01
Αυγ.
15

Στο ανοιχτό όρυγμα των Σκουριών θάφτηκε η τιμή και η αξιοπιστία του Τσίπρα και της «πρώτη φορά αριστερά» κυβέρνησής του;

Αναδημοσίευση από το soshalkidiki.wordpress.com

Με τις δηλώσεις του, περί της προστασίας των 5.000 εργαζομένων στην «Ελληνικός Χρυσός», στην συνέντευξη που έδωσε, την Τετάρτη 29-7 στον Κ. Αρβανίτη στον ραδιοφωνικό σταθμό Κόκκινο, ξέφτισε και τις τελευταίες ελπίδες όσων ήλπιζαν ότι η κυβέρνησή του κι ο ίδιος, ως πρωθυπουργός, θα ήταν διαφορετικοί από τους προηγούμενους, τουλάχιστον ως προς την συνέπεια και την ηθική τους.

Δεν θα μείνουμε στο συνειδητό ψέμα (προέλευσης Άδωνη, Πάχτα, Μπόμπολα) περί 5.000 εργαζομένων, ούτε στο μικρότερο ψέμα των 2.000 που τους έκανε όταν πήγε να τα μαζέψει την επομένη, στην Κ.Ε. του κόμματός του, μετά την κατακραυγή που προκάλεσαν οι κατάπτυστες δηλώσεις του. Έχει όμως σημασία να επισημάνει κανείς ότι ο κ. Τσίπρας χρησιμοποίησε ως προμετωπίδα τους εργαζόμενους με τον ίδιο τρόπο που το κάνει εδώ και καιρό η εταιρεία Ελληνικός Χρυσός.

Η κυβέρνηση της Αριστεράς δεν μπορεί να είναι εκδικητική, ανέφερε. Ποιος του είπε πως το κίνημά μας θέλει την εκδίκηση από τους εργαζόμενους της εταιρείας, αυτούς που κι ο ίδιος χαρακτήριζε ως ομήρους της; Ας βρουν τρόπους να τους απασχολήσουν για να μην μείνουν άνεργοι, αν αυτό είναι το ζήτημα. Επιπλέον, ο πρωθυπουργός ανέφερε ότι κοινωνικά δίκαιο είναι να μη χάσουν τις δουλειές τους τόσοι εργαζόμενοι. Αναρωτιόμαστε όμως, αφενός αν είναι κοινωνικά δίκαιο να τις χάσουν εκατοντάδες άλλοι, που θα πληγούν από τις καταστροφικές δραστηριότητες της εταιρείας. Αφετέρου, είναι απορίας άξιον αν μία κυβέρνηση της αριστεράς στηρίζει εργαζόμενους σε μία παράνομη και καταστροφική εταιρεία.

Εμείς, ως κίνημα, είχαμε, έχουμε και θα έχουμε μέχρι τέλους την τεκμηριωμένη θέση πως κάθε εξόρυξη στον Κάκαβο είναι καταστροφική και δεν θα μπούμε ποτέ σε διλήμματα και συνδιαλλαγές του τύπου: «ακυρώνουμε την μεταλλουργία, συνεχίζουμε την εξόρυξη στον Κάκαβο», που είναι άλλωστε και το σχέδιο της εταιρείας.

Το μεγάλο ηθικό ζήτημα είναι αλλού και το ξέρει πολύ καλά ο κ. Τσίπρας: Δεν μπορεί να καταστρέφεται ένας τόπος, μια οικονομία, μια κοινωνία, για να μην μείνουν άνεργοι κάποιοι εργαζόμενοι της εταιρείας που δέχτηκαν να πληρώνονται για να καταστρέψουν τον τόπο μας.

Νοιάστηκε το ίδιο για τους 350 αγωνιστές που διώκονται με βαριές κατηγορίες γιατί τόλμησαν να υπερασπιστούν τον τόπο τους; Δεν περίσσεψε στον κ. Τσίπρα μια στιγμή για να αναφερθεί στους διωκόμενους συναγωνιστές μας, οι κατηγορίες των οποίων προεκλογικά θεωρούνταν σχεδόν φρονηματικές.

Όσοι κάθεστε στο σπιτάκι σας, όσοι συνεργάζεστε με τους κατακτητές που ξεκοιλιάζουν και καταστρέφουν τον τόπο σας, θα έχετε πάντα μια κυβέρνηση να σας φροντίζει και να σας περιθάλπει. Όσοι αγωνίζεστε και θυσιάζετε τις ζωές σας, την ησυχία και την βόλη σας, θα είστε πάντα διωκόμενοι, απ’ όλες τις κυβερνήσεις. Κάποιοι θα σας χρησιμοποιούν για να γίνουν υπουργοί, πρωθυπουργοί και βουλευτάδες και μετά οι ίδιοι θα σας δικάζουν ως εγκληματίες. Αυτό είναι το παράδειγμα ζωής που προτείνετε; Αυτή είναι η ηθική της «πρώτη φορά αριστεράς» σας;

Δεν χρειάζεται να κάνουμε πολλές αναφορές στο τι έλεγε ο κ. Τσίπρας προεκλογικά, όταν ερχόταν στην περιοχή μας και μιλούσε στον κόσμο, όταν έλεγε πως η κυβέρνηση της αριστεράς θα σταματήσει την καταστροφή της Χαλκιδικής αμέσως μόλις γίνει κυβέρνηση. Ηχούν ακόμα στ’ αυτιά μας οι δεσμεύσεις του και στην Ιερισσό και στην Θεσσαλονίκη και στην Βουλή, στις προγραμματικές δηλώσεις. Ηχούν ακόμα στ’ αυτιά μας οι καταγγελίες των σημερινών υπουργών –όσο ήταν στην αντιπολίτευση- για το έγκλημα που σχεδίασαν και εκτελούσαν στην Χαλκιδική ο Σαμαράς με τον Βενιζέλο και τον Πάχτα. Ηχεί ακόμα στα αυτιά μας η επίκληση -εκ μέρους του- των πολλών πορισμάτων της επιστημονικής κοινότητας που τεκμηρίωναν την οικολογική-οικονομική-κοινωνική καταστροφή της Χαλκιδικής απ’ αυτό το εξορυκτικό σχέδιο.

Για μας η επιλογή να συνεχίσουμε τον αγώνα μας μέχρι την οριστική μας δικαίωση είναι μονόδρομος. Οτιδήποτε άλλο πέρα από αυτό θα σημαίνει την καταστροφή του τόπου μας και των ζωών μας. και αυτό εμείς κ. Τσίπρα δεν το διαπραγματευόμαστε.

Ακούει κανείς;

Συντονιστικό Ιερισσού ενάντια στην εξόρυξη χρυσού

01
Jul
15

Ορισμένες σκέψεις για το δημοψήφισμα

Κείμενο του ηλεκτρολόγου μηχανικού Γιάννη Κοντοχριστόπουλου σχετικά με το δημοψήφισμα της προσεχούς Κυριακής 5 Ιουλίου

Ξεκινώ λέγοντας ότι γράφω τα παρακάτω γιατί βλέπω ότι η χώρα στην οποία μένω γίνεται κάθε μέρα λιγότερο κατάλληλη για να ζω. Γίνεται μια χώρα πολλών φτωχών σκλάβων και λίγων πλουσίων αρχηγών. Για όλα αυτά νιώθω την ανάγκη να μιλήσω.

Το ποιος φταίει είναι σχετικά ξεκάθαρο. Ως Έλληνες ψηφίζουμε και υποστηρίζουμε επί δεκαετίες πολιτικούς οι οποίοι ως μόνη σκέψη έχουν το προσωπικό τους συμφέρον και όχι αυτών που εκπροσωπούν. Αυτοί λειτούργησαν και λειτουργούν ως τα εργαλεία των σύγχρονων πλουτοκρατών στην προσπάθειά τους να φτωχοποιήσουν τη μέση τάξη και να συγκεντρώσουν στα χέρια τους ακόμη μεγαλύτερη ισχύ. Ο μηχανισμός για να γίνει αυτό είναι ο δανεισμός: Δανειζόμαστε χρήματα τα οποία (α) δε μπορούμε να αποπληρώσουμε και (β) δε χρησιμοποιούμε για την ανάπτυξη. Είναι και λογικό. Αν δεν κερδίζεις περισσότερο εσύ από τα δανεικά που πήρες (σε σχέση με το επιτόκιο δανεισμού), τότε χάνεις από το δάνειο.

Δείτε πόσο απλό είναι ως σκέψη: Στους δανειστές επιστρέφει σχεδόν το σύνολο των δανεικών που μας δίνουν. Δε μιλάω για τους τόκους, αλλά για την τεχνολογία και τα προϊόντα που εισάγουμε. Τα οποία παράγει ποιος; Αυτοί που μας δανείζουν! Για παράδειγμα: συμφωνούμε με την (φωτογραφική) οδηγία της ΕΕ για έξυπνους μετρητές σε κάθε σπίτι. Όμως τους μετρητές αυτούς μπορεί μόνο η SIEMENS να παράγει και τους πουλάει σε τιμή 150€ το κομμάτι. Άρα 150€*10,000,000 σπίτια = 1,5 δις ευρώ. Δανειστείτε για να αγοράσετε τα προϊόντα μας!

Τελικά σήμερα φτάνουμε (α) να δανειζόμαστε για να πληρώσουμε τους τόκους που χρωστάμε και (β) να φορολογούμε τη χώρα μέχρι θανάτου για να πληρώσουμε τους υπόλοιπους τόκους. Και γιατί; Για ένα χρέος για το οποίο ο μέσος Έλληνας δεν ευθύνεται.

Έρχεται λοιπόν η κυβέρνηση σήμερα και κηρύσσει δημοψήφισμα. ΟΧΙ γιατί είναι δειλή και ανεύθυνη, αλλά γιατί δεν έχει καμία άλλη επιλογή: Αν πάρει μόνη της την ευθύνη του ΝΑΙ, θα είναι αφερέγγυα και αναξιόπιστη ως προς τους ψηφοφόρους της. Αν πάρει μόνη της την ευθύνη του ΟΧΙ, η Ελλάδα δεν πληρώνει τη δόση που χρωστάει -> ο δανεισμός της Ελλάδας σταματάει -> καμία απολύτως υποστήριξη από ξένες τράπεζες -> πανικός των Ελλήνων -> χρεωκοπία Ελληνικών τραπεζών -> κραχ και καταστροφή της Ελληνικής οικονομίας. Άρα η μόνη επιλογή μια τίμιας κυβέρνησης (γιατί, λαμβάνοντας υπόψη και τα deadlines, οι εκλογές δεν είναι λύση) είναι να κάνει αυτό που έκανε: Να θέσει το δίλημμα: Είναι αυτή η συμφωνία όντως αυτό που θέλουμε, ή πρέπει να ζητήσουμε κάτι καλύτερο; Δηλαδή ζητάει ψήφο εμπιστοσύνης από εμάς για να προχωρήσει στη διαπραγμάτευση μιας συμφωνίας βιώσιμης για την οικονομία. Που η τωρινή ΔΕΝ είναι.

Συνεπώς το δημοψήφισμα αυτό είναι ΕΥΚΑΙΡΙΑ. Ευκαιρία για όλους μας να αποφασίσουμε αν είμαστε σκλάβοι ή ελεύθεροι. Αν δικαιούμαστε να ζούμε σε υγιές κράτος και με υγιείς συνθήκες ή όχι. Η ελευθερία έχει την τιμή της φυσικά, ως Έλληνες θα έπρεπε να το γνωρίζουμε πολύ καλά.

Όσον αφορά το επιχείρημα πως η πρόταση της κυβέρνησης είναι πρακτικά ίδια με αυτή των δανειστών: Φυσικά και είναι ίδια! Γιατί η πρόταση είναι μια και αντιπροσωπεύει το καλύτερο που μπόρεσε να πετύχει η σημερινή μας κυβέρνηση με τη διαπραγμάτευση (αντίθετα με την προηγούμενη που δεν προσπάθησε καν). Ωστόσο, η κυβέρνηση είδε πως αυτή η πρόταση δε μπορεί να είναι αποδεκτή από την ίδια, γι’ αυτό, εφόσον η πρόταση οριστικοποιήθηκε, την έδωσε στο λαό για να την κρίνει. Δηλαδή για να γίνει ξεκάθαρο ότι ο Ελληνικός λαός συνεχίζει να στηρίζει το ΣΥΡΙΖΑ ώστε να σταματήσει την υφεσιακή πολιτική των δανειστών, με ότι συνεπάγεται αυτό. Αν αυτό δεν είναι δημοκρατικό, τότε τι είναι;

Στο δημοψήφισμα δε ψηφίζουμε ΝΑΙ στην πρόταση των δανειστών ή ΝΑΙ στην πρόταση της κυβέρνησης. Στην πραγματικότητα ψηφίζουμε ΝΑΙ στην υφεσιακή πολιτική ή ΟΧΙ στην υφεσιακή πολιτική.

Ας δούμε τα πιθανά αποτελέσματα του δημοψηφίσματος:

Σενάριο ΝΑΙ:

Οικονομικά: Τρέχουμε πίσω στους δανειστές με την ουρά στα σκέλια. Τι γίνεται όταν ενδώσεις σε έναν εκβιαστή; Ο εκβιαστής συνεχίζει τον εκβιασμό μέχρι να σου πάρει τα πάντα, γιατί του δείχνεις ότι τον φοβάσαι! Έτσι και με εμάς, κάθε χρόνο θα έχουμε σκληρότερα μνημόνια (τα χρήματα που χρωστάμε μένουν ίδια, αλλά το ΑΕΠ αναγκαστικά συρρικνώνεται συνέχεια) μέχρι που τελικά η Ελλάδα δε θα έχει πια τίποτα να δώσει, αλλά και μηδενική πολιτική ισχύ. Τότε, τελείως αναίμακτα για την υπόλοιπη ΕΕ θα χρεοκοπήσουμε τελικά, και θα μας αγοράσουν τα ξένα και ελληνικά ιδιωτικά κεφάλαια για να γίνουμε τα φθηνά εργατικά χέρια των άλλων. Η Ευρωπαϊκή Ένωση από αυτό μακροπρόθεσμα αποδυναμώνεται και αποσταθεροποιείται.
Πολιτικά: Ο ΣΥΡΙΖΑ αναγκάζεται να κάνει εκλογές τις οποίες αναγκαστικά χάνει, αφού απέτυχε στο στόχο που είχε (να σταματήσει τη μνημονιακή/υφεσιακή πολιτική). Την κυβέρνηση αποκτά η ΝΔ σε συνεργασία με μια πολύ ενισχυμένη Χρυσή Αυγή. Αυτό μπορεί να έχει προεκτάσεις καταστροφικές για τη δημοκρατία, φυσικά.

Σενάριο ΟΧΙ:
Οικονομικά: Στέλνουμε το μπαλάκι στην πλευρά των δανειστών και υπάρχουν δύο πιθανά ενδεχόμενα:
Θετικό ενδεχόμενο: Να προταθεί μια μη υφεσιακή συμφωνία. Αυτό σημαίνει ανάπτυξη πιο ομοιόμορφη μέσα στην ΕΕ και σταδιακή εξίσωση του βιοτικού επιπέδου και της παραγωγικής διαδικασίας εντός ΕΕ.
Αρνητικό ενδεχόμενο: Αθετούμε την υπόσχεσή μας για το χρέος προς την ΕΚΤ (60% του ολικού χρέους). Οι συνέπειες αυτού μπορεί να είναι χρεωκοπία ή/και έξοδος από την Ευρωζώνη. Όμως, κανένα κράτος της Ευρωζώνης δεν το συμφέρει η έξοδος της Ελλάδας, γιατί η ένωση είναι η μόνη ελπίδα της ΕΕ να ανταγωνιστεί οικονομίες όπως των ΗΠΑ και της Κίνας. Χωρίς ένωση, η ύφεση και η ανεργία θα ριζώσει σε ΟΛΑ τα κράτη της Ευρώπης (κανένα από αυτά δεν είναι αυτάρκες όπως ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα, μόνο ενωμένη η Ευρώπη πλησιάζει στην αυτάρκεια).
Το αρνητικό ενδεχόμενο σημαίνει για την Ελλάδα: Χρεωκοπία, οικονομική απομόνωση. Δεν πιστεύω ότι η σημερινή κυβέρνηση θα βάλει χέρι σε καταθέσεις πολιτών (αντίθετα με την προηγούμενη) και δεν πιστεύω ότι θα γίνει έξοδος από το Ευρώ (δε συμφέρει την Ευρώπη και δε συμφέρει την Ελλάδα). Όμως θα γίνει το αυτονόητο: η Ελλάδα θα αναγκαστεί να ζήσει με τα χρήματα που παράγει η ίδια + να πληρώσει το υπόλοιπο 40% του χρέους μετά από διακανονισμό!
Αν σκεφτώ ότι (1) αυτή τη στιγμή η φορολογία δημιουργεί πλεόνασμα, άρα ο ισολογισμός του κράτους είναι θετικός, (2) ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα με σημαντική αυτάρκεια (ενεργειακή, πρώτες ύλες, πρωτογενής παραγωγή) και (3) ότι ήδη έχουμε μάθει να ζούμε με 300€/μήνα: Το να ζήσουμε χωρίς δανεικά ως κράτος είναι κάτι εφικτό. Φυσικά πολλά που τώρα είναι εύκολα, σε αυτό το ενδεχόμενο θα είναι δύσκολα. Θα αναγκαστούμε να καλλιεργήσουμε τη γη μας. Θα αναγκαστούμε να παράγουμε βιομηχανικά προϊόντα μόνοι μας (τους απαραίτητους επιστήμονες και εργάτες τούς έχουμε σε περίσσεια αυτή τη στιγμή). Θα πρέπει να αντέξουμε ένα διάστημα ασφυκτικών πιέσεων από τα ξένα κεφάλαια για να επιβιώσουμε τελικά. Αλλά τα καλά κόποις κτώνται. Δε μπορείς να έχεις υγιές και ελεύθερο κράτος χωρίς προσπάθεια.

Συμπέρασμα, ένα ΟΧΙ, μακροπρόθεσμα ενισχύει και την Ελλάδα και την Ευρώπη. Αντίθετα, χάνουν μόνο οι δανειστές.
Αντίστοιχα, με το ΝΑΙ, μόνο οι δανειστές κερδίζουν.

Θεωρώ απόλυτα σημαντικό να συμμετέχουν όλοι σε αυτό το δημοψήφισμα, και να μη βασιστούν στην ψήφο των άλλων, ώστε το αποτέλεσμα να μας αντιπροσωπεύει όλους.

Θα ήταν καλό να μην επηρεαστούμε από το φόβο, που απλόχερα μας πουλάνε τα ΜΜΕ (γιατί άραγε;), αλλά με κριτική σκέψη να αποφασίσουμε το καλύτερο για τη χώρα μας (αντίθετα με τις κυβερνήσεις που είχαμε έως τώρα)./

Αυτό που συμβαίνει σήμερα δεν έχει προηγούμενο, αλλά θα δημιουργήσει προηγούμενο για το μέλλον. Η επιλογή αυτή είναι κρίσιμη και το αποτέλεσμα αυτής δεν αναιρείται, αλλά θα υπάρχει για πάντα ως κομμάτι της Ελλάδας και της Ευρώπης.

Θα κλείσω επαναλαμβάνοντας ότι το δημοψήφισμα αυτό είναι ευκαιρία και είναι επίσης ο απόλυτος δημοκρατικός τρόπος έκφρασής των θέλω των Ελλήνων. Προσωπικά εκτιμώ την κυβέρνηση που (αντίθετα με τις προηγούμενες) ζητάει τη γνώμη μας για το πιο σημαντικό θέμα των ημερών μας.

30/6/2015
Γιάννης Κοντοχριστόπουλος
Ηλεκτρολόγος Μηχανικός

22
Jun
15

Blue Monday: καλειδοσκοπικό

Κοιτάω το πρόσωπό μου επίμονα στον καθρέφτη τόσο έντονα, που θέλω να βγω από το σώμα μου. Τα καταφέρνω και βλέπω με τα ίδια μου τα μάτια το κορμί μου να στέκεται στην ίδια θέση που ήταν και πριν. Εγώ όμως ίπταμαι, στροβιλίζομαι και περιφέρομαι γύρω του. Τα σάρκινα μάτια μου γυάλινα. Καρφωμένα επίμονα στο ίδιο σημείο. Χαϊδεύω την αύρα μου κι αλλάζει χρώματα, με καίει σαν πυρακτωμένο ατσάλι κι όμως εθιστικά συνεχίζω. Ακολουθώ με το δάχτυλό το σχήμα της φιγούρας μου. Πρώτη φορά την αντικρίζω τρισδιάστατη. Την περιεργάζομαι μα αδυνατώ να αντιληφθώ αυτό που συμβαίνει. Δε λυπάμαι, νιώθω ελεύθερη από τις ανάγκες, τις επιθυμίες και τα σημάδια του. Κοιτάω τα χέρια μου και με κάθε κίνηση αλλάζουν χρώμα κι αυτά, με κάθε ανοιγόκλεισμα των βλεφάρων μεταμορφώνονται. Οι τρεις διαστάσεις έχουν μετατραπεί σε τέσσερις, πέντε, έξι… Οι αισθήσεις προοδεύουν αριθμητικά. Στις επιθυμίες ξαφνικά κυριαρχεί μόνο μία: βουτιά στο κενό. Στο κενό βλέμμα αψηφώντας τις συνέπειες. Το παίρνω απόφαση. Γραμμώνω οριζόντια το κορμί μου, τεντώνω τα χέρια και με όλο μου το είναι, σαν ανθρώπινο βέλος, τοξεύομαι με στόχο εμένα.

Η στιγμή της βουτιάς… ω, αυτή η στιγμή! Χίλια κύματα σε βαθυγάλανα νερά, ελεύθερη πτώση χωρίς αλεξίπτωτο, η στιγμή της γέννησης και του θανάτου συγχρόνως. Η απόλυτη σιωπή. Ίσως ο βόμβος του βυθού κάπου στο βάθος να διακρίνεται περιστασιακά. Περπατώ πάνω στα κύτταρα του εγκεφάλου μου και βάφω τα πέλματα με έντονο κόκκινο. Επικρατεί ταραχή, υπερδιέγερση, μια ασταμάτητη επεξεργασία πληροφοριών παντός είδους. Αεικινησία. Πως αντέχω; Βάζω το μάτι μου στην άκρη του νευρικού σωλήνα και από την άλλη μεριά αναπαράγονται καλειδοσκοπικά οι παρατημένες επιθυμίες μου. Πετάγομαι από την ταραχή και μου πέφτει κάτω. Τα κάτοπτρά του σπάνε σε χίλια κομμάτια και τότε συμβαίνει αυτό ακριβώς που ήθελα και δε γνώριζα: ωστική εγκεφαλική έκρηξη και τα αυτιά μου γέμισαν μουσική. Και η μύτη μου μυρωδιές. Και τα χέρια μου χάδια. Και τα χείλη μου αρμύρα. Και τα μάτια μου χρώμα. Ο καθρέφτης έγινε χίλια κομμάτια κι εγώ πάλι μπορώ και με αγγίζω, όπως παλιά.

Πρέπει κάποιες στιγμές να πατάω παύση στις σκέψεις μου.

Ο Jamie xx κυκλοφόρησε στις 29 Μαΐου το δεύτερο προσωπικό του δίσκο με τίτλο In Colour και εταιρεία την Young Turks. Τον τελευταίο καιρό έχει μονοπωλήσει τα μουσικά μου ακούσματα διεγείροντας πολλαπλώς τα εγκεφαλικά μου κύτταρα. Κάθε φορά και διαφορετικό ταξίδι. Από τους καλύτερους δίσκους που έχω ακούσει φέτος. Πραγματικά.

Καλημέρα και καλή εβδομάδα!

21
Jun
15

Sunday morning: R(andom) A(ccessed) M(usic)

Θεωρούσε την Κυριακή πάντα την ωραιότερη μέρα της εβδομάδας. Απογυμνωμένη από τον ορυμαγδό της νυχτερινής διασκέδασης, από την κούραση της δουλειάς και το θόρυβο των ανοιχτών καταστημάτων. Σηκωνόταν νωρίς το πρωί για ν’ ανοίξει στο φρέσκο αέρα που χτυπούσε επίμονα το παράθυρό του. Μα εκείνο που ολοκλήρωνε το ιδανικό σκηνικό ήταν τα αγουροξυπνημένα τιτιβίσματα των πουλιών, που με την επιμονή τους ξεσήκωναν τον τόπο. Κατέβαινε γρήγορα-γρήγορα στο απέναντι περίπτερο να αγοράσει το καθιερωμένο κυριακάτικο φύλλο για να επιστρέψει και να το απολαύσει με τον αχνιστό καφέ του.

Κάθε Κυριακή η ίδια ιεροτελεστία με χαρακτηριστική ευλάβεια. Σήμερα όμως ήταν διαφορετικά. Το χθεσινοβραδινό τηλεφώνημα από τον εκδοτικό οίκο τού έφερε τα πάνω κάτω. «Η νουβέλα πρέπει να βρίσκεται ολοκληρωμένη στο γραφείο μας μέχρι το τέλος της εβδομάδας». Η φράση γυρνούσε ξανά και ξανά στο μυαλό, κάνοντας ακόμη πιο δύσκολο το σκοπό του. Το τελευταίο κεφάλαιο είχε μόνο απομείνει, μα δεν είχε ιδέα ποιο θα μπορούσε να είναι το περιεχόμενό του. Πήρε λοιπόν μολύβι και χαρτί και κάθισε στο μπαλκόνι. Της παλιάς σχολής, βλέπεις, απολάμβανε τη δημιουργία σαν το ζωγράφο. Την έβλεπε να ξετυλίγεται σα σκίτσο: με τις μουτζούρες, τα διπλοπατημένα γράμματα και τις ζωγραφιές στις γωνίτσες τις στιγμές της απόλυτης αδρανούς έμπνευσης. Έτσι, κουβαλούσε πάντα μαζί του ένα σημειωματάριο κι ένα μολύβι, τα είδη πρώτης ανάγκης, όπως τα χαρακτήριζε γελώντας.

ΤΥΧΑΙΟΤΗΤΑ

Σε όσα λεξικά κι αν έψαξα, πάντα για τον όρο συνάντησα την ίδια ετυμολογία και προέλευση. Δεν αμφισβητώ την ορθότητα των επιστημόνων, αλλά δε με καλύπτει. Υπάρχει πάντα η x ποσοστιαία πιθανότητα τυχαιότητας στη νοηματοδότηση των λέξεων και κατά συνέπεια στην αναγωγή της ετυμολογικής ρίζας τους. Από την άλλη, ανέκαθεν με μπέρδευε το πώς φτάσαμε να θεωρούμε σήμερα κατά πολύ την τύχη, δηλαδή τη γραμματική ονοματοποίηση του ρήματος τυγχάνω, συνώνυμο της ευ-τυχίας, δηλαδή της θετικής έκβασης μίας κατάστασης.

Ένας φίλος κάποτε σε κατάσταση ευδαιμονικής κρασοκατάνυξης μού φώναξε από τα μύχια της λογικής του «έχεις τύχη, ρε φίλε! Μακάρι να μπορούσα να τα καταφέρω κι εγώ σαν εσένα…». Από εκείνη τη στιγμή η φράση αυτή με στιγμάτισε, με στοίχειωσε κι αναζητώ αενάως, τι άραγε να εννοούσε. Δεν τόλμησα ποτέ να ρωτήσω. Για ποιο λόγο; Δεν ξέρω να απαντήσω με ακρίβεια. Ίσως γιατί με ιντριγκάρει να διαβάζω τις σκέψεις των ανθρώπων ή, για να το θέσω ακόμη καλύτερα, να νομίζω ότι τις διαβάζω, να φαντασιώνομαι τα ένοχα μυστικά τους και να γελώ συνωμοτικά τις ώρες που απομένω μονάχος μου.

Φιλολογικά, λοιπόν, η απάντηση βρίσκεται στα λεξικά, μαθηματικά στις πιθανότητες, φυσικά στις εξισώσεις και μεταφυσικά στο θεό. Πραγματικά, όμως, πού υπάρχει; Πόσο τυχαίες είναι οι καταστάσεις που βιώνουμε καθημερινά; Οι άνθρωποι που γνωρίζουμε, που δεν γνωρίζουμε, που ερωτευόμαστε, που αποφεύγουμε, που προσπερνάμε; Ποια είναι η βαθμίδα της τυχαιότητας με την οποία εγώ έγινα συγγραφέας και η Αμαλία γιατρός; Πόσες πιθανότητες συνωμότησαν για να τη γνωρίσω και να την αγαπήσω; Ήταν οι ίδιες που με έκαναν να την κρατήσω μακριά μου, παρόλο το χείμαρρο συναισθημάτων που έπνιγε τη λογική μου; Με ποιο κριτήριο μπορώ να αξιολογήσω όλη τη ζωή μου που από το ξεκίνημά της κιόλας, μέσα στη μήτρα της μάνας μου, ήταν το αποτέλεσμα μιας τυχαίας σμίξης και επιβίωσης κατά φυσική επιλογή;

Στη τελευταία μας συνάντηση με την Αμαλία δε μιλούσα πολύ, καθόλου θα έλεγα. Την άφησα να ελαφρώσει την ψυχή της για να μην κουβαλάει το βάρος μου στην επόμενη τυχαία συνάντηση. Γνώριζα ότι δε θα την ξαναέβλεπα κι ενσυνείδητα πλέον άκουγα για τελευταία φορά τη φωνή της κι έβλεπα την ένσαρκη εικόνα της. Αυτό δεν ήταν τυχαίο. Το είχα επιλέξει. Την αγαπούσα περισσότερο από όσο μπορούσε να αντέξει και γι’ αυτό έπρεπε να την αφήσω να φύγει. Ακόμα θυμάμαι το πολύβουο καφέ που συναντηθήκαμε. Δεν πήγα ποτέ ξανά. Η στιγμή που σηκώθηκε κι απομακρύνθηκε μια για πάντα από εμένα έχει τυπωθεί ανεξίτηλα στη μνήμη μου. Ενσυνείδητα, όχι τυχαία. Από επιλογή, όχι από τύχη, για να μπορώ να θυμάμαι, τις στιγμές που έχω ανάγκη, τον αέρα που ανέμιζε το κόκκινό της φόρεμα. Ήταν η μοναδική στιγμή στη ζωή μου που πάτησα παύση στην τυχαία αναπαραγωγή γεγονότων.

Όταν πια είχε χαθεί από τα μάτια μου, άναψα ένα τσιγάρο, φόρεσα τα ακουστικά μου και πάτησα για πρώτη και τελευταία φορά το shuffle. Έπρεπε με κάποιον τρόπο να επαναφέρω τη φυσική τάξη των πραγμάτων.

ΤΕΛΟΣ

Pollock

Η σημερινή λίστα αποτελεί την πρώτη τυχαία αναπαραγωγή της μουσικής μου οντότητας. Από τα 1113 τραγούδια κατέληξα τυχαία στα 20. Όλα προέρχονται από αγαπημένους δίσκους του διαστήματος 2010-2015. Τη συγκεκριμένη λίστα δε θα την έφτιαχνα ποτέ με αυτή τη μορφή. Καμιά φορά, όμως, και η τυχαιότητα έχει το ενδιαφέρον της!

Τα τραγούδια

01. Florence + the Machine – Breaking Down
02. Feist – A Commotion
03. Foo Fighters – Bridge Burning
04. St. Vincent – Bring Me Your Loves
05. Linda Perhacs – Daybreak
06. Queens of the Stone Age – …Like Clockwork
07. Rhye – Open
08. The Black Keys – I’m Not The One
09. Bon Iver – Perth
10. Modest Mouse – Be Brave
11. David Bowie – Where Are We Now?
12. Jessie Ware – You & I (Forever)
13. Brett Anderson – Possession
14. Paul Buchanan – A Movie Magazine
15. Sharon Van Etten – Every Time the Sun Comes Up
16. Woodkid – Boat Song
17. Gruff Rhys – The Swamp
18. R.E.M. – ÜBerlin
19. Radiohead – Lotus Flower
20. Bonobo – Know You

* Η εικόνα του άρθρου είναι πίνακας του Jackson Pollock. Όσο κι αν σε μερικούς μπορεί να φαίνονται τυχαίες μουτζούρες, μάλλον για τον ίδιο δεν ήταν. Περισσότερες πληροφορίες για το έργο μπορείτε να βρείτε εδώ.

Για το Mixgrill

15
Jun
15

Blue Monday: σκανδιναβικό

«Wanna have you by my side
I won’t let you run and hide
If I have to I will haunt you
Eyes of phantom in the night»

Η Farao (κατά κόσμον Kari Jahnsen) έχοντας αφήσει πια πίσω της το 500 ατόμων νορβηγικό χωριό της και κατοικώντας πλέον στο μητροπολιτικό Λονδίνο κυκλοφόρησε το Μάιο το πρώτο single του επερχόμενου ντεμπούτου της με το όνομα Hunter. Ο τίτλος του είναι ακόμα άγνωστος, φέρεται όμως ότι θα βγει στα δισκοπωλεία προς τα τέλη του 2015. Εταιρεία η αγαπημένη μου πια Domino. Για κάποιο λόγο με σαγήνευσαν τα σκανδιναβικά φωνητικά της, που όσο να πεις -όσον αφορά το θηλυκό γένος- τους έχω μια μικρή αδυναμία. Εν αναμονή λοιπόν της ολοκληρωμένης δουλειάς της.

Καλημέρα και καλό καλοκαίρι! Δεν ευχήθηκα, σωστά;

25
May
15

Blue Monday: overdose

Έπειτα από ένα φεστιβαλικό τριήμερο και υπερδοσολογία μουσικής η Μπλε Δευτέρα έχει την ανάγκη να κουρνιάσει στην ηδονή της απόλυτης σιωπής. Για εσάς όμως φυλάω ένα μουσικό διάλειμμα από τον κάματο της πρώτης εργασιακής ημέρας της εβδομάδας (κι ας απολαμβάνουν εδώ ήδη το τριήμερο του αγίου πνεύματος). Εγώ πάω να φορέσω τις ωτοασπίδες μου, γιατί ακόμη βουίζουν τα αυτιά μου.

Φόρος τιμής λοιπόν στην καλύτερη στιγμή του φεστιβάλ με ένα τραγούδι του 2009. Wild Beasts-This is our lot, δίσκος Two Dancers και εταιρία η Domino. Η παρασπονδίες είναι κι αυτές μέρος του προγράμματος.

By smirking prank of fate,
we find ourselves dancing late,
like young reprobates.

By the milky light of the mighty moon,
find someone to nuzzle to,
and waltz from the room.

We’re all quiffed and cropped,
this is our lot,
we hold each other up heavy with hops.

By smirking prank of fate
we wiggle and kick like bobbing bate,
and wait for a bite.

By the milky light of the mighty moon,
find someone to nuzzle to,
and waltz from the room.

We’re all quiffed and cropped,
this is our lot,
we hold each other up heavy with hops.

My darling,
my dumpling,
my plump hearts a thumping-begging
you to come to me.
I couldn’t be more ready,
I couldn’t be more ready.
A glottal stop.
Bottled up.
Waiting for the penny drop.

18
May
15

Blue Monday: πέρα από τα συνηθισμένα

Βρίσκομαι μπροστά σε έναν πίνακα και τον κοιτώ με μανιώδη αποχαύνωση. Ο τόπος και ο χρόνος μου είναι πλήρως αδιάφοροι. Το κοσμικό momentum μάς ανήκει και στο σύμπαν υπάρχουμε μόνο εγώ κι εκείνος. Οι διαστάσεις του 2,5m x 2. Το παρολίγον τετράγωνο σχήμα του λίγο έλειψε να τετραγωνίσει και το δικό μου στρογγυλό μυαλό. Και τότε θα είχαμε πετύχει το ακατόρθωτο. Ολόκληρος μαύρος έτοιμος να καταπιεί την ύπαρξή μου στην άβυσσο του πουθενά. Δεν το κάνει όμως, γιατί δεν είναι αυτός ο στόχος του. Η στοχευμένη τέχνη δεν τον αφορά, παρά μόνο η ελευθερία της έκφρασης.

Βρίσκεται μόνος του σε έναν τεράστιο εκθεσιακό χώρο πολλών τετραγωνικών και μόνη μου βρίσκομαι κι εγώ απέναντι του με τα χέρια μουδιασμένα κι ακίνητα. Με ρουφά στο άδυτό του και φτύνει ένα ένα τα κόκαλά μου στο πάτωμα. Όταν κινδυνεύεις, λένε, περνάει όλη η ζωή σου μπροστά από τα μάτια σου σε κλάσματα δευτερολέπτου. Εμένα με χτυπά αλύπητα το μέλλον. Έχω το χάρισμα και το βλέπω ή κυλούν σα σκηνές από κινηματογραφική ταινία ευσεβείς και ανομολόγητοι πόθοι; Όταν τους βλέπω ζωντανούς αποδεικνύονται τρομακτικοί.

Νιώθω την κάθε βουρτσιά του πινέλου να μου χαστουκίζει το μάγουλο και σαν καλή χριστιανή γυρνώ αδηφάγα και το άλλο. Κάθε μία της είναι καμωμένη μελετημένα. Καμία αστοχία κίνησης. Ο ζωγράφος κομψοτέχνης. Μεταχειρίστηκε το καμβά του σα τις χορδές επιβλητικού τσέλου. Καμία παραφωνία, καμία λάθος νότα. Με μαύρο επάνω στο μαύρο δημιούργησε την απόλυτη αρμονία. Ο κόσμος σε γνωρίζει ως Kazimir, εγώ απλώς σαν εκείνον που μαστίγωσε τις αισθήσεις μου.

Το ANTI αποτελεί τη σόλο δουλειά του The Eye of Time για το 2015. Εταιρία η γερμανική Denovali Records. Γνωρίζω ότι η σημερινή ανάρτηση ξεφεύγει κατά πολύ από το ύφος της στήλης, η χθεσινή όμως ζωντανή εμφάνιση του Marc με έκανε να αναθεωρήσω κάποια πράγματα. Κι ας είχε σοβαρά προβλήματα ο ήχος. Ήταν το τελευταίο που με απασχόλησε τελικά. Όπως και τα υπόλοιπα 20 άτομα που βρέθηκαν στο χώρο για να τον ακούσουν.

Σ’ευχαριστώ.

17
May
15

Φεστιβάλ στα ερείπια

Μια μόλις μέρα πριν ξεκινήσει το περίφημο φεστιβάλ των Καννών, με πολλούς αστέρες του κινηματογράφου και της σόουμπιζ(ζζζζ) και μια παρέλαση στο κόκκινο χαλί που έδωσε στιγμές σαν κι αυτή…

Czech model Petra Nemcova poses for a selfie as she arrives for the screening of the film "Deux Jours, Une Nuit (Two Days, One Night) at the 67th edition of the Cannes Film Festival in Cannes, southern France, on May 20, 2014.    AFP PHOTO / VALERY HACHE        (Photo credit should read VALERY HACHE/AFP/Getty Images)

Το μοντέλο Petra Nemcova στο κόκκινο χαλί των Καννών για σέλφι και όχι μόνο. Φωτογραφία: Valery Hache/AFP/Getty Images

στην ανατολική Γάζα, για την ακρίβεια στη γειτονιά Shuja’iyya (που μπορεί να την απαντήσετε και ως Shejaiya), ξεκινούσε ένα άλλο κινηματογραφικό φεστιβάλ. Το όνομα αυτού Karama Gaza Human Rights Film Festival, όπου Karama σημαίνει αξιοπρέπεια στα αραβικά. Ο διοργανωτής του, Saud Aburamadan, αποφάσισε φέτος να το μεταφέρει από την Ιορδανία όπου έχει την έδρα του, στη Γάζα, η οποία δεν έχει ούτε έναν κινηματογράφο από την έναρξη της πρώτης Intifada το 1987.

«Όταν αναζητούσαμε τοποθεσίες για τις προβολές, φτάσαμε στη Shuja’iyya στην ανατολική Γάζα, ένα μεγάλο τμήμα της οποία είχε μετατραπεί σε χαλάσματα. Σταθήκαμε εκεί, πλάι στο κατεστραμμένο τζαμί, περιτριγυρισμένοι από κατεστραμμένα σπίτια σε κάθε κατεύθυνση και έγινε ξεκάθαρο ότι ήταν το κατάλληλο μέρος για τη διεξαγωγή ενός κινηματογραφικού φεστιβάλ για τα ανθρώπινα δικαιώματα«, δήλωσε ο Aburamadan σε συνέντευξή του στο +972 Magazine.

Karama1

Παρακάτω μπορείτε να δείτε ένα βίντεο από το κόκκινο χαλί της διοργάνωσης. Ένα χαλί που ξεδιπλώθηκε στα μέρη που μόλις το περασμένο καλοκαίρι ο ισραηλινός στρατός χρησιμοποίησε ως πεδίο δοκιμών για τα όπλα του. Το κόκκινο, λοιπόν, έχει τη δικιά του συνυποδηλωτική σημασία.

Και αφού στρώθηκε το χαλί, όλοι οι προσκεκλημένοι και οι θεατές του φεστιβάλ περπάτησαν πάνω του, χωρίς διακρίσεις και χωρίς πλήθος παπαράτσι να παρακολουθούν το κάθε τους βήμα, ως ένα άνοιγμα μέσα στα ερείπια. Κι εκεί, ίσως να ένιωσαν -έστω και για μια στιγμή- ότι ο κινηματογράφος μπορεί να προσφέρει κάτι περισσότερο στην ανθρωπότητα από ποπ κορν και έντονη αδρεναλίνη.

Το κινηματογραφικό φεστιβάλ για τα ανθρώπινα δικαιώματα Karama Human Rights Film Festival διεξήχθη από τις 12 ως τις 14 Μαΐου, με προβολές 28 ταινιών (από σύνολο 180 συμμετοχών) από χώρες όπως η Συρία, το Ιράκ, η Αίγυπτος, η Ιορδανία και η Ρωσία. Ανάμεσα στις ταινίες βρέθηκαν τα «I’m Human» (της Razan Haikal, Ιορδανία/Γερμανία, η οποία βρέθηκε και στην Ελλάδα στα τέλη Μαρτίου για το Athens Animfest), «Baghdad Messi» (του Sahim Omar Kalifa, Ιράκ) and «Roshmia» (του Salim Abu
Jabal, Παλαιστίνη).

Φωτογραφία: Tamer Hamam

Φωτογραφία: Tamer Hamam

Karama2

Karama3

Με πληροφορίες από τα +972 Magazine, RT.com, Global Voices, The Guardian και τη σελίδα facebook της διοργάνωσης.

Για το Mixgrill, 16.05.2015

11
May
15

Blue Monday: το πρώτο φως

Κάθε μέρα μια λευκή σελίδα. Προσπαθώ να τη γεμίσω, αλλά τα καταφέρνω πάντοτε με το σωστό τρόπο; Όταν είναι ξεκάθαρη η απάντηση είναι πλέον αργά. Την έχω ολοκληρώσει ήδη, άλλοτε μόνο με απλά γράμματα, άλλοτε με νερομπογιές κι άλλοτε με μουτζούρες. Για ποιο από όλα να με θυμούνται άραγε; Η πρώτη αχτίδα της ημέρας είναι πάντα ξεχωριστή, γιατί με μεταμορφώνει. Ανάμεσα στον ύπνο και τον ξύπνιο είναι το σημείο που νιώθω ολοκληρωτικά ελεύθερη: ονειρεύομαι, γιατί κοιμάμαι ακόμη, αλλά ενσυνείδητα, καθώς το φως που χτυπά τα βλέφαρά μου πυροδοτεί εκρηκτικά στις αισθήσεις μου. Κάθε τέτοια στιγμή αισθάνομαι πως είμαι κάτι διαφορετικό. Σήμερα, ας πούμε, βίωνα την απόλυτη γαλήνη που νιώθει ένα καρυδότσουφλο, όταν αρμενίζει σε ατάραχο αυγουστιάτικο ρυάκι. Ή εχθές, στη σκέψη και μόνο της ηλιόλουστης Κυριακής, μεταμορφώθηκα σε υπερδύναμη καμπάνα που ήθελε να βροντοφωνάξει στον κόσμο τη χαρά και μόνο που ξημέρωσε η πρώτη μέρα της εβδομάδος. Μη γελάς, αυτή είναι. Μην κοιτάς που μας έχουν πείσει ότι είναι η Δευτέρα. Δεν πρόσεξες ποτέ το όνομά της; Αύριο θα ήθελα να είμαι ένα βιβλιόπουλο. Ένα πουλί που για φτερά θα έχω τις σελίδες από το αγαπημένο μου βιβλίο να μου κρατά συντροφιά την ώρα που θα πεταρίζω πάνω από το σπίτι σου.

«First light, the fields are ablaze
Cuts through the maze, light it up quicker
Each day, never the same
Never again, get in in the picture»

Οι Λονδρέζοι Django Django κυκλοφόρησαν στις 4 Μαΐου το δεύτερο άλμπουμ της καριέρας τους έπειτα από 3+ χρόνια με τίτλο Born Under Saturn, ενώ παραμένουν σταθερά στην ίδια δισκογραφική, την Because Music. Ενδιαφέρον δίσκος, αλλά μέχρι εκεί. Είναι ακόμα άλλωστε στην αρχή της καριέρας τους. Να μην έχουμε κάτι να περιμένουμε στην πορεία;

Καλημέρα και καλή εβδομάδα!

27
Apr
15

Blue Monday: every age

Από ποια στιγμή κι έπειτα ξεκινούν οι θύμησες; Στο βάθος ποιου χρόνου ανάγονται οι πρώτες; Στο βιβλίο που διαβάζει η μαμά λέει ότι οι σημαντικές δεν ξεκινούν παρά μόνο μετά τον πέμπτο χρόνο ζωής. Μα, πώς είναι δυνατόν; Τούτο το λεπτό που αναρωτιέμαι βιώνω το παρόν μου. Σε κλάσματα θα ανήκει πλέον δικαιωματικά στο παρελθόν κι όμως εγώ δε γίνεται να το ξεχάσω. Είναι τόσο έντονο που χαράζεται στο ενσυνείδητό μου.

Όλα γύρω μου αλλάζουν, με πρώτο και καλύτερο εμένα τον ίδιο. Κάθε μέρα είμαι διαφορετικός, με την ουσιαστική σημασία της λέξεως. Συνυπάρχω με εκείνη, μεγαλώνω μαζί της, με φροντίζει, γελά και τραντάζομαι ολόκληρος. Ώρες ώρες, όταν βαριέται να σηκωθεί, αφήνει και το μπολ με τα ποπ κορν επάνω μου. Κοροϊδεύει λέγοντας πως χρησιμεύω και κάπου! Όταν κλαίει -γιατί είναι κι ευσυγκίνητη τελευταία-, σπαράζει η μικρή μου καρδιά. Γεύομαι τα καυτά της δάκρυα ρουφώντας όλη τους την αρμύρα. Βέβαια, ακόμη κι εκείνες τις στιγμές αισθάνομαι σε κάθε κύτταρό μου ότι είναι ευτυχισμένη. Ο δεσμός που υπάρχει ανάμεσά μας δε θα σπάσει ποτέ, ακόμη κι αν κόψεις τον ομφάλιο λώρο. Είμαστε ένα, θα είμαστε ένα.

Νιώθω τα χάδια της κάθε πρωί τις ώρες που το έχω ανάγκη. Αντιλαμβάνεται ανά πάσα στιγμή την ανησυχία μου και σπεύδει να με ηρεμήσει. Όταν πάλι έχω τα κέφια μου και είμαι παιχνιδιάρης, της προκαλώ ζαλάδα με τα καπρίτσια μου. Κι όμως ποτέ δεν την άκουσα να παραπονιέται. Αντίθετα, παρότι δείχνει να μου κάνει μούτρα, αναγνωρίζω στους παλμούς της καρδιάς της ότι χαίρεται κατά βάθος. Αφελές να πιστεύει πως μπορεί να μου κρυφτεί! Ό,τι νιώθει, το νιώθω. Είπαμε, είμαστε ένα και θα είμαστε για πάντα ένα. Είναι το μόνο σίγουρο «πάντα», μαζί με αυτό του θανάτου. Ακόμη κι αν έρθει η μεγαλύτερη καταστροφή, ακόμη κι αν την προδώσω, την ξεχάσω, σταματήσω να της μιλώ. Αυτή θα είναι πάντοτε εκεί για μένα.

Πώς είναι δυνατόν να τα ξεχάσω όλα αυτά μόνο και μόνο επειδή είμαι τόσο μικρός; Αρνούμαι να πνίξω στη λήθη τις πιο ευτυχισμένες στιγμές της πρώτης μου ύπαρξης. Αν προσευχηθώ στο Θεό που πιστεύει εκείνη, άραγε να εισακουσθούν τα παρακάλια μου; Από το βάθος της μικρής μου καρδιάς εύχομαι το βιβλίο να κάνει λάθος. Όταν μετά από χρόνια θα ξαπλώνω στην καρέκλα του ψυχολόγου, θέλω να είναι αυτές οι πρώτες μου διηγήσεις.

Μα… τι συμβαίνει; Φως! Βλέπω ένα φως! Έφτασε η ώρα. Καλώς ήρθες, ζωή…

«Every age has its turn
Every branch of the tree has to learn
Learn to grow, find its way,
Make the best of this short-lived stay»

Στις 17 Φεβρουαρίου ο José González κυκλοφόρησε τον τρίτο προσωπικό του δίσκο έπειτα από οκτώ ολόκληρα χρόνια. Το όνομα αυτού Vestiges & Claws και εταιρεία η Mute. Τους δύο τελευταίους μήνες με έχει συντροφεύσει σε πολλές στιγμές μου. Ειδικά εκείνες που είχα ανάγκη την προσωπική γαλήνη. Ευχάριστος δίσκος, παρότι δεν είναι εξαίρετης σύλληψης. Ο González άλλωστε δε διεκδικεί να μπει στο πάνθεον για το καλύτερο άλμπουμ όλων των εποχών. Αφήνει τους άλλους να πασχίζουν γι’ αυτό. Εκείνος εξακολουθεί να βαδίζει στο δρόμο που χάραξε.

Καλημέρα!




Μέχρι να αποχωρήσει και ο τελευταίος, ξένος ή μη, εκπρόσωπος κάθε τρόικας, η Ελλάδα είναι μια χώρα υπό κατοχή.

indiego

Sternenwandler

Αρχείο δημοσιεύσεων

Το Lagrimas de oro στο Mixcloud

Το ραδιόφωνο του Lagrimas de oro

Το αρχείο της Blogovision 2012

Το αρχείο της Blogovision 2013


cheworldtour

nine months around the world with the che brothers

Kollect-news

ενημέρωση και ειδησεογραφία

guteshoerenistwichtig

das gehört gehört

ΣΙΝΕ ΜΕΛΙΝΑ

ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΘΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 65, ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ

Punk Archaeology

A collaborative exploration of the links between archaeology and the musical underground of Punk and New Wave

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Sunday Freakshow

Radio show & Music blog

η Λέσχη

φτιάχνοντας τα τετράδια της ανυπότακτης θεωρίας

nemmblog

Music For Everyone - a North East England based 'all genre' music blog

Santa Sangre

blissful nightmares & mechanical dreams

Το σχολείο της φύσης και των χρωμάτων..

Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο Φουρφουρά

Stavros Mavroudeas Blog

The personal blog of S.Mavroudeas

n o w h e r e

no/where or now/here?

ΓΙΑΝΗΣ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ

Υποψήφιος Β' Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ: ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΡΙΝ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ ΤΗΣ 25ης ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Yanis Varoufakis

thoughts for the post-2008 world

a closer listen

A home for instrumental and experimental music.

OMADEON

Creative Work of Multiple Forms!

FRACTURED AIR

The universe is making music all the time

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΑΤΟΙΚΩΝ Ν.Φ.-Ν.Χ.

Για την υπεράσπιση του Άλσους και της πόλης

Lumen

Audio / Visual artist. Based in Bristol UK

ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ

Μια εκδοτική προσπάθεια από τους εργαζόμενους στο χώρο του βιβλίου

Η Μαγική Φωνή

“There is no greater agony than bearing an untold story inside you.”

πολύφημος 2.0

στους τυφλούς βασιλεύουν οι μονόφθαλμοι

iphigeneia panetsou

A fine WordPress.com site

Sound Advice

Music Reviews

Ο μΙκρος Μιχαλης

...σκέφτηκε και έγραψε...

Σύλλογος Ιντιφάντα

Για την Αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό Λαό

Χρονοντούλαπο

Παύλου Παπανότη, συνταξιούχου εκπαιδευτικού.

Blackspin

" ...and still spinning with the times"

JailGoldenDawn

Για την Πολιτική Αγωγή του αντιφασιστικού κινήματος

A Plus Authors

Book Blogging from a Guy's Perspective

AIXMH

έκδοση αναρχικού λόγου

Βασιλική Σιούτη

Δημοσιογραφικό ημερολόγιο

valuewhatworths

Just another WordPress.com site

Ε.Λ.Σ.Α.Λ.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Dimitris Melicertes

I don't write, I touch without touching.

Redflecteur

About Art and Politics

histoires_μinimales

ιστορίες μινιμάλ καθημερινής τρέλας

Snippets of Suomi

pensieri, parole, opere e omissioni di un italiano ad Helsinki

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Τα Νέα του Βελγίου

Σουρεαλιστική Επιθεώρηση Πολιτισμού

ΜΟΝΟΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ – SOLO – FOTO

OTAN ΞΕΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΚΟΥΜΕ ΟΣΑ ΜΑΣ ΛΕΝΕ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Αρέσει σε %d bloggers: