26
Φεβ.
11

Περιμένοντας το θείο Όσκαρ

Όπως κάθε χρόνο ο θείος Όσκαρ καταφθάνει κατά τα τέλη Φεβρουαρίου. Ξημερώματα Κυριακής θα μάθουμε με κομμένη την ανάσα ποιες ταινίες απέσπασαν τα χρυσά αγαλματίδια και ποια από τις λαμπερές πρωταγωνίστριες έκανε την πιο εντυπωσιακή εμφάνιση στο κόκκινο χαλί του Kodak Theatre. Μπορώ να συνεχίσω το λογύδριο και με άλλες κοινότυπες ατάκες για ώρα. Άλλωστε η «ξύλινη γλώσσα» δε χαρακτηρίζει μονάχα τους πολιτικούς! Η εφετινή χρονιά αποτελεί μια ακόμα τρανή απόδειξη της δημιουργικής κρίσης που περνά η παγκόσμια βιομηχανία του κινηματογράφου. Οι αιτίες σίγουρα πολλές: η οικονομική κρίση, η περατεία, η σχετική απουσία ανθρώπων με ιδιαίτερη προσωπικότητα, η αδιαφορία του κοινού για την Τέχνη. Οι υποψηφιότητες είναι φτωχές, οι πραγματικά καλές ταινίες ελάχιστες και όσο για καινοτόμες ιδέες ας περιμένουμε καλύτερα του χρόνου. Ριμέικ, βιογραφίες, διασκευασμένα σενάρια από βιβλία (κυρίως best-sellers), πραγματικές (?) ιστορίες… Όλα αυτά θυμίζουν την αγωνιώδη προσπάθεια ενός μασητή τσίχλας που τη γυροφέρνει στο στόμα του πασχίζοντας να αποστάξει και την τελευταία σταγόνα γεύσης και αρώματος που έχει απομείνει. Η κριτική μου είναι υποκειμενική, μα όταν κάποιος γράφει για την τέχνη μόνο έτσι μπορεί να είναι. Η μοναδική ταινία που με εξίταρε ως ιδέα πριν τη δω ήταν το Buried. Μια ταινία ισπανικής παραγωγής που αποδείχτηκε πιο αμερικανιά κι από αμερικανιά. Ωστόσο το σενάριο ακουγόταν όντως ενδιαφέρον με έναν άντρα να ξυπνά θαμμένος σε ένα φέρετρο και να ψάχνει να καταλάβει γιατί και πώς. Πώς κατάφεραν να το μπλέξουν με την τρομοκρατία και τους κακούς Ιρανούς είναι άξιο απορίας…

Σίγουρα οι δυο κύριες διεκδικήτριες των βραβείων (ο Μαύρος Κύκνος του Αρονόφσκι και ο Λόγος του Βασιλιά του Τομ Χούπερ, γιατί το Social Network δεν το είδα, αντιθέτως βρήκα έναν επιπλέον λόγο για να διαγράψω το προφίλ μου στο Facebook) είναι ταινίες αξιοπρόσεκτες. Η μία είναι ένα σύχρονο παραμύθι με όλα τα συστατικά που θα μπορούσε να περιέχει (εξουσία, σεξ, κυνήγι της επιτυχίας) έχοντας ως στέρεη πηγή έμπνευσης τη Λίμνη των Κύκνων. Η έτερη είναι κάτι σαν ιστορική αποτύπωση της Αγγλίας πριν το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και την προσπάθεια του γιου του βασιλιά να αναλάβει τις ευθύνες που του αναλογούν. Πέρα από την καλή σκηνοθεσία και τις (το λιγότερο) αξιοπρεπείς ερμηνείες το στοιχείο που τις καθιστά ιδιαίτερες είναι το συνεκτικό τους σενάριο.

Στ’ αλήθεια, ψάχνω ένα λόγο να δω το Αληθινό Θράσος… Για να αποδεχθώ ότι τα μυαλά των αδελφών Κοέν – που κατέβαζαν τόσο ωραίες ιδέες τη δεκαετία του ‘90 – έχουν κολλήσει;  Για να επιβεβαιώσω την προσπάθεια του συμπαθέστατου Τζεφ Μπρίτζες να είναι κάτι διαφορετικό από το Μάγκα (Dude) στο Μεγάλο Λεμπόφσκι; Η τόση διαφήμιση μού έχει πειράξει τα νεύρα. Αν δε δω αυτό, τουλάχιστον έχω ένα λόγο για να δω το πρωτότυπο του 1969.

 

Γκρίνια.. Γκρίνια.. Γκρίνια.. Τέρμα η γκρίνια. Στα σοβαρά τώρα. Η αυριανή (ή βραδυνή) τελετή θα μου ήταν τελείως αδιάφορη αν δε συμμετείχε ο Κυνόδοντας του Γιώργου Λάνθιμου στην κατηγορία της Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Ίσως (το πιθανότερο) να μην καταφέρει να επικρατήσει. Άλλωστε έχει απέναντι τον εξαιρετικό Ιναρίτου με τον ογκόλιθο Χαβιέ Μπαρδέμ και τη Σούζαν Μπίερ που είναι ό,τι απέμεινε από το αδικοχαμένο Δόγμα 95 όσο ο Τρίερ και ο Βίντεμπεργκ σιωπούν. Η αναγνώριση που απέσπασε ο Κυνόδοντας από την αρχή κιόλας της παρουσίας του στα διεθνή φεστιβάλ ( «Ένα Κάποιο Βλέμμα» στις Κάννες το μακρινό πλέον 2009) είναι το μεγαλύτερο βραβείο. Τώρα πάει για την υπέρβαση. Το λυπηρό είναι ότι για μια ακόμη φορά ξεγυμνώνεται το ελληνικό status quo του κινηματογράφου. Τόση χολή δε νομίζω να έχει χυθεί για ταινία τα τελευταία χρόνια από τους εγχώριους ειδικούς και μη. Διαβάσαμε για κλεμμένο σενάριο, για άνευρη σκηνοθεσία, για εξεζητημένες ερμηνείες. Φτάνει πια. Είναι κρίμα κάποιος να υποβαθμίζει την αξία μιας ταινίας επειδή δεν είναι της αισθητικής του. Ο Κυνόδοντας από την πρώτη σκηνή ήθελε να προκαλέσει. Τα κατάφερε έξοχα! Κι ήταν ίσως αναμενόμενο ότι θα ξεσήκωνε αντιδράσεις. Η αντιπάθεια που προκάλεσε είναι η οργή του Κάλιμπαν (του τερατόμορφου χαρακτήρα στην Τρικυμία του Σαίξπηρ) που βλέπει στον καθρέφτη το πρόσωπό του, όπως θα έλεγε ο Όσκαρ Ουάιλντ.

Προσωπικά, την πρώτη φορά που την είδα εντυπωσιάστηκα. Τη δεύτερη φορά έδωσα περισσότερη προσοχή στις ατέλειές της που δεν είναι λίγες, όμως αναγνώρισα τη φιλότιμη προσπάθεια των δημιουργών της για μια ταινία με συμβολικό νόημα. Σίγουρα δε θα βγω στην Ομόνοια τυλιγμένος με μια ελληνική σημαία για να πανηγυρίσω αν από την κάρτα βγει το Dogtooth. Όμως νιώθω ότι η χώρα μου άξαφνα και ίσως απρόσμενα ξαναμπαίνει στο παιχνίδι της διεθνούς αναγνώρισης της δημιουργίας έστω κι από ένα θεσμό που δε λειτουργεί και με τις πλέον διαφανείς διαδικασίες. Χαίρομαι ήδη που κάποιες χιλιάδες Έλληνες μπήκαν στον κόπο να τη δουν, ώστε μετά την προβολή να έχουν τη δική τους άποψη και να μην αναμασούν μια ωραία ατάκα που διάβασαν σ’ένα blog – σαν κι αυτό, καλή ώρα. Ο κινηματογράφος στην Ελλάδα κάνει βήματα προόδου, έστω και με εκκεντρικές παρουσίες και εξεζητημένες ταινίες. Όμως από το να πάω σινεμά για το νέο Λυκόφως, θεωρώ πιο εποικοδομητικό να δω το Μαύρο Λιβάδι του Βαρδή Μαρινάκη ή τη Χώρα Προέλευσης του Σύλλα Τζουμέρκα.

Κλείνω με μια απορία. Είναι άραγε αρκετό το γεγονός ότι η Νικόλ Κίντμαν ξαναχαμογελά μετά από αρκετά χρόνια παρά τις δεκάδες πλαστικές για να κλέψει το βραβείο από τη Ναταλί Πόρτμαν;

Όλες οι υποψηφιότητες πριν γίνουν βραβεία εδώ.

Advertisements

0 Responses to “Περιμένοντας το θείο Όσκαρ”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Μέχρι να αποχωρήσει και ο τελευταίος, ξένος ή μη, εκπρόσωπος κάθε τρόικας, η Ελλάδα είναι μια χώρα υπό κατοχή.

indiego

Sternenwandler

Αρχείο δημοσιεύσεων

Το Lagrimas de oro στο Mixcloud

Το ραδιόφωνο του Lagrimas de oro

Το αρχείο της Blogovision 2012

Το αρχείο της Blogovision 2013


cheworldtour

nine months around the world with the che brothers

Kollect-news

ενημέρωση και ειδησεογραφία

guteshoerenistwichtig

das gehört gehört

ΣΙΝΕ ΜΕΛΙΝΑ

ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΘΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 65, ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ

Punk Archaeology

A collaborative exploration of the links between archaeology and the musical underground of Punk and New Wave

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Sunday Freakshow

Radio show & Music blog

η Λέσχη

φτιάχνοντας τα τετράδια της ανυπότακτης θεωρίας

nemmblog

Music For Everyone - a North East England based 'all genre' music blog

Santa Sangre

blissful nightmares & mechanical dreams

Το σχολείο της φύσης και των χρωμάτων..

Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο Φουρφουρά

Stavros Mavroudeas Blog

The personal blog of S.Mavroudeas

n o w h e r e

no/where or now/here?

ΓΙΑΝΗΣ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ

Υποψήφιος Β' Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ: ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΡΙΝ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ ΤΗΣ 25ης ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Yanis Varoufakis

thoughts for the post-2008 world

a closer listen

A home for instrumental and experimental music.

OMADEON

Creative Work of Multiple Forms

FRACTURED AIR

The universe is making music all the time

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΑΤΟΙΚΩΝ Ν.Φ.-Ν.Χ.

Για την υπεράσπιση του Άλσους και της πόλης

Lumen

Audio / Visual artist. Based in Bristol UK

ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ

Μια εκδοτική προσπάθεια από τους εργαζόμενους στο χώρο του βιβλίου

Η Μαγική Φωνή

“There is no greater agony than bearing an untold story inside you.”

πολύφημος 2.0

στους τυφλούς βασιλεύουν οι μονόφθαλμοι

iphigeneia panetsou

A fine WordPress.com site

Sound Advice

Music Reviews

Ο μΙκρος Μιχαλης

...σκέφτηκε και έγραψε...

Σύλλογος Ιντιφάντα

Για την Αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό Λαό

Χρονοντούλαπο

Παύλου Παπανότη, συνταξιούχου εκπαιδευτικού.

Blackspin

" ...and still spinning with the times"

JailGoldenDawn

Για την Πολιτική Αγωγή του αντιφασιστικού κινήματος

A Plus Authors

Book Blogging from a Guy's Perspective

AIXMH

έκδοση αναρχικού λόγου

Βασιλική Σιούτη

Δημοσιογραφικό ημερολόγιο

valuewhatworths

Just another WordPress.com site

Ε.Λ.Σ.Α.Λ.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Dimitris Melicertes

I don't write, I touch without touching.

Redflecteur

About Art and Politics

histoires_μinimales

ιστορίες μινιμάλ καθημερινής τρέλας

Snippets of Suomi

pensieri, parole, opere e omissioni di un italiano ad Helsinki

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Τα Νέα του Βελγίου

Σουρεαλιστική Επιθεώρηση Πολιτισμού

Αρέσει σε %d bloggers: