30
Jun
12

Να διαλύσουμε το λαό και να εκλέξουμε έναν άλλο

Ένα εξαιρετικό κείμενο από το νεαρό δικηγόρο και φίλο Βασίλη Σταθόπουλο.

vas_stath

Δεν θα ήταν ευκολότερο, αναρωτιέται ο Μπέρτολτ Μπρεχτ, αφού ο λαός έχασε την εμπιστοσύνη του στην κυβέρνηση, αυτή να τον διαλύσει και να εκλέξει έναν άλλο; Και τελικά δεν είναι τόσο δύσκολο να «διαλύσει» κανείς ένα λαό. Αρκεί να του στερήσεις την ελπίδα και τον μετατρέπεις αμέσως σε ένα συνονθύλευμα αργόσχολων, μίζερων και ανέμπνευστων ατόμων που επιζητούν μονάχα το βιοπορισμό και την «επιβίωση της επόμενης μέρας». Και μετά, μέσα από τo «δόγμα του σοκ» – το βομβαρδισμό δηλαδή του λαού σου με προπαγάνδα και καταστροφολογία – τον καθιστάς αμήχανο έρμαιο των αντιδημοφιλών και επικίνδυνων μεταρρυθμίσεων «που είναι αναγκαίο να ληφθούν».

Με τον τρόπο αυτό «εκλέγεις» έναν άλλο λαό, πιο έμφοβο και πειθήνιο και λιγότερο αντιδραστικό, που όμως «μακροπρόθεσμα θα είναι νεκρός».

Κι αν μια τέτοια διάλυση επιχειρείται και για τον ελληνικό λαό, με ευθύνες που αργά ή γρήγορα θα αποδοθούν από την ιστορία, υπάρχουν ακόμα υγιή κύτταρα της ελληνικής κοινωνίας που θα συνειδητοποιήσουν την αυτοδύναμη δυνατότητά τους να επηρεάζουν τις εξελίξεις. Όσο βαθύτερα μάλιστα θα μας αγγίζει η κρίση, τόσο πιο ισχυρό θα γίνεται το μέτωπο των ανθρώπων αυτών που – διστακτικά στην αρχή και συστηματικότερα στη συνέχεια – θα αρχίσουν να κρίνουν, να αμφισβητούν, να συμμετέχουν, να προτείνουν και να οραματίζονται. Γιατί η «Πολιτική» είναι τελικά πολύ σοβαρή υπόθεση για να την εμπιστευτούμε στους (επαγγελματίες) πολιτικούς. Και μια Δημοκρατία είναι αδύνατο εξ’ορισμού να δομηθεί μέσα σε ένα κοινωνικό κενό, αλλά προϋποθέτει ενεργούς πολίτες που μετέχουν «κρίσεως και αρχής» στη δημόσια σφαίρα.

 

Στη μεταπολιτευτική μας δημοκρατία, ο πολίτης ανέπτυξε μια ανήσυχη σχέση με την πολιτική εξουσία, χαρακτηριζόμενη από αμοιβαία καχυποψία και έλλειψη εμπιστοσύνης. Άλλωστε, παρά τη διαφαινόμενη πολιτειακή εξομάλυνση, το κράτος απέτυχε να γίνει οργανικός φορέας μιας «Κοινωνίας των Πολιτών», αφήνοντας πίσω του μια «κατακερματισμένη κοινωνία», όπου θριάμβευσε ο ατομικισμός και οι ανταλλασσόμενες εκδουλεύσεις. Την ώρα που οι πολιτικοί μας δεν μπόρεσαν ούτε θέλησαν να αναλάβουν το βάρος ενός θετικού πολιτικού σχεδίου, οι πανίσχυρες «αναδιανεμητικές ομάδες» (συντεχνίες, ομάδες πίεσης, τοπικοί φορείς) έθεταν υπό συνεχή ομηρία την πολιτική εξουσία, περιχαρακώνοντας τα πάντοτε «δίκαια» και αντικοινωνικά προνόμιά τους. Κι εφόσον δεν είχαν το σθένος να αναμετρηθούν μαζί τους, οι πολιτικοί μας όχι μόνο υπέκυπταν στις παντός είδους πιέσεις, αλλά φρόντιζαν να το εκμεταλλεύονται για να διευρύνουν συνεχώς την εκλογική τους πελατεία. Η ενασχόληση λοιπόν με τα κοινά απέγινε ένα χόμπι των εκάστοτε πολιτικών ελίτ και μια αρένα πολιτικής διαπάλης με τα  ετερόκλητα λόμπι.

Αλλά και σε ατομικό επίπεδο, η περίοδος αυτή χαρακτηρίστηκε από μια παντελή έλλειψη μέτρου, ήθους και κοινωνικής υπευθυνότητας. Γίναμε άπληστοι και κοινωνικά απαθείς, ανεκτικοί σε κάθε είδους διαφθορά και επιρρεπείς στην ανομία. Εφόσον δεν πληρώναμε τους φόρους μας,  προσευχόμασταν να πληρώνει τουλάχιστον ο διπλανός μας για να συνεχίσει να υπάρχει κράτος και κοινωφελείς υπηρεσίες. Αναλωθήκαμε σε «καφενειακού τύπου» συζητήσεις περί πολιτικής και «οπαδικές» καταθέσεις κομματικής ταυτότητας. Την ώρα των εκλογών, αντί για πολιτικούς ηγέτες εκλέγαμε κομματικούς εξυπηρετητές, με καταφανή έλλειψη πολιτικού αναστήματος και πλήρη ιδεολογική σύγχυση. Έτσι, η επίπλαστη ευημερία της Μεταπολίτευσης εξέθρεψε στον μέσο Έλληνα έναν άνευ προηγουμένου ατομικισμό, σε σημείο που – αντίστοιχα με την περιγραφή του Καστοριάδη για τον γαλλικό ατομικισμό του Μάη του ’68 – ο όποιος κοινωνικός μας προβληματισμός να εξαντλείται την ώρα που μπαίναμε στο αυτοκίνητο για να τρέξουμε με την οικογένειά μας στο εξοχικό.

Η «ζαλισμένη» αυτή κοινωνία της Μεταπολίτευσης συνειδητοποίησε αργά και εκ των πραγμάτων τις υπερβολές και τις αδιέξοδες πολιτικές του παρελθόντος. Η «θεραπεία» όμως που μας επιβλήθηκε είναι κοινωνικά μη βιώσιμη. Μια συνεχής υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου ενός λαού – του βασικού δηλαδή συστατικού της ευημερίας και μακροημέρευσής του – έχει δυνητικά ανεξέλεγκτες συνέπειες για τον κοινωνικό ιστό και τη λειτουργία του πολιτεύματος. Μια κοινωνία με θύλακες φτώχειας και στρατιές ανέργων, συνταξιούχων, απόρων και αμόρφωτων όχι μόνο δεν θα ορθοποδήσει, αλλά θα οδεύσει νομοτελειακά προς το ιστορικό της τέλος. Όμως, κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί στην περίπτωση της χώρας μας. Γιατί ακόμα κι αν πλέον δεν παράγουμε τίποτα, δε σταματήσαμε ποτέ να παράγουμε «μυαλά», άτομα δηλαδή με δημιουργική σκέψη που θα μπορούσαν να αναδειχθούν σε εμπροσθοφύλακες μιας συλλογικής προσπάθειας κοινωνικής και πολιτικής ανάτασης. Το μόνο λοιπόν καταστροφολογικό σενάριο που φαντάζει υπαρκτό για τη χώρα μας είναι η «φυγή εγκεφάλων». Γιατί αν τα άτομα αυτά μεταναστεύσουν στο εξωτερικό ή αποστασιοποιηθούν από τις πολιτικές εξελίξεις, τότε πραγματικά η χώρα μας θα έχει «πτωχεύσει».

Είναι λοιπόν ιστορικό χρέος της κοινωνίας μας να αυτοκαθοριστεί εκ νέου ως μια υπεύθυνη πολιτική οντότητα, προπύργιο δημοκρατικής έπαρσης και κοιτίδα ενός διαχρονικού πολιτισμού. Εάν ως πολίτες παραμείνουμε αμέτοχοι σε μια τέτοια προσπάθεια κοινωνικού μετασχηματισμού, τότε η ελληνική περιπέτεια θα θυμίζει περισσότερο το άσκοπο μαρτύριο του Σίσυφου παρά την συνειδητοποιημένη αυτοθυσία του Προμηθέα. Και εάν ως κοινωνία δεν κατορθώσουμε να αναδείξουμε άξιους ηγέτες και οραματιστές – οι οποίοι αναμφισβήτητα υπάρχουν ανάμεσά μας – τότε δικαίως η τιμωρία μας θα είναι αυτό που πάντα φοβόταν ο Πλάτωνας σε μια Δημοκρατία: να μας κυβερνούν συνεχώς οι κατώτεροι.

Βασίλειος Σταθόπουλος, Ιούνιος 2012

Αναδημοσίευση από το presscode.gr


0 Responses to “Να διαλύσουμε το λαό και να εκλέξουμε έναν άλλο”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Μέχρι να αποχωρήσει και ο τελευταίος, ξένος ή μη, εκπρόσωπος κάθε τρόικας, η Ελλάδα είναι μια χώρα υπό κατοχή.

indiego

Sternenwandler

Αρχείο δημοσιεύσεων

Το Lagrimas de oro στο Mixcloud

Το ραδιόφωνο του Lagrimas de oro

Το αρχείο της Blogovision 2012

Το αρχείο της Blogovision 2013


cheworldtour

nine months around the world with the che brothers

Kollect-news

ενημέρωση και ειδησεογραφία

guteshoerenistwichtig

das gehört gehört

ΣΙΝΕ ΜΕΛΙΝΑ

ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΘΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 65, ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ

Punk Archaeology

A collaborative exploration of the links between archaeology and the musical underground of Punk and New Wave

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Sunday Freakshow

Radio show & Music blog

η Λέσχη

φτιάχνοντας τα τετράδια της ανυπότακτης θεωρίας

nemmblog

Music For Everyone - a North East England based 'all genre' music blog

Santa Sangre

blissful nightmares & mechanical dreams

Το σχολείο της φύσης και των χρωμάτων..

Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο Φουρφουρά

Stavros Mavroudeas Blog

The personal blog of S.Mavroudeas

n o w h e r e

no/where or now/here?

ΓΙΑΝΗΣ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ

Υποψήφιος Β' Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ: ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΡΙΝ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ ΤΗΣ 25ης ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Yanis Varoufakis

thoughts for the post-2008 world

a closer listen

A home for instrumental and experimental music.

OMADEON

Creative Work of Multiple Forms!

FRACTURED AIR

The universe is making music all the time

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΑΤΟΙΚΩΝ Ν.Φ.-Ν.Χ.

Για την υπεράσπιση του Άλσους και της πόλης

Lumen

Audio / Visual artist. Based in Bristol UK

ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ

Μια εκδοτική προσπάθεια από τους εργαζόμενους στο χώρο του βιβλίου

Η Μαγική Φωνή

“There is no greater agony than bearing an untold story inside you.”

πολύφημος 2.0

στους τυφλούς βασιλεύουν οι μονόφθαλμοι

iphigeneia panetsou

A fine WordPress.com site

Sound Advice

Music Reviews

Ο μΙκρος Μιχαλης

...σκέφτηκε και έγραψε...

Σύλλογος Ιντιφάντα

Για την Αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό Λαό

Χρονοντούλαπο

Παύλου Παπανότη, συνταξιούχου εκπαιδευτικού.

Blackspin

" ...and still spinning with the times"

JailGoldenDawn

Για την Πολιτική Αγωγή του αντιφασιστικού κινήματος

A Plus Authors

Book Blogging from a Guy's Perspective

AIXMH

έκδοση αναρχικού λόγου

Βασιλική Σιούτη

Δημοσιογραφικό ημερολόγιο

valuewhatworths

Just another WordPress.com site

Ε.Λ.Σ.Α.Λ.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Dimitris Melicertes

I don't write, I touch without touching.

Redflecteur

About Art and Politics

histoires_μinimales

ιστορίες μινιμάλ καθημερινής τρέλας

Snippets of Suomi

pensieri, parole, opere e omissioni di un italiano ad Helsinki

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Τα Νέα του Βελγίου

Σουρεαλιστική Επιθεώρηση Πολιτισμού

Αρέσει σε %d bloggers: