09
Οκτ.
13

Όχι άλλο Μποφίλιου!!

Ήρθε η ώρα να γίνουμε ενοχλητικοί, αλλά το παιχνιδάκι με τη Μποφίλιου έχει τραβήξει αρκετά πια και ο καθένας μας οφείλει να διαλέξει στρατόπεδο.

Ας ξεκαθαρίσω εξαρχής ότι από το ξεκίνημά της πριν κάμποσα χρόνια υπήρξα πραγματικός θαυμαστής της. Τι άλλαξε στην πορεία θα γίνει αντιληπτό μάλλον στη συνέχεια της δημοσίευσης. Το σίγουρο είναι ότι συνεχίζω να λατρεύω την ελληνική μουσική και να εκτιμώ βαθιά του όμορφους καλλιτέχνες και ανθρώπους – όπου η ομορφιά έχει, αν θέλετε, μια περισσότερο φιλοσοφική χροιά.

Ας πιάσουμε το θέμα από το ιστορικό των δημοσιεύσεων. Αρχικά την αποκήρυξη του δίσκου της «Οι Μέρες του Φωτός» (από τη μουσική ανασκόπηση του 2012 για το Mixgrill)

Με τη μεγάλη δύναμη έρχεται και μεγάλη ευθύνη – έλεγε ο θείος του Σπάιντερμαν! Η παρουσία της Νατάσσας Μποφίλιου τα τελευταία χρόνια δείχνει ότι επικεντρώνεται στη δύναμη ξεχνώντας την ευθύνη. Από το “Μέχρι το τέλος“ (για να μην πάω πιο πίσω) πέρασαν ήδη τέσσερα χρόνια μέσα στα οποία οι συνεργάτες της (Θέμης Καραμουρατίδης και Γεράσιμος Ευαγγελάτος) παραμένουν εξίσου πομπώδεις και δύσκαμπτοι (όπως και στις δημιουργίες τους για άλλους τραγουδιστές, π.χ. Ε. Ζουγανέλη) επιβεβαιώνοντας ανερυθρίαστα όλα τα κλισέ για το «έντεχνο». Ο τρόπος που παρόλα αυτά συνεχίζει να αυξάνεται η δημοτικότητάς της Μποφίλιου είναι το λιγότερο σκανδαλώδης. Οι “Μέρες του Φωτός“ επιπλέουν στον αφρό της χρονιάς μόνο και μόνο λόγω της απουσίας έντονου συναγωνισμού.

Ακόμα κι όταν η Μποφίλιου αποφάσισε να αρθρώσει «πολιτικό» λόγο (για το φαινόμενο της Χρυσής Αυγής) το έκανε τόσο αδέξια – άσχετα αν συμφωνείς πολύ ή καθόλου με την άποψή της – που μονάχα σε κοριτσάκι δημοτικού θα μπορούσε να συγχωρεθεί. Αν θέλει να ξανακερδίσει μια θέση στην καρδιά όσων αγαπάμε το ελληνόφωνο ελληνικό τραγούδι απαιτείται να επανακαθορίσει την πορεία της και να αποφασίσει αν θα γίνει/παραμείνει «ντίβα» ανάμεσα σε τηλεπερσόνες ή θα μας αγγίξει πραγματικά. Η επιλογή είναι δική της (τους). Η Νατάσσα παίζει μόνη της πλέον και είναι δύσκολο να χάσει. Κρίμα να συνεχίσει να βάζει αυτογκόλ!

και εν συνεχεία την παταγώδη αποτυχία της να μας εκπλήξει με την πρόσφατη «Άνω Τελεία«.

Quiz: Ποιο τραγούδι ερμηνεύει η Νατάσσα στην παραπάνω φωτογραφία;
Hint: Η εμφάνισή της ενδέχεται να σας ξεγελάσει.

Όμως δε θα είχε νόημα απλώς η αναπαραγωγή των συγκεκριμένων – εξ απαλών ονύχων – σχολίων, αν δεν προχωρούσαμε ένα βήμα παραπέρα. Για να γίνει αυτό, θα χρειαστεί να ανατρέξω στην τελευταία συναυλία της που παρακολούθησα – και τέταρτη ή πέμπτη κατά σειρά. Φθινόπωρο 2010 στο Μετρό στου Γκύζη. Η Νατάσσα κάθεται στο πιάνο που κατά δήλωσή της μόλις έχει μάθει από το Θέμη Καραμουρατίδη και εκτελεί. Αυτοστιγμεί μεταμορφώνεται από αιθέρια ύπαρξη σε κακόγουστο παλιάτσο. Ακόμα και μετά από τόσα χρόνια αδυνατώ να καταλήξω αν ήταν η αδεξιότητα ή η άγνοια κινδύνου που την εξέθεσε. Απέκλεισα εκ των προτέρων οποιαδήποτε αρνητική προδιάθεση από τη μεριά μου, αφού τη λάτρευα.

Τα κιλά θράσους που αποκαλύπτει έκτοτε σε κάθε της προσπάθεια δε δικαιολογούνται ούτε από το νεαρό (για πόσο ακόμα;) της ηλικίας της, ούτε από τις αδιαμφισβήτητες φωνητικές και ερμηνευτικές της ικανότητες. Γιατί η Νατάσσα υφ-αρπάζει οποιοδήποτε τραγούδι θεωρείται κλασικό, από οποιοδήποτε μουσικό είδος για να φτιάξει ένα ποτ πουρί που θα άρμοζε σε μπουζουκλερί. Βιάζεται και βιάζει το ίδιο το αποτέλεσμα. Και το κοινό της δυστυχώς τη σιγοντάρει, μη μπορώντας να διακρίνει τα διόλου δυσδιάκριτα όρια της καπηλείας και της επανεκτέλεσης.

Καταγγελία πρώτη λοιπόν: η Μποφίλιου για κάποιο ανεξήγητο λόγο θεωρεί δικαίωμα – αν όχι χρέος της – να τραγουδά από Μπέλλου ως Pink Floyd με κάθε ευκαιρία. Αυτό που άλλοι επιχειρούν διστακτικά σε πρόβες κεκλεισμένων των θυρών, σε κάποιο υπόγειο ή ενώπιον συγγενών και φίλων σε κάποιο κλειστοφοβικό μπαρ, η συγκεκριμένη τραγουδίστρια το κάνει ανερυθρίαστα μπροστά σε ανθρώπους έτοιμους να χειροκροτήσουν κάθε της κίνηση ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Κάθε γενιά έχει το Νταλάρα που της αξίζει κι εμείς ας θεωρήσουμε εαυτούς τυχερούς που έχουμε τη Νατάσσα που μας αξίζει, ομορφότερη σίγουρα από τον εθνικό μας επανεκτελεστή, μα σε νηπιακό επίπεδο όσον αφορά την πολιτισμική παραγωγή.

Η δεύτερη καταγγελία σχετίζεται με το αισθητικό αποτέλεσμα των προσπαθειών της, αυτό το αδέξιο μείγμα επαρχιώτικης κακογουστιάς και πρωτευουσιάνικης κομπορρημοσύνης. Διότι δεν μπορώ να δεχτώ οποιοδήποτε άλλο – ελαφρύτερο – χαρακτηρισμό για μια τριαντάχρονη κοπέλα τον 21ο αιώνα που χτυπά το πόδι της με στόμφο στο πάτωμα τραγουδώντας για παράδειγμα την Νταλίκα της Μπέλλου. Έχει διαφορά να χτυπάς το πόδι επειδή νιώθεις ένα πλάκωμα από το να χτυπάς το πόδι για να νιώσεις το πλάκωμα – και άρα να «αποδώσεις» «πιστά» το τραγούδι. Έχουμε κι εμείς καημούς, κοπελιά!

Η Ελλάς του 2013 και ο καλλιτεχνικός της κόσμος ασχολείται με τρίχες. Και όχι! Δεν είναι μεταφορικό.

Σε ό,τι αφορά αυτή καθαυτή τη δική της προσφορά στη μουσική (βιομηχανία), παρατηρώ ότι κάθε της δισκογραφική δουλειά βρίσκεται τουλάχιστον ένα επίπεδο χαμηλότερα από την προηγούμενη. Αυτό βέβαια δεν είναι πρωτόγνωρο για κάποιον καλλιτέχνη. Το καινοφανές είναι ότι έχει στηθεί ένα σύστημα που προβάλλει τη Μποφίλιου και τον κύκλο της ως τη νέα πρόταση στην ελληνόφωνη μουσική σκηνή και ότι το σύστημα αυτό – φαίνεται να – χαίρει αποδοχής από τον κόσμο.

Μια ερώτηση είναι αν στ’ αλήθεια χρειαζόμαστε τη Μποφίλιου. Κι η απάντηση είναι μάλλον καταφατική. Το όλο και μειωμένο κοινό που στρέφεται στην ελληνόφωνη μουσική πετάει τη σκούφια του για τη νέα Αλεξίου, Τσαλιγοπούλου, Γαλάνη ή Τσανακλίδου. Ζητά έναν καλλιτέχνη να το εκφράσει και να εκφραστεί μέσω αυτού. Το «μόρφωμα» της Νατάσσας είναι από τα ελάχιστα που έχουν παρουσιαστεί. Δυστυχώς ούτε σε αυτό έχουμε έτοιμο ένα πλαν μπι.

Παρόλα αυτά, κι επειδή πρόσεξα ότι γλύκανα αρκετά προς το τέλος, να καταθέσω το δικό μου συμπέρασμα απ’ όλα αυτά – που μάλλον θα σας ενδιαφέρει, αφού διαβάζετε ακόμα. Νατάσσα, σε ξεπέρασα. Με πρόδωσες, μα σε ξεπέρασα. Μπορώ πλέον να κραυγάσω τρις «Απεταξάμην Μποφίλιου και Σία» και να προχωρήσω παρακάτω περιμένοντας να ξανανοίξω το ραδιόφωνο και την τηλεόραση όταν καθαρίσουν από εντεχνίλα γ’ διαλογής.

Υστερόγραφο: Ακόμα αντιμετωπίζω με δυσπιστία τις φήμες που θέλουν τη Ν. Μποφίλιου να υποδύεται την Εβίτα (Περόν) στην ομώνυμη ροκ όπερα που θα ανέβει σύντομα στην Αθήνα. Ο γέλωτας δε μου επιτρέπει δυστυχώς να εκφραστώ ούτε για τον καλλιτέχνη που λέγεται ότι θα ερμηνεύσει τον Τσε Γκεβάρα.

mpofiliou_apodesmeusi

Update: Ευχαριστούμε τους συνεργάτες μας από την τηλεοπτική Ελληνοφρένεια
για τη στήριξη!

Advertisements

2 Responses to “Όχι άλλο Μποφίλιου!!”


  1. Οκτώβριος 9, 2013 στο 11:06 πμ

    Μες στο μυαλό μου είσαι!!! Να αγιάσει το πληκτρολόγιό σου!!!

  2. Νοέμβριος 17, 2014 στο 8:44 μμ

    Περιεκτικότατος και οξυδερκής. Πάντα τέτοια.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


indiego

Sternenwandler

Αρχείο δημοσιεύσεων

Το Lagrimas de oro στο Mixcloud

Το ραδιόφωνο του Lagrimas de oro

Το αρχείο της Blogovision 2012

Το αρχείο της Blogovision 2013


griechenlandsolidarität

Aktuelle Informationen über Griechenland und Vernetzung deutschsprachiger Solidaritätsgruppen

Book In magazine

We love books and reading

cheworldtour

nine months around the world with the che brothers

guteshoerenistwichtig

das gehört gehört

ΣΙΝΕ ΜΕΛΙΝΑ

ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΘΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 65, ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ

Punk Archaeology

A collaborative exploration of the links between archaeology and the musical underground of Punk and New Wave

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Sunday Freakshow

Radio show & Music blog

η Λέσχη

φτιάχνοντας τα τετράδια της ανυπότακτης θεωρίας

nemmblog

Music For Everyone - a North East England based 'all genre' music blog

Santa Sangre

blissful nightmares & mechanical dreams

Το σχολείο της φύσης και των χρωμάτων..

Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο Φουρφουρά

Stavros Mavroudeas Blog

The personal blog of S.Mavroudeas

n o w h e r e

no/where or now/here?

ΓΙΑΝΗΣ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ

Υποψήφιος Β' Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ: ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΡΙΝ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ ΤΗΣ 25ης ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Yanis Varoufakis

THOUGHTS FOR THE POST-2008 WORLD

a closer listen

A home for instrumental and experimental music.

OMADEON

Creative Work of Multiple Forms

FRACTURED AIR

The universe is making music all the time

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΑΤΟΙΚΩΝ Ν.Φ.-Ν.Χ.

Για την υπεράσπιση του Άλσους και της πόλης

Lumen

Audio / Visual artist. Based in Bristol UK

ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ

Μια εκδοτική προσπάθεια από τους εργαζόμενους στο χώρο του βιβλίου

Η Μαγική Φωνή

“There is no greater agony than bearing an untold story inside you.”

πολύφημος 2.0

στους τυφλούς βασιλεύουν οι μονόφθαλμοι

iphigeneia panetsou

A fine WordPress.com site

Sound Advice

Music Reviews

Ο μΙκρος Μιχαλης

...σκέφτηκε και έγραψε...

Σύλλογος Ιντιφάντα

Για την Αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό Λαό

Χρονοντούλαπο

Παύλου Παπανότη, συνταξιούχου εκπαιδευτικού.

Blackspin

" ...and still spinning with the times"

JailGoldenDawn

Για την Πολιτική Αγωγή του αντιφασιστικού κινήματος

A Plus Authors

Book Blogging from a Guy's Perspective

AIXMH

έκδοση αναρχικού λόγου

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ

Δημοσιογραφικό ημερολόγιο

valuewhatworths

Just another WordPress.com site

Ε.Λ.Σ.Α.Λ.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Dimitris Melicertes

I don't write, I touch without touching.

Redflecteur

About Art and Politics

histoires_μinimales

ιστορίες μινιμάλ καθημερινής τρέλας

Snippets of Suomi

pensieri, parole, opere e omissioni di un italiano ad Helsinki

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Αρέσει σε %d bloggers: