23
Σεπτ.
11

Κλειστά μυαλά για ανοιχτές σχολές

* ο τίτλος εμπνεύστηκε από το άρθρο του Θάνου Ανδρίτσου για την εφημερίδα ΠΡΙΝ την Κυριακή 18 Σεπτέμβρη.

Το θέμα της νέας εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης απασχολεί τη νεολαία που αποτελεί ένα σημαντικό ποσοστό της ελληνικής κοινωνίας. Οι πρυτάνεις λένε ήξεις αφήξεις, οι φοιτητές αντιδρούν με καταλήψεις αγωνιώντας έτσι κι αλλιώς για τις σπουδές και το εργασιακό τους μέλλον, οι γονείς απορούν, η κοινωνία στέκεται αμήχανη. Η αλήθεια είναι ότι οι φοιτητικές κινητοποιήσεις έχουν κουράσει. Πολλά σύντομα ανέκδοτα κυκλοφορούν για τις αφορμές που μπορούν να βρεθούν για να κλείσουν οι σχολές. Οι «σοφοί», πολιτικοί και γλάστρες, καταδικάζουν τους καλοπερασάκηδες, μακρυμάλληδες και με όχι καλή αίσθηση της υγιεινής. Οι γραφιάδες, γνωστικοί και μη, με άποψη επί παντός επιστητού, συγγράφουν κείμενα αρίστης δομής με δοκιμιακό χαρακτήρα περί παραβίασης της ελευθερίας της έκφρασης. Στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης ξεφυτρώνουν ομάδες υπέρ ‘ανοιχτών σχολών’ με ύλη που δεν απέχει πολύ από την απλή παπαγαλία των κυβερνητικών θέσεων και σχεδόν αυτούσια αντιγραφή όλων των παραπάνω.

Ας πιάσουμε όμως το ζήτημα από το προηγούμενο επίπεδό του. Είμαστε σίγουροι ότι όποιος μιλάει, γράφει, συμφωνεί, διαμαρτύρεται, αποθεώνει ή αναθεματίζει γνωρίζει τι συμβαίνει; Δεν επικαλούμαι γνώση που δεν έχω ούτε το αλάθητο του Πάπα, αλλά οφείλω να υπενθυμίσω ότι ιδίως τα τελευταία χρόνια τα πράγματα είναι διαφορετικά από ότι μας τα λέει η εκάστοτε κυβέρνηση και, δυστυχώς, συνήθως χειρότερα. Τα λεφτά που υπήρχαν έγιναν λεφτά που χάσαμε αλλά θα τα βρούμε και στο τέλος λεφτά που απαιτούνται ληστρικά με ό,τι πιο ευφάνταστο και ξεδιάντροπο τρόπο από τους Έλληνες πολίτες. Επομένως, οποιαδήποτε τοποθέτηση επί των πρακτέων και των λεγομένων της κυβέρνησης πρέπει να λαμβάνει υπόψιν τον πρότερο μη έντιμο βίο της. Κρατούμενο πρώτο: έλλειψη αξιοπιστίας νομοθετικής εξουσίας.

Οι παρούσες κινήσεις γίνονται με το δεδομένο ενός ψηφισμένου νόμου. Αυτό αποδυναμώνει ενδεχομένως τους διαφωνούντες γιατί εναντιώνονται σε μια απόφαση που πλέον έχει ενσωματωθεί στη νομοθεσία του κράτους. Καθίσταται όμως αυτομάτως κάθε νόμος δίκαιος κοινωνικά και πολύ περισσότερο ηθικά; Αναμφίβολα όχι! Βέβαια σύμφωνα με το  πολίτευμα με το οποίο έστω και κατ’επίφαση λειτουργεί το ελληνικό κράτος δεν απαιτείται σε κάθε απόφαση η συμφωνία της κοινωνίας, διότι πώς αλλιώς θα ένιωθαν ότι κυβερνούν οι συχνάζοντες στο καφενείο της Βουλής; Τα θέματα της παιδείας αποτελούν τρανό παράδειγμα αναζήτησης κοινωνικής συναίνεσης, με αυτό που ονομάζουν ‘διάλογο’, η οποία μεταλλάσσεται μεμιάς στο σύστημα ‘αποφασίζω και διατάσσω’. Κρατούμενο δεύτερο: το ότι είναι νόμος δεν τον καθιστά δίκαιο.

Αποδομώντας το νόμο οφείλουμε να απαντήσουμε σε κάποια θεμελιώδη ερωτήματα όπως το ποιος, πότε και πώς τον ψήφισε και θα κληθεί να τον εφαρμόσει. Η απάντηση στο ποιος είναι η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου με τη σύμπραξη μιας ισχυρής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Σε συνδυασμό όμως με τη χρονική συγκυρία (το πότε) μπορούμε να διαπιστώσουμε τα παρακάτω. Καταρχάς, οι πολιτικοί συσχετισμοί του κοινοβουλίου ανήκουν στο παρελθόν, σε μια στιγμή που πλέον φαίνεται να απέχει έτη φωτός από τη σημερινή πραγματικότητα της, όχι μόνο οικονομικής, κρίσης. Δεύτερον, η κατ’επανάληψη ψήφιση νόμων αμφιβόλου συνταγματικότητας και η ριζική αλλαγή δομών της οργάνωσης της κοινωνίας σε πλαίσια που απέχουν παρασάγγας ακόμα κι από αυτές τις προεκλογικές εξαγγελίες της πιο νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης που είχε ποτέ η Ελλάδα θα απαιτούσε την άμεση διεξαγωγή εθνικών εκλογών πολύ πριν αρχίσει να κραυγάζει ψηφοθηρικά υπέρ αυτών η αντιπολίτευση. Επιπροσθέτως, η παρούσα κυβέρνηση δέχεται και αποδέχεται διαρκώς αυξανόμενες εξωτερικές παρεμβάσεις από θεσμικούς και εξωθεσμικούς παράγοντες, από πολιτικούς και τραπεζίτες, από Ευρωπαίους και Αμερικάνους και κάθε καρυδιάς καρύδι. Το αποτέλεσμα είναι να δημιουργείται μια περίεργη αίσθηση στους πολίτες, μια μίξη ακυβερνησίας και δικτατορίας. Μέσα σε αυτό το κλίμα πολλές επαγγελματικές ομάδες διαμαρτύρονται. Τα ΜΜΕ χειροκροτούν μεν για «τα αποστήματα που σπάνε» αλλά δε μας λένε πού πάει όλο το πύον. Έχουμε λοιπόν ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας που αντιδρά ακόμα και χωρίς κομματικές σημαίες και συντεχνιακή λογική και έχουμε ένα σίγουρα ακόμα μεγαλύτερο που απελπίζεται περισσότερο μέρα με τη μέρα και φοβάται να κρυφοκοιτάξει στο περίπτερο για να μην πέσει το βλέμμα του στα νέα αναγκαία και επιβεβλημένα αλλά οπωσδήποτε τελευταία μέτρα. Δεν ισχυρίζομαι πως η κοινωνική διαμαρτυρία αρκεί για να βάλει φρένο σε κυβερνητικές αποφάσεις. Δηλώνει όμως κυρίως με την ένταση και τη διάρκειά της με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο την πεποίθηση των κυβερνωμένων ότι οι κυβερνώντες έχουν αποτύχει. Κρατούμενο τρίτο: απουσία λαϊκού ερείσματος.

Το σημαντικότερο στοιχείο που πρέπει να ληφθεί υπόψιν είναι η ίδια η ουσία της νέας εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης. Με ξεκάθαρα επιχειρηματικούς όρους προσεγγίζεται ένα αγαθό που προστατεύεται συνταγματικά και θα έπρεπε να περιφρουρείται πρώτο και κύριο σε εποχές κρίσης. Λαός χωρίς παιδεία ή ακόμα χειρότερα με λανθασμένο προσανατολισμό στην παιδεία καταδικάζεται νομοτελειακά σε εξάρτηση και υποταγή. Ανάμεσα σε όλα όσα μας δίδαξαν οι προηγούμενες μεταρρυθμίσεις, μαθαίνουμε τώρα ότι το πανεπιστημιακό άσυλο προστατεύει εγκληματίες. Όσοι όμως είμαστε μέσα και γύρω από τον κόσμο των πανεπιστημίων γνωρίζουμε ότι το ποσοστό εγκληματικότητας είναι, αν όχι μικρότερο, ίσο με αυτό στην υπόλοιπη πολιτεία στην οποία η αστυνομία έχει την άδεια αλλά πολλές φορές όχι τη διάθεση να δράσει. Συνεπώς η εξίσωση των πανεπιστημιακών χώρων με μια πλατεία ή ένα δημόσιο κτίριο, όχι μόνο δε θα τους προστατεύσει, αλλά θα τους παραδώσει εν λευκώ στις δυνάμεις, ‘σκοτεινές’ ή μη, που λυμαίνονται την κοινωνία, καθώς η αποδυναμωμένη ακαδημαϊκή κοινότητα δε θα μπορεί να αυτοϊαθεί. Νομικά ακόμα και πριν το τελευταίο νομοθέτημα υπήρχε η πρόβλεψη για άρση του ασύλου στην περίπτωση που συντελούνται εγκλήματα κατά της ζωής, η οποία αγνοήθηκε ηθελημένα ή απλώς δε χρειάστηκε να εφαρμοστεί αρκετές φορές. Ως εκ τούτου, η πλήρης κατάργησή του καθίσταται εκ του περισσού και αποσκοπεί στον περιορισμό του αυτοδιοίκητου των πανεπιστημίων, την πλήρη εμπορευματοποίηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης (Κρατούμενο τέταρτο). Όσο για τον καταγγέλλοντα αναχρονισμό του ασύλου και την ανάγκη εξευρωπαϊσμού απλώς να υπενθυμίσω ότι η άκριτη ‘εξέλιξη’ συχνά οδηγεί σε αποτελέσματα αντίθετα από τα επιδιωκόμενα.

Πέραν όμως του μέγα θέματος του ασύλου, ο νέος ‘νέος νόμος πλαίσιο’ περιλαμβάνει επιπλέον επαίσχυντα σημεία που δείχνουν τη σαφή διάθεση της κυβέρνησης να πάψει να ενισχύει την παιδεία και να την παραδώσει βορά στα επιχειρηματικά συμφέροντα. Οι αρμοδιότητες των πρυτάνεων περιορίζονται, η διαχείριση περνά στα χέρια εξωπανεπιστημιακών παραγόντων και η κρατική χρηματοδότηση μειώνεται σε επίπεδα που θέτουν σε κίνδυνο ακόμα και αυτή τη λειτουργία των πανεπιστημίων χωρίς έξωθεν παρέμβαση.

Οι φοιτητές παρά τα όσα για τα οποία έχουν κατά καιρούς κατηγορηθεί έχουν ευαίσθητα αντανακλαστικά και αντίληψη των καταστάσεων. Βοηθά σε αυτό η σχετική απόσταση τους από τη διαφθορά της εργασιακής πραγματικότητας. Τα μέσα πίεσης που διαθέτουν λόγω αυτής ακριβώς της απόστασης είναι περιορισμένα, με την κατάληψη, όσο εκφυλισμένη και ανεπαρκής μορφή κι αν είναι, να αποτελεί την κορωνίδα όλων.

Ένα πράγμα είναι αν οι φοιτητές που διαμαρτύρονται κάνουν λάθος, ένα δεύτερο αν η κατάληψη είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος διαμαρτυρίας και ένα τρίτο αν οι καταλήψεις αποφασίζονται ως πρέπει. Ευτυχώς τα καταστατικά των γενικών συνελεύσεων των πανεπιστημίων ορίζουν τον τρόπο ψήφισης των προτάσεων που είναι εγγύτερα στην έννοια της δημοκρατίας από το θεσμό των εκλογών. Η μαζικότητα της συμμετοχής στις γενικές συνελεύσεις και η σχεδόν καθολική αποδοχή της κατάληψης ως μέσου πίεσης και αγώνα απαντά τουλάχιστον στο ερώτημα περί των διαδικασιών λήψης της απόφασης. Για τα υπόλοιπα οι έχοντες επιφυλάξεις μπορούν να συνεχίσουν την αναζήτησή τους.

Αν όμως αφορά φοιτητές ή σπουδαστές, είναι πιο ουσιώδες να τιμήσουν με την παρουσία τους μια γενική συνέλευση στη σχολή τους από το να αρκούνται σε ένα απλό ‘μου αρέσει’ στο facebook ή σε γενικόλογους εύκολους αναθεματισμούς. Το σλόγκαν που κυριαρχεί τελευταία στα ΜΜΕ περί ‘ανοιχτών σχολών’, πέραν του ότι είναι αποκομμένο από το γενικό πλαίσιο των εξελίξεων που περιγράφησαν παραπάνω, θέτει ένα κενό και αποπροσανατολιστικό ψευτοδίλημμα – ανοιχτή ή κλειστή σχολή –  και για το λόγο αυτό καθίσταται επικίνδυνο. Είναι τελικά θέμα άποψης αν ενδιαφέρεται κανείς για τη μόδα ή αν θέλει να συζητήσει, να διαφωνήσει και εν τέλει να συναποφασίσει.

Advertisements

0 Responses to “Κλειστά μυαλά για ανοιχτές σχολές”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


indiego

Sternenwandler

Αρχείο δημοσιεύσεων

Το Lagrimas de oro στο Mixcloud

Το ραδιόφωνο του Lagrimas de oro

Το αρχείο της Blogovision 2012

Το αρχείο της Blogovision 2013


griechenlandsolidarität

Aktuelle Informationen über Griechenland und Vernetzung deutschsprachiger Solidaritätsgruppen

Book In magazine

We love books and reading

cheworldtour

nine months around the world with the che brothers

guteshoerenistwichtig

das gehört gehört

ΣΙΝΕ ΜΕΛΙΝΑ

ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΘΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 65, ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ

Punk Archaeology

A collaborative exploration of the links between archaeology and the musical underground of Punk and New Wave

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Sunday Freakshow

Radio show & Music blog

η Λέσχη

φτιάχνοντας τα τετράδια της ανυπότακτης θεωρίας

nemmblog

Music For Everyone - a North East England based 'all genre' music blog

Santa Sangre

blissful nightmares & mechanical dreams

Το σχολείο της φύσης και των χρωμάτων..

Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο Φουρφουρά

Stavros Mavroudeas Blog

The personal blog of S.Mavroudeas

n o w h e r e

no/where or now/here?

ΓΙΑΝΗΣ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ

Υποψήφιος Β' Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ: ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΡΙΝ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ ΤΗΣ 25ης ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Yanis Varoufakis

THOUGHTS FOR THE POST-2008 WORLD

a closer listen

a home for instrumental and experimental music

OMADEON

Creative Work of Multiple Forms

FRACTURED AIR

The universe is making music all the time

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΑΤΟΙΚΩΝ Ν.Φ.-Ν.Χ.

Για την υπεράσπιση του Άλσους και της πόλης

Lumen

Audio / Visual artist. Based in Bristol UK

ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ

Μια εκδοτική προσπάθεια από τους εργαζόμενους στο χώρο του βιβλίου

Η Μαγική Φωνή

“There is no greater agony than bearing an untold story inside you.”

πολύφημος 2.0

στους τυφλούς βασιλεύουν οι μονόφθαλμοι

iphigeneia panetsou

A fine WordPress.com site

Sound Advice

Music Reviews

Ο μΙκρος Μιχαλης

...σκέφτηκε και έγραψε...

Σύλλογος Ιντιφάντα

Για την Αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό Λαό

Χρονοντούλαπο

Παύλου Παπανότη, συνταξιούχου εκπαιδευτικού.

Blackspin

" ...and still spinning with the times"

JailGoldenDawn

Για την Πολιτική Αγωγή του αντιφασιστικού κινήματος

A Plus Authors

Book Blogging from a Guy's Perspective

AIXMH

έκδοση αναρχικού λόγου

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ

Δημοσιογραφικό ημερολόγιο

valuewhatworths

Just another WordPress.com site

Ε.Λ.Σ.Α.Λ.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Dimitris Melicertes

I don't write, I touch without touching.

Redflecteur

About Art and Politics

histoires_μinimales

ιστορίες μινιμάλ καθημερινής τρέλας

Snippets of Suomi

pensieri, parole, opere e omissioni di un italiano ad Helsinki

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Αρέσει σε %d bloggers: