιον να αγαπήσει και να κάνει ένα παιδί για να του γνωρίσει τον Jean-Paul Sartre. Ένας δίσκος των Rolling Stones, ίσως ο καλύτερός τους – το “Exile on Main St.” – γίνεται αντικείμενο δοσοληψίας με έναν λαθρέμπορο. Στο τέλος ξεπληρώνει κάθε μάρκο της αξίας του, ακόμα κι αν τα τραγούδια που περιείχε δεν γράφτηκαν ποτέ από τον Μικ και τον Κιθ.

Δεύτερο πλάνο

Ένα σπίτι και μια οικογένεια. Ενδεχομένως όχι η τυπική γερμανική, μα πέρα για πέρα αληθινή. Ο πατέρας ξαπλωμένος πάντα νωχελικά στον καναπέ, η μητέρα ανικανοποίητη και με τάσεις φυγής στη Δύση, ο γιος σκέφτεται καριέρα ροκ σταρ αλλά εξετάζει πάντα το ενδεχόμενο να υπηρετήσει το καθεστώς, η κόρη έχει κάθε εβδομάδα καινούργιο φίλο με μια διαφορετική πετριά στο κεφάλι. Τέλος, υπάρχει ο φοβικός θείος με συχνές επισκέψεις από το «εξωτερικό», κουβαλώντας πάντοτε μικρά δωράκια για την οικογένεια.

Η παλέτα των ηρώων συμπληρώνεται με κάποιους πρόσθετους χαρακτήρες και όλοι μαζί συνοδεύουν το θεατή σε ένα νοσταλγικό περίπατο σε μια γειτονιά του Ανατολικού Βερολίνου, δίπλα ακριβώς στο Τείχος. Στην οδό του Ήλιου.

Es war einmal ein Land und sie haben dort geliebt. Und für manche war es die schönste Zeit ihres Lebens, denn sie waren jung und verliebt…

Κάποτε υπήρχε μια χώρα, όπου ζούσαν άνθρωποι. Και για κάποιους εκείνη ήταν η καλύτερη περίοδος της ζωής τους, γιατί ήταν νέοι και ερωτευμένοι…

Η εικόνα του άρθρου προέρχεται από το blog «70 dias de Alemanha«.

Διαβάστε ακόμα:
Αφιέρωμα στα τραγούδια του Τείχους
Musikträume: Τοπία Γερμανίας (ένας πρόλογος)
Τοπία Γερμανίας: East Side Gallery
Τοπία Γερμανίας: Ευρω-αγωνία




Αρχείο δημοσιεύσεων

indiego

Sternenwandler

Ακούστε το βίντεο κλαμπ The Podcast

Mix Grill Βίντεο κλαμπ The Podcast

Το Lagrimas de oro στο Mixcloud

Το ραδιόφωνο του Lagrimas de oro

Το αρχείο της Blogovision 2012

Το αρχείο της Blogovision 2013


Αρέσει σε %d bloggers: