03
Οκτ.
12

Manderlay, Η ευθύνη και το … σιχτίρι

Το νέο – τότε, 2005 – κινηματογραφικό «παιδί» του Λαρς Φον Τρίερ θα γοητεύσει σίγουρα τους οπαδούς του. Το Manderlay, ταυτόσημο στη δομή (κεφάλαια) και τα σκηνικά (ουσιαστικά ανύπαρκτα) με το Dogville, πραγματεύεται το ρατσισμό και τη σκλαβιά στις ΗΠΑ του ’30 με προφανείς αντιστοιχίες με το σήμερα. Ο τρόπος που ο Τρίερ προσεγγίζει το ρατσισμό είναι καθηλωτικός και διαφέρει κατά πολύ από ό,τι έχουμε δει τα τελευταία χρόνια στο σινεμά. Οι μαύροι δεν είναι άμοιροι ευθυνών για την αντιμετώπισή τους απο τους λευκούς, οι οποίοι βέβαια δεν αργούν να μετατρέψουν τη συμπάθεια τους -καθοδηγούμενη από την λύπηση- σε έκρηξη οργής.

Η νεαρή Μπράις Ντάλας Χάουαρντ είναι εντυπωσιακή, σε κανένα σημείο όμως δε φτάνει την Κίντμαν – η σύγκριση είναι αναπόφευκτη, ουσιαστικά την επιβάλλει ο σκηνοθέτης που διατηρεί στη Γκρεις όλα τα χαρακτηριστικά που γνωρίσαμε στο Dogville, ως και την εμφάνιση και τις στιλιστικές επιλογές. Το υπόλοιπο καστ παραμένει σε χαμηλούς τόνους, αν και ο Ντάνι Γκλόβερ δε φτάνει στα αναμενόμενα επίπεδα ως ο γηραιότερος-σοφότερος των σκλάβων. Το σενάριο είναι μεστό και χωρίς ψεγάδι. Αριστοτεχνική δουλειά!! Γεμάτο με πλείστα νοήματα και αναγνώσεις για ό,τι χαρακτηρίζει το ανθρώπινο είδος. Σίγουρα θα προβληματίσει τους σκεπτόμενους θεατές. Η σκηνοθεσία, εκτός του μινιμαλιστικού της χαρακτήρα (αόρατη πόρτα που ανοίγει, παιδιά παρακολουθούν αόρατο ρυάκι), ξεχωρίζει επειδή είναι πιο «σπιντάτη», αεικινήτη θυμίζοντας ταινία δράσης και τονίζει και πάλι τα πρόσωπα των ηρώων.

Άριστα 9/10 (γιατί το Dogville είχε 10/10). Πιστεύω όμως πως όποιος δεν ένιωσε το μάθημα του Dogville δε θα αντέξει το διδακτισμό -γιατί περί αυτού πρόκειται- του Manderlay.

Κι ήρθε η ώρα για τον αντίλογο. Αμφιβάλλω αν ο κ. Τριερ θα διαβάσει αυτή τη δημοσίευση ή θα ενδιαφερθεί για τις ενστάσεις μου. Άλλωστε έχει χαράξει το δρόμο του ανεπηρέαστος από τις κριτικές (που βέβαια υπήρξαν κατά κύριο λόγο θετικές, τουλάχιστον μέχρι την επεισοδιακή εμφάνισή του στο φεστιβάλ των Καννών το 2011) – και του αξίζουν συγχαρητήρια γι’ αυτό. Η ένστασή μου εντοπίζεται στον τίτλο της τριλογίας (Dogville- Manderlay-Washington, με την τελευταία να μην γυρίζεται ως σήμερα) «America-Land Of Freedom» ο οποίος – δυστυχώς – δικαιώνεται στο Manderlay. Ο Τρίερ εκτοξεύει σφοδρές κατηγορίες στην Αμερική (του Μπους και των δικών του, όπως θα διαβάσουμε στις κριτικές των πιο «ειδικών»). Στρατεύτηκε στο Manderlay. Η ταινία κλείνει όπως θα τελείωνε μια εβδομαδιαία σατιρική εκπομπή στην τηλεόραση (είχα στο μυαλό μου τους ΑΜΑΝ). Γιατί όμως δικαιολογεί τη δημιουργία ενός τέτοιου αριστουργήματος και μόνο από το μίσος. Αν θέλει ο κ. Τρίερ να κάνει πολιτική να μας το κάνει ξεκάθαρο ώστε να αναγνώσουμε και το Dogville ως ταινία καταγγελίας. Και τονίζω πως οι όποιες προεκτάσεις κατά της Αμερικής στο Dogville ήταν έμμεσες, εν τούτοις ξεκάθαρες. Στο Manderlay ο Τρίερ επιλέγει να κάνει άμεσες αναφορές και αυτό ξενίζει και απωθεί. Κατηγορούνται οι Αμερικάνοι ως αφεντάδες του κόσμου και φορείς όλων των δυστυχιών – ακόμα και όσων δεν πηγάζουν από αυτούς. Έτσι ο Τρίερ πετυχαίνει το ρατσισμό που θέλει αναμφίβολα να στηλιτεύσει. Κι αν δε φταίνε όλοι οι Αμερικάνοι, τότε οι κυβερνήσεις και οι εταιρείες τους. Μα κι αυτό θυμίζει ό,τι κατηγορεί στην ταινία του, δηλαδή την επίρριψη ευθυνών σε κάποιους «ισχυρούς» (των οποίων η όποια δύναμη πηγάζει από εμάς) ώστε να απαλλαγούμε από το βαρύ φορτίο των υποχρεώσεων και ενοχών και να έχουμε κάποιον να «σιχτιρίζουμε».

Δεν είδα την ταινία ως αντιαμερικάνος. Και θα προσπαθήσω να ξεπεράσω το φινάλε των τίτλων τέλους με κάποιο γέλιο. Θα ξαναδώ την ταινία ως άνθρωπος και θα κρατήσω τα δυνατά συναισθήματα και τα πολλά ερωτήματα που γεννά για την πραγματική φύση του ανθρώπου.

Είναι τόσο μεγάλη κι αυτή η ταινία του Τρίερ που θεωρώ άδικο να χαρακτηριστεί απλώς ως αντιαμερικάνικη, όπως ενδεχομένως επιδιώκει ο ίδιος (ο οποίος, όπως διάβασα, δεν έχει επισκεφθεί ποτέ τις ΗΠΑ, γνωρίζοντας τες μέσα από κείμενα κι όμως μιλάει λες και μεγάλωσε εκεί). Η συνέχεια της πραγματείας για την ανθρώπινη ψυχή και τις αξίες…είναι σε πολύ υψηλά στάνταρ.

Δημοσιεύτηκε στο cine.gr, 10.11.2005


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Μέχρι να αποχωρήσει και ο τελευταίος, ξένος ή μη, εκπρόσωπος κάθε τρόικας, η Ελλάδα είναι μια χώρα υπό κατοχή.

indiego

Sternenwandler

Αρχείο δημοσιεύσεων

Το Lagrimas de oro στο Mixcloud

Το ραδιόφωνο του Lagrimas de oro

Το αρχείο της Blogovision 2012

Το αρχείο της Blogovision 2013


cheworldtour

nine months around the world with the che brothers

Kollect-news

ενημέρωση και ειδησεογραφία

guteshoerenistwichtig

das gehört gehört

ΣΙΝΕ ΜΕΛΙΝΑ

ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΘΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 65, ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ

Punk Archaeology

A collaborative exploration of the links between archaeology and the musical underground of Punk and New Wave

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Sunday Freakshow

Radio show & Music blog

η Λέσχη

φτιάχνοντας τα τετράδια της ανυπότακτης θεωρίας

nemmblog

Music For Everyone - a North East England based 'all genre' music blog

Santa Sangre

blissful nightmares & mechanical dreams

Το σχολείο της φύσης και των χρωμάτων..

Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο Φουρφουρά

Stavros Mavroudeas Blog

The personal blog of S.Mavroudeas

n o w h e r e

no/where or now/here?

ΓΙΑΝΗΣ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ

Υποψήφιος Β' Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ: ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΡΙΝ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ ΤΗΣ 25ης ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Yanis Varoufakis

thoughts for the post-2008 world

a closer listen

A home for instrumental and experimental music.

OMADEON

Creative Work of Multiple Forms!

FRACTURED AIR

The universe is making music all the time

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΑΤΟΙΚΩΝ Ν.Φ.-Ν.Χ.

Για την υπεράσπιση του Άλσους και της πόλης

Lumen

Audio / Visual artist. Based in Bristol UK

ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ

Μια εκδοτική προσπάθεια από τους εργαζόμενους στο χώρο του βιβλίου

Η Μαγική Φωνή

“There is no greater agony than bearing an untold story inside you.”

πολύφημος 2.0

στους τυφλούς βασιλεύουν οι μονόφθαλμοι

iphigeneia panetsou

A fine WordPress.com site

Sound Advice

Music Reviews

Ο μΙκρος Μιχαλης

...σκέφτηκε και έγραψε...

Σύλλογος Ιντιφάντα

Για την Αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό Λαό

Χρονοντούλαπο

Παύλου Παπανότη, συνταξιούχου εκπαιδευτικού.

Blackspin

" ...and still spinning with the times"

JailGoldenDawn

Για την Πολιτική Αγωγή του αντιφασιστικού κινήματος

A Plus Authors

Book Blogging from a Guy's Perspective

AIXMH

έκδοση αναρχικού λόγου

Βασιλική Σιούτη

Δημοσιογραφικό ημερολόγιο

valuewhatworths

Just another WordPress.com site

Ε.Λ.Σ.Α.Λ.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Dimitris Melicertes

I don't write, I touch without touching.

Redflecteur

About Art and Politics

histoires_μinimales

ιστορίες μινιμάλ καθημερινής τρέλας

Snippets of Suomi

pensieri, parole, opere e omissioni di un italiano ad Helsinki

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Τα Νέα του Βελγίου

Σουρεαλιστική Επιθεώρηση Πολιτισμού

Αρέσει σε %d bloggers: