Archive for the 'αἱ καλαὶ τέχναι' Category

22
Ιον.
15

Blue Monday: καλειδοσκοπικό

Κοιτάω το πρόσωπό μου επίμονα στον καθρέφτη τόσο έντονα, που θέλω να βγω από το σώμα μου. Τα καταφέρνω και βλέπω με τα ίδια μου τα μάτια το κορμί μου να στέκεται στην ίδια θέση που ήταν και πριν. Εγώ όμως ίπταμαι, στροβιλίζομαι και περιφέρομαι γύρω του. Τα σάρκινα μάτια μου γυάλινα. Καρφωμένα επίμονα στο ίδιο σημείο. Χαϊδεύω την αύρα μου κι αλλάζει χρώματα, με καίει σαν πυρακτωμένο ατσάλι κι όμως εθιστικά συνεχίζω. Ακολουθώ με το δάχτυλό το σχήμα της φιγούρας μου. Πρώτη φορά την αντικρίζω τρισδιάστατη. Την περιεργάζομαι μα αδυνατώ να αντιληφθώ αυτό που συμβαίνει. Δε λυπάμαι, νιώθω ελεύθερη από τις ανάγκες, τις επιθυμίες και τα σημάδια του. Κοιτάω τα χέρια μου και με κάθε κίνηση αλλάζουν χρώμα κι αυτά, με κάθε ανοιγόκλεισμα των βλεφάρων μεταμορφώνονται. Οι τρεις διαστάσεις έχουν μετατραπεί σε τέσσερις, πέντε, έξι… Οι αισθήσεις προοδεύουν αριθμητικά. Στις επιθυμίες ξαφνικά κυριαρχεί μόνο μία: βουτιά στο κενό. Στο κενό βλέμμα αψηφώντας τις συνέπειες. Το παίρνω απόφαση. Γραμμώνω οριζόντια το κορμί μου, τεντώνω τα χέρια και με όλο μου το είναι, σαν ανθρώπινο βέλος, τοξεύομαι με στόχο εμένα.

Η στιγμή της βουτιάς… ω, αυτή η στιγμή! Χίλια κύματα σε βαθυγάλανα νερά, ελεύθερη πτώση χωρίς αλεξίπτωτο, η στιγμή της γέννησης και του θανάτου συγχρόνως. Η απόλυτη σιωπή. Ίσως ο βόμβος του βυθού κάπου στο βάθος να διακρίνεται περιστασιακά. Περπατώ πάνω στα κύτταρα του εγκεφάλου μου και βάφω τα πέλματα με έντονο κόκκινο. Επικρατεί ταραχή, υπερδιέγερση, μια ασταμάτητη επεξεργασία πληροφοριών παντός είδους. Αεικινησία. Πως αντέχω; Βάζω το μάτι μου στην άκρη του νευρικού σωλήνα και από την άλλη μεριά αναπαράγονται καλειδοσκοπικά οι παρατημένες επιθυμίες μου. Πετάγομαι από την ταραχή και μου πέφτει κάτω. Τα κάτοπτρά του σπάνε σε χίλια κομμάτια και τότε συμβαίνει αυτό ακριβώς που ήθελα και δε γνώριζα: ωστική εγκεφαλική έκρηξη και τα αυτιά μου γέμισαν μουσική. Και η μύτη μου μυρωδιές. Και τα χέρια μου χάδια. Και τα χείλη μου αρμύρα. Και τα μάτια μου χρώμα. Ο καθρέφτης έγινε χίλια κομμάτια κι εγώ πάλι μπορώ και με αγγίζω, όπως παλιά.

Πρέπει κάποιες στιγμές να πατάω παύση στις σκέψεις μου.

Ο Jamie xx κυκλοφόρησε στις 29 Μαΐου το δεύτερο προσωπικό του δίσκο με τίτλο In Colour και εταιρεία την Young Turks. Τον τελευταίο καιρό έχει μονοπωλήσει τα μουσικά μου ακούσματα διεγείροντας πολλαπλώς τα εγκεφαλικά μου κύτταρα. Κάθε φορά και διαφορετικό ταξίδι. Από τους καλύτερους δίσκους που έχω ακούσει φέτος. Πραγματικά.

Καλημέρα και καλή εβδομάδα!

15
Ιον.
15

Blue Monday: σκανδιναβικό

«Wanna have you by my side
I won’t let you run and hide
If I have to I will haunt you
Eyes of phantom in the night»

Η Farao (κατά κόσμον Kari Jahnsen) έχοντας αφήσει πια πίσω της το 500 ατόμων νορβηγικό χωριό της και κατοικώντας πλέον στο μητροπολιτικό Λονδίνο κυκλοφόρησε το Μάιο το πρώτο single του επερχόμενου ντεμπούτου της με το όνομα Hunter. Ο τίτλος του είναι ακόμα άγνωστος, φέρεται όμως ότι θα βγει στα δισκοπωλεία προς τα τέλη του 2015. Εταιρεία η αγαπημένη μου πια Domino. Για κάποιο λόγο με σαγήνευσαν τα σκανδιναβικά φωνητικά της, που όσο να πεις -όσον αφορά το θηλυκό γένος- τους έχω μια μικρή αδυναμία. Εν αναμονή λοιπόν της ολοκληρωμένης δουλειάς της.

Καλημέρα και καλό καλοκαίρι! Δεν ευχήθηκα, σωστά;

25
Μάι.
15

Blue Monday: overdose

Έπειτα από ένα φεστιβαλικό τριήμερο και υπερδοσολογία μουσικής η Μπλε Δευτέρα έχει την ανάγκη να κουρνιάσει στην ηδονή της απόλυτης σιωπής. Για εσάς όμως φυλάω ένα μουσικό διάλειμμα από τον κάματο της πρώτης εργασιακής ημέρας της εβδομάδας (κι ας απολαμβάνουν εδώ ήδη το τριήμερο του αγίου πνεύματος). Εγώ πάω να φορέσω τις ωτοασπίδες μου, γιατί ακόμη βουίζουν τα αυτιά μου.

Φόρος τιμής λοιπόν στην καλύτερη στιγμή του φεστιβάλ με ένα τραγούδι του 2009. Wild Beasts-This is our lot, δίσκος Two Dancers και εταιρία η Domino. Η παρασπονδίες είναι κι αυτές μέρος του προγράμματος.

By smirking prank of fate,
we find ourselves dancing late,
like young reprobates.

By the milky light of the mighty moon,
find someone to nuzzle to,
and waltz from the room.

We’re all quiffed and cropped,
this is our lot,
we hold each other up heavy with hops.

By smirking prank of fate
we wiggle and kick like bobbing bate,
and wait for a bite.

By the milky light of the mighty moon,
find someone to nuzzle to,
and waltz from the room.

We’re all quiffed and cropped,
this is our lot,
we hold each other up heavy with hops.

My darling,
my dumpling,
my plump hearts a thumping-begging
you to come to me.
I couldn’t be more ready,
I couldn’t be more ready.
A glottal stop.
Bottled up.
Waiting for the penny drop.

18
Μάι.
15

Blue Monday: πέρα από τα συνηθισμένα

Βρίσκομαι μπροστά σε έναν πίνακα και τον κοιτώ με μανιώδη αποχαύνωση. Ο τόπος και ο χρόνος μου είναι πλήρως αδιάφοροι. Το κοσμικό momentum μάς ανήκει και στο σύμπαν υπάρχουμε μόνο εγώ κι εκείνος. Οι διαστάσεις του 2,5m x 2. Το παρολίγον τετράγωνο σχήμα του λίγο έλειψε να τετραγωνίσει και το δικό μου στρογγυλό μυαλό. Και τότε θα είχαμε πετύχει το ακατόρθωτο. Ολόκληρος μαύρος έτοιμος να καταπιεί την ύπαρξή μου στην άβυσσο του πουθενά. Δεν το κάνει όμως, γιατί δεν είναι αυτός ο στόχος του. Η στοχευμένη τέχνη δεν τον αφορά, παρά μόνο η ελευθερία της έκφρασης.

Βρίσκεται μόνος του σε έναν τεράστιο εκθεσιακό χώρο πολλών τετραγωνικών και μόνη μου βρίσκομαι κι εγώ απέναντι του με τα χέρια μουδιασμένα κι ακίνητα. Με ρουφά στο άδυτό του και φτύνει ένα ένα τα κόκαλά μου στο πάτωμα. Όταν κινδυνεύεις, λένε, περνάει όλη η ζωή σου μπροστά από τα μάτια σου σε κλάσματα δευτερολέπτου. Εμένα με χτυπά αλύπητα το μέλλον. Έχω το χάρισμα και το βλέπω ή κυλούν σα σκηνές από κινηματογραφική ταινία ευσεβείς και ανομολόγητοι πόθοι; Όταν τους βλέπω ζωντανούς αποδεικνύονται τρομακτικοί.

Νιώθω την κάθε βουρτσιά του πινέλου να μου χαστουκίζει το μάγουλο και σαν καλή χριστιανή γυρνώ αδηφάγα και το άλλο. Κάθε μία της είναι καμωμένη μελετημένα. Καμία αστοχία κίνησης. Ο ζωγράφος κομψοτέχνης. Μεταχειρίστηκε το καμβά του σα τις χορδές επιβλητικού τσέλου. Καμία παραφωνία, καμία λάθος νότα. Με μαύρο επάνω στο μαύρο δημιούργησε την απόλυτη αρμονία. Ο κόσμος σε γνωρίζει ως Kazimir, εγώ απλώς σαν εκείνον που μαστίγωσε τις αισθήσεις μου.

Το ANTI αποτελεί τη σόλο δουλειά του The Eye of Time για το 2015. Εταιρία η γερμανική Denovali Records. Γνωρίζω ότι η σημερινή ανάρτηση ξεφεύγει κατά πολύ από το ύφος της στήλης, η χθεσινή όμως ζωντανή εμφάνιση του Marc με έκανε να αναθεωρήσω κάποια πράγματα. Κι ας είχε σοβαρά προβλήματα ο ήχος. Ήταν το τελευταίο που με απασχόλησε τελικά. Όπως και τα υπόλοιπα 20 άτομα που βρέθηκαν στο χώρο για να τον ακούσουν.

Σ’ευχαριστώ.

17
Μάι.
15

Φεστιβάλ στα ερείπια

Μια μόλις μέρα πριν ξεκινήσει το περίφημο φεστιβάλ των Καννών, με πολλούς αστέρες του κινηματογράφου και της σόουμπιζ(ζζζζ) και μια παρέλαση στο κόκκινο χαλί που έδωσε στιγμές σαν κι αυτή…

Czech model Petra Nemcova poses for a selfie as she arrives for the screening of the film "Deux Jours, Une Nuit (Two Days, One Night) at the 67th edition of the Cannes Film Festival in Cannes, southern France, on May 20, 2014.    AFP PHOTO / VALERY HACHE        (Photo credit should read VALERY HACHE/AFP/Getty Images)

Το μοντέλο Petra Nemcova στο κόκκινο χαλί των Καννών για σέλφι και όχι μόνο. Φωτογραφία: Valery Hache/AFP/Getty Images

στην ανατολική Γάζα, για την ακρίβεια στη γειτονιά Shuja’iyya (που μπορεί να την απαντήσετε και ως Shejaiya), ξεκινούσε ένα άλλο κινηματογραφικό φεστιβάλ. Το όνομα αυτού Karama Gaza Human Rights Film Festival, όπου Karama σημαίνει αξιοπρέπεια στα αραβικά. Ο διοργανωτής του, Saud Aburamadan, αποφάσισε φέτος να το μεταφέρει από την Ιορδανία όπου έχει την έδρα του, στη Γάζα, η οποία δεν έχει ούτε έναν κινηματογράφο από την έναρξη της πρώτης Intifada το 1987.

«Όταν αναζητούσαμε τοποθεσίες για τις προβολές, φτάσαμε στη Shuja’iyya στην ανατολική Γάζα, ένα μεγάλο τμήμα της οποία είχε μετατραπεί σε χαλάσματα. Σταθήκαμε εκεί, πλάι στο κατεστραμμένο τζαμί, περιτριγυρισμένοι από κατεστραμμένα σπίτια σε κάθε κατεύθυνση και έγινε ξεκάθαρο ότι ήταν το κατάλληλο μέρος για τη διεξαγωγή ενός κινηματογραφικού φεστιβάλ για τα ανθρώπινα δικαιώματα«, δήλωσε ο Aburamadan σε συνέντευξή του στο +972 Magazine.

Karama1

Παρακάτω μπορείτε να δείτε ένα βίντεο από το κόκκινο χαλί της διοργάνωσης. Ένα χαλί που ξεδιπλώθηκε στα μέρη που μόλις το περασμένο καλοκαίρι ο ισραηλινός στρατός χρησιμοποίησε ως πεδίο δοκιμών για τα όπλα του. Το κόκκινο, λοιπόν, έχει τη δικιά του συνυποδηλωτική σημασία.

Και αφού στρώθηκε το χαλί, όλοι οι προσκεκλημένοι και οι θεατές του φεστιβάλ περπάτησαν πάνω του, χωρίς διακρίσεις και χωρίς πλήθος παπαράτσι να παρακολουθούν το κάθε τους βήμα, ως ένα άνοιγμα μέσα στα ερείπια. Κι εκεί, ίσως να ένιωσαν -έστω και για μια στιγμή- ότι ο κινηματογράφος μπορεί να προσφέρει κάτι περισσότερο στην ανθρωπότητα από ποπ κορν και έντονη αδρεναλίνη.

Το κινηματογραφικό φεστιβάλ για τα ανθρώπινα δικαιώματα Karama Human Rights Film Festival διεξήχθη από τις 12 ως τις 14 Μαΐου, με προβολές 28 ταινιών (από σύνολο 180 συμμετοχών) από χώρες όπως η Συρία, το Ιράκ, η Αίγυπτος, η Ιορδανία και η Ρωσία. Ανάμεσα στις ταινίες βρέθηκαν τα «I’m Human» (της Razan Haikal, Ιορδανία/Γερμανία, η οποία βρέθηκε και στην Ελλάδα στα τέλη Μαρτίου για το Athens Animfest), «Baghdad Messi» (του Sahim Omar Kalifa, Ιράκ) and «Roshmia» (του Salim Abu
Jabal, Παλαιστίνη).

Φωτογραφία: Tamer Hamam

Φωτογραφία: Tamer Hamam

Karama2

Karama3

Με πληροφορίες από τα +972 Magazine, RT.com, Global Voices, The Guardian και τη σελίδα facebook της διοργάνωσης.

Για το Mixgrill, 16.05.2015

11
Μάι.
15

Blue Monday: το πρώτο φως

Κάθε μέρα μια λευκή σελίδα. Προσπαθώ να τη γεμίσω, αλλά τα καταφέρνω πάντοτε με το σωστό τρόπο; Όταν είναι ξεκάθαρη η απάντηση είναι πλέον αργά. Την έχω ολοκληρώσει ήδη, άλλοτε μόνο με απλά γράμματα, άλλοτε με νερομπογιές κι άλλοτε με μουτζούρες. Για ποιο από όλα να με θυμούνται άραγε; Η πρώτη αχτίδα της ημέρας είναι πάντα ξεχωριστή, γιατί με μεταμορφώνει. Ανάμεσα στον ύπνο και τον ξύπνιο είναι το σημείο που νιώθω ολοκληρωτικά ελεύθερη: ονειρεύομαι, γιατί κοιμάμαι ακόμη, αλλά ενσυνείδητα, καθώς το φως που χτυπά τα βλέφαρά μου πυροδοτεί εκρηκτικά στις αισθήσεις μου. Κάθε τέτοια στιγμή αισθάνομαι πως είμαι κάτι διαφορετικό. Σήμερα, ας πούμε, βίωνα την απόλυτη γαλήνη που νιώθει ένα καρυδότσουφλο, όταν αρμενίζει σε ατάραχο αυγουστιάτικο ρυάκι. Ή εχθές, στη σκέψη και μόνο της ηλιόλουστης Κυριακής, μεταμορφώθηκα σε υπερδύναμη καμπάνα που ήθελε να βροντοφωνάξει στον κόσμο τη χαρά και μόνο που ξημέρωσε η πρώτη μέρα της εβδομάδος. Μη γελάς, αυτή είναι. Μην κοιτάς που μας έχουν πείσει ότι είναι η Δευτέρα. Δεν πρόσεξες ποτέ το όνομά της; Αύριο θα ήθελα να είμαι ένα βιβλιόπουλο. Ένα πουλί που για φτερά θα έχω τις σελίδες από το αγαπημένο μου βιβλίο να μου κρατά συντροφιά την ώρα που θα πεταρίζω πάνω από το σπίτι σου.

«First light, the fields are ablaze
Cuts through the maze, light it up quicker
Each day, never the same
Never again, get in in the picture»

Οι Λονδρέζοι Django Django κυκλοφόρησαν στις 4 Μαΐου το δεύτερο άλμπουμ της καριέρας τους έπειτα από 3+ χρόνια με τίτλο Born Under Saturn, ενώ παραμένουν σταθερά στην ίδια δισκογραφική, την Because Music. Ενδιαφέρον δίσκος, αλλά μέχρι εκεί. Είναι ακόμα άλλωστε στην αρχή της καριέρας τους. Να μην έχουμε κάτι να περιμένουμε στην πορεία;

Καλημέρα και καλή εβδομάδα!

27
Απρ.
15

Blue Monday: every age

Από ποια στιγμή κι έπειτα ξεκινούν οι θύμησες; Στο βάθος ποιου χρόνου ανάγονται οι πρώτες; Στο βιβλίο που διαβάζει η μαμά λέει ότι οι σημαντικές δεν ξεκινούν παρά μόνο μετά τον πέμπτο χρόνο ζωής. Μα, πώς είναι δυνατόν; Τούτο το λεπτό που αναρωτιέμαι βιώνω το παρόν μου. Σε κλάσματα θα ανήκει πλέον δικαιωματικά στο παρελθόν κι όμως εγώ δε γίνεται να το ξεχάσω. Είναι τόσο έντονο που χαράζεται στο ενσυνείδητό μου.

Όλα γύρω μου αλλάζουν, με πρώτο και καλύτερο εμένα τον ίδιο. Κάθε μέρα είμαι διαφορετικός, με την ουσιαστική σημασία της λέξεως. Συνυπάρχω με εκείνη, μεγαλώνω μαζί της, με φροντίζει, γελά και τραντάζομαι ολόκληρος. Ώρες ώρες, όταν βαριέται να σηκωθεί, αφήνει και το μπολ με τα ποπ κορν επάνω μου. Κοροϊδεύει λέγοντας πως χρησιμεύω και κάπου! Όταν κλαίει -γιατί είναι κι ευσυγκίνητη τελευταία-, σπαράζει η μικρή μου καρδιά. Γεύομαι τα καυτά της δάκρυα ρουφώντας όλη τους την αρμύρα. Βέβαια, ακόμη κι εκείνες τις στιγμές αισθάνομαι σε κάθε κύτταρό μου ότι είναι ευτυχισμένη. Ο δεσμός που υπάρχει ανάμεσά μας δε θα σπάσει ποτέ, ακόμη κι αν κόψεις τον ομφάλιο λώρο. Είμαστε ένα, θα είμαστε ένα.

Νιώθω τα χάδια της κάθε πρωί τις ώρες που το έχω ανάγκη. Αντιλαμβάνεται ανά πάσα στιγμή την ανησυχία μου και σπεύδει να με ηρεμήσει. Όταν πάλι έχω τα κέφια μου και είμαι παιχνιδιάρης, της προκαλώ ζαλάδα με τα καπρίτσια μου. Κι όμως ποτέ δεν την άκουσα να παραπονιέται. Αντίθετα, παρότι δείχνει να μου κάνει μούτρα, αναγνωρίζω στους παλμούς της καρδιάς της ότι χαίρεται κατά βάθος. Αφελές να πιστεύει πως μπορεί να μου κρυφτεί! Ό,τι νιώθει, το νιώθω. Είπαμε, είμαστε ένα και θα είμαστε για πάντα ένα. Είναι το μόνο σίγουρο «πάντα», μαζί με αυτό του θανάτου. Ακόμη κι αν έρθει η μεγαλύτερη καταστροφή, ακόμη κι αν την προδώσω, την ξεχάσω, σταματήσω να της μιλώ. Αυτή θα είναι πάντοτε εκεί για μένα.

Πώς είναι δυνατόν να τα ξεχάσω όλα αυτά μόνο και μόνο επειδή είμαι τόσο μικρός; Αρνούμαι να πνίξω στη λήθη τις πιο ευτυχισμένες στιγμές της πρώτης μου ύπαρξης. Αν προσευχηθώ στο Θεό που πιστεύει εκείνη, άραγε να εισακουσθούν τα παρακάλια μου; Από το βάθος της μικρής μου καρδιάς εύχομαι το βιβλίο να κάνει λάθος. Όταν μετά από χρόνια θα ξαπλώνω στην καρέκλα του ψυχολόγου, θέλω να είναι αυτές οι πρώτες μου διηγήσεις.

Μα… τι συμβαίνει; Φως! Βλέπω ένα φως! Έφτασε η ώρα. Καλώς ήρθες, ζωή…

«Every age has its turn
Every branch of the tree has to learn
Learn to grow, find its way,
Make the best of this short-lived stay»

Στις 17 Φεβρουαρίου ο José González κυκλοφόρησε τον τρίτο προσωπικό του δίσκο έπειτα από οκτώ ολόκληρα χρόνια. Το όνομα αυτού Vestiges & Claws και εταιρεία η Mute. Τους δύο τελευταίους μήνες με έχει συντροφεύσει σε πολλές στιγμές μου. Ειδικά εκείνες που είχα ανάγκη την προσωπική γαλήνη. Ευχάριστος δίσκος, παρότι δεν είναι εξαίρετης σύλληψης. Ο González άλλωστε δε διεκδικεί να μπει στο πάνθεον για το καλύτερο άλμπουμ όλων των εποχών. Αφήνει τους άλλους να πασχίζουν γι’ αυτό. Εκείνος εξακολουθεί να βαδίζει στο δρόμο που χάραξε.

Καλημέρα!

20
Απρ.
15

Blue Monday: νοσταλγικό

Από καιρό πια δεν μπορούσε να περπατήσει. Ένα ατύχημα με το ποδήλατο τον είχε καθηλώσει για πάντα πλέον σε μια καρέκλα δίπλα στο παράθυρο να χαζεύει τους περαστικούς γεμάτος νοσταλγία στο βλέμμα. Σα χθες ήταν που μπορούσε να τρέξει ανέμελος κυνηγώντας τον Μπάρνεϊ, τη μικρή λευκή πατσαβούρα που κατ’ ευφημισμόν και μόνο χαρακτηριζόταν σκυλί, παίζοντας και γελώντας δίχως να υπάρχει αύριο. Καιρός πάει που κι ο Μπάρνεϊ έχει να βγει βόλτα. Η πίστη αυτού του ζωντανού είναι απερίγραπτη. Εκεί καθηλωμένος κι εκείνος στο δικό του συναισθηματικό αναπηρικό καρότσι να αρνείται πεισματικά κάθε πρόταση της Κατερίνας για περίπατο. Ήθελε μόνο μαζί του, κι αφού δεν μπορούσε εκείνος, δε θα έβγαινε ούτε κι αυτός.

Η αλήθεια είναι, πως ο σωματικός πόνος είχε πλέον ιαθεί. Το σημάδι όμως στην ψυχή του θα μείνει για πάντα κι ας προσποιείται πως δεν το βλέπει. Αν ήταν δική του στραβοτιμονιά, ίσως μπορούσε κάποια στιγμή να την ξεπεράσει, μαστιγώνοντας τον εαυτό του ξανά και ξανά. Έφταιγε όμως η Κατερίνα, και πώς να της κρατήσει κακία; Πώς να της θυμώσει, να της κακιώσει και να λυτρωθεί μέσα από το μίσος του; Την αγαπούσε τόσο πολύ, που ξεχνούσε τα πάντα μόνο κοιτώντας την. Ξεχνούσε και την πληγή, αλλά δεν μπορούσε να τη γιατρέψει. Επανερχόταν κάθε φορά που εκείνη έκλεινε την πόρτα πίσω της, ακόμη κι αν πήγαινε μόνο στη δουλειά.

Η νοσταλγία, λένε, είναι κάτι που εφηύρε ο Όμηρος για να μπορέσει να γράψει ολόκληρο έπος για τον ήρωα του. Η αγάπη για τη χαμένη πατρίδα που προσπαθούσε εναγωνίως να ξαναδεί. Για τους απλούς καθημερινούς ανθρώπους όμως, όπως ο Μιχάλης, ήταν η προσμονή για όλα όσα δεν πρόφτασε να ολοκληρώσει, για όσα ονειρεύτηκε, για όσα επιθύμησε. Παραδόθηκε στη νοσταλγία του μετατρέποντάς την στην ίδια του τη ζωή. Μπορεί να μην πρόφτασε να της δείξει το φεγγάρι, όσο κι αν το καρτερούσε, μα της το σιγοτραγουδούσε κάθε βράδυ μόλις την έπαιρνε ο ύπνος. Για να μην τον ακούει. Για να προσμένει κι εκείνη την επόμενη νύχτα. Για να σουφρώνει τα χείλη της από ανυπομονησία κι εκείνος απλώς να τη φαντάζεται με όλο του το είναι.

«Νύχτωσε κι απόψε, Κατερίνα. Βάλε έναν δίσκο να παίζει κι έλα κάθισε δίπλα μου. Θα προσποιηθούμε ότι ποτέ δεν έγινε τίποτα, ότι ποτέ δε χρειάστηκε να φύγεις από κοντά μου. Σ’ αγαπώ».

«On the sheet I see your horizon
All of me pressed onto you
But in this light you look like Poseidon
I’m just a ghost you walk right through»

Στις 31 Μαρτίου του ενιαυτού ο Sufjan Stevens κυκλοφόρησε τη νέα του δισκογραφική δουλειά με τίτλο Carrie & Lowell και δισκογραφική την Asthmatic Kitty. Βαθιά συναισθηματικός δίσκος με τη χαρακτηριστική ταυτότητα του είδους του. Τον προτείνω ανεπιφύλακτα σε όποιον νιώθει έντονη την ανάγκη να εμπλακεί στον κυκεώνα της νοσταλγίας.

Καλημέρα!

06
Απρ.
15

Blue Monday: i feel your love

Κάθε πρωί που ξυπνούσε το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να ανοίγει τα μάτια του κι έπειτα το ραδιόφωνο. Συνήθεια παλιά, προέκταση του ίδιου του τού εαυτού. Με ένα μόνο στίχο μπορούσες να τον χαρακτηρίσεις: there’s a song playing on the radio και -ω! τι σύμπτωση- ήταν το πρώτο τραγούδι που άκουσε σήμερα. Είχαν περάσει χρόνια πολλά από την τελευταία φορά και αναρωτιόταν το λόγο που το είχε ξεχάσει. «Μάλλον πέρασαν τα χρόνια και μεγάλωσα», σκέφτηκε δυνατά, «και το πάθος μου καταλάγιασε μαζί τη δική τους άγρια ορμή». Σηκώθηκε νωχελικά από την καρέκλα και κατευθύνθηκε προς τη δισκοθήκη του. Δεν είχε ξημερώσει ακόμα καλά καλά κι ήταν εκείνη η πρώτη αχτίδα που τον τύφλωσε και τον έκανε μια στιγμή να κοντοσταθεί. Για λίγα κλάσματα μόνο, αφού το αντανακλαστικό ασυνείδητο έκρυψε τα μάτια του χρησιμοποιώντας το χέρι του μόνο ως εκτελεστικό όργανο.

Κοίταξε δεξιά, κοίταξε αριστερά, μα δεν έβρισκε αυτό που ήθελε. «Αυτό που τακτοποιεί τα πράγματά μου για να μην τα βρίσκω στο τέλος με ξεπερνά! Κι αυτό λάθος το κάνει». Σώπασε. «Το έκανε», σιγοψιθύρισε λίγα λεπτά αργότερα. «Ας ήταν εδώ και δε θα γκρίνιαζα. Να μπορούσε να με ακούει να το λέω…» Άρχισε να χαϊδεύει με αγάπη τα παλιά του βινύλια. Συλλέκτης από τους λίγους, που όμως είχε πλέον χρόνια να αγοράσει κάποιον καινούριο δίσκο. Του αρκούσε το ραδιόφωνο. Του θύμιζε τα τραγούδια της, όταν έβαζε στο φούρνο τα λογής λογής κουλουράκια και μοσχοβόλαγε όλο το σπίτι. Από τότε που έφυγε εκείνη δεν έφαγε ποτέ ξανά μπισκότα βουτύρου μη τυχόν και ξεχάσει τη γεύση που είχαν. «Το βρήκα!», αναφώνησε κι ας μην ήταν εκεί κανείς να τον ακούσει. «Πού είχες κρυφτεί…» 21 χρόνια είχαν περάσει από τη στιγμή που τον αγόρασε κι όμως μπορούσε να φέρει στο νου του με κάθε λεπτομέρεια το χαμόγελό της εκείνη τη μέρα στο δισκοπωλείο. Τις κλεφτές γεμάτες ντροπή ματιές της, εκείνες τις ερωτευμένες, τις γεμάτες ανασφάλεια. Εκείνες που τον έκαναν να την ερωτευτεί παράφορα και να χάνει τη γη κάτω από τα πόδια του.

Πάνε εφτά χρόνια από τότε που άκουσε τελευταία φορά τη φωνή της. Όταν κάνεις όνειρα, η ίδια η ζωή είναι αυτή που σε ξεπερνάει. «Γιατί δεν πρόσεχες;», αναστέναξε και έβαλε πάλι το δίσκο στην ίδια θέση. Του αρκούσε που άκουγε ραδιόφωνο.

«Keep your love around me
Keep your love around me so I can’t be alone»

Η Laura Marling κυκλοφόρησε στις 23 Μαρτίου τον πέμπτο κατά σειρά προσωπικό της δίσκο με τίτλο Short Movie από την Virgin. Αιθέρια φωνητικά για ώρες χαλάρωσης και ηρεμίας.

Καλημέρα και καλό Πάσχα να έχουμε! Καλή Ανάσταση!

30
Μαρ.
15

Blue Monday: μεσημεριανό

Μεσημέριασε κι ακόμα να με ψάξεις. Από χθες έχεις να μου μιλήσεις και η ώρα είναι τρεις. Δεν είχες τίποτα να μου πεις; Βρήκα επάνω στο τραπέζι τα σχήματα που ζωγράφιζες εχθές μιλώντας στο τηλέφωνο. Έχεις ταλέντο, σου το έχω ξαναπεί. Αυθαίρετα μέσα στην απλότητά τους κι αν είναι, βγάζουν μιαν ένταση που με ξεπερνά. Γιατί δε τη διοχετεύεις κι αλλού; Ίσως σε 50 χρόνια από τώρα να σε εκθέτουν στο καρφί κάποιου μουσείου, καθώς δεκάδες επισκέπτες είτε θα σε προσπερνούν βιαστικά αδιαφορώντας, είτε με μύτη σουβλερή και ύφος καρδιναλίου θα κρίνουν την έμπροσθέν τους έκθετη ψυχή σου. Πονάνε τα μάτια σου μου λες κοιτώντας τόσο άσπρο. Ζαλίζεσαι και θέλεις να λιποθυμήσεις. Τόσο σε πειράζει ο καμβάς; Γιατί τα σκίτσα σου έχουν γεμίσει τις χαρτοπετσέτες όλου του σπιτιού. Πας κόντρα στο φορμαλιστικό κατεστημένο. Κάτι είναι κι αυτό. Όλα τα άλλα μας έχουν καταπιεί. Κοίτα τον εαυτό σου κατάματα χωρίς δισταγμό. Αν η καρδιά σου είναι ειλικρινής το μεγάλο κήτος του φόβου θα σε ξεράσει τρεις μέρες αργότερα σε όρμο γαληνό. Γιατί δε μου τηλεφωνείς;

«Stop listen to new words from around as you’re round
And all the captives you burn, is burning out»

Ο Patrick Watson κυκλοφορεί στις 12 Μαΐου τον καινούριο του δίσκο με τίτλο Love Songs For Robots και εταιρεία τη συμπαθή μου Domino. Το άλμπουμ αναμένεται να έχει δέκα τραγούδια, ενώ το ομώνυμό του που μας κρατάει συντροφιά σήμερα είναι το πρώτο κατά σειρά. Περιμένω με ενδιαφέρον να ακούσω και τα υπόλοιπα.

Καλημέρα και καλή εβδομάδα σάς εύχομαι!




indiego

Sternenwandler

Αρχείο δημοσιεύσεων

Το Lagrimas de oro στο Mixcloud

Το ραδιόφωνο του Lagrimas de oro

Το αρχείο της Blogovision 2012

Το αρχείο της Blogovision 2013


Book In magazine

We love books and reading

cheworldtour

nine months around the world with the che brothers

Kollect-news

ενημέρωση και ειδησεογραφία

guteshoerenistwichtig

das gehört gehört

ΣΙΝΕ ΜΕΛΙΝΑ

ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΘΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 65, ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ

Punk Archaeology

A collaborative exploration of the links between archaeology and the musical underground of Punk and New Wave

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Sunday Freakshow

Radio show & Music blog

η Λέσχη

φτιάχνοντας τα τετράδια της ανυπότακτης θεωρίας

nemmblog

Music For Everyone - a North East England based 'all genre' music blog

Santa Sangre

blissful nightmares & mechanical dreams

Το σχολείο της φύσης και των χρωμάτων..

Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο Φουρφουρά

Stavros Mavroudeas Blog

The personal blog of S.Mavroudeas

n o w h e r e

no/where or now/here?

ΓΙΑΝΗΣ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ

Υποψήφιος Β' Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ: ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΡΙΝ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ ΤΗΣ 25ης ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Yanis Varoufakis

thoughts for the post-2008 world

a closer listen

A home for instrumental and experimental music.

OMADEON

Creative Work of Multiple Forms

FRACTURED AIR

The universe is making music all the time

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΑΤΟΙΚΩΝ Ν.Φ.-Ν.Χ.

Για την υπεράσπιση του Άλσους και της πόλης

Lumen

Audio / Visual artist. Based in Bristol UK

ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ

Μια εκδοτική προσπάθεια από τους εργαζόμενους στο χώρο του βιβλίου

Η Μαγική Φωνή

“There is no greater agony than bearing an untold story inside you.”

πολύφημος 2.0

στους τυφλούς βασιλεύουν οι μονόφθαλμοι

iphigeneia panetsou

A fine WordPress.com site

Sound Advice

Music Reviews

Ο μΙκρος Μιχαλης

...σκέφτηκε και έγραψε...

Σύλλογος Ιντιφάντα

Για την Αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό Λαό

Χρονοντούλαπο

Παύλου Παπανότη, συνταξιούχου εκπαιδευτικού.

Blackspin

" ...and still spinning with the times"

JailGoldenDawn

Για την Πολιτική Αγωγή του αντιφασιστικού κινήματος

A Plus Authors

Book Blogging from a Guy's Perspective

AIXMH

έκδοση αναρχικού λόγου

Βασιλική Σιούτη

Δημοσιογραφικό ημερολόγιο

valuewhatworths

Just another WordPress.com site

Ε.Λ.Σ.Α.Λ.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Dimitris Melicertes

I don't write, I touch without touching.

Redflecteur

About Art and Politics

histoires_μinimales

ιστορίες μινιμάλ καθημερινής τρέλας

Snippets of Suomi

pensieri, parole, opere e omissioni di un italiano ad Helsinki

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Αρέσει σε %d bloggers: